ကြၽန္မနဲ႔ သရဲေျခာက္တဲ့အိမ္ (၁)

ကြ်န္မနဲ႔ သရဲေျခာက္တဲ့အိမ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဟြန္႔.. သရဲလည္းမေျခာက္ဘူးဆိုၿပီး ဖတ္သူေတြ မခ်င့္မရဲျဖစ္ရသလို ကြၽန္မတို႔လည္းအိမ္မွာေနရင္း ဘယ္ေန႔ သရဲအေျခာက္ခံရမလဲဆိုၿပီး စိုးတထိတ္ထိတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ လူေတြရဲ႕စိတ္ကိုေျခာက္လွန္႔ေအာင္ အိမ္ႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သတင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ကြၽန္မတို႔ၾကားခဲ့ရတယ္။ အိမ္မွာ လာတည္းဖူးသူေတြကလည္း ေျပာပါတယ္။ ေခါင္းျပတ္ႀကီးနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔သတဲ့။ တခ်ဳိ႕ကလည္းေျပာပါတယ္။ အဲဒီအိမ္မွာ ေျမေအာက္ခန္းရွိၿပီး ေျမေအာက္ခန္းမွာ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ ဓာတ္ခဲြစမ္းသပ္ရင္း ေပါက္ကဲြၿပီး ေသခဲ့ဖူးတယ္တဲ့။ အိမ္ေပၚထပ္မွာ အဂၤလိပ္မတစ္ေယာက္ ႀကိဳးဆဲြခ်ေသဖူးသတဲ့။ မကြၽတ္မလြတ္ဘဲ အိမ္ကိုေစာင့္ေနပါသတဲ့။

တကယ္လည္း အိမ္ေပၚထပ္ကို ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္း မတက္ရဲခဲ့ပါဘူး။ အိမ္ေရွ႕ဆင္ဝင္ေအာက္ကေန အျပင္ကိုသီးျခားထိုးထြက္ေနတဲ့ အိမ္ေပၚထပ္မွာ လူမေနပါဘူး။ အိမ္ေပၚထပ္ကို ေလးေထာင့္ပံုသ႑ာန္ ေဆာက္ထားတာေၾကာင့္ အေဝးကၾကည့္ရင္ အေခါင္းပံုစံနဲ႔တူတယ္လို႔ လူေတြကေျပာၾကပါတယ္။ အိမ္ေပၚထပ္ကေန ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရႈခင္းကို လွမ္းျမင္ရသလို ၿမိဳ႕ထဲကၾကည့္ရင္လည္း ေတာင္ေျခေအာက္မွာ အေခါင္းျဖဴျဖဴႀကီးတည္ထားသလား ထင္ရတဲ့အေပၚထပ္ကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ အဘြားတို႔က အိမ္ေပၚထပ္ကို ဘုရားခန္းလုပ္လိုက္ေပမယ့္ ဘုရားပန္းလဲဖို႔ ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္း မတက္ရဲခဲ့ဘူး။

ကြၽန္မတို႔ေနလာတဲ့တစ္ေလွ်ာက္ အိမ္သူအိမ္သားေတြ ဘယ္သူမွ သရဲအေျခာက္မခံရဖူးေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ငယ္ရြယ္သူရဲ႕ စိတ္ကိုေတာ့ ေကာလဟာလဆိုတဲ့ သတင္းေတြက ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ တစ္ခါခါ ညနက္သန္းေခါင္ စာက်က္ေနရင္း စားပဲြခံုေအာက္ကေန ေျခလွမ္းဆဲြခံရမလား? တီဗီြၾကည့္ေနရင္း မည္းညစ္ညစ္မီးလင္းဖိုထဲကေန လက္မည္းမည္းႀကီး ထြက္လာမလား? စတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ေျခာက္လွန္႔ေနမိၾကတယ္။ ည ည အိမ္ေနာက္ေတာင္ေျခဖက္က ၾကားရတဲ့ ဂ်ီေဟာက္သံက ကြၽန္မတို႔စိတ္ကို ပိုေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့ပါတယ္။

မွတ္မိပါေသးတယ္... အဲဒီေန႔မနက္အေစာႀကီး ေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္မွာ အကူေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ကိုလာႏႈိးပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္တံခါးဖြင့္လို႔ မရဘူး၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က အထဲကေနဆဲြထားသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ သူကဆိုပါတယ္။ ၾကားတာနဲ႔ကြၽန္မတို႔ ထိတ္ခနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ တစ္ျခားတံခါးမဟုတ္ဘဲ မီးဖိုေခ်ာင္တံခါး ဖြင့္မရဘူးဆိုေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား အထဲမွာတံခါးပိတ္ၿပီး တစ္ခုခုစားေနသလား? မနက္အေစာႀကီးဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ဗိုက္ဆာေလာက္မယ္ မထင္ေသးဘူး။ အဘိုးနဲ႔အဘြားက အိပ္ေကာင္းတုန္းရွိေသးတယ္။ ကြၽန္မအစ္မကလည္း ေနထြက္မွထသူဆိုေတာ့ ... မေကာင္းတဲ့အေတြးတစ္ခုက ကြၽန္မေခါင္းထဲ ဝင္လာတယ္။ မီးဖိုခန္းဆိုေတာ့ အသား၊ ငါးေတြရွိတယ္။ မေကာင္းဆိုးဝါး တစ္ေကာင္ေကာင္ကမ်ား ဝင္စားေနသလားေပါ့?

အဲလိုနဲ႔ အိမ္ေနာက္ဖက္ မီးဖိုေခ်ာင္ျပတင္းေပါက္ကေန ပတ္ၾကည့္ဖို႔ အိမ္ကိုခဏျပန္လာတဲ့ ဦးေလးကိုေခၚၿပီး ကြၽန္မရယ္၊ အကူေကာင္မေလးရယ္ သံုးေယာက္သား တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္နဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးဖက္ ပတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ေမွာင္ကလည္းေမွာင္ေသးတာမို႔ တစ္ေယာက္မွေရွ႕ဆံုးကေန မသြားရဲခဲ့ၾကဘူး။ သံုးေယာက္သား ပုခံုးခ်င္းယွဥ္ၿပီး သူ႔ဖက္ငါတုိး ငါ့ဖက္သူတိုးနဲ႔ ကိုယ့္ေျခတစ္လွမ္း သူ႔ထက္ျမန္သြားမွာကိုေတာင္ စိုးရိမ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္ေနာက္ မီးဖိုေဆာင္နား ဝါးရံုပင္ဆီက ေလတိုးသံ၊ တရွဲရွဲအရြက္ေၾကြသံက ေၾကာက္ေနတဲ့ကြၽန္မတို႔စိတ္ကို ပိုေၾကာက္ေအာင္ေျခာက္ေနခဲ့တယ္။

မီးဖိုေဆာင္နားေရာက္ေတာ့ မီးဖိုျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ရက္သားေတြ႔ရတယ္။ အခန္းထဲမွာက ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း ဘာမွသဲသဲကဲြကဲြ သိပ္မျမင္ရဘူး။ ျပတင္းေပါက္ပြင့္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အထဲမွာ ဘာမ်ားရွိမလဲဆိုၿပီး ကြၽန္မတို႔သံုးေယာက္သား ေျခဖ်ားေထာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ကလည္း မီးခိုးဝေနတာေၾကာင့္ နံရံေတြက မည္းညစ္ေနတဲ့အျပင္ (မီးခလုတ္ကအထဲမွာမို႔) မီးဖြင့္မထားတာေၾကာင့္ အထဲမွာ မည္းမည္းႀကီးပဲျမင္ရတယ္။ ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္ အထဲမွာတစ္ခုခုမ်ား ေတြ႔မလားဆိုတဲ့အထင္နဲ႔ ကြၽန္မတို႔ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီးၾကည့္ၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္မက ရုတ္တရက္ "ဟာ.... ဟိုမွာၾကည့္" ဆိုၿပီး မလွမ္းမကမ္းက ထင္းရႈးေသတၱာေပၚေတြ႔ရတဲ့ ျဖဴျဖဴသ႑ာန္ကို ထိုးျပၿပီးထေအာ္ေတာ့ ဦးေလးရယ္၊ ေကာင္မေလးရယ္က ၾကည့္ဖို႔အခ်ိန္ေတာင္မရပါဘူး။ "အား......" လို႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကားေအာ္ၿပီး တင္ပါးနဲ႔ေျခဖဝါး တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ထြက္ေျပးေတာ့တယ္။ အစကတည္းက မီးဖိုထဲကေန တစ္ခုခုမ်ား ထြက္လာမလားအထင္နဲ႔ အထဲကို မရဲတရဲအာရံုစိုက္ၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခ်ိန္ ကြၽန္မေအာ္သံၾကားေတာ့ ပိုေၾကာက္လန္႔သြားပံုရတယ္။ သူတို႔ထြက္ေျပးေတာ့ ကြၽန္မလဲထြက္ေျပးတာပါပဲ။

အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သံုးေယာက္သား ကတုန္ကရင္နဲ႔ ေမာေနၾကၿပီ။ ဦးေလးက ဘာေတြ႔တာလဲေမးေတာ့ ျဖဴျဖဴႀကီးေတြ႔တယ္လို႔ ကြၽန္မေျပာတယ္။ ဘာျဖဴျဖဴႀကီးမွန္း ကြၽန္မလည္း ကဲြကဲြျပားျပားမျမင္ခဲ့ဘူး။ သံုးေယာက္သား ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားၾကည့္ရမွာလည္း ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး မိုးစင္စင္လင္းမွ မရဲတရဲထပ္သြားၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္မျမင္ခဲ့တဲ့ ျဖဴျဖဴႀကီးဆိုတာက ထင္းရႈးေသတၱာေပၚတင္ေနတဲ့ ထမင္းလံုးေတြေပေနတဲ့ ထမင္းခပ္ဇြန္းပဲျဖစ္တယ္။ သံုးေယာက္သား ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ခဲ့ၾကတယ္။

တကယ္ေတာ့ မီးဖိုထဲကို ဘယ္သရဲတေစၦကမွ ဝင္ခိုးစားတာမဟုတ္ဘဲ သရဲထက္ ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့သူခိုး ဝင္ေမႊသြားတာျဖစ္တယ္။ သရဲဝင္ရင္ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြက အေကာင္းအတိုင္းက်န္ခဲ့ႏိုင္ေသးတယ္။ သူခိုးဝင္ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မက်န္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေန႔မနက္ အဘိုးေစ်းသြားၿပီး အိုးခြက္ေတြဝယ္ခဲ့မွ ကြၽန္မတို႔ထမင္းခ်က္စားရေတာ့တယ္။ ျပတင္းေပါက္ေတြကိုလည္း သံဇကာေတြ ကာလိုက္ရတယ္။

သရဲေျခာက္တယ္လို႔ လူေတြေျပာၾကတဲ့အိမ္ႀကီးက သရဲတကယ္ေျခာက္မေျခာက္ေတာ့ မသိပါဘူး.. ကြၽန္မတို႔က ကြၽန္မတို႔ရဲ႕စိတ္ကို ျပန္ေျခာက္လိုက္တာ ခဏခဏပါပဲ...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြၽန္မနဲ႔ သရဲေျခာက္တဲ့အိမ္ (၁)