Wednesday, March 10, 2010

ဘူတာ႐ံုနဲ႔တူတဲ့ ေကာင္မေလး

မင္းခိုက္စိုးစန္

ဥၾသဆြဲခ်င္႐ံုသက္သက္နဲ႔ေတာ့
ငါ့ သံေယာဇဥ္ေတြ
ခုတ္ေမာင္းထြက္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပဘူး
အဲဒီေစာင့္ႀကိဳေနဖို႔ စိတ္ကူးမ႐ွိတဲ့
ငါ့ရဲ႕ဘူတာ႐ံုေလးေရ . . လြမ္းတယ္ . .။

အရမ္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ . . တစ္ခါတစ္ခါ
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္မွာလည္း
စိတ္အားငယ္ခြင့္႐ွိတာပဲ မဟုတ္လား။

ပန္းသီးေတြ ခါးတဲ့ကာလက
႐ွည္လ်ားလွခ်ည္လားကြယ္ . .
ေျပာပါ . .
မင္း ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့ အိပ္မက္မက္မွာလဲ
မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ အိပ္စက္ျခင္းရဲ႕ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္မွာ
ငါ..
တိတ္တိတ္ကေလး ရပ္ေစာင့္ေနတာ
ၾကာၿပီေလ . . .။

ဣေျႏၵစိမ္းစိမ္းေတြ လိမ္းသုတ္
ခ်စ္ျခင္းေတြ
ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္ခြင့္မျပဳတဲ့
မင္းရဲ႕ ဘူတာ႐ံုေလးဆီ . .
. . လာမယ္ . .။
မင္းရဲ႕ ဘူတာ႐ံုေလးဆီ . .
. . လာမယ္ . .။

ေဟာဒီ့ေကာင္ . . ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔
ကိုယ့္သံလမ္းကိုယ္ေဖာက္ခဲ့တာပါ . .
. . ေနာက္က်သြားတယ္။

အလြမ္းေတြ စိုက္ခင္းတစ္ခုလံုး ပြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာမွ
ငါ ဆိုတဲ့ေကာင္က
တည့္တည့္ႀကီး ေရာက္ခ်သြားခဲ့တာေပါ့ကြယ္ . .။

မင္းခိုက္စိုးစန္

(မင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြကုိ ကြၽန္မႀကိဳက္တတ္မွန္းသိလို႔ ၂ဝဝ၈ ဇူလိႈင္ကတည္းက Torn City ဆိုသူ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကြၽန္မဘေလာ့မွာစုထားတဲ့ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ကဗ်ာေလးေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ အမွတ္တရထုတ္ဖို႔ ထုတ္ေဝသူတစ္ဦးက စိတ္ကူးရွိပါသတဲ့။ ထုတ္ေဝႏိုင္ဖို႔ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ သေဘာတူခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေစာင့္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္)

လူတစ္ေယာက္ကို "စိတ္"နဲ႔ ခံစားျခင္း


ကိုယ္နဲ႔သင့္ေတာ္တဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ကိုရွာဖို႔ ကိုယ့္လူမႈေရးစက္ဝိုင္းကို ခ်ဲ႕ထြင္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ပိုေကာင္းတဲ့ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ အခြင့္အေရးရွိမွာျဖစ္တယ္။ ထုိ႔အတူ ကိုယ္ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈအခ်က္ေတြကိုလည္း က်ယ္ျပန္႔ေစၿပီး တစ္ျခားလူအေပၚ "အျမင္ကပ္"ဆိုတဲ့တံဆိပ္မ်ဳိး အလြယ္တကူ မကပ္မိဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သတိထားရပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကို ပြတ္ကာသီကာ လက္လြတ္သြားတတ္ပါတယ္။

ေလာကမွာ လူမ်ဳိးေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္ရွိေပမယ့္ လူမ်ဳိးတိုင္းက လူေတြကို "ႏွစ္သက္သူ" နဲ႔ "မႏွစ္သက္သူ"ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးပဲခြဲျခားထားပါတယ္။ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးက မတူတဲ့ သံလိုက္စက္ကြင္းႀကီးတစ္ခုလိုပါပဲ။ တခ်ဳိ႕က တစ္ဘက္သားကို အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔ဆံုးျဖတ္သလို တခ်ဳိ႕က အေတြ႔အႀကံဳ၊ စိတ္နဲ႔ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။

ငယ္ရြယ္စဥ္က တစ္ဘက္သားကို ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုရွိခဲ့လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အားရခဲ့ဖူးတယ္။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် "မ်က္လံုးရဲ႕ထြင္းေဖာက္မႈ" နဲ႔ "အျပဳအမႈရဲ႕ထိေရာက္မႈ" က အျခားနားႀကီး ျခားနားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရတယ္။ ဒီအတြက္ တစ္ျခားသူကို ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့သလို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။

တစ္ဘက္လူရဲ႕ အေျခအေနအမွန္ကို နားမလည္ေသးခင္မွာ "ဒီလူကို ငါၾကည့္မရဘူး"ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အရင္မကပ္သင့္ပါဘူး။ ဒီလိုတံဆိပ္က ခိုင္ခန္႔တဲ့တံတိုင္းတစ္ခုလို တစ္ဘက္လူနဲ႔ပိုရင္းႏွီးဖို႔ ေရွ႕တိုးမယ့္ကိုယ့္ေျခလွမ္းကို ကာဆီးထားတတ္သလို တစ္ဘက္လူဆီက ကိုယ္သင္ယူႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးကိုလည္း ဆံုး႐ႈံးေစတတ္ပါတယ္။

"လွပတဲ့လူ႔ဘဝအတြက္ လိုက္နာရမယ့္ အခ်က္(၁ဝ)ခ်က္" စာအုပ္ထဲမွာ စကားတစ္ခြန္းက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ "တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္အသိအျမင္က ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ဆန္းစစ္ေစတဲ့ တိုင္းထြာစက္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္က ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ခံစားတဲ့ ခံစားခ်က္ျဖစ္တယ္"

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မျမင္ခ်င္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို ျမင္ေတြ႔ရတဲ့အခါ အဲဒီလူကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႏွစ္သက္တတ္ေတာ့ပါဘူး။

ရင္းႏွီး၊ နားလည္မႈပိုေလ သူစိမ္းဆန္တဲ့အကြာအေဝးကို ခ်ံဳ႕ေပးေလျဖစ္တယ္

"ဒီလူကို ငါအျမင္ကပ္တယ္"ဆိုတဲ့တံဆိပ္ကို အပင္ပန္းခံၿပီး လိုက္ကပ္ရမယ့္လူဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အျပင္ပန္းသ႑ာန္ေၾကာင့္ လူေတြကိုမႏွစ္ၿမိဳ႕ေစတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွာ ႏွစ္သက္စရာဆိုတာ ရွိႏိုင္သလို စိတ္သေဘာထား မျပည့္ဝသူတစ္ေယာက္မွာလည္း ေလးစားထိုက္တဲ့ေနရာေတြ ရွိပါတယ္။

တစ္ဘက္သားရဲ႕ "ႏွစ္သက္စရာ"နဲ႔ "ေလးစားထိုက္တဲ့"အရာေတြကို သတိျပဳႏိုင္သူက ကိုယ့္ကိုယ္ ကံေကာင္းေစသူျဖစ္တယ္။ ဒီလိုသတိျပဳႏိုင္သူက တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ အလိုမက်မႈေတြကို ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္သလို ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္သေဘာထားကိုလည္း ျပည့္ဝေစပါတယ္။

ႏွလံုးသားနဲ႔ ရွာေဖြခံစားၾကည့္ရင္ လူတိုင္းရဲ႕ ႏွစ္သက္စရာတစ္ခုခုကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ္အျမင္ကပ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္သက္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ စမွတ္ဆီအရင္သြားၿပီး "အျမင္မကပ္"တဲ့ေနရာကေန ကြၽန္ေတာ္တို႔စၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီကတဆင့္ "ဒီလူမွာ ဘာအားသာခ်က္၊ ဘာေကာင္းကြက္ေတြရွိသလဲ? ငါရေအာင္ရွာမယ္"ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္အားေပးၾကည့္ပါ။ ဒီလိုေတြးမိခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္ျပတင္းေပါက္ေတြ တေျဖးေျဖးဖြင့္လာမယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္စီတိုင္းက သစ္ရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ တူပါတယ္။ ပံုသ႑ာန္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးကဲြျပားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာခံစားၾကည့္ရင္ သူတို႔စီကေန စိတ္ဝင္စားစရာေတြကို ကိုယ္သတိျပဳမိပါလိမ့္မယ္။ ႏွလံုးသားနဲ႔ ရွာေဖြခံစားၾကည့္ရင္ လူတိုင္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္၊ ႏွစ္သက္စရာအခ်က္ေတြကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ထားမယ္၊ စိတ္ျပတင္းကို တင္းတင္းေစ့ထားမယ္၊ မၾကည့္ခ်င္၊ မခံစားခ်င္ခဲ့ရင္ အဲဒီထူးျခားခ်က္၊ ႏွစ္သက္စရာေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ႔လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဘက္သားကို နားလည္မႈေပးတယ္၊ သူ႔ႏွစ္သက္စရာကို ရွာေဖြတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ အဲဒါေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ေပးဆပ္မႈေတြပဲျဖစ္တယ္။ တကယ့္စိတ္အစစ္အမွန္နဲ႔ ေပးဆပ္မွသာ တစ္ဘက္သားရဲ႕ျပန္ေပးဆပ္မႈက ကိုယ့္ေပးဆပ္တာထက္ ပိုမ်ားတယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားရမွာျဖစ္တယ္။

စိတ္ပညာရွင္ Dr. Jack Berg က "ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ ပက္ျဖန္းမႈကုိေတာင့္တတဲ့ ပန္းေတြလိုပဲ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္အနက္႐ႈိင္းဆံုးတစ္ေနရာမွာ တစ္ဘက္သားရဲ႕နားလည္မႈကို အၿမဲေတာင့္တေနတတ္တယ္"လို႔ ဆိုတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ နားလည္မႈနဲ႔ အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ရတဲ့အရာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုအသိပညာနဲ႔ ျပင္ဆင္မႈေတြရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ကမာၻေပၚကလူေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္မ်ဳိး ထပ္ခဲြႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ဳိးက "ပထမအႀကိမ္ဆံုတာနဲ႔ အရမ္းႏွစ္သက္တဲ့လူ၊ ကံပါတဲ့လူ"နဲ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက "နားလည္မႈရွိၿပီးမွ သူ႔ကိုယ္ေပၚက ႏွစ္သက္စရာကို သတိျပဳမိသူ" ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အပင္ပန္းခံၿပီး သြားမုန္းဖို႔၊ သြားအျမင္ကပ္ဖို႔ လူဆိုတာမ်ဳိး မရွိခဲ့ပါဘူး။

မေကာင္းတဲ့သူေတြ မရွိတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ မလံုေလာက္ခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔မ်ား တစ္ဘက္သားကိုမုန္းဖို႔ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ အလာဟႆျဖဳန္းတီးေနဦးမလဲ?

ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ဖို႔၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပထမေျခလွမ္းစလွမ္းၿပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ရင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို မႏွစ္သက္ဘူး၊ မုန္းတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ စိတ္ပင္ပန္းေစပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ပင္ပန္းေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ရက္ၾကသလဲ? ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးနဲ႔ တစ္ဘက္သားကို ဂရုစိုက္ႀကည့္၊ ခံစားၾကည့္ရင္ တစ္ဘက္သားရဲ႕ေႏြးေထြးေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကိုယ့္ဆီကူးစက္လာႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ဘက္သားရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ အျပစ္ကိုပဲ မီးထြန္းမရွာဘဲ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို ျမင္တတ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ၾကည့္တာဟာ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ကိုယ္ျဖည့္ေနတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

မူရင္း--- google search or http://share.youthwant.com.tw

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Tuesday, March 09, 2010

သြားတုိက္ေဆး အသံုးဝင္ပံု


(၁)ေရစက္ေခါင္းေတြ ေျပာင္လက္ေတာက္ပခ်င္ရင္ အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆးနည္းနည္းထည့္ၿပီး ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၂)မ်က္ႏွာသစ္ေဘစင္၊ ေရခ်ဳိးေဘစင္ေတြေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ ေဖာမွာ သြားတိုက္ေဆး နည္းနည္းထည့္ၿပီး ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၃)အဝါေရာင္သမ္းေနတဲ့ အိမ္သံုးပစၥည္းေတြကို အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆး နည္းနည္းထည့္ၿပီး ပြတ္တိုက္ေပးရင္ အေရာင္လက္ေစပါတယ္။

(၄)မီးဖိုေပၚက မည္းညစ္ေနတဲ့ ဆီေခ်းေတြကို ေရေႏြးနဲ႔အရင္ေလာင္းၿပီး သြားတိုက္ေဆးထည့္ထားတဲ့ အဝတ္စနဲ႔ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၅)ငါးကိုင္ၿပီးေနာက္ လက္မွာငါးညီႇနံ႔ေတြ စြဲေနရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ေဆးေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၆)လက္မွာဆီေခ်း၊ ေဆးေၾကာရခက္တဲ့ ဆီ၊ မင္ေတြစြန္းေပခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာႏိုင္ပါတယ္။

(၇)အကၤ်ီလက္ဝ၊ ေကာ္လံေတြမွာ ေခ်းေတြေပးၿပီး ေဆးေၾကာရခက္ခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆးအရင္ပြတ္ေပးၿပီး ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၈)စီးတာၾကာလို႔ အဝါေရာင္သမ္းလာတဲ့ ဖိနပ္အျဖဴေရာင္ေတြကို အရင္ေဆးေၾကာၿပီး သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၉)လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး အသံုးၾကာလို႔ အလင္းျပန္တဲ့မ်က္ႏွာျပင္ ဝါသြားခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆး ၃~၅မိနစ္ခန္႔ ပြတ္ထားၿပီး အဝတ္စနဲ႔သုတ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁ဝ)မေတာ္တဆအပူေလာင္တဲ့ ဒဏ္ရာကို သြားတိုက္ေဆးပြတ္ေပးရင္ အနာသက္သာေစႏိုင္ပါတယ္။ ေသြးထြက္တဲ့ဒဏ္ရာေတြကို သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ အရင္ေဆးေၾကာၿပီး ထပ္ပြတ္ထားေပးရင္ အနာေျခာက္လြယ္ေစပါတယ္။

(၁၁)တူးေနတဲ့မီးပူေအာက္ေျခ ေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၂)ေရာင္အမ္းတဲ့ အနာေတြ အေရာင္ေလ်ာ့ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆး လိမ္းထားေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၃)မိုးဒဏ္၊ ေလဒဏ္ေၾကာင့္ အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ကားတံဆိပ္ေတြ ေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆး ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ျခစ္ရာရွိတဲ့ ကားမွန္၊ ကားေဘာ္ဒီေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးပါတဲ့အဝတ္နဲ႔ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာပြတ္တိုက္ေပးၿပီး အဝတ္သန္႔နဲ႔ ထပ္ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၄)အိမ္နံရံေပၚက ကေလးေတြဆဲြျခစ္ထားတဲ့ ခဲတံ၊ ေဘာလ္ပင္၊ ေျမျဖဴ အရစ္အေၾကာင္းျခစ္ရာေတြ ဖ်က္ခ်င္ရင္ အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆးထည့္ၿပီး အလြယ္တကူဖ်က္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၅)လက္ပတ္နာရီမွန္ခြက္ေပၚက အရစ္အေၾကာင္းေပ်ာက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္သလို စီတီေခြမ်က္ႏွာျပင္က အရစ္အေၾကာင္းေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးပြတ္ၿပီး မိနစ္(၂ဝ)ၾကာပြတ္တိုက္ေပးရင္ အရစ္ေတြေပ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၆) မည္းညစ္ေနတဲ့ မွန္ေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၇) နံရံေပၚ ပန္းခ်ီကားေတြကို သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ကပ္ရင္ ပိုခိုင္ခန္႔တဲ့အျပင္ နံရံကိုလည္း မပ်က္ဆီးေစပါဘူး။ ပန္းခ်ီကားကို နံရံေပၚကခြါခ်င္ရင္ ကပ္ထားတဲ့ေနရာကို ေရဆြတ္ၿပီး အလြယ္တကူခြါႏိုင္ပါတယ္။

သြားတိုက္ေဆးကုိ သြားျဖဴေဖြးသန္႔ရွင္းဖို႔ အသံုးျပဳရံုတင္မက အထက္ကနည္းအတိုင္းလည္း စမ္းသပ္အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔မသံုးဖူးေတာ့ မွန္မမွန္မသိပါဘူး။ အီးေမးလ္ကရတဲ့ သြားတိုက္ေဆးအသံုးဝင္ပံုကို ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။ ေမးလ္ပို႔ေပးတဲ့ ထိုင္ဝမ္ကသူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

Orison Swett Marden



Orison Swett Marden (1850 - 1924)ဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ Thornton Gore, New Hampshire ေဒသ ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာခဲ့သူျဖစ္တယ္။ သူ(၃)ႏွစ္သားအရြယ္မွာ မိခင္ကြယ္လြန္ၿပီး (၇)ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ဖခင္ကြယ္လြန္ခဲ့ျပန္တယ္။ မိဘမဲ့ကေလး Mardenဟာ အသက္ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ တစ္ျခားကေလးေတြထက္ ပိုဆင္းရဲပင္ပန္းခဲ့ရတယ္။ ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ သူတစ္ပါးအိမ္မွာေနၿပီး တစ္ရက္ကို(၁၄)နာရီမွ် အလုပ္လုပ္ခဲ့ရေပမယ့္ ဝဝလင္လင္ မစားခဲ့ရဘူး။ ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြ မရွိတဲ့အျပင္ အိမ္ရွင္ကေလးေတြရဲ႕ ကဲ့ရဲ႕ေလွာင္ေျပာင္တာကို အၿမဲခံခဲ့ရတယ္။ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ သနားညႇာတာမႈကို မရတဲ့အျပင္ အိမ္ရွင္ရဲ႕ဆဲဆိုရိုက္ႏွက္မႈကို အၿမဲခံခဲ့ရတယ္။ အိမ္ရွင္ငါးေယာက္ ေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဘဝက အေကာင္းဘက္ကို နည္းနည္းမွ ေျပာင္းလဲမသြားခဲ့ပါဘူး။

အသက္(၁၄)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ဘဝကိုတစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေျပာင္းလဲမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြေန႔မနက္မွာ သူေနတဲ့အိမ္ကေန Mardenထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ သစ္စက္တစ္ခုမွာ သူအလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အေတာအတြင္း အခ်ိန္နဲ႔အခြင့္အေရးေကာင္းတခ်ဳိ႕ကို အရေအာင္ဖမ္းဆုပ္ၿပီး စာေတြကို သူႀကိဳးစားသင္ယူခဲ့တယ္။ စာေရးဆရာ Samuel Smilesရဲ႕ "မိမိကိုယ္ကိုယ္တိုးတက္ေရး"ဆိုတဲ့ စာအုပ္က သူ႔မ်က္လံုးအစံုကို ပြင့္ေစခဲ့တယ္။

"ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အဲဒီစာအုပ္က အၿမဲစိတ္အားထက္သန္ေစတယ္၊ တက္ၾကြေစတယ္။ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာရသလိုပဲ ႏွလံုးသားထဲ စဲြၿမဲတဲ့အထိ ကြၽန္ေတာ္ထပ္တလဲလဲ ဖတ္ခဲ့တယ္" လို႔ Mardenက သူေရးတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္သူေတြေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာခဲ့တယ္။

"မိမိကိုယ္ကိုယ္တိုးတက္ေရး"စာအုပ္က Mardenရဲ႕အိပ္မက္ႏွစ္ခုကို ထြန္းညိႇခဲ့တယ္။ ပထမအိပ္မက္မွာ ဆင္းရဲသားကေလးငယ္တစ္ဦး အဆင့္ျမင့္လူေနမႈဘဝနဲ႔ တိုးတက္ေအာင္ျမင္သြားခဲ့တဲ့ပံုျပင္က သူ႔ကိုရြာကေနထြက္ခြါၿပီး ေက်ာင္းပညာေတြသင္ယူဖို႔ ခြန္အားေတြေပးခဲ့တယ္။ ဒုတိယအိပ္မက္က တစ္ေန႔ေန႔မွာ သူလည္း သူနဲ႔ဘဝတူလူငယ္ေတြကို အားေပးကူညီႏိုင္တဲ့ အက်ဳိးေဆာင္မႈေလးေတြလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။

Mardenရဲ႕ပညာသင္ၾကားေရးက တာေဝးမာရသြန္ေျပးပဲြနဲ႔ တူခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္လိုက္ အလုပ္လုပ္လိုက္နဲ႔ သူ႔ပညာေရးက ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

အသက္(၂၃)ႏွစ္ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို Marden နင္းခြင့္ရခဲ့တယ္။ (၉)ႏွစ္အၾကာမွာ Boston University၊ School of Oratory ကဘဲြ႔နဲ႔ Boston၊ Harvard ကေန M.D.၊ LL.Bဘဲြ႔အသီးသီးကို ရရွိခဲ့တယ္။ ဘာသာရပ္မ်ားစြာကို သင္ယူခဲ့လည္း သူ႔အလုပ္ခ်ိန္ေတြ မထိခိုက္ခဲ့ဘူး။ ဘဲြ႔ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္အားခ စုစုေပါင္း ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္းခန္႔ သူစုမိထားၿပီးျဖစ္တယ္။

အသက္(၄ဝ)ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ Mardenဟာ ဟိုတယ္နဲ႔ခရီးသြားလာေရး ကုမၸဏီေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာကမွ တားဆီးလို႔မရႏိုင္တဲ့ "ကံေကာင္းသူ Marden"အျဖစ္ သူ႔လုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေနဆဲမွာ သူ႔ဟိုတယ္တခ်ဳိ႕ ေရေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။ အပ်က္အဆီး အဆံုးအ႐ႈံးနဲ႔ Mardenတစ္ေယာက္ အေရာင္မလြင့္တဲ့အိပ္မက္ေတြနဲ႔ Bostonကို ေရာက္လာၿပီး ေအာင္ျမင္ဖို႔ ေျခလွမ္းစခဲ့ျပန္တယ္။

အျမင့္ဆံုးေလွခါးထစ္ကိုေရာက္ဖို႔ က်႐ႈံးလိုက္၊ ေအာင္ျမင္လိုက္နဲ႔ အႏွစ္(၄ဝ)ေက်ာ္ၾကာ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္နည္းလမ္းကို တစ္ျခားလူထက္ ပိုနားလည္ခဲ့တယ္။

(၁၈၉၄)ခုႏွစ္မွာ Mardenဟာ အႏွစ္(၃ဝ)ၾကာမက္ခဲ့တဲ့ အေကာင္အထည္ကို ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ပထမဆံုးစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ "Pushing to the Front" စာအုပ္ကိုထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာကို ရရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို အဲဒီႏွစ္မွာပဲ (၁၁)ႀကိမ္ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့တယ္။ (၁၉ဝ၅)ခုႏွစ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲဒီစာအုပ္ကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာတင္ အုပ္ေရ(၁ဝ)သိန္းေရာင္းခ်ခဲ့ရတယ္။

ဂ်ပန္ရုရွားစစ္ပဲြမွာ ဂ်ပန္ေတြက "ယံုမလားေတာ့ မသိဘူး! ဒီစာအုပ္က ရုရွားေတြကိုတိုက္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို သတၱိေတြေပးခဲ့တယ္" လို႔ဆိုတယ္။ အေမရိကန္မွာ သမၼတMcKinleyက "Mardenရဲ႕စာအုပ္ထက္ ပိုအဖိုးတန္တဲ့အရာမရွိဘူးလို႔ အေမရိကန္က လူငယ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္အႀကံဥာဏ္ေပးခ်င္ပါတယ္" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။

(၁၈၉၇)ခုႏွစ္ Marden စီစဥ္တဲ့ Success Magazineကို ထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့တယ္။ Success ဆိုတဲ့အတိုင္း မဂၢဇင္းက ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာကို ရခဲ့တယ္။ ဝန္ထမ္းအင္အား ၂ဝဝေက်ာ္အထိရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘဝမွာ ေနေရာင္ျခည္ပဲ ထြန္းေတာက္မေနဘဲ မုန္တိုင္းထန္တဲ့ေန႔ေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ (၁၉၁၁)ခုႏွစ္မွာ မဂၢဇင္းအတြင္းလူေတြ စိတ္သေဘာထားကဲြလဲြမႈေၾကာင့္ Successမဂၢဇင္း အကဲြအၿပဲနဲ႔ တံခါးပိတ္ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္။

အေၾကြးနဲ႔က်႐ႈံးမႈကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ Mardenျပန္ခံခဲ့ရတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္စမ္းသပ္စစ္ေဆးတာက က်႐ႈံးျခင္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရဲတဲ့သတၱိျဖစ္တယ္။ တကယ့္သတၱိရွိသူဆိုတာ "တစ္ႀကိမ္နဲ႔မေအာင္ျမင္ရင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားမယ္"လို႔ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း Mardenဟာ သူရဲ႕သတၱိအင္အားကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္သက္ေသျပခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ ေရးႏိုင္သမွ်ေရးၿပီး မဂၢဇင္းထပ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

(၁၉၁၈)ခုႏွစ္မွာ Successမဂၢဇင္းကို အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့တယ္။ Marden ကြယ္လြန္သြားသည့္တိုင္ အဲဒီမဂၢဇင္းက လူေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ အျမင့္ကိုတက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား၊ ဥာဏ္ခြန္အားေတြကိုေပးၿပီး Mardenရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့အလုပ္ကို ဆက္ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့တယ္။

source : http://www.piyas.com (Chinese)

http://en.wikipedia.org/wiki/Orison_Swett_Marden (English)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။