လက္ထဲက ၾကယ္လကၡဏာၾကည့္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ေျပာတယ္။"ဘဝမွာ လူတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ၾကယ္တစ္လံုးစီ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕ဦးတည္ရာကို လမ္းျပညြန္ၾကားေပးေနတယ္။ လူအမ်ားစုရဲ႕ၾကယ္က ေကာင္းကင္ေပၚမွာရွိတယ္။ ၾကယ္သြားရာေနာက္ သူတို႔လိုက္ေရြ႕ၾကၿပီး ၾကယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ လူနည္းစုရဲ႕ၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕လက္ဖဝါးေပၚမွာရွိတယ္။ အဲဒီၾကယ္ကို သူတို႔ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး ကုိယ့္ဦးတည္ရာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္"ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္ထဲမွာ ၾကယ္ေတြမရွိခဲ့လည္း ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚကၾကယ္ကို ဇဲြလံုလပါတဲ့လက္ေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆြတ္ယူခူးခ်ၿပီး ကိုယ့္ဦးတည္ရာကို ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သူခိုးမ်ားေသာအားျဖင့္ မြန္ဂိုရီးယားလူမ်ဳိးေတြက အသက္မေမးတတ္ၾကဘူး။ "ဘယ္ႏွစ္ရာသီျဖတ္ခဲ့ၿပီလဲ"ပဲ ေမးတတ္ၾကတယ္။ သေဘာက ေႏြဦးရာသီကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္ဆိုတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာက ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲက အရမ္းသိသာထင္ရွားတယ္။ ေႏြဦးရဲ႕ ရြက္ႏု၊ ေႏြရာသီရဲ႕ စိမ္းစိုမႈ၊ မိုးရာသီရဲ႕ ေအးစက္မႈ၊ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈေတြမွာ ရာသီအလိုက္ သူ႔ျမင္ကြင္းနဲ႔သူရွိၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေႏြဦးရာသီက လူကိုပိုနက္နဲတဲ့ ခံစားမႈေတြေပးတယ္။ ထိုင္ဝမ္လိုေနရာမ်ဳိးကေတာ့ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲက သိပ္မသိသာခဲ့ဘူး။ ပ်ားပန္းခတ္လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ဘဝထဲမွာ အေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိတဲ့ ရာသီဥတုကိုခံစားဖို႔ ပိုခက္ခဲ့တယ္။ ျပကၡဒိန္ေပၚက ေနာက္ဆံုးစာရြက္ကို ဆုတ္ျဖဲျဖစ္မွ လူေတြက "ေအာ္.. တစ္ႏွစ္ကုန္ျပန္ၿပီ"ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုရတယ္။
ေရွးကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ "အခ်ိန္ေတြ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္"တဲ့။ တင္ျပပံု အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့လက္က ေန႔ရက္ေတြကို တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခါင္းေပၚက ဆံပင္မည္းေတြကို ဆံပင္ျဖဴနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သန္မာတာကို အိုမင္းတာနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သြက္လက္တာကို ေႏွးေကြးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝကို ေသဆံုးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေတြးမိၿပီးေနာက္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔ေတြတိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘာေၾကာင့္ မႏႈိးၾကားႏိုင္သလဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ျပန္တယ္။
အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကားအခ်ိန္က ဓာတ္ေလွကားဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဓာတ္ေလွကားစီးသူေတြျဖစ္မယ္။ ဓာတ္ေလွကားစီးခ်ိန္ ဓာတ္ေလွကား လႈပ္ေနမွန္းသိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လႈပ္တာကို ခံစားရတယ္။ ဓာတ္ေလွကားတံခါးဖြင့္တာနဲ႔ တစ္ျခား ပတ္ဝန္းက်င္သစ္တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားတယ္။ ဒီပတ္ဝန္းက်င္က တိတ္ဆိတ္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဆူညံတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ထူးဆန္းအံ့ၾသေစတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကားေရြ႕လ်ားမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်က္စိေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳတင္တြက္ဆလို႔ မရခဲ့ဘူး။
ငါးတကယ္လို႔ ေလာကႀကီးက ျမစ္တစ္စင္းဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အဲဒီျမစ္ထဲက ငါးေတြပဲျဖစ္မယ္။ ဒီျမစ္ထဲကေန ခုန္မထြက္ႏိုင္ခဲ့သည့္တိုင္ ျမစ္ကိုဆန္လိုက္စုန္လိုက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကူးခတ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းဖို႔ အခ်ိန္ေတြ မရွိခဲ့ဘူး။ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းတာေတြ ေမ့လိုက္ခ်ိန္ပဲရွိခဲ့တယ္။
တကယ္လို႔ ေနာင္ျဖစ္လာႏိုင္တာေတြကို မေမြးခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ႀကိဳသိႏိုင္ခဲ့ရင္ ဒီေလာကထဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာက္လာရဲခဲ့ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေရာက္လာၿပီဆိုမွေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ ရွိခဲ့တယ္။
သမၼတ Franklin က "လူေတြက ဘဝအတြက္ ေမြးခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေမြးခဲ့လို႔ ဘဝဆိုတာရွိလာတာ" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။ Gothicက "ေလာကႀကီးထဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဝင္လာရဲရင္ ေလာကဓံရဲ႕ခါးတီးမႈေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ခံရဲရမယ္" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။
စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ရွဥ့္တိရစာၦန္အေရာင္းဆိုင္ေတြမွာ ရွဥ့္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္တယ္။ လူေတြကရွဥ့္ကို လည္တတ္တဲ့ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားၾကတယ္။ ရွဥ့္ေျပးတာနဲ႔ ေလွာင္အိမ္က တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ လိုက္လည္တယ္။
အဂၤလန္က နာမည္ႀကီး ေဝဖန္ေရးဆရာ John Ruskinက ဒီလိုအျဖစ္ကို "စိတ္ကူးအိပ္မက္" နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ့တယ္။ "စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေျမျပင္ေပၚမွာ ေျပးေနတယ္အထင္နဲ႔ ေလွာင္အိမ္အဝိုင္းထဲမွာ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္" လို႔ သူကဆိုခဲ့တယ္။
ရွဥ့္ကတစ္သက္လံုး ေျပးေနလည္း ေလွာင္အိမ္ထဲကေန မလြတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ "စိတ္ကူးအိပ္မက္"ထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေနလို႔မရဘူး။ အဲဒီအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။
***google booksထဲကေတြ႔တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက(營窗小語選集) တခ်ဳိ႕တေလကို ဘာသာျပန္ထားတာေလးပါ။ မူရင္းေရးသားသူက ထိုင္ဝမ္နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ Liu Yong ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာက သူ႔စာအုပ္နာမည္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာထားတာက "ဒီစာတိုေလးေတြကို တီဗီအစီအစဥ္တစ္ခုမွာ ထုတ္လႊင့္ဖို႔ေရးခဲ့ၿပီး မိတ္ေဆြေတြ တိုက္တြန္းတာေၾကာင့္ စာအုပ္ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ညနက္ခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ 營窗小語လို႔ ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဒီပိုးစုန္းၾကဴးေလးလို႔ စာအုပ္ေလးက လူအမ်ားႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာကို ခံခဲ့ရေၾကာင္း၊ (၁၇)ႏွစ္အတြင္းမွာ ဒီလိုစာအုပ္မ်ဳိး(၇)အုပ္ ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း အမွာစာမွာေရးထားပါတယ္။
ညအခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာေရးခဲ့တဲ့ သူ႔စာအုပ္က ကြၽန္မတို႔ရဲ႕အသိဥာဏ္ျပတင္းေပါက္ကို ဆဲြဖြင့္ေပးၿပီး စာအုပ္ထဲက အလင္းေရာင္နဲ႔ ထြန္းညႇိလိုက္သလိုပါပဲ။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးဆိုေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ေမွာင္မိုက္တဲ့ဘဝကို အသိတခ်ဳိ႕နဲ႔ လင္းလက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မလည္း တခ်ဳိ႕တေလကိုဖတ္ၾကည့္ၿပီး နားလည္သလို ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး နားမလည္ခဲ့ရင္ ေဆာရီးေနာ္... း)
ႏိုင္းႏိုင္းစေန