ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔

ကြၽန္မတို႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကိုဝင္တဲ့ အတက္လမ္းနဲ႔အဆင္းလမ္း ႏွစ္ခုဆံုတဲ့ ပေစာက္ေကြ႔နားမွာ ဆိုင္းပုဒ္ႀကီးတစ္ခု ေထာင္ထားတယ္။ အတက္လမ္းဆိုင္းပုဒ္ဘက္မွာ "ႀကိဳဆိုပါ၏"လို႔ ေရးထားၿပီး အဆင္းလမ္းဘက္မွာ "ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔"လို႔ ေရးထားတယ္။ ကြၽန္မတို႔က ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕နဲ႔ရြာကို အဆင္းအတက္အၿမဲလုပ္ေနေတာ့ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕က ကြၽန္မတို႔ကို ႀကိဳဆိုလိုက္၊ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုမယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္နဲ႔ေပါ့။

ကြၽန္မတုိ႔မွာလည္း ဘဝအေကြ႔ေတြကမ်ားေတာ့ လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုလိုက္၊ ကဲြကြာလိုက္ေပါ့။ ေနစရာအတည္တက်မရွိတဲ့ ကြၽန္မမွာလည္း ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ပါပဲ။ ခုလည္း ဘဝအေကြ႔ေလးတစ္ခုမွာ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔လို႔ ကြၽန္မႏႈတ္ဆက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမအလုပ္ကထြက္၊ အင္တာနက္ကိုေရာင္းၿပီး ကြၽန္မရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥအတြက္နဲ႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ျပန္ပါေတာ့မယ္။ ေတာင္ႀကီးကိုေရာက္ရင္ အင္တာနက္အခက္အခဲနဲ႔ တစ္ျခားအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ အရင္ကလိုပို႔စ္ေတြကို မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ တင္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း အမ်ားဝမ္းသာရေအာင္ အားနာပါးနာ ေျပာခဲ့ခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ့ေရးခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္တာကာလအတြင္း အၿမဲလာေရာက္ဖတ္႐ႈ အားေပးၾကသူအေပါင္းကို အထူးပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္မဘာေရးေရး ဖတ္ရႈေပးၾကတဲ့အတြက္လည္း ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ဟုတ္တာေရာ၊ မဟုတ္တာေတြေရာ ပို႔စ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္မေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပို႔စ္ေတြကို မၾကာခင္မွာ စာအုပ္ေတြအျဖစ္နဲ႔ Synergy Publication စာအုပ္တိုက္ကေန ထြက္ရွိလာအုန္းမွာပါ။ အဲဒီအခါက်ရင္လည္း ဆက္လက္အားေပးၾကပါအုန္းလို႔... း)

ဒီႏွစ္ေတြအတြင္း ကြၽန္မဘက္က တစ္ခုခုအမွားအယြင္း လုပ္ခဲ့မိတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရိုင္းစိုင္း ေမာက္မာခဲ့မိတာပဲျဖစ္ျဖစ္ရွိခဲ့ရင္ အျပစ္မယူဘဲ အသိိဉာဏ္မဲ့သူအျဖစ္ ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေတာင္ႀကီးကို လာလည္ၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အခါအခြင့္သင့္လို႔ ေတာင္ႀကီးကိုေရာက္ခဲ့ရင္လည္း ကြၽန္မကို ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းေတြ မပိုင္ဆိုင္ထားေပမယ့္ ေႏြးေထြးတဲ့ ႀကိဳဆိုမႈေတာ့ရွိပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီရွိရင္လည္း ကြၽန္မကိုသတိရပါလို႔... ဘေလာ့မေရးျဖစ္ေတာ့ေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမႈေတာ့ ကြၽန္မမွာရွိပါေသးတယ္။

အားလံုး လိုအင္ဆႏၵျပည့္ဝၾကပါေစလို႔
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကြၽန္မတို႔ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကရေအာင္....

အားလံုးကို ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ဘဝ အခြင့္အေရး

တစ္ခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ညမွာ နတ္မင္းႀကီးတစ္ပါးနဲ႔ ႀကံဳခဲ့တယ္။ နတ္မင္းႀကီးက လူငယ္ကို အေျပာင္းအလဲတစ္ခု သူ႔ကိုယ္ေပၚက်ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သူ႔မွာသူေဌးျဖစ္ႏိုင္တဲ့၊ ရာထူးအရွိန္အဝါေတြ ႀကီးျမင့္ႏိုင္တဲ့၊ လွပတဲ့ဇနီးတစ္ဦး ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္။

လူငယ္က နတ္မင္းႀကီးေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ထူးျခားတာေတြ သူ႔အေပၚက်ေရာက္မယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္လရာသီေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္။ သူ႔ဘဝဘာမွ မထူးျခားခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို တစ္ေယာက္တည္း တစ္သက္လံုး ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရတယ္။

ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ နတ္မင္းႀကီးနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ျပန္တယ္။ နတ္မင္းႀကီးကိုေတြ႔တာနဲ႔ သူက "နတ္မင္းႀကီး.... အရွင္ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သူေဌးျဖစ္မယ္ဆို၊ ရာထူးႀကီးႀကီးမားမားနဲ႔ ဇနီးေခ်ာေခ်ာရမယ္ဆို အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေနခဲ့တာ ဘာမွလည္းမရခဲ့ဘူး" လို႔ ေျပာတယ္။

အဲဒီအခါ နတ္မင္းႀကီးက "အသင္ကို သူေဌးျဖစ္ႏိုင္တဲ့၊ ရာထူးရႏိုင္၊ ဇနီးေခ်ာေခ်ာရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေပးမယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားက ဒီအခြင့္အေရးေတြကို လက္လြတ္ခဲ့တယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ လူငယ္က "အရွင္နတ္မင္းေျပာတာကို ကြၽန္ေတာ္သေဘာမေပါက္ဘူး" လို႔ဆိုတယ္။

နတ္မင္းႀကီးက ဆက္ၿပီးေျပာျပန္တယ္။

"တစ္ခါတုန္းက ခ်မ္းသာႏိုင္တဲ့ အခြင့္ေကာင္းတစ္ခုကို အသင္ရခဲ့တယ္မဟုတ္လား? ဒါေပမယ့္ အသင္ မလႈပ္ရွားခဲ့ဘူး။ ဆံုး႐ႈံးမွာကိုေၾကာက္ၿပီး အသင္သြားမစမ္းသပ္ခဲ့ဘူး။ ဒါကို တစ္ျခားတစ္ေယာက္က မေၾကာက္မရြံ႔နဲ႔ သြားလုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလူဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ၿမိဳ႕ေပၚက အခ်မ္းသာဆံုးလူျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္.... အသင္မွတ္မိရဲ႕လား! ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ငလွ်င္လႈပ္တဲ့အေခါက္တုန္းက အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿပိဳကုန္တယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီး ပိတ္မိေနၾကတယ္။ လူေတြကိုကယ္တင္၊ ကူညီႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး အသင္မွာရွိေပမယ့္ အသင္သြားမကူညီခဲ့ဘူး။ အသင္မရွိတုန္း အသင့္အိမ္ကို သူခိုးဝင္မွာစိုးတယ္၊ လုယွက္မွာစိုးတယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေတြနဲ႔ မ်က္စိေရွ႕ကအျဖစ္ေတြကို အသင္မ်က္စိမွိတ္ေရွာင္လဲြခဲ့ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ကိုပဲ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္"

နတ္မင္းႀကီးရဲ႕စကားကို လူငယ္ကဟုတ္မွန္ေၾကာင္း အားနာပါးနာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္တယ္။

"လူေတြကို ကယ္တင္၊ ကူညီႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးက အသင္ကိုေရာ၊ အသင့္ၿမိဳ႕ကိုပါ ဂုဏ္တက္ေစႏိုင္ေပမယ့္ အသင္လက္ေရွာင္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆံပင္နက္ေမွာင္တဲ့ မိန္းမပ်ဳိငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို အသင္မွတ္မိေသးလား! အဲဒီေကာင္မေလးက အသင့္ကို အစဲြလမ္းႀကီး စဲြလမ္းေစခဲ့တယ္ေလ။ သူကလဲြရင္ အသင္ဘယ္သူကိုမွ မခ်စ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ အသင္ဖြင့္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ ဖြင့္ေျပာရင္လည္း အသင္ကုိ သူခ်စ္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ လက္ထပ္ဖို႔ဆို ပိုေဝးတယ္လို႔ အသင္ထင္ၿပီး အျငင္းဆန္ကိုခံရမွာေၾကာက္တာနဲ႔ အသင္ဖြင့္မေျပာခဲ့ဘူးေလ။ အခြင့္ေကာင္းေတြကို အသင္ေဘးကေန တိတ္တဆိတ္ အသင္ျဖတ္ေက်ာ္ေစခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား!"

နတ္မင္းႀကီးေျပာသမွ်ကုိ လူငယ္က ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ဝန္ခံေနခဲ့တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္မွာလည္း မ်က္ရည္ေတြဝဲေနခဲ့တယ္။

"သူပါပဲ.. အသင့္ဇနီးျဖစ္ႏိုင္သူဟာ အဲဒီေကာင္မေလးပါပဲ။ ဘဝတစ္ခုကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရး အသင္မွာရွိေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြကို ခင္ဗ်ားလက္လြတ္ခဲ့တယ္"

ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြမွာလည္း အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြထဲမွာ အခ်စ္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ရာထူး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ပါႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအမ်ားက ေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေရွ႕တိုးမယ့္ေျခလွမ္းကို ရပ္တန္႔လိုက္တတ္ၾကၿပီး အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္လိုက္တတ္ၾကတယ္။

အျငင္းဆန္ခံရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး လူေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မဆက္ဆံရဲခဲ့ၾကဘူး။
အေလွာင္ခံရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး လူေတြနဲ႔မေျပာဆုိရဲ၊ ထုတ္ေဖာ္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။
ဆံုး႐ႈံးရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး တစ္ပါးသူအတြက္ မေပးဆပ္ရဲခဲ့ၾကဘူး။
မေအာင္ျမင္မွာကိုေၾကာက္ၿပီး သြားမစမ္းသပ္ရဲခဲ့ၾကဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔အပါးကေန တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၾကတယ္။

မူရင္း-- http://share.youthwant.com.tw

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ရွင္ေလာင္း... ရွင္ေလာင္း... ပဲသီးေထာင္း

အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေပါ့။ ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ကေလးေလးေတြ ရွင္ေလာင္းဝတ္ၾကတယ္။ ရွင္ေလာင္းရာသီဆိုလည္း မမွားဘူးေပါ့။ ၿမိဳ႕ေပၚရွင္ေလာင္းေတြက ကားစီးၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ရြာက ရွင္ေလာင္းေတြက ျမင္းစီးဒါမွမဟုတ္ လူထမ္းၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ဘာပဲစီးစီး၊ ဘယ္လိုလွည့္လွည့္ အလွဴေပးၾကတဲ့ ေက်ာင္းဒကာ၊ ဒကာမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ေပါ့။ ဒီမနက္ အိမ္ေရွ႕ျဖတ္သြားတဲ့ ရွမ္းရွင္ေလာင္းေလးေတြကို လိုက္ရိုက္ျဖစ္တယ္။ ကင္မရာေသးေသးေလးနဲ႔ ဗီတီယိုရိုက္ေတာ့ ပံုေတြက မေကာင္းဘူး။ မလုပ္တတ္လုပ္တတ္နဲ႔ editထားတယ္။ ၿမိဳ႕မွာဆိုေတာ့ ဗံုတီးသံကလဲြရင္ ေအာ္သံေတြ သိပ္မၾကားရဘူး။ ကြၽန္မတို႔ရြာမွာေတာ့ ေအာ္ၾကတယ္။

ရွင္ေလာင္း... ရွင္ေလာင္း... ပဲသီးေထာင္း
ရွင္ေလာင္းအစ္မ ငါနဲ႔ရ
ရွင္ေလာင္းအေမ.................. အလုပ္မ်ားေန

နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့ ဒီကပေဒသာပင္ေတြက ဘတ္ေငြေတြခ်ည္းပဲ၊ တစ္ရာတန္၊ ငါးဆယ္တန္၊ ႏွစ္ဆယ္တန္ေတြနဲ႔ လွဴႏိုင္ဒါန္းႏိုင္ၾကတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

စကားလံုးမ်ား ေပးသနားပါ

အေဖ၊ အေမေတြအတြက္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ စကားလံုးေတြ၊ မေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြကို ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ စာလံုးေရသိပ္မမ်ားဘဲ နာမည္ရင္း သို႔မဟုတ္ နစ္နိမ္းနဲ႔ ေရးသားေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ (အဲဒီစကားလံုးေတြကို ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္)

***စကားလံုးေတြေရးေပးၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစကားလံုးေတြကို ေနာက္ထုတ္မယ့္ "အေမ"စာအုပ္မွာ ထည့္သံုးမွာမို႔ Anonymousနဲ႔ မေရးၾကဘဲ ကိုယ္တိုင္သိႏိုင္တဲ့ နာမည္(သို႔) သေကၤတတစ္ခုနဲ႔ေရးေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာမ်က္ႏွာအခက္အခဲေတြ ရွိႏိုင္တာေၾကာင့္ အရမ္းတို (သို႔) အရမ္းရွည္တာေတြ မေရးၾကဖို႔ ထပ္ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ေရးေပးေစလိုပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ မေရးခ်င္ရင္ အီးေမးလ္နဲ႔ပို႔လည္း ရပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး(၃၅)ခုကို ေရြးသြားပါမယ္။

အားလံုး....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေကာင္မေလးရဲ႕ ေလတိုက္ႏႈန္း

ေလၿငိမ္ခ်ိန္

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးရဲ႕စိတ္ေနသေဘာထားကို သင္မခံစားမိႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီလို ေလၿငိမ္ခ်ိန္မ်ဳိးက ေကာင္မေလးအနားနား သင္ရွိမေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ သင့္စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထားႏိုင္ခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးဆီကေန ေလညင္းနဲ႔တူတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို သင္ရလိမ့္မယ္။ ေကာင္မေလးက ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး ၿပံဳးရယ္တဲ့အသံနဲ႔ "သြား... ေကာင္စုတ္"ဆိုအသံက ညင္သာတဲ့ေလ အတိုက္ခံရသလို သင့္စိတ္ကို ၾကည္ႏူးေစပါတယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၂ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးဆီကေန အလိုမက်တဲ့ပံုကို သင္ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ စိတ္ညစ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ျပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုခံစားခ်က္က ခဏတြင္းခ်င္းေပ်ာက္သြားတတ္တာမို႔ သင့္ကိုထိခိုက္ေစမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၃ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက အလိုမက်မႈကို ပိုျပတတ္တယ္။ ပစၥည္းတစ္ခုခုနဲ႔ သင့္ကို မနာတနာထုၿပီး သင့္လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္႔ခိုင္းတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအျပဳအမႈက သင့္ကို မထိခိုက္ေစႏိုင္ေသးပါဘူး။ သူက်ီစယ္ေနတယ္လို႔ သင္ထင္ေနလို႔ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၄ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ စကားလံုးတခ်ဳိ႕ကို ေကာင္မေလးစသံုးၿပီး အလိုမက်တဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသတတ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၅ဆ

ေကာင္မေလးရဲ႕ခံစားခ်က္ကို သင္ခန္႔မွန္းမိခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက မ်က္ေထာင့္နီနဲ႔ သင့္ကို စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္ၿပီး ေအးစက္တဲ့စကားေတြ ေျပာလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ေလေျပေလးလို႔ထင္ၿပီး ဒီလိုေလတိုက္ႏႈန္းထဲ သင္ရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ မၾကာခင္မွာ ဒီထက္ၾကမ္းတဲ့ေလကုိ သင္ခံစားမိပါလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၆ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက ခါးေထာက္ၿပီး လူကုိက်ိန္ဆဲခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ အသံကိုလည္း ျမင့္လိုက္ၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွ႕တိုးမလား! ေနာက္ဆုတ္မလားဆိုတာကို သင္ဆံုးျဖတ္သင့္ခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၇ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေလျပင္းေတြ စတိုက္ၿပီျဖစ္တယ္။ က်ိန္ဆဲသံေတြ တဟူးဟူးနဲ႔ မစဲျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၈ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက နည္းနည္းထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းလာၿပီျဖစ္တယ္။ စူးရွအက္ကဲြတဲ့ က်ိန္ဆဲသံေတြအျပင္ ခုန္ေဆာင့္သံ၊ ရိုက္သံေတြကို သင္ၾကားလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၉ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ဆံုး႐ႈံးခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ေကာင္မေလးက ေတြ႔ရာပစၥည္းေတြကို ပစ္ေဖာက္ခဲြခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ - ေဘာလ္ပင္၊ ဖုန္း၊ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေလထဲကေန ပစၥည္းေတြကို သင္ဖမ္းယူတတ္ရပါလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁ဝဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ပစၥည္းေတြ ပိုထိခိုက္ဆံုး႐ႈံးခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ပစ္ေပါက္လာသမွ်ပစၥည္းေတြကို ေရွာင္ႏိုင္၊ ဖမ္းယူႏိုင္ဖို႔ သင္ႀကံ့ခိုင္ရလိမ့့္မယ္။ ေျမငလွ်င္လႈပ္သလို ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးက ပုန္းကြယ္ရာေနရာကို သင္အရင္ဆံုးရွာရလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁၁ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ေလေဗြႀကီးတစ္ခုလို သင့္အနားသူေရာက္လာၿပီး ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ေတာ့မယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက လူကို ထိခိုက္နာက်င္ေစတတ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ဖဝါးဒဏ္တစ္ခ်က္ကို သင္ခံရတတ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁၂ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ေလမုန္တိုင္းအဆင့္ပါပဲ။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမရွိရင္ ေဘးအႏၱရာယ္ ႀကီးႀကီးမားမားက်ေရာက္ႏိုင္ၿပီး ထိခိုက္နာက်င္မႈေတြ ရွိေစတတ္ပါတယ္။

မူရင္း-- google search or http://catdogu.com

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

အေမ့အသံ

အေဖဆံုးတဲ့ႏွစ္မွာ သူ(၁ဝ)ႏွစ္၊ ေမာင္ေလး(၈)ႏွစ္

ဘဝက ေျဖးေျဖးခ်င္းစဆဲြခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို လွပတဲ့အေရာင္ေလးေတြ ျခယ္မႈန္းေနခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ မိုးေရေတြနဲ႔ အပက္ခံလိုက္ရတယ္။ သူ႔ဘဝထဲက ေပ်ာ္ရႊင္၊ တည္ၿငိမ္ျခင္းေတြက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ေဆးေရာင္ျခယ္ ပန္းခ်ီကားေလးလို႔ ဆိတ္သုန္းေပ်ာက္ဆံုးကုန္ခဲ့ရတယ္။

အေဖဆံုးၿပီးေနာက္ အရင္က သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ခဲ့တဲ့အေမဟာ အားလံုးျပာင္းလဲသြားသလိုပဲ စိတ္တိုေဒါသထြက္ လြယ္ခဲ့တယ္။ ပန္းကန္ေလးတစ္လံုး မေတာ္တဆ လြတ္ခ်ကဲြသြားတာနဲ႔ အေမဆူလို႔ဆဲလို႔ မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေမ့အသံကို သူမုန္းခဲ့တယ္။ ေသးငယ္စူးရွတဲ့ အေမ့အသံက သူ႔နားထဲ ရက္ရက္စက္စက္ တိုးဝင္ၿပီး သူ႔ဘဝထဲအထိ ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အရင္က သိမ္ေမြ႔ႏူးညံတဲ့ အေမ့အသံဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ရုတ္တရက္ ဒီလိုေျပာင္းလဲသြားမွန္း သူ မေတြးတတ္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီတုန္းက အေမအသက္(၃ဝ)ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ရင့္က်က္ျပည့္ၿဖိဳးတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လို အေမကို ခူးဆြတ္ခ်င္သူေတြ မ်ားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားလာခင္းသူေတြကို အေမဆဲလြတ္လိုက္တာခ်ည္းပဲ။ အေမဟာ ဆူးေထာင္ထားတဲ့ ျဖဴးေကာင္တစ္ေကာင္လို အနားကပ္လာသူမွန္သမွ်ကို ဆူးနဲ႔လိုက္စူးၿပီး သူနဲ႔ ေမာင္ေလးကို ကာကြယ္ခဲ့တယ္။

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေစ်းထဲမွာ ေနရာတစ္ခုရွာၿပီး အေမေစ်းေရာင္းခဲ့တယ္။ မနက္(၄)နာရီထိုးတာနဲ႔ အိပ္ရာကထ လိုင္းကားနဲ႔ ေျမာက္အရပ္ကေန ေတာင္အရပ္မွာရွိတဲ့ လက္ကားေစ်းကို အေမသြားတယ္။ ဒီလမ္းခရီးက ၿမိဳ႕ကိုတစ္ပတ္ပတ္တာနဲ႔ တူတယ္။ ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ျပည့္တင္းေနတဲ့ အေမခႏၶာကိုယ္ဟာ ေနလွန္းထားတဲ့ သစ္သီးေျခာက္လို ပိန္လွီခဲ့ရတယ္။

(၁၆)ႏွစ္အရြယ္မွာ သူဟာေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ့ မိန္းမပ်ဳိေလးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ေနၿပီး စာေတာ္ခဲ့တယ္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အိမ္ကိုအေျပးျပန္လာၿပီး ထမင္းဟင္းေတြ သူခ်က္ခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ လမ္းအသြယ္သြယ္ကိုျဖတ္ၿပီး အေမအတြက္ သူထမင္းခ်ဳိင့္ပို႔ေပးတယ္။ ဆူညံေနတဲ့ ေစ်းထဲေရာက္တိုင္း အေမကထမင္းကို တစ္ဘက္က ပလုပ္ပေလာင္းစားရင္း၊ တစ္ဘက္က ေစ်းဝယ္ေတြနဲ႔ ေစ်းညိႇေနတာကိုပဲ သူျမင္ခဲ့ရတယ္။

တစ္ခါတုန္းက ေစ်းနားအေရာက္မွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ အေမရန္ျဖစ္ေနတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမရဲ႕စူးရွထက္ျမက္တဲ့အသံက အေဝးကေန သူ႔နားစည္ကို အားနဲ႔ဝင္ဝင္ေဆာင့္တယ္။ အေမနဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့ ဝဝပုပုအမ်ဳိးသမီးက အေမ့ကိုမႏိုင္ေတာ့ သူ႔ေယာက္်ားကိုစစ္ကူေတာင္းတယ္။ ေယာက္်ားလုပ္သူက အေမကိုရိုက္ဖို႔ ရြယ္တယ္။ အေမ့မ်က္ႏွာေပၚက တံေထြးနဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကို သူထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြဟာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိတဲ့သူ႔ဘဝကို စြတ္စိုေစခဲ့တယ္။

အသက္(၂၂)ႏွစ္မွာ သူေက်ာင္းၿပီးတယ္။ ေက်ာင္းဆက္တက္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္း သူ႔မွာရွိေပမယ့္ ေမာင္ေလးအတြက္နဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ျခားပိန္လွီလာတဲ့ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ပညာသင္ေရးကို သူလက္လြတ္ခဲ့တယ္။

ပထမဆံုးရတဲ့လစာေငြကို အေမ့လက္ထဲသူအပ္ေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့အေမ့လက္ေတြက လိပ္ျပာေတာင္ပံေတြလို တုန္ယင္ေနခဲ့တယ္။ အေမ့ကိုသူ ေငးေမာၾကည့္ရင္း အသံနိမ့္နဲ႔ေျပာလိုက္တယ္။

"အေမ.... ေနာက္ဆို ေစ်းသြားမေရာင္းပါနဲ႔ေတာ့"

သူ႔စကားၾကားေတာ့ အေမရယ္တယ္။ အေမရယ္သံေတြက စူးရွမေနေတာ့ဘဲ ခပ္အက္အက္ျဖစ္ေနတယ္။ အေမ့အသံထဲမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲသံ၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္သံေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေစ်းထဲမွာ အေမကို သူသြားရွာခဲ့တယ္။ အေဝးႀကီးကေန အေမရဲ႕ၾကည္လင္တဲ့အသံကို သူၾကားေနရတယ္။

"ဟဲ့... ငါ့သမီး တကၠသိုလ္က ဘဲြ႔ရခဲ့ၿပီသိလား! ႏိုင္ငံျခားကလာဖြင့္ထားတဲ့ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္...."

အေမ့စကားထဲကေန ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားသံကို သူၾကားလိုက္ရတယ္။

အသက္(၂၈)ႏွစ္မွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္ကို သူေမြးဖြားခဲ့တယ္။ လမျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးက ညတိုင္းမိုးလင္းေပါက္ထိ ငိုတယ္။ တစ္ညလံုး အေမမအိပ္ဘဲ ကေလးကိုေခ်ာ့ခဲ့တယ္။ တစ္ညအိပ္မက္ကေန ေယာင္ရမ္းႏိုးလာခ်ိန္ ကေလးကိုေခ်ာ့သိပ္ေနတဲ့ အေမ့သီခ်င္းသံကို သူရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညင္သာတဲ့ အေမ့အသံေၾကာင့္ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ သူၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနားေထာင္ခဲ့တယ္။

ပုခက္လဲႊေတးသံေလးပါလား! (၁၈)ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ေနာက္ျပန္စီးခဲ့သလို နားဝင္ခ်ဳိသိမ္ေမြ႔တဲ့ အေမ့ေတးသံေလးထဲ သူစီးေမ်ာသြားခဲ့တယ္။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲ ျပည့္လ်ံလာတဲ့မ်က္ရည္ေတြ အျပင္ကိုစီးမက်ခင္ ေစာင္နဲ႔သူဆဲြအုပ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေမ့အသံကို သူရွာေတြ႔ခဲ့ပါတယ္.... ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက သူ႔ဘဝမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီထင္တဲ့ အေမကို သူျပန္ရခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့အခ်ိန္ေတြက တုိေတာင္းလြန္းခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔မနက္(၇)နာရီမွာ အေမက ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပီး သူ႔ကိုအိပ္ရာထဖို႔ လာႏႈိးတယ္။ မနက္(၈)နာရီမွာ သူအလုပ္သြားေတာ့ အေမက ေျမးေလးနဲ႔ေဆာ့ကစား က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)နာရီမွာ ေဆးရံုကို အေရးတႀကီး သူေရာက္သြားခဲ့တယ္။ လူနာကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့အေမ စကားမေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ရုတ္တရက္ ေသြးတိုးၿပီး အေမေလျဖတ္ခဲ့တယ္။ ေမ့ေျမာေနတဲ့အေမ့ ပါးျပင္တြန္႔တြန္႔ေတြကို သူပြတ္သပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြက အေမ့ကိုယ္၊ မ်က္ႏွာေပၚ အဆက္မျပတ္စီးက်ခဲ့တယ္။ အေမ့အသံကို သူၾကားခ်င္လိုက္တာ... စူးရွေသးငယ္ၿပီး ဆူဆဲတဲ့အသံပဲျဖစ္ျဖစ္ သူၾကားခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမ့အသံကို သူၾကားခြင့္မရခဲ့ေတာ့ဘူး။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လယ္ခင္းမွာ ေမ့ေျမာရာကေန အေမတိတ္တိတ္ေလး ထြက္ခြါသြားခဲ့တယ္။

အေမဆံုးၿပီးတစ္လအၾကာမွာ အေမက်န္ရစ္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သူသိမ္းေနခဲ့တယ္။ ေသတၱာတစ္ခုထဲကေန အိမ္ေနစီးဖိနပ္ႏွစ္ရံကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ဖိနပ္က အဝါေဖ်ာ့ေရာင္သိုးေမႊးနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားၿပီး ဖိနပ္ေအာက္ခံကို အေမက ခပ္ထူထူေလး လုပ္ထားေပးတယ္။ အရင္က ဒီလိုဖိနပ္မ်ဳိးကို သူ႔အတြက္ အေမလုပ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ ဖိနပ္ကေပ်ာ့အိၿပီး စီးလို႔ေကာင္းေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ဖိနပ္ေအာက္ခံေၾကာင့္ အသံအရမ္းျမည္လို႔ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္စီးၿပီး တစ္ေနရာမွာ သူပစ္ထားခဲ့မိတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီဖိနပ္ကို ေကာက္ယူစီးၿပီး တစ္အိမ္လံုးအႏွံ႔ သူလမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္မိတယ္။ "တပ္.. တပ္.. တပ္"နဲ႔ ျမည္ေနတဲ့ဖိနပ္သံကို သူအက်ယ္ႀကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဖိနပ္သံေတြၾကားမွာ သူငိုေၾကြးမိျပန္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ အေမထားခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးအသံေလးပဲျဖစ္တယ္။

မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

႐ွမ္းျပည္အလွ ဘန္နာေလးမ်ား

ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ဓာတ္ပံုတခ်ဳိ႕က ထင္သေလာက္မေကာင္းခဲ့ဘူး။ လူေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရွဴၾကည့္တတ္ရင္ လူတိုင္းက လူေကာင္းျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း မလွတာေလးကိုျဖဳတ္၊ ျဖတ္လိုက္ေတာ့ လွတဲ့ရႈခင္းေလးျဖစ္သြားတယ္။ ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္ေနရာတခ်ဳိ႕က အမွတ္တရပံုေလးေတြေပါ့။ အလည္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ပိုးစုန္းၾကဴး စကားလံုးမ်ား

လက္ထဲက ၾကယ္

လကၡဏာၾကည့္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ေျပာတယ္။

"ဘဝမွာ လူတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ၾကယ္တစ္လံုးစီ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕ဦးတည္ရာကို လမ္းျပညြန္ၾကားေပးေနတယ္။ လူအမ်ားစုရဲ႕ၾကယ္က ေကာင္းကင္ေပၚမွာရွိတယ္။ ၾကယ္သြားရာေနာက္ သူတို႔လိုက္ေရြ႕ၾကၿပီး ၾကယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ လူနည္းစုရဲ႕ၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕လက္ဖဝါးေပၚမွာရွိတယ္။ အဲဒီၾကယ္ကို သူတို႔ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး ကုိယ့္ဦးတည္ရာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္"

ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္ထဲမွာ ၾကယ္ေတြမရွိခဲ့လည္း ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚကၾကယ္ကို ဇဲြလံုလပါတဲ့လက္ေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆြတ္ယူခူးခ်ၿပီး ကိုယ့္ဦးတည္ရာကို ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သူခိုး

မ်ားေသာအားျဖင့္ မြန္ဂိုရီးယားလူမ်ဳိးေတြက အသက္မေမးတတ္ၾကဘူး။ "ဘယ္ႏွစ္ရာသီျဖတ္ခဲ့ၿပီလဲ"ပဲ ေမးတတ္ၾကတယ္။ သေဘာက ေႏြဦးရာသီကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္ဆိုတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာက ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲက အရမ္းသိသာထင္ရွားတယ္။ ေႏြဦးရဲ႕ ရြက္ႏု၊ ေႏြရာသီရဲ႕ စိမ္းစိုမႈ၊ မိုးရာသီရဲ႕ ေအးစက္မႈ၊ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈေတြမွာ ရာသီအလိုက္ သူ႔ျမင္ကြင္းနဲ႔သူရွိၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေႏြဦးရာသီက လူကိုပိုနက္နဲတဲ့ ခံစားမႈေတြေပးတယ္။ ထိုင္ဝမ္လိုေနရာမ်ဳိးကေတာ့ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲက သိပ္မသိသာခဲ့ဘူး။ ပ်ားပန္းခတ္လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ဘဝထဲမွာ အေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိတဲ့ ရာသီဥတုကိုခံစားဖို႔ ပိုခက္ခဲ့တယ္။ ျပကၡဒိန္ေပၚက ေနာက္ဆံုးစာရြက္ကို ဆုတ္ျဖဲျဖစ္မွ လူေတြက "ေအာ္.. တစ္ႏွစ္ကုန္ျပန္ၿပီ"ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုရတယ္။

ေရွးကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ "အခ်ိန္ေတြ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္"တဲ့။ တင္ျပပံု အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့လက္က ေန႔ရက္ေတြကို တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခါင္းေပၚက ဆံပင္မည္းေတြကို ဆံပင္ျဖဴနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သန္မာတာကို အိုမင္းတာနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သြက္လက္တာကို ေႏွးေကြးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝကို ေသဆံုးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေတြးမိၿပီးေနာက္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔ေတြတိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘာေၾကာင့္ မႏႈိးၾကားႏိုင္သလဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ျပန္တယ္။

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကား

အခ်ိန္က ဓာတ္ေလွကားဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဓာတ္ေလွကားစီးသူေတြျဖစ္မယ္။ ဓာတ္ေလွကားစီးခ်ိန္ ဓာတ္ေလွကား လႈပ္ေနမွန္းသိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လႈပ္တာကို ခံစားရတယ္။ ဓာတ္ေလွကားတံခါးဖြင့္တာနဲ႔ တစ္ျခား ပတ္ဝန္းက်င္သစ္တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားတယ္။ ဒီပတ္ဝန္းက်င္က တိတ္ဆိတ္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဆူညံတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ထူးဆန္းအံ့ၾသေစတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကားေရြ႕လ်ားမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်က္စိေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳတင္တြက္ဆလို႔ မရခဲ့ဘူး။

ငါး

တကယ္လို႔ ေလာကႀကီးက ျမစ္တစ္စင္းဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အဲဒီျမစ္ထဲက ငါးေတြပဲျဖစ္မယ္။ ဒီျမစ္ထဲကေန ခုန္မထြက္ႏိုင္ခဲ့သည့္တိုင္ ျမစ္ကိုဆန္လိုက္စုန္လိုက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကူးခတ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းဖို႔ အခ်ိန္ေတြ မရွိခဲ့ဘူး။ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းတာေတြ ေမ့လိုက္ခ်ိန္ပဲရွိခဲ့တယ္။

တကယ္လို႔ ေနာင္ျဖစ္လာႏိုင္တာေတြကို မေမြးခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ႀကိဳသိႏိုင္ခဲ့ရင္ ဒီေလာကထဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာက္လာရဲခဲ့ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေရာက္လာၿပီဆိုမွေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ ရွိခဲ့တယ္။

သမၼတ Franklin က "လူေတြက ဘဝအတြက္ ေမြးခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေမြးခဲ့လို႔ ဘဝဆိုတာရွိလာတာ" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။ Gothicက "ေလာကႀကီးထဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဝင္လာရဲရင္ ေလာကဓံရဲ႕ခါးတီးမႈေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ခံရဲရမယ္" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။

စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ရွဥ့္

တိရစာၦန္အေရာင္းဆိုင္ေတြမွာ ရွဥ့္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္တယ္။ လူေတြကရွဥ့္ကို လည္တတ္တဲ့ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားၾကတယ္။ ရွဥ့္ေျပးတာနဲ႔ ေလွာင္အိမ္က တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ လိုက္လည္တယ္။

အဂၤလန္က နာမည္ႀကီး ေဝဖန္ေရးဆရာ John Ruskinက ဒီလိုအျဖစ္ကို "စိတ္ကူးအိပ္မက္" နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ့တယ္။ "စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေျမျပင္ေပၚမွာ ေျပးေနတယ္အထင္နဲ႔ ေလွာင္အိမ္အဝိုင္းထဲမွာ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္" လို႔ သူကဆိုခဲ့တယ္။

ရွဥ့္ကတစ္သက္လံုး ေျပးေနလည္း ေလွာင္အိမ္ထဲကေန မလြတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ "စိတ္ကူးအိပ္မက္"ထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေနလို႔မရဘူး။ အဲဒီအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။

***google booksထဲကေတြ႔တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက(營窗小語選集) တခ်ဳိ႕တေလကို ဘာသာျပန္ထားတာေလးပါ။ မူရင္းေရးသားသူက ထိုင္ဝမ္နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ Liu Yong ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာက သူ႔စာအုပ္နာမည္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာထားတာက "ဒီစာတိုေလးေတြကို တီဗီအစီအစဥ္တစ္ခုမွာ ထုတ္လႊင့္ဖို႔ေရးခဲ့ၿပီး မိတ္ေဆြေတြ တိုက္တြန္းတာေၾကာင့္ စာအုပ္ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ညနက္ခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ 營窗小語လို႔ ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဒီပိုးစုန္းၾကဴးေလးလို႔ စာအုပ္ေလးက လူအမ်ားႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာကို ခံခဲ့ရေၾကာင္း၊ (၁၇)ႏွစ္အတြင္းမွာ ဒီလိုစာအုပ္မ်ဳိး(၇)အုပ္ ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း အမွာစာမွာေရးထားပါတယ္။

ညအခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာေရးခဲ့တဲ့ သူ႔စာအုပ္က ကြၽန္မတို႔ရဲ႕အသိဥာဏ္ျပတင္းေပါက္ကို ဆဲြဖြင့္ေပးၿပီး စာအုပ္ထဲက အလင္းေရာင္နဲ႔ ထြန္းညႇိလိုက္သလိုပါပဲ။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးဆိုေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ေမွာင္မိုက္တဲ့ဘဝကို အသိတခ်ဳိ႕နဲ႔ လင္းလက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မလည္း တခ်ဳိ႕တေလကိုဖတ္ၾကည့္ၿပီး နားလည္သလို ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး နားမလည္ခဲ့ရင္ ေဆာရီးေနာ္... း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန