ကြ်န္မႏွင့္ အစားအစာ

အျပင္မွာေနျပီး ကြ်န္မလို မခ်က္အျပဳတ္ မကြ်မ္းသူအတြက္ ထမင္းတနပ္စား ရဖို႔အေရးက ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ရတယ္။ အနီးအနားမွာ အဆင္သင့္ခ်က္ျပီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြမရွိရင္ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားရတာ ၾကာေတာ့ ေခါက္ဆဲြဆိုတဲ့ အသံေတာင္ မၾကားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အရင္ ဆရာ၀န္အမနဲ႔ ေနတုန္းက သူပဲ အဆင္သင့္ ခ်က္ခ်က္ေကြ်းခဲ့တယ္။ “ေကြ်းခ်င္လြန္းလို႔... လာစားစမ္းပါ မီးမီးရယ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ထမင္းအရမ္းဆာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မလြမ္းမိပါတယ္။

ကြ်န္မလို အဆီအအိမ့္ မၾကိဳက္သူအတြက္၊ တခါတေလ သာမန္ဟင္းေလးေတြ စားခ်င္သူအတြက္၊ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ စားခ်င္သူအတြက္ ကြ်န္မသိတဲ့ ဟင္းႏွစ္မ်ဳိးကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီဟင္းက ဂ်ပန္စားေသာက္ဆိုင္မွာ (၃)ႏွစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တုန္းက တတ္ခဲ့တဲ့ ဟင္းပါ။ ဂ်ပန္သူေဌး သင္ေပးတဲ့အတြက္ ဂ်ပန္စာလို႔ပဲ ေခၚလိုက္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ Wakame (ေရညိွ)ဟင္းရည္ပါ။ ဂ်ပန္စားေသာက္ဆိုင္မွာ မိေစာဟင္းရည္ျပီးရင္ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ဟင္းရည္တမ်ဳိးပါ။ ၀ကမဲ့အေျခာက္ကို တရုတ္ဆိုင္ေတြမွာ ၀ယ္လို႔ ရတယ္။ လက္ဖက္ေျခာက္နဲ႔ ပံုစံတူျပီး နည္းနည္း ငန္ပါတယ္။ လုပ္နည္းကေတာ့ လြယ္လြန္းတယ္။ ၀ကမဲ့ကို ပန္းကန္းလံုးတခုထဲ ထည့္ျပီး ၾကက္သြန္နီပင္ကို ေစာင္းေစာင္းေလး လွီးထည့္ (ၾကက္သြန္ပင္ထည့္ရင္ ပိုေမြးတယ္)၊ ဆားအနည္းငယ္၊ ဟင္းခ်ဳိမွုန္႔ ၾကိဳက္ရင္ ဟင္းခ်ဳိမႈန္႔ နည္းနည္း (ဂ်ပန္ေတြက ဟုန္တာရွီဆိုတဲ့ ငါးနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အခ်ဳိမွုန္႔ကို သံုးတယ္)၊ နမ္းဆီတစက္ ထည့္၊ ေရေႏြးဆူဆူ ေလာင္းထည့္ျပီးရင္ အဆင္သင့္စားလို႔႔ ရပါျပီ။ တရုတ္ေတြရဲ႔ စြန္တန္ဟင္းခ်ဳိ ပံုစံမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမယ့္ ၀ကမဲ့ ဟင္းခ်ဳိက စြန္တန္ဟင္းလို မခ်ဥ္ပါဘူး။ အနံ႔မၾကိဳက္ရင္ နည္းနည္းညီွေစာ္နံပါလိမ့္မယ္။ အေဒၚကေတာ့ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္ထဲေတာင္ ထည့္စားပါတယ္။ ၀ကမဲ့ကို ေရေအးနဲ႔ ခဏစိမ္ျပီး သုပ္စားရင္လဲ ရေသးတယ္။ ေရညိွ စားရင္ ဆံပင္သန္တယ္၊ နက္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဆံပင္ နက္မနက္ေတာ့ ကြ်န္မ မသိဘူး။ ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္စရာမလို၊ အခ်ိန္လဲ မကုန္တဲ့အတြက္ ကြ်န္မလူပ်င္းကေတာ့ ၾကိဳက္ပါတယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးက ကင္းခ်ီ ပါ။ ကိုးရီးယား ကင္းခ်ီကေတာ့ နာမည္ၾကီးေပါ့။ အခု ကြ်န္မလုပ္တဲ့ ကင္းခ်ီက ဂ်ပန္သူေဌးသင္ျပတဲ့ ကင္းခ်ီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုးရီးယားနည္းနဲ႔ တူခ်င္မွ တူလိမ့္မယ္။ အရင္ဆံုး မုန္ညွင္းျဖဴကို ႏွစ္ျခမ္းခဲြျပီး ႏြမ္းသြားတဲ့အထိ ထား၊ ႏြမ္းသြားရင္ ဆားနယ္ျပီး ခဏထား၊ ျပီးရင္ ေရေဆးျပီး စစ္ထား(ေရေသခ်ာစစ္ရပါမယ္ မဟုတ္ရင္ ခ်ဥ္လြယ္ျပီး ပုပ္လြယ္ပါတယ္) အစာပလာေတြကေတာ့ ပန္းသီး၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ျဖဴ၊ ဂ်င္း ေတြကို ညွက္ေနေအာင္ၾကိတ္၊ ငရုတ္သီးမွုန္႔(ကင္းခ်ီလုပ္တဲ့ ငရုတ္သီးမွုန္႔ သပ္သပ္ ရွိတယ္။ ညက္ျပီး နီရဲေနတဲ့ ငရုတ္သီးမွုန္႔ဆိုရင္ လုပ္ထြက္လာတဲ့ ကင္းခ်ီက အေရာင္ လွတယ္)၊ အရက္ နည္းနည္း (သူေဌးကေတာ့ ဘီယာထည့္တယ္)၊ သၾကား (ပ်ားရည္လဲ ထည့္လို႔ရတယ္။ ပိုေမြးတာေပါ့) ေနာက္ ဂ်ဳးရြက္ေတြကို အေနေတာ္ျဖတ္ထည့္ျပီး အစာပလာအားလံုးကို နယ္လိုက္။ ျပီးရင္ ေရစစ္ထားတဲ့ မုန္႔ညွင္းေတြကို တလႊာခ်င္း အစာေတြ ထည့္ျပီး ပံုးတခုထဲမွာ သိပ္ထားလိုက္တယ္။ ၃.၄ ရက္ေနရင္ စားလို႔ ရပါျပီ။ ဒါကေတာ့ ဆိုင္အတြက္ ေရာင္းကုန္ပါ။ (သူေဌးလုပ္တဲ့ ကင္းခ်ီထဲမွာေတာ့ ေရဘ၀ဲ ငန္က်ိက်ိေတြကိုလဲ ၾကိတ္ျပီး ထည့္ပါတယ္)။

ကြ်န္မလုပ္တဲ့ အလြယ္ဆံုးနည္းက မုန္ညွင္းကို ဆားသိပ္၊ ေရေဆး၊ ေရစစ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္း၊ ဆား၊ သၾကားနဲ႔ အရက္ ထည့္လိုက္ရံုပါပဲ။ သြက္လက္ျမန္ဆန္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းေလးပါ။ ကင္းခ်ီ၊ ၀ကမဲ့ဟင္းရည္နဲ႔ မိေစာဟင္းရည္ေတြကို ဂ်ပန္ကား၊ ကိုးရီးယားကားေတြရဲ႔ အစားအေသာက္ခန္းေတြမွာ ေတြ႔ဖူးပါလိမ့္မယ္။ မိေစာဟင္းရည္ ခ်က္ရတာလဲ လြယ္ပါတယ္။ မိေစာ အဆင္သင့္ ၀ယ္ထားတာ မရွိလို႔ ေနာက္မ်ားမွပဲ ေရးပါေတာ့မယ္။

ဟိုေဘးက ၀ါ၀ါဟင္းကေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး မပါတဲ့ ကြ်န္မၾကိဳက္တဲ့ အာလူး ခရမ္းသီးခ်က္ေလးပါ။ အဲဒီ ဟင္းအေၾကာင္းေတာ့ မေရးေတာ့ဘူး။ ဗမာဟင္းမဟုတ္၊ အင္းသားဟင္းလဲ မဟုတ္၊ တရုတ္ဟင္းလဲ မဟုတ္တဲ့ ဘာမွန္းမသိ ေလ်ာက္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းမို႔လို႔ပါ။ ဆီျပန္ဟင္းေတြနဲ႔ ျငီးေငြ႔ေနသူမ်ား၊ ဘာဟင္းခ်က္ရမွန္း မသိ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနသူမ်ား ကြ်န္မရဲ႔ ၀ကမဲ့ ဟင္းခ်ဳိနဲ႔ ကင္းခ်ီကို စမ္းစားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္မႏွင့္ အစားအစာ