Friday, January 27, 2012

သတင္းစာေပၚက ပံုျပင္တိုေလး


(၁)
အဲဒီေန႔က ေယာက္်ားနဲ႔အတူ မိဘအိမ္ျပန္ဖို႔ ကားဂိတ္ကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကားေပၚတက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဝယ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးထိုင္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ေယာက္်ားက ကၽြန္မကို အမ်ဳိးသမီးေဘးက ခံုလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္ဖို႔ေျပာၿပီး အမ်ဳိးသမီးကိုေတာ့ ေနရာကထေပးဖုိ႔ သူ မေျပာခဲ့ဘူး။

ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္မိမွ အမ်ဳိးသမီးကို ကၽြန္မေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ညာေျခေထာက္ သိပ္မသန္တာကို ကၽြန္မသတိျပဳမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားက သူ႔ကိုေနရာက ထေပးဖို႔ မေျပာခဲ့တာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေယာက္်ားဟာ ကားေပၚမွာမတ္တပ္ရပ္ၿပီး လိုက္ခဲ့ရတယ္။ ခရီးအနည္းငယ္ေဝးေပမယ့္ သူ႔ခံုထိုင္တဲ့အမ်ဳိးသမီးကို ေနရာကဖယ္ေပးဖို႔ သူစကားမဟခဲ့ဘူး။

ေနရပ္ေရာက္လို႔ ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ခရီးတေလ်ာက္ရပ္လိုက္ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားကို ကၽြန္မက သနားကရုဏာနဲ႔ ေျပာမိတယ္။

"ကိုယ့္ေနရာ သူမ်ားကိုေပးထိုင္တာ ကုသိုလ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီခရီးေဝးနဲ႔ေတာ့ လမ္းတဝက္မွာ သူ႔ကိုဖယ္ခိုင္းၿပီး ကိုယ့္အလွည့္ခဏေလာက္ေတာ့ ထိုင္သင့္တာေပါ့။ ရပ္လိုက္ရေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ?"

"သူ အဆင္မေျပတာက သူ႔တစ္သက္လံုးပါ... ကိုယ္အဆင္မေျပတာက ဒီလမ္းခရီး ၄,၅နာရီေလးပါ" လို႔ ေယာက္်ားက ျပန္ေျပာပါတယ္။

(၂)
ခ်စ္သက္တမ္း ငါးႏွစ္အၾကာမွာ သူမကို သူရက္ရက္စက္စက္ ထားသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို တစ္သက္မုန္းမယ္လို႔ သူမအဓိဌာန္ခ်ခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာ လမ္းၾကားတစ္ခုကို သူမ ျဖတ္ေတာ့ သူ႔ကိုလူတစ္စု ဝိုင္းရိုက္ေနတာကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ အရူးတစ္ေယာက္လို ေက်ာက္ခဲေတြေကာက္ၿပီး ရိုက္ေနတဲ့သူေတြဆီ သူမ ပစ္ေပါက္မိတယ္။ ဝိုင္းရိုက္သူေတြ အံ့အားတုန္လႈပ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ သူမကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကိုနင္ဒီေလာက္မုန္းေနတာ ဘာျဖစ္လို႔ ကူရသလဲလို႔ေမးေတာ့ ေျခလက္ေတြ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ သူမ ျပန္ေျဖပါတယ္။

"အခ်စ္က အမုန္းထက္ မ်ားခဲ့လို႔ပါ"တဲ့....



***ဒီေန႔ သတင္းစာတစ္ေစာင္ (ဇန္နဝါရီလ၂၆ရက္ထုတ္) ေကာက္လာတယ္။ ထမင္းစားတုန္း ဟိုလွန္ဒီလွန္ လွန္ၾကည့္ရင္းက ပံုျပင္တိုေလးေတြ သြားေတြ႔တယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ႏွစ္ပုဒ္ကို ဘာသာျပန္မွ်ေဝပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။



Share/Bookmark

Thursday, January 26, 2012

စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားအတြက္


Nanyang Technological University (Singapore)က ျမန္မာ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြစုၿပီး ပရဟိတ ကေလးမ်ားစာသင္ေက်ာင္းအတြက္ Charity Showတစ္ခု စီစဥ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ Showရဲ႕အစီအစဥ္မွာ Talentၿပိဳင္ပဲြတစ္ခု ထည့္ထားပါတယ္။ အဲဒီၿပိဳင္ပဲြကို စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားပါဝင္ႏိုင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ကို ပံုမွာေဖာ္ျပထားသလို Facebookမွာလည္း ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။

Website: http://www.facebook.com/pages/NTU-Myanmar-Talent-Show/155049144598077


တိမ္ျမႇဳပ္ေနတဲ့ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖို႔ အခြင့္ေကာင္းတစ္ခုပါ... ပါဝင္ခ်င္သူေတြ ပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီေၾကာ္ျငာပါဆိုလို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပါတယ္.... း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန


Share/Bookmark

Wednesday, January 25, 2012

အိပ္မက္ မက္ရဲၾကသူမ်ား


(၁)
သူ႔အသက္ (၂၄)ႏွစ္
အသက္ ၁ဝႏွစ္မွာ မေတာ္တဆမႈနဲ႔ သူ႔လက္၂ဖက္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့တယ္။

အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ သူေရကူးစသင္တယ္။
အသက္ ၁၆ႏွစ္မွာ သူစာေရးစသင္တယ္။
အသက္ ၁၉ႏွစ္မွာ သူစႏၵားယားစတီးသင္တယ္။ လက္မရွိေတာ့ စႏၵားယားကို ေျခေထာက္နဲ႔ သူတီးသင္ခဲ့တယ္။

ဆက္ေလွ်ာက္ပါ.. အနည္းဆံုးေတာ့ ငါ့မွာ လွပတဲ့ေျခတစ္စံုရွိေသးတယ္တဲ့...

လက္ႏွစ္ဖက္ ဆံုးရႈံးသြားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ လမ္းႏွစ္လမ္းပဲရွိခဲ့တယ္။ တစ္လမ္းက ေသရင္ေသ မေသရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ရွင္သန္ေနဖို႔ပါပဲ။ လုပ္ခ်င္တာကို ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ စႏၵားယားကို လက္နဲ႔ပဲတီးရမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မသတ္မွတ္ခဲ့ပါဘူး.....လို႔ သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဘဝကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္သူ၊ လက္မရွိေပမယ့္ ေျခေထာက္နဲ႔ ဘဝကိုရဲရဲေရးခဲ့သူဟာ ပထမအႀကိမ္ Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ပထမဆုကို ရခဲ့ရံုသာမက ေျခလက္အစံုရွိသူေတြကိုပါ ခြန္အားေတြေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

(၂)
သူ႔အသက္က (၁၈)ႏွစ္၊ သူ႔မွာ တစ္ေယာက္တည္းထီးထီးေနတဲ့ေရာဂါရွိၿပီး ဦးေႏွာက္လည္း သိပ္မဖြံ႔ၿဖိဳးခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ေဖေဖကို "ဆရာ" လို႔ သူေခၚခဲ့တယ္။ ဒိုင္လူႀကီးေတြက ဘာျဖစ္လို႔ အေဖကို ဆရာလို႔ေခၚသလဲေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပညာေတြအမ်ားႀကီး သူသင္ေပးလို႔ပါတဲ့။ ပရိသတ္ႀကိဳက္တဲ့ ခုႏွစ္၊ လ၊ ရက္ေျပာလိုက္ရင္ အဲဒီေန႔ဟာ တနလာၤေန႔လား! အဂၤါေန႔လား! ဆိုတာကို တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကုန္ ေျပာတတ္သူဟာ အႏုပညာေက်ာင္းကိုတက္ဖို႔ ရည္မွန္းခ်က္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တေယာကိုတစ္ဖက္ကဆဲြရင္း ေျခေထာက္က ဒရမ္တီးရင္း သူေကာင္းေကာင္းေျဖေဖ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဆုမရခဲ့ေပမယ့္ ပရိသတ္နဲ႔ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ သူရဲ႕အၿပံဳးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

(၃)
သူက အသက္(၅၅)ႏွစ္ရွိတဲ့ ေစ်းသည္တစ္ဦးပါ။ ေစ်းထဲမွာေစ်းေရာင္းရင္း ဘဝကိုရုန္းကန္ေနသူဆိုေပမယ့္ သူဟာအၿမဲၿပံဳးရႊင္ေနသူျဖစ္တယ္။ ေန႔စဥ္ထိေတြ႔ေနတဲ့ ဟင္းသီး၊ ဟင္းရြက္၊ အသားငါးနာမည္ေတြကို Luciano Pavarottiရဲ႕နာမည္ႀကီးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲ စာသားေတြထည့္ၿပီး သံျမင့္သူဆိုခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္အဆိုက်င့္၊ ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းစပ္ၿပီး ေစ်းေရာင္းရင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သီခ်င္းဆိုတာကိုႏွစ္သက္တဲ့ သူ႔အိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္.. ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒုတိယဆုကို သူေအာင္ျမင္စြာ ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

(၄)
သူက အသက္(၃ဝ)ႏွစ္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးပါ။ ေက်ာင္းသား(၇၆)ေယာက္ရွိတဲ့ ေတာရြာတစ္ရြာက ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တယ္။ Talent ၿပိဳင္ပဲြကို သူဝင္ၿပိဳင္တာဟာ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါတဲ့။
"ငါ့ကို မီးတေဆာင္ေပးပါ.... ဒီေအးစက္မႈကို ေႏြးေထြးဖို႔
ငါ့ကို သတိၱတခ်ဳိ႕ေပးပါ......ဒီအေမွာင္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔
ငါ့ကို ႀက့ံခိုင္မႈတခ်ဳိ႕ေပးပါ...... ဒီလမ္းကို အဆံုးထိေလွ်ာက္ဖို႔
ငါ့ကို အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ေပးပါ..... ဒီလက္ရွိဘဝက ရုန္းထြက္ဖို႔"

သူကိုယ္တိုင္ေရးဆုိတဲ့ သီခ်င္းထဲကစာသားလိုပဲ သူ႔သီခ်င္းေတြကိုေရာင္းၿပီး ေရာင္းရေငြနဲ႔ သူ႔ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေတြကို အာဟာရျဖစ္ေစတဲ့ အသားငါးေတြ ပိုဝယ္ေကၽြးခ်င္လို႔ပါတဲ့။ သူဟာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ဘာလခမွမယူဘဲ ေက်ာင္းသားေတြကို အခမဲ့ပညာသင္ေပးေနသူျဖစ္တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြကို ဝင္ၿပိဳင္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာလည္း ဒီေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါလို႔ သူေျပာခဲ့ပါတယ္။

(၅)
သူ႔အသက္က(၃၇)ႏွစ္ပါ။ သူဟာ ပန္းကန္ေဆး အလုပ္သမားတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ကို အလုပ္ခ်ိန္(၁၂)ၾကာျမင့္ၿပီး ပန္းကန္အလံုးေရ ၆ေထာင္က ၇ေထာင္ၾကားေဆးရသတဲ့။ သူ႔စိတ္ကူးအိပ္မက္က အိမ္ႀကီးႀကီးတစ္လံုးဝယ္ဖို႔ပါတဲ့။ သူဟာ စင္ေပၚမွာ သူ႔အလုပ္ကို သိမ္ငယ္စိတ္မရွိ ပရိသတ္ေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ သူဆုမရခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့စိတ္က လူတိုင္းကိုကူးစက္ခဲ့ပါတယ္။

(၆)
သူက အသက္(၁၈)ႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစ္ဦးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသားေတြ အႏိုင္က်င့္တာကိုခံရလို႔ အခန္းေထာင့္မွာ ပုန္းေနတတ္သူျဖစ္တယ္။ ထီးထီးေနတတ္တဲ့ ေရာဂါရွိၿပီး သူ႔မွာသူငယ္ခ်င္းေတြ မရွိပါဘူး။ ၁ဝႏွစ္အရြယ္မွာ ကစားစရာတစ္ခုကို ႏွစ္သက္ရာကေန သူ႔ဘဝတစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီကစားစရာကိုပဲ သူဇဲြရွိရွိ အခုအသက္အရြယ္ထိ က်င့္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ဇဲြလံု႔လေၾကာင့္၊ ပရိသတ္ရဲ႕အားေပးမႈေၾကာင့္ သူဟာလူရာဝင္ခဲ့ပါတယ္။ တတိယအႀကိမ္Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒုတိယဆုအျပင္ ပရိသတ္အႏွစ္သက္ဆံုးဆုကိုလည္း သူရခဲ့တယ္။

(၇)
သူတို႔အသက္က (၆၅)ႏွစ္နဲ႔(၅၅)ႏွစ္ပါ။ အက,ကတာကို သူတို႔ဝါသနာပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာေရးအတြက္၊ စိတ္ဓာတ္က်န္းမာေရးအတြက္ အားလပ္ရက္တိုင္းမွာ အကကို သူတို႔ေလ့က်င့္ရင္း Talentၿပိဳင္ပဲြကို ဝင္ေရာက္လာခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ သားသမီးေတြ ကန္႔ကြက္တဲ့ၾကားက၊ တားျမစ္တဲ့ၾကားက သူတို႔အိပ္မက္ကို သူတို႔ရြက္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္ထိ စင္ေပၚေရာက္တဲ့အထိ သူတို႔သြက္သြက္လက္လက္ ကခုန္ႏိုင္တာဟာလဲ သူတို႔ရဲ႕ႀကံ့ခိုင္တဲ့အိပ္မက္နဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ ႀကံ့ခိုင္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

(၈)
သူက အသက္(၁၉)ႏွစ္အရြယ္ လယ္သမားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူတစ္ဦးပါ။ ေမြးကတည္းက ညာလက္ဖဝါး ပါမလာခဲ့ပါဘူး။ သူငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ဒီလိုမျပည့္စံုျခင္းက သူ႔ကိုသိမ္ငယ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အိပ္မက္တစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအိပ္မက္က စႏၵားရားပညာသည္တစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။

စႏၵားရားက သူ႔ဘဝကို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္၊ သူ႔ကို ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ အားေတြေပးခဲ့ပါတယ္လို႔ သူကေျပာခဲ့တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြကို သူဝင္ၿပိဳင္ၿပီး မျပည့္စံုတဲ့လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခ်ဳိသာတဲ့စႏၵားရားသံကို သူတီးခတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒိုင္လူႀကီးက "သမီးရဲ႕ကံမေကာင္းျခင္း (လက္မရွိတဲ့ ကံမေကာင္းျခင္း)ကို ပရိသတ္သိေအာင္ ေျပာျပႏိုင္မလား" လို႔ဆိုေတာ့ သူကံမေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မထင္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဘုရားသခင္က သူ႔ကိုအေကာင္းဆံုးလက္တစ္စံု ေပးခဲ့ပါတယ္တဲ့...


ဒါေတြက ကၽြန္မအားလပ္ခ်ိန္ youtubeမွာ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုကလစ္တခ်ဳိ႕ပါ။ China's Got Talentက တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုတခ်ဳိ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီၿပိဳင္ပဲြက ကၽြန္မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြကို Facebookမွာ မွ်ေဝခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ friend listထဲပါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အသိေပးပါတယ္။ လူေတြ(ျမန္မာေတြ)က ဒီတရုတ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဒီေလာက္မ်က္စိစပါးေမႊးစူးေနခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ FBမွာ တရုတ္အစီအစဥ္ကို တင္ေနရေသးသလဲတဲ့... စာေရးသူနဲ႔စာဖတ္သူၾကားမွာ ၿငိဳျငင္စရာေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါတဲ့။

သူ႔ေစတနာကို ကၽြန္မနားလည္ပါတယ္။ တရုတ္စာေတြကို ကၽြန္မဘာသာျပန္ခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာသာျပန္တဲ့စာေတြထဲမွာ လူမ်ဳိးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရးေတြ မပါခဲ့ပါဘူး။ လူေတြကို ကၽြန္မမွ်ေဝခ်င္တာက စိတ္ဓာတ္တစ္ခု၊ အင္အားတစ္ခု၊ ေဖးမကူညီမႈတစ္ခု၊ ႀကံ့ခိုင္မႈတစ္ခု၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ..ေတြပါ။

Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ၿပိဳင္ပဲြဝင္ေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ကို မလြတ္စတမ္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ၿပိဳင္ပဲြေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုျဖတ္သန္း၊ ဒိုင္လူႀကီးနဲ႔ ပရိတ္သတ္ကေပးတဲ့ အမွတ္ေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုရယူလို႔ စတိတ္စင္ေသးေသးေလးကေန စတိတ္စင္စင္ႀကီးႀကီးအထိ တက္လွမ္းၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြကို စြတ္ခူးခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္မတို႔
လူတိုင္းမွာလည္း အိပ္မက္ေတြရွိတယ္။ အိပ္မက္ကိုမလြတ္စတမ္း ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္သူေတြရွိသလို၊ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္း ေပ်ာက္ေနသူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ လမ္းတဝက္မွာ အားျပတ္ေနသူေတြလည္းရွိသလို သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ အိပ္မက္ေပ်ာက္သြားသူေတြလည္းရွိတယ္။ အဲဒီလမ္းေပ်ာက္သူ၊ အားျပတ္သူေတြ လိုအပ္ေနတာက အားေပးမႈ၊ ေဖးမမႈ၊ ႀကံ့ခိုင္တဲ့စိတ္ဓာတ္ပါ။ အဲဒီခြန္အား၊ အဲဒီႀကံ့ခိုင္မႈေတြက ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝစတိတ္စင္ေပၚကိုေရာက္ဖို႔ အခက္အခဲေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေက်ာ္ျဖတ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုခဲ့ရင္ ...... ကၽြန္မကို ဆက္မွ်ေဝခြင့္ေပးပါ....

ႏိုင္းႏိုင္းစေန


Share/Bookmark

Sunday, January 22, 2012

ႏွစ္သစ္တစ္ခါ ေရာက္ရွိလာ~~~


မေန႔က"စိုင္း"ကို ဂ်ီေတာ့ခ္ေပၚမွာေတြ႔လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ သူက တာခ်ီလိတ္မွာ လားဟူႏွစ္ကူးပဲြရွိတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ပဲြသြားလည္ရင္ ပံုေတြရိုက္ေပးခဲ့ဦးလို႔ ပူဆာလိုက္ေတာ့ တာခ်ီလိတ္က (၂ဝ၁၂)လားဟူႏွစ္သစ္ကူးပဲြကို ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ႏွစ္ကူးပဲြက ၁၉ရက္ေန႔ကေန ၂၁ရက္ေန႔ထိဆိုေတာ့ သူ႔ကိုဂ်ီေတာ့ခ္ကေန လွမ္းေခၚမိတာ အခ်ိန္မီသားပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ တာခ်ီလိတ္က လားဟူႏွစ္ကူးပဲြကို ကိုယ္တိုင္ဝင္မႏဲႊရတာ ၂ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားခဲ့ၿပီ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြက အရမ္းအကုန္ျမန္လိုက္တာ.... အခုပဲ ႏွစ္ကူး.. အခုပဲ သႀကၤန္.. အခုပဲ ခရစၥမတ္.. အသက္ႀကီးလာေလ အခ်ိန္ေတြအကုန္ျမန္ေလ.. ဘာမွ ေရေရရာရာ မလုပ္ရေသးခင္ အခ်ိန္က တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ကုန္သြားခဲ့ျပန္ၿပီ။ ဒါနဲ႔.. တာခ်ီလိတ္က ခ်ဳိင့္ခြက္လမ္း ေတာ္ေတာ္ေခ်ာသြားသလိုပဲ...


ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ထင္း႐ူးေတြ အညႊန္႔ထြက္ခ်ိန္၊ မက္မြန္ေတြ အပြင့္ပြင့္ခ်ိန္မွာ က်င္းပျမဲျဖစ္တဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ဟာ လားဟူလူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႔ အျပန္အလွန္ မွီခိုဆက္ဆံမႈေတြကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ ႐ိုးရာပဲြေတာ္ပါ။

လားဟူအမ်ဳိးသားေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ အျခားေတာင္ေပၚသားမ်ားလိုပဲ သူတို႔ရဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ကို ေတာင္ယာစပါးေတြ ရိတ္သိမ္းျပီးခ်ိန္နဲ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ မစိုက္ပ်ဳိးမီၾကား အလုပ္နားခ်ိန္မွာ က်င္းပေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လားဟူအမ်ဳိးသားေတြ က်င္းပတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ဟာ ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳဆိုျပီး လူၾကီးမိဘေတြကို အ႐ုိအေသေပးတဲ့ပဲြျဖစ္သလို ေနာက္ႏွစ္အတြက္ စပါးသီးႏွံေတြ ျဖစ္ထြန္းမႈ ရွိမရွိ နိမိတ္ဖတ္တဲ့ပဲြနဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ ရွာတဲ့ပဲြလည္းျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို ႐ိုးရာအစဥ္အလာေတြနဲ႔ က်င္းပတဲ့အခါမွာ လားဟူအမ်ဳိးသားေတြဟာ ေနရာေဒသနဲ႔ ဘာသာအယူ၀ါဒေတြ အေပၚမွာ အေျခခံျပီး ပဲြေတာ္က်င္းပတဲ့ေနရာ မတူညီၾကပါဘူး။ က်င္းပတဲ့ေန႔ေတြဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကိုးကြယ္သူေတြကေတာ့ ခရစ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ ဇန္န၀ါရီလ၁ရက္ေန႔မွာ က်င္းပေလ့ရွိျပီး ႐ုိးရာနတ္ကိုးကြယ္သူေတြကေတာ့ မိမိတို႔သတ္မွတ္ရာေန႔ရက္နဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ေနထိုင္သူေတြကေတာ့ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးရက္မွာ က်င္းပေလ့ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ႏွစ္သစ္ကူး ပထမေန႔ရက္မွာ ရြာထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ အျပင္မထြက္ရသလို အျပင္မွာရွိတဲ့လူေတြလည္း ရြာထဲကိုမဝင္ဘဲ ဥပုသ္ျပဳရပါတယ္။ အဲဒီေန႔ရက္မွာ ခရီးထြက္ရင္ တစ္ႏွစ္လံုး ခရီးထြက္ရတတ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယေန႔ရက္မွာေတာ့ တစ္ရြာလံုး စုေပါင္းထမင္းစားပဲြ က်င္းပၾကျပီး တစ္ေန႔လံုး တီးမႈတ္ကခုန္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ကပဲြအတြက္ ရြာသူၾကီးက တာ၀န္ယူမလား၊ ရြာသားေတြအားလံုး စုေပါင္းတာ၀န္ယူမလားဆိုျပီး ႏွစ္သစ္ကူးမတိုင္ခင္မွာ စည္းေ၀းျပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကပဲြက်င္းပရာ ပဲြလယ္မွာေတာ့ ထင္းရူးပင္တစ္ပင္ ကိုစိုက္ျပီး အပင္ရင္းမွာ စားပဲြခံုတစ္လံုး ခ်ထားပါတယ္။ ကြင္းလယ္မွာစိုက္ထားတဲ့ သစ္ပင္ကိုေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူး သစ္ပင္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အဲဒီစားပဲြေပၚမွာ ေနာက္ႏွစ္စိုက္ပ်ဳိးမဲ့ မ်ဳိးေစ့ေတြကို တင္ထားျပီး အသီးအႏွံေတြ ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းေစဖို႔ ဆုေတာင္းၾကပါတယ္။

လားဟူလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ျပကၡဒိန္ရက္ သတ္မွတ္မႈေတြဟာ တရုတ္လူမ်ဳိးတို႔နဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ တစ္ပတ္မွာ ေန႔ရက္ ၁၂ရက္ရွိျပီး ရက္ေတြကို ေခြးတို႔၊ ႏြားတို႔၊ ေျမြတို႔စတဲ့ တိရိစာၦန္အမည္ေတြနဲ႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြထဲကမွ ယုန္ရက္၊ က်ားရက္နဲ႔ နဂါးရက္ေတြက ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြျဖစ္တယ္။

(1916、1928、1940、1952、1964、1976、 1988、2000、2012)မွာ ဖြားျမင္သူေတြဟာ နဂါးႏွစ္ဖြားေတြ ျဖစ္တယ္။ နဂါးႏွစ္ဖြားေတြဟာ သန္မာတဲ့ခႏၶာကိုယ္ရွိတယ္၊ တက္ၾကြတယ္၊ အေတြးအေခၚေကာင္းတယ္၊ မ်က္ႏွာသာရတာကို ႏွစ္သက္သူျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အရႈံးမေပးတတ္ဘူး။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္။ စိတ္သေဘာထား ေျဖာင့္မတ္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္အရည္အခ်င္းရွိတယ္။ အတင္းအဖ်င္း မႀကိဳက္ဘူး။ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွာကို မေၾကာက္ဘူး။ ဘာလုပ္လုပ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြမ္းကုန္လုပ္တယ္။

နဂါးႏွစ္ဖြား မိန္းကေလး... စိတ္သေဘာထားေကာင္းတယ္၊ စာနာညႇာတာစိတ္ရွိတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့အေဖာ္ျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ သူတစ္ပါးခုိင္းေစတာကို မႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ စီမံခန္႔ခဲြရတာကို ႏွစ္သက္တယ္။

နဂါးႏွစ္ဖြားေတြရဲ႕ေကာင္းကြက္က ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ တရုတ္လူမ်ဳိးေတြက နဂါးႏွစ္မွာ ကေလးေတြေမြးၾကတယ္။ ဒီႏွစ္က နဂါးနက္ႏွစ္မို႔ ပိုထူးျခားသတဲ့.. ဒါေၾကာင့္ (၁၁.၁၁.၁၁)မွာ မဂၤလာေဆာင္တဲ့အတဲြေပါင္း သိန္းခ်ီရွိတယ္ဆိုလား... "စိုင္း"ကေျပာျပပါတယ္။ သူေျပာျပတဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြစကားမွာေတာ့ "အစ္မေရာ... ကေလးမယူေသးဘူးလား"ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ကပ္ပါလာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွင္သန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရတဲ့ ဘဝအေျခအေနမ်ဳိးမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ အိမ္မွာနဂါးတစ္ေကာင္ရွိရင္ ရပါၿပီကြယ္လို႔။ ေမာင္ႀကီးကေတာ့ အၿမဲေျပာတယ္.. ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒၵယသစၥာပါတဲ့။ သာဓု... သာဓု... သာဓု... ပါလို႔ း)

တာခ်ီလိတ္က ဒီလွည္းႀကီးကို လြမ္းလိုက္တာ... အိမ္ေရွ႕ေရာက္လို႔ ပြမ္ကိုသံုးေလးေခါက္ပိုတီးတတ္တဲ့ တြန္းလွည္းသည္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဒီအိမ္က ေဖာက္သည္ေပ်ာက္ေနပါလားလို႔ ေတြးေကာင္းေတြးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္တစ္ခါ ေရာက္ရွိလာ~~~ ေလႏွင္းေအးေအး တိုက္ခိုက္လာ~~
အားလံုးႏွစ္သစ္ၾကိဳဆိုၾကစို႔~~~ သံျပန္သီခ်င္းဆိုၾကစို႔~~~
တစ္ႏွစ္အျမင္သစ္~~ ဧည့္သည္သစ္မ်ား ၾကိဳၾကပါ ~~
လက္ခုပ္တီး ~~ ႀကိဳဆိုပါ.. ႀကိဳဆိုပါ~~~
ႏွစ္သစ္ကူး ~~ ႏွစ္သစ္ကူး ~~ သံျပိဳင္သီခ်င္းဆိုၾကစို႔ ~~
ဘဝေပ်ာ္ရႊင္ ဒီႏွစ္စျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားၾကိဳးတည္ေဆာက္ၾက
ဘဝရည္မွန္းခ်က္ ~~ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကိဳးစားၾက ~~
ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ေရွ႕ဆက္ပါ...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန



Share/Bookmark