(၁)ေဒၚလာနဲ႔(၈၇)ျပား ဒါအကုန္ပါပဲ။ ဒါေတာင္ျပား(၆ဝ)က တစ္ျပားျပားေစ့ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ဒီပိုက္ဆံေတြကို ကုန္စံုဆိုင္သူေဌး၊ ဟင္းရြက္သည္နဲ႔ အသားေရာင္းသူေတြဆီကေန တစ္ျပား၊ ႏွစ္ျပားစ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး ေခြၽတာစုထားတာျဖစ္တယ္။ ပိုက္ဆံေတြကို သံုးႀကိမ္တိတိ Dellaေရတြက္ခဲ့လည္း (၁)ေဒၚလာနဲ႔(၈၇)ျပားပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ ခရစၥမတ္ေရာက္ၿပီ။
စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ကုတင္ေသးေလးေပၚေမွာက္ခ်ၿပီး ငိုရံုကလဲြလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Della ငိုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆိုတာ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ရႈိက္ျခင္း၊ ၿပံဳးျခင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြရွိေပမယ့္ ရႈိက္ျခင္းက ပိုလြန္ကဲေနခဲ့တယ္။
ရႈိက္ေနတဲ့ၾကားက ဒီအိမ္ရွင္မ တေျဖးေျဖး ၿငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ အိမ္ကို အရင္ၾကည့္လိုက္ၾကပါ။ အိမ္က တစ္ပတ္ကုိ (၈)ေဒၚလာေပးရတဲ့ ပရိေဘာကပါအိမ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာသူေတာင္းစားအိမ္နဲ႔မျခားဘူး ဆိုတဲ့အသံုးထက္ တစ္ျခားစကားလံုးနဲ႔ ေဖာ္ျပဖို႔ခဲယဥ္းခဲ့တယ္။
အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ စာထည့္ပံုးတစ္ခုရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္သူ႔မွ စာမလာထည့္ခဲ့ဖူးဘူး။ လူေခၚဘဲလ္တစ္ခု ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘယ္သူမွ လာမႏွိပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ "Mr. James Dillingham Young" လို႔ေရးထားတဲ့ နာမည္ကတ္တစ္ခုက အဲဒီမွာရွိေနခဲ့တယ္။
"Dillingham" ဆိုတဲ့နာမည္ကို အိမ္ႀကီးရွင္ ေအာင္ျမင္ႀကီးပြါးတုန္းက ေရးကပ္ထားတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက တစ္ပတ္ကို ေဒၚလာ(၃ဝ) ဝင္ေငြရွိခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ေဒၚလာ(၂ဝ)အထိ ေလ်ာ့က်ခဲ့ရလို႔ "Dillingham" ဆိုတဲ့နာမည္လည္း မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ "D"ကိုပဲအမွန္ယူၿပီး အတိုခ်ံဳ႕လိုက္ဖို႔ သူတို႔အေသခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ "Mr. James Dillingham Young" အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း အခန္းထဲဝင္တာနဲ႔ အခုပဲစာဖတ္သူေတြကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ Della (Mrs. James Dillingham Young) က သူ႔ကို "Jim" လို႔ေခၚၿပီး ဖက္လဲတကင္း ေပြ႔ဖက္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီနာမည္ဟာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။
ငိုေၾကြးၿပီးေနာက္ Dellaက ပါးျပင္ေပၚေပါင္ဒါေတြပုတ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေရွ႕ရပ္လိုက္တယ္။ မႈန္ဝါးဝါးၿခံေနာက္က မီးခိုးေရာင္စည္းရုိးေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မီးခိုးေရာင္ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြေဝေငးေမာ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ ခရစၥမတ္ေရာက္ၿပီ။ သူ႔ဆီမွာရွိတဲ့ (၁)ေဒၚလာ(၈၇)ျပားနဲ႔ "Jim" ကို လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးရမယ္။ လအတန္ၾကာ သူႀကိဳးပမ္းစုေဆာင္းခဲ့တဲ့ ေငြေၾကးက ဒီေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။ တစ္ပတ္ေဒၚလာ(၂ဝ)သံုးဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အသံုးစရိတ္က ခန္႔မွန္းထားတာထက္မ်ားခဲ့တယ္။ (၁)ေဒၚလာ(၈၇)ျပားနဲ႔ပဲ Jim ကို လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးရေတာ့မယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ သူ႔အခ်ိန္ေတြကို အသံုးၿပဳၿပီး Jimအတြက္ လက္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ခု ဝယ္ေပးဖို႔ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေကာင္းမြန္ၿပီး အဖိုးတန္၊ ရွားပါးတဲ့လက္ေဆာင္တစ္ခု-- အနည္းဆံုးေတာ့ Jim မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ့္ လက္ေဆာင္မ်ဳိးျဖစ္ရမယ္။
အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ႏွစ္ခုၾကားမွာ နံရံကပ္မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္။ တစ္ပတ္(၈)ေဒၚလာေပးရတဲ့ အခန္းရဲ႕ နံရံကပ္မွန္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သြက္လက္ေသးငယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ အလ်ားလိုက္ျမင္ရတဲ့အရိပ္မွာ ဂရုတစိုက္ၾကည့္မိခဲ့ရင္ သူ႔ရုပ္ရည္အတြက္ တိက်တဲ့ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ Della က ခႏၶာေသးသြယ္သူပါ။ ဒီလို အႏုပညာကို သူနားလည္ထားၿပီးျဖစ္တယ္။
ရုတ္တရက္ ျပတင္းေပါက္ကေန ခ်ာခနဲသူလွည့္ၿပီး မွန္ေရွ႕မွာရပ္လိုက္တယ္။ သူမ်က္လံုးေတြက အေရာင္ေတာက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကၠန္႔(၂ဝ)အတြင္း သူ႔မ်က္ႏွာေဖ်ာ့ေတာ့သြားတယ္။ ဆံပင္ေတြကို ကပ်ာကယာ သူျဖည္ခ်လိုက္တယ္။ အကုန္လံုးျဖည္ခ်လိုက္တယ္။
အခုလက္ရွိ James Dillingham Young တို႔လင္မယားမွာ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစရာ ပစၥည္းတစ္ခုစီရွိခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခုက ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ကတည္းက လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ Jimရဲ႕ ေရႊနာရီနဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက Dellaရဲ႕ ဆံေကသာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ Sheba ဘုရင္မလည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က တိုက္မွာေနခဲ့ရင္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ Della က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ျပတင္းေပါက္မွာ ျဖန္႔လွန္းထားလိုက္မယ္။ သူ႔ဆံပင္ေၾကာင့္ ဘုရင္မရဲ႕ အဖိုးတန္လက္ဝတ္ရတနာေတြ တန္ဖိုးေလ်ာ့သြားဖို႔ျဖစ္တယ္။ ဘုရင္ Solomonသာ သူ႔ရတနာေတြရဲ႕ တံခါးေစာင့္ျဖစ္ခဲ့ရင္ သူ႔ေရွ႕ေရာက္တာနဲ႔ Jim က သူ႔ေရႊနာရီကို ထုတ္ျပခဲ့ရင္ ဘုရင္ Solomon မနာလိုျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။
လက္ရွိမွာေတာ့ Della က လွပတဲ့ဆံပင္ေတြကို သူ႔ပတ္ပတ္လည္မွာ ျဖန္႔ခင္းထားတယ္။ ဆံပင္က အေရာင္လက္လက္နဲ႔ လိႈင္းေတြထလို႔ အညိဳေရာင္ေရတံခြန္နဲ႔ တူေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဆံပင္ေတြက သူ႔အတြက္ဝတ္ရံုရွည္တစ္ခုလို ဒူးဆစ္အထိရွည္လ်ားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကတုန္ကရင္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို သူအလွ်င္အျမန္ၿဖီးသင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနရာမွာတင္ မလႈပ္မယွက္နဲ႔ တစ္မိနစ္ေလာက္ ရပ္ေနလိုက္တယ္။
ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္တဲ့ အနီေရာင္ၾကမ္းခင္းေပၚ မ်က္ရည္ေတြ တစ္စက္၊ ႏွစ္စက္ စီးက်သြားခဲ့တယ္။
အညိဳေရာင္ အေႏြးထည္ေဟာင္းကို ဝတ္ၿပီး အညိဳေရာင္ဦးထုပ္ေဟာင္းကို သူေဆာင္းလိုက္တယ္။ မ်က္လံုးအိမ္စပ္မွာ လက္လက္ထေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဂါဝန္ကိုမၿပီး အခန္းထဲကေန လမ္းမေပၚ သူထြက္လာခဲ့တယ္။
"Mrs. Sofronie ဆံပင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာင္းဝယ္သည္" ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္တစ္ခုေရွ႕မွာ သူရပ္လိုက္တယ္။ ေလွကားေပၚ သူေျပးတက္ခဲ့လို႔ ပင့္သက္ေတြဖိုလိႈက္ေနတယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က အဝလြန္ၿပီး ျဖဴေရာ္လြန္းေနတယ္။ ႏွင္းခဲေတြလို ေအးစက္ေနတယ္။ "Sofronie" ဆုိတဲ့ နာမည္နဲ႔ လံုးဝမလိုက္ဖက္လွဘူး။
"ကြၽန္မရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို ဝယ္မွာလား" Della က ေမးတယ္။
"ဝယ္တယ္။ ဦးထုပ္ကိုခြၽတ္လိုက္ပါ.. မင္းဆံပင္ေတြကို ငါၾကည့္ဦးမယ္"
အညိဳေရာင္ေရတံခြန္က ဖြားခနဲက်လာတယ္။
"ေဒၚလာ(၂ဝ)" ဆိုင္ရွင္က တစ္ဖက္ကေျပာရင္း တစ္ဖက္က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။
"ကြၽန္မကို ပိုက္ဆံျမန္ျမန္ေပးပါ" Della က ေျပာတယ္။
ေဟာ... အဲဒီနာက္ ႏွစ္နာရီဆိုတဲ့အခ်ိန္က အေတာင္ေပါက္သလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ပ်ံသန္းသြားခဲ့တယ္။ ဒီလို စဥ္းလဲတဲ့အသံုးအႏႈန္းကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔။ Della တစ္ေယာက္ တစ္ဆိုင္ဝင္တစ္ဆိုင္ထြက္နဲ႔ Jimအတြက္ လက္ေဆာင္ကိုရွာေဖြေနခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ျခားလူအတြက္မဟုတ္ဘဲ Jimအတြက္ အထူးျပဳလုပ္ထားတဲ့ လက္ေဆာင္ကို သူေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲဒီပစၥည္းေလးကို ဆိုင္ေတြတိုင္းမွာ သူရွာမေတြ႔ခဲ့တယ္။ ပစၥည္းက ေရႊျဖဴနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ရိုးရိုးနာရီႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တယ္။ ပန္းေတြထြင္ထားေသးတယ္။ တစ္ျခား အရည္အေသြးရွိတဲ့ပစၥည္းလို အေပၚယံအဆင္တန္ဆာနဲ႔ မြမ္းမံအလွျပထားတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ နာရီႀကိဳးေလးက ေရႊနာရီနဲ႔ လိုက္ဖက္လိမ့္မယ္။ နာရီႀကိဳးကိုေတြ႔တာနဲ႔ Jimအတြက္ပဲျဖစ္ရမယ္ဆိုတာကို Della သိခဲ့တယ္။ ႀကိဳးက Jim အတိုင္း တည္ၿငိမ္ၿပီး အဖိုးတန္တယ္။ (၂၁)ေဒၚလာနဲ႔ ႀကိဳးကိုသူဝယ္ၿပီး အိမ္ကိုခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံက (၈၇)ျပားသာ က်န္ေတာ့တယ္။ ေရႊနာရီကို ဒီႀကိဳးတပ္လိုက္ၿပီးရင္ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ Jimက နာရီေလးကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ထုတ္စရာမလိုဘဲ အခ်ိန္ၾကည့္လို႔ရႏိုင္ပါၿပီ။
နာရီက ဘယ္ေလာက္ပဲအဖိုးတန္ခန္႔ညားလည္း သားေရအိတ္ေဟာင္းနဲ႔ပဲ ထည့္ခဲ့ရလို႔ တစ္ခါတေလအခ်ိန္ကို Jimခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ႕စိတ္လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္မႈက လိမၼာဆင္ျခင္တဲ့အသြင္ ေျပာင္းသြားတယ္။ ဂက္စ္ကိုထြန္းညိႇၿပီး ဆံပင္ေကာက္တံနဲ႔ ခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ပ်က္စီးသြားတဲ့ အရာကို ျပဳျပင္ေနခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ႀကီးမားတဲ့ ဝတၱရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ခ်စ္လွစြာေသာ မိတ္ေဆြတို႔--- ဒါဟာ ႀကီးမားျမင့္ျမတ္တဲ့ ဝတၱရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။
မိနစ္(၄ဝ)အတြင္းမွာ သူ႔ေခါင္းကဆံပင္ေတြ ေခါင္းသားနဲ႔တစ္ထပ္တည္းကပ္ၿပီး တြန္႔လိမ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းေျပးတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တူေနခဲ့တယ္။ မွန္ထဲကေန သူ႔ကိုယ္သူ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ ဂရုတစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
"တကယ္လို႔ Jimက ငါ့ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး မသတ္ခ့ဲရင္" သူ႔ကိုယ္သူ ေရရြတ္လိုက္တယ္။ "ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကည့္ၿပီး ငါဟာ Coneyကြၽန္းက သီခ်င္းသည္နဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါဘာလုပ္ရမလဲ-- ဟင္း! (၁)ေဒၚလာနဲ႔(၈၇)ျပားပဲရွိခဲ့တာ ငါဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ?"
(၇)နာရီထိုးခ်ိန္မွာ သူေကာ္ဖီက်ဳိၿပီး အသားေတြအသင့္ေၾကာ္ႏိုင္ေအာ္ ဒယ္အိုးကို မီးဖိုေပၚတင္ထားလိုက္တယ္။
Jim ကအခ်ိန္မွန္ ျပန္လာေလ့ရွိတယ္။ Della က နာရီႀကိဳးကို လက္ဖဝါးထဲထည့္ထားၿပီး တခါးဝနဲ႔အနီးဆံုး စားပဲြေထာင့္ေပၚ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့ ေလွကားထစ္ကေျခသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ သူ႔မ်က္ႏွာေတြ အေရာင္လြင့္ေနခဲ့တယ္။ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ကိစၥတခ်ဳိ႕ကို ႏႈတ္ဆိတ္ဆုေတာင္းတတ္တဲ့အက်င့္ သူ႔မွာရွိတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ သူတိုးတုိးေလး ဆုေတာင္းမိတယ္။
"ဘုရားသခင္.... တပည့္ေတာ္ လွပေနေသးတယ္လို႔ သူထင္ပါေစ"
တံခါးဖြင့္ၿပီး Jim ဝင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ Jimက ပိန္ေသးၿပီး အရမ္းတည္ၾကည္တယ္။ သနားစရာ သူငယ္ေလးပါပဲ။ အခုမွ အသက္(၂၂)ပဲရွိေသးေပမယ့္ ႀကီးေလးတဲ့ အိမ္ေထာင္တာဝန္ကို သူထမ္းထားရတယ္။ အေႏြးထည္အသစ္ သူလိုအပ္သလို လက္အိတ္ေလးေတာင္ သူမရွိခဲ့ဘူး။
အခန္းရဲ႕တံခါးေဘးမွာ Jimရပ္ေနတယ္။ ေတာၾကက္ကို အနံ႔ရသြားတဲ့ အမဲလိုက္ေခြးလို မလႈပ္မယွက္ရပ္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္လံုးႏွစ္လံုးက Della ကိုယ္ေပၚကေန မေရႊ႕ဘူး။ အဲဒီအၾကည့္ကို Della နားမလည္ေလာက္ေအာင္ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းေတြ ထေစခဲ့တယ္။ ေဒါသထြက္တာလဲ မဟုတ္သလို အံ့ၾသတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ မေက်နပ္တာလဲ မဟုတ္သလို ေၾကာက္ရြံ႔တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ သူခန္႔မွန္းထားတဲ့ စိတ္ထိခိုက္လႈပ္ရွားတဲ့အၾကည့္မ်ဳိး တစ္ခုမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုပဲ Della ကို စူးစိုက္ၿပီးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
Dellaက ခါးေလးတစ္ခ်က္တြန္႔ စားပဲြေပၚကခုန္ခ်ၿပီး သူ႔ဆီေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
"ခ်စ္တဲ့ Jim" သူေခၚလိုက္တယ္။
"ငါ့ကိုအဲဒီလို စိုက္မၾကည့္ပါနဲ႔။ ငါဆံပင္ေတြ ျဖတ္ေရာင္းလိုက္တယ္။ နင့္ကိုသာ လက္ေဆာင္တစ္ခုမေပးရရင္ ဒီခရစၥမတ္ကို ငါဘယ္လိုမွ ျဖတ္သန္းလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဆံပင္ေတြက ျပန္ရွည္တတ္တာမို႔ နင္စိတ္မဆိုးဘူး မဟုတ္လား? ငါဒီလိုမလုပ္လို႔ မျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။ ငါ့ဆံပင္ေတြက အရွည္ျမန္ပါတယ္။ "Merry Christmas!" လို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးရေအာင္ Jim။ ငါတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ နင့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္လွပ၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ငါဝယ္ခဲ့သလဲဆိုတာ နင္မွန္းေတာင္မမွန္းႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား!"
"နင္ ဆံပင္ေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ၿပီ! " အားယူၿပီး Jimကေမးတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ့အရာကို သူဘယ္လိုအႀကံထုတ္ စဥ္းစားခဲ့လည္း နားမလည္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
"ျဖတ္ၿပီး ေရာင္းလိုက္တယ္" Dellaက ေျပာတယ္။
"ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္ကလိုပဲ ငါ့ကိုနင္ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား! ဆံပင္ရွည္မရွိလဲ ငါကငါပဲ မဟုတ္လား? "
Jim က အခန္းကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေဝ့ပတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။
"နင့္ဆံပင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ နင္ေျပာေနတာလား?" လူအတစ္ေယာက္လို Jim ထပ္ေမးေနျပန္တယ္။
"ရွာမေနနဲ႔ ... နင့္ကိုေျပာျပမယ္။ ဆံပင္ေတြကို ငါေရာင္းလိုက္ၿပီ--- ေရာင္းပစ္လိုက္ၿပီ။ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီညက ခရစၥမတ္အႀကိဳည.. လူေကာင္းေလးရဲ႕..။ ငါ့ကိုေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံပါ။ ဒါေတြက နင့္အတြက္ပါ။ ငါ့ဆံပင္ေတြ ေရတြက္လို႔ ရႏိုင္ေလာက္တယ္" Della က ေျပာတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရုတ္တရက္ သူသိမ္ေမြ႔လာၿပီး "ဒါေပမယ့္ နင့္အေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြ ဘယ္သူမွမေရတြက္ႏိုင္ဘူး။ အသားေတြ လုပ္လိုက္ရေတာ့မလား Jim?"
Jim က ေမ့ေနရာက လန္႔ႏိူးလာတဲ့သူတစ္ေယာက္လို Dellaကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆဲြေပြ႔ထားလိုက္တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ သိပ္မေလာနဲ႔.... အခ်ိန္(၁ဝ)စကၠန္႔ေလာက္ယူၿပီး သိပ္အေရးမႀကီးတဲ့ ကိစၥတခ်ဳိ႕ကို တစ္ျခားရႈေထာင့္ကေန ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကည့္ရေအာင္... အိမ္လခ တစ္ပတ္မွာ(၈)ေဒၚလာ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ႏွစ္မွာ ေဒၚလာတစ္သန္း --- ဒါဘာမ်ားကြာျခားလို႔လဲ? သခၤ်ာပညာရွင္နဲ႔ အသိဥာဏ္ရွိသူက သင့္ကိုအေျဖမွားေတြ ေပးလိမ့္မယ္။ Magiက အဖိုးတန္လက္ေဆာင္ကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအရာက သူတို႔ၾကားမွာရွားပါးေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုအခိုင္အမာတဲ့စကားကို ေအာက္မွာရွင္းျပပါလိမ့္မယ္။
Jimက အေႏြးထည္အိတ္ကပ္ထဲ အထုပ္ကိုထုတ္ၿပီး စားပဲြခံုေပၚပစ္တင္လိုက္တယ္။
"ငါ့ကို အထင္မမွားနဲ႔ Della၊ ဆံပင္ပဲညႇပ္ညႇပ္ မ်က္ႏွာပဲျပင္ျပင္ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းပဲေွလွ်ာ္ေလွ်ာ္ ဒီကမၻာေပၚမွာ ဘယ္အရာကမွ ဇနီးအေပၚထားတဲ့ ငါ့ခ်စ္ျခင္းကို ေလ်ာ့နည္းေစမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအိတ္ထဲကအရာကို ျမင္တာနဲ႔ ခုနားက ငါဘာေၾကာင့္ ေၾကာင္တီးေၾကာင္ေတာင္ ျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို နင္သေဘာေပါက္လိမ့္မယ္"
ျဖဴေဖြးတဲ့ လက္ညိႇဳးေလးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးကိုျဖည္ၿပီး စကၠဴထုပ္ကို သူသြက္သြက္လက္လက္ ဆဲြျဖည္လိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ အံ့ၾသဝမ္းသာတဲ့အသံက... အလို! မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မခ်ဳပ္တည္းႏိုင္တဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔ ငိုရႈိက္သံအသြင္ကို ရုတ္တရက္ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီး အရွင္သခင္ေယာက္်ားရဲ႕ ႏွစ္သိမ့္မႈကို လိုအပ္ခဲ့တယ္။
စားပဲြခံုေပၚက ေခါင္းဘီး--- ေခါင္းဘီးတစ္စံု၊ ေဘးသံုး၊ ေနာက္သံုး၊ အစံုညီေခါင္းဘီးတစ္စံုက စားပဲြေပၚမွာရွိေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေခါင္းဘီးက ဟိုးအရင္ Broadwayက ဘီရိုတစ္ခုမွာ Dellaျမင္ခဲ့ၿပီး အရမ္းလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အရာျဖစ္တယ္။ ဒီလွပတဲ့ဘီးေတြက လိပ္ခြံစစ္စစ္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာျဖစ္ၿပီး ရတနာေတြနဲ႔ အနားကြပ္ထားတယ္။ ဘီးေရာင္က သူျဖတ္လိုက္တဲ့ သူ႔ဆံပင္အေရာင္နဲ႔ အရမ္းလိုက္ဖက္တယ္။ ဒီေခါင္းဘီးအစံုက တန္ဖိုးႀကီးမွန္း သူသိတယ္။ လိုခ်င္ေတာင့္တခဲ့ေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ သူ႔အတြက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအဖိုးတန္ဘီးကို ပန္ဆင္ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ လွပတဲ့ဆံပင္က မရွိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ဘီးကို သူ႔ရင္ခြင္မွာ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ တေအာင့္ၾကာမွာ မ်က္ရည္ေတြေဝဝါးေနတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ ၿပံဳးရယ္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။
"ငါ့ဆံပင္ေတြ အရွည္ျမန္တယ္ Jim!"
အဲဒီေနာက္ Della ဟာ အပူထိသြားတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ထခုန္ၿပီးေအာ္တယ္။
"ေအာ္! ေအာ္!"
သူရဲ႕လွပတဲ့လက္ေဆာင္ကို Jim မေတြ႔ရေသးဘူး။ လက္ဝါးကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလးျဖန္႔ၿပီး Jim ေရွ႕ဆန္႔လိုက္တယ္။ ျဒပ္မဲ့အဖိုးတန္ပစၥည္းေပၚမွာ Della ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ တက္ၾကြမႈေတြ လင္းလက္ေနခဲ့တယ္။
"လွတယ္မဟုတ္လား! Jim? ၿမိဳ႕အႏွံ႔ရွာခဲ့ၿပီးမွ ရလာတာ။ ေနာက္ဆိုရင္ နင္ေန႔တိုင္း အခ်ိန္ကို တစ္ရာခါၾကည့္လို႔ရၿပီ။ ငါ့ကိုနာရီေလးေပး.. နာရီနဲ႔တဲြထားတဲ့ပံုကို ငါၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ"
Della ေျပာသလို Jimမလုပ္တဲ့အျပင္ ကုလားထိုင္ေပၚ လဲအိပ္လိုက္တယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းေအာက္ထိုးထည့္ၿပီး ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
"Della.. ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ကို တစ္ေနရာမွာထားၿပီး ငါတို႔သိမ္းထားလိုက္ရေအာင္။ အဖိုးတန္ေကာင္းလြန္းလို႔ အခုခ်ိန္မွာ အသံုးမလိုေသးဘူး။ ေရႊနာရီကို ငါေရာင္းလိုက္တယ္။ ေရာင္းရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ နင့္အတြက္ ေခါင္းဘီးဝယ္လိုက္တယ္။ ကဲ...အခု အသားေတြ သြားလုပ္ေတာ့"
********
စာဖတ္သူေတြ သိတဲ့အတိုင္း Magiက ပညာရွိျဖစ္တယ္။ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ ပညာရွိေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔က လက္ေဆာင္ေတြကိုယူလာၿပီး ျမင္းတင္းကုတ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ Jesusကို ေပးခဲ့တယ္။ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဓေလ့ကိုထြင္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ကပညာရွိေတြျဖစ္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ေဆာင္ကလည္း အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ သံသယရွိစရာမလိုဘူး။ တကယ္လို႔ ပစၥည္းႏွစ္ခုတူညီခဲ့ရင္ အဲဒီပစၥည္းေတြမွာ လဲလွယ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးလည္းရွိခဲ့တယ္။
ဒီေနရာမွာ တိုက္ခန္းမွာေနၾကတဲ့ လူႏွံ႔လူအေလး ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ခပ္တံုးတံုး မိတ္ဆက္ထားၿပီျဖစ္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အသိဥာဏ္နည္းစြာ တစ္ဖက္သားအတြက္ သူတို႔အိမ္မွာရွိတဲ့ အဖိုးတန္ဆံုးအရာကို စေတးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေခတ္မွာ ထက္ျမက္ဥာဏ္ရွိတဲ့ လူေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနာက္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းေျပာခ်င္ပါတယ္။
လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။
လက္ေဆာင္ေပးၿပီး လက္ေဆာင္ျပန္လက္ခံသူ လူႏွစ္ေယာက္ကလည္း အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။
ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔က အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။ သူတို႔က Magi ျဖစ္တယ္။
Magi(n) (Singular Magus) ပညာ႐ွိႀကီးမ်ား။ (ခရစ္ေတာ္ဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ အေ႐ွ႕တိုင္းမွ ေရာက္လာၿပီးလွ်င္ ခရစ္ေတာ္သူငယ္ကို ဖူးေျမာ္ေသာ ပညာရွိႀကီးသံုးဦး) -- တက္တိုး အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓါန္
မူရင္းေရးသားသူ---O. Henry The Gift Of The Magi or 欧．亨利-- 麦琪的礼物
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ကုတင္ေသးေလးေပၚေမွာက္ခ်ၿပီး ငိုရံုကလဲြလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Della ငိုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆိုတာ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ရႈိက္ျခင္း၊ ၿပံဳးျခင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြရွိေပမယ့္ ရႈိက္ျခင္းက ပိုလြန္ကဲေနခဲ့တယ္။
ရႈိက္ေနတဲ့ၾကားက ဒီအိမ္ရွင္မ တေျဖးေျဖး ၿငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ အိမ္ကို အရင္ၾကည့္လိုက္ၾကပါ။ အိမ္က တစ္ပတ္ကုိ (၈)ေဒၚလာေပးရတဲ့ ပရိေဘာကပါအိမ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာသူေတာင္းစားအိမ္နဲ႔မျခားဘူး ဆိုတဲ့အသံုးထက္ တစ္ျခားစကားလံုးနဲ႔ ေဖာ္ျပဖို႔ခဲယဥ္းခဲ့တယ္။
အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ စာထည့္ပံုးတစ္ခုရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္သူ႔မွ စာမလာထည့္ခဲ့ဖူးဘူး။ လူေခၚဘဲလ္တစ္ခု ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘယ္သူမွ လာမႏွိပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ "Mr. James Dillingham Young" လို႔ေရးထားတဲ့ နာမည္ကတ္တစ္ခုက အဲဒီမွာရွိေနခဲ့တယ္။
"Dillingham" ဆိုတဲ့နာမည္ကို အိမ္ႀကီးရွင္ ေအာင္ျမင္ႀကီးပြါးတုန္းက ေရးကပ္ထားတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက တစ္ပတ္ကို ေဒၚလာ(၃ဝ) ဝင္ေငြရွိခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ေဒၚလာ(၂ဝ)အထိ ေလ်ာ့က်ခဲ့ရလို႔ "Dillingham" ဆိုတဲ့နာမည္လည္း မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ "D"ကိုပဲအမွန္ယူၿပီး အတိုခ်ံဳ႕လိုက္ဖို႔ သူတို႔အေသခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ "Mr. James Dillingham Young" အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း အခန္းထဲဝင္တာနဲ႔ အခုပဲစာဖတ္သူေတြကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ Della (Mrs. James Dillingham Young) က သူ႔ကို "Jim" လို႔ေခၚၿပီး ဖက္လဲတကင္း ေပြ႔ဖက္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီနာမည္ဟာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။
ငိုေၾကြးၿပီးေနာက္ Dellaက ပါးျပင္ေပၚေပါင္ဒါေတြပုတ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေရွ႕ရပ္လိုက္တယ္။ မႈန္ဝါးဝါးၿခံေနာက္က မီးခိုးေရာင္စည္းရုိးေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မီးခိုးေရာင္ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြေဝေငးေမာ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ ခရစၥမတ္ေရာက္ၿပီ။ သူ႔ဆီမွာရွိတဲ့ (၁)ေဒၚလာ(၈၇)ျပားနဲ႔ "Jim" ကို လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးရမယ္။ လအတန္ၾကာ သူႀကိဳးပမ္းစုေဆာင္းခဲ့တဲ့ ေငြေၾကးက ဒီေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။ တစ္ပတ္ေဒၚလာ(၂ဝ)သံုးဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အသံုးစရိတ္က ခန္႔မွန္းထားတာထက္မ်ားခဲ့တယ္။ (၁)ေဒၚလာ(၈၇)ျပားနဲ႔ပဲ Jim ကို လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးရေတာ့မယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ သူ႔အခ်ိန္ေတြကို အသံုးၿပဳၿပီး Jimအတြက္ လက္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ခု ဝယ္ေပးဖို႔ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေကာင္းမြန္ၿပီး အဖိုးတန္၊ ရွားပါးတဲ့လက္ေဆာင္တစ္ခု-- အနည္းဆံုးေတာ့ Jim မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ့္ လက္ေဆာင္မ်ဳိးျဖစ္ရမယ္။
အခန္းရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ႏွစ္ခုၾကားမွာ နံရံကပ္မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္။ တစ္ပတ္(၈)ေဒၚလာေပးရတဲ့ အခန္းရဲ႕ နံရံကပ္မွန္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သြက္လက္ေသးငယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ အလ်ားလိုက္ျမင္ရတဲ့အရိပ္မွာ ဂရုတစိုက္ၾကည့္မိခဲ့ရင္ သူ႔ရုပ္ရည္အတြက္ တိက်တဲ့ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ Della က ခႏၶာေသးသြယ္သူပါ။ ဒီလို အႏုပညာကို သူနားလည္ထားၿပီးျဖစ္တယ္။
ရုတ္တရက္ ျပတင္းေပါက္ကေန ခ်ာခနဲသူလွည့္ၿပီး မွန္ေရွ႕မွာရပ္လိုက္တယ္။ သူမ်က္လံုးေတြက အေရာင္ေတာက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကၠန္႔(၂ဝ)အတြင္း သူ႔မ်က္ႏွာေဖ်ာ့ေတာ့သြားတယ္။ ဆံပင္ေတြကို ကပ်ာကယာ သူျဖည္ခ်လိုက္တယ္။ အကုန္လံုးျဖည္ခ်လိုက္တယ္။
အခုလက္ရွိ James Dillingham Young တို႔လင္မယားမွာ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစရာ ပစၥည္းတစ္ခုစီရွိခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခုက ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ကတည္းက လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ Jimရဲ႕ ေရႊနာရီနဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက Dellaရဲ႕ ဆံေကသာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ Sheba ဘုရင္မလည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က တိုက္မွာေနခဲ့ရင္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ Della က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ျပတင္းေပါက္မွာ ျဖန္႔လွန္းထားလိုက္မယ္။ သူ႔ဆံပင္ေၾကာင့္ ဘုရင္မရဲ႕ အဖိုးတန္လက္ဝတ္ရတနာေတြ တန္ဖိုးေလ်ာ့သြားဖို႔ျဖစ္တယ္။ ဘုရင္ Solomonသာ သူ႔ရတနာေတြရဲ႕ တံခါးေစာင့္ျဖစ္ခဲ့ရင္ သူ႔ေရွ႕ေရာက္တာနဲ႔ Jim က သူ႔ေရႊနာရီကို ထုတ္ျပခဲ့ရင္ ဘုရင္ Solomon မနာလိုျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။
လက္ရွိမွာေတာ့ Della က လွပတဲ့ဆံပင္ေတြကို သူ႔ပတ္ပတ္လည္မွာ ျဖန္႔ခင္းထားတယ္။ ဆံပင္က အေရာင္လက္လက္နဲ႔ လိႈင္းေတြထလို႔ အညိဳေရာင္ေရတံခြန္နဲ႔ တူေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဆံပင္ေတြက သူ႔အတြက္ဝတ္ရံုရွည္တစ္ခုလို ဒူးဆစ္အထိရွည္လ်ားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကတုန္ကရင္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို သူအလွ်င္အျမန္ၿဖီးသင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနရာမွာတင္ မလႈပ္မယွက္နဲ႔ တစ္မိနစ္ေလာက္ ရပ္ေနလိုက္တယ္။
ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္တဲ့ အနီေရာင္ၾကမ္းခင္းေပၚ မ်က္ရည္ေတြ တစ္စက္၊ ႏွစ္စက္ စီးက်သြားခဲ့တယ္။
အညိဳေရာင္ အေႏြးထည္ေဟာင္းကို ဝတ္ၿပီး အညိဳေရာင္ဦးထုပ္ေဟာင္းကို သူေဆာင္းလိုက္တယ္။ မ်က္လံုးအိမ္စပ္မွာ လက္လက္ထေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဂါဝန္ကိုမၿပီး အခန္းထဲကေန လမ္းမေပၚ သူထြက္လာခဲ့တယ္။
"Mrs. Sofronie ဆံပင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာင္းဝယ္သည္" ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္တစ္ခုေရွ႕မွာ သူရပ္လိုက္တယ္။ ေလွကားေပၚ သူေျပးတက္ခဲ့လို႔ ပင့္သက္ေတြဖိုလိႈက္ေနတယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က အဝလြန္ၿပီး ျဖဴေရာ္လြန္းေနတယ္။ ႏွင္းခဲေတြလို ေအးစက္ေနတယ္။ "Sofronie" ဆုိတဲ့ နာမည္နဲ႔ လံုးဝမလိုက္ဖက္လွဘူး။
"ကြၽန္မရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို ဝယ္မွာလား" Della က ေမးတယ္။
"ဝယ္တယ္။ ဦးထုပ္ကိုခြၽတ္လိုက္ပါ.. မင္းဆံပင္ေတြကို ငါၾကည့္ဦးမယ္"
အညိဳေရာင္ေရတံခြန္က ဖြားခနဲက်လာတယ္။
"ေဒၚလာ(၂ဝ)" ဆိုင္ရွင္က တစ္ဖက္ကေျပာရင္း တစ္ဖက္က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။
"ကြၽန္မကို ပိုက္ဆံျမန္ျမန္ေပးပါ" Della က ေျပာတယ္။
ေဟာ... အဲဒီနာက္ ႏွစ္နာရီဆိုတဲ့အခ်ိန္က အေတာင္ေပါက္သလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ပ်ံသန္းသြားခဲ့တယ္။ ဒီလို စဥ္းလဲတဲ့အသံုးအႏႈန္းကို ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔။ Della တစ္ေယာက္ တစ္ဆိုင္ဝင္တစ္ဆိုင္ထြက္နဲ႔ Jimအတြက္ လက္ေဆာင္ကိုရွာေဖြေနခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ျခားလူအတြက္မဟုတ္ဘဲ Jimအတြက္ အထူးျပဳလုပ္ထားတဲ့ လက္ေဆာင္ကို သူေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲဒီပစၥည္းေလးကို ဆိုင္ေတြတိုင္းမွာ သူရွာမေတြ႔ခဲ့တယ္။ ပစၥည္းက ေရႊျဖဴနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ရိုးရိုးနာရီႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တယ္။ ပန္းေတြထြင္ထားေသးတယ္။ တစ္ျခား အရည္အေသြးရွိတဲ့ပစၥည္းလို အေပၚယံအဆင္တန္ဆာနဲ႔ မြမ္းမံအလွျပထားတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ နာရီႀကိဳးေလးက ေရႊနာရီနဲ႔ လိုက္ဖက္လိမ့္မယ္။ နာရီႀကိဳးကိုေတြ႔တာနဲ႔ Jimအတြက္ပဲျဖစ္ရမယ္ဆိုတာကို Della သိခဲ့တယ္။ ႀကိဳးက Jim အတိုင္း တည္ၿငိမ္ၿပီး အဖိုးတန္တယ္။ (၂၁)ေဒၚလာနဲ႔ ႀကိဳးကိုသူဝယ္ၿပီး အိမ္ကိုခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံက (၈၇)ျပားသာ က်န္ေတာ့တယ္။ ေရႊနာရီကို ဒီႀကိဳးတပ္လိုက္ၿပီးရင္ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ Jimက နာရီေလးကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ထုတ္စရာမလိုဘဲ အခ်ိန္ၾကည့္လို႔ရႏိုင္ပါၿပီ။
နာရီက ဘယ္ေလာက္ပဲအဖိုးတန္ခန္႔ညားလည္း သားေရအိတ္ေဟာင္းနဲ႔ပဲ ထည့္ခဲ့ရလို႔ တစ္ခါတေလအခ်ိန္ကို Jimခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ရဲ႕စိတ္လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္မႈက လိမၼာဆင္ျခင္တဲ့အသြင္ ေျပာင္းသြားတယ္။ ဂက္စ္ကိုထြန္းညိႇၿပီး ဆံပင္ေကာက္တံနဲ႔ ခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ပ်က္စီးသြားတဲ့ အရာကို ျပဳျပင္ေနခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ႀကီးမားတဲ့ ဝတၱရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ခ်စ္လွစြာေသာ မိတ္ေဆြတို႔--- ဒါဟာ ႀကီးမားျမင့္ျမတ္တဲ့ ဝတၱရားတစ္ခုျဖစ္တယ္။
မိနစ္(၄ဝ)အတြင္းမွာ သူ႔ေခါင္းကဆံပင္ေတြ ေခါင္းသားနဲ႔တစ္ထပ္တည္းကပ္ၿပီး တြန္႔လိမ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းေျပးတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တူေနခဲ့တယ္။ မွန္ထဲကေန သူ႔ကိုယ္သူ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ ဂရုတစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
"တကယ္လို႔ Jimက ငါ့ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး မသတ္ခ့ဲရင္" သူ႔ကိုယ္သူ ေရရြတ္လိုက္တယ္။ "ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကည့္ၿပီး ငါဟာ Coneyကြၽန္းက သီခ်င္းသည္နဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါဘာလုပ္ရမလဲ-- ဟင္း! (၁)ေဒၚလာနဲ႔(၈၇)ျပားပဲရွိခဲ့တာ ငါဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ?"
(၇)နာရီထိုးခ်ိန္မွာ သူေကာ္ဖီက်ဳိၿပီး အသားေတြအသင့္ေၾကာ္ႏိုင္ေအာ္ ဒယ္အိုးကို မီးဖိုေပၚတင္ထားလိုက္တယ္။
Jim ကအခ်ိန္မွန္ ျပန္လာေလ့ရွိတယ္။ Della က နာရီႀကိဳးကို လက္ဖဝါးထဲထည့္ထားၿပီး တခါးဝနဲ႔အနီးဆံုး စားပဲြေထာင့္ေပၚ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့ ေလွကားထစ္ကေျခသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ သူ႔မ်က္ႏွာေတြ အေရာင္လြင့္ေနခဲ့တယ္။ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ကိစၥတခ်ဳိ႕ကို ႏႈတ္ဆိတ္ဆုေတာင္းတတ္တဲ့အက်င့္ သူ႔မွာရွိတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ သူတိုးတုိးေလး ဆုေတာင္းမိတယ္။
"ဘုရားသခင္.... တပည့္ေတာ္ လွပေနေသးတယ္လို႔ သူထင္ပါေစ"
တံခါးဖြင့္ၿပီး Jim ဝင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ Jimက ပိန္ေသးၿပီး အရမ္းတည္ၾကည္တယ္။ သနားစရာ သူငယ္ေလးပါပဲ။ အခုမွ အသက္(၂၂)ပဲရွိေသးေပမယ့္ ႀကီးေလးတဲ့ အိမ္ေထာင္တာဝန္ကို သူထမ္းထားရတယ္။ အေႏြးထည္အသစ္ သူလိုအပ္သလို လက္အိတ္ေလးေတာင္ သူမရွိခဲ့ဘူး။
အခန္းရဲ႕တံခါးေဘးမွာ Jimရပ္ေနတယ္။ ေတာၾကက္ကို အနံ႔ရသြားတဲ့ အမဲလိုက္ေခြးလို မလႈပ္မယွက္ရပ္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္လံုးႏွစ္လံုးက Della ကိုယ္ေပၚကေန မေရႊ႕ဘူး။ အဲဒီအၾကည့္ကို Della နားမလည္ေလာက္ေအာင္ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းေတြ ထေစခဲ့တယ္။ ေဒါသထြက္တာလဲ မဟုတ္သလို အံ့ၾသတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ မေက်နပ္တာလဲ မဟုတ္သလို ေၾကာက္ရြံ႔တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ သူခန္႔မွန္းထားတဲ့ စိတ္ထိခိုက္လႈပ္ရွားတဲ့အၾကည့္မ်ဳိး တစ္ခုမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုပဲ Della ကို စူးစိုက္ၿပီးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
Dellaက ခါးေလးတစ္ခ်က္တြန္႔ စားပဲြေပၚကခုန္ခ်ၿပီး သူ႔ဆီေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
"ခ်စ္တဲ့ Jim" သူေခၚလိုက္တယ္။
"ငါ့ကိုအဲဒီလို စိုက္မၾကည့္ပါနဲ႔။ ငါဆံပင္ေတြ ျဖတ္ေရာင္းလိုက္တယ္။ နင့္ကိုသာ လက္ေဆာင္တစ္ခုမေပးရရင္ ဒီခရစၥမတ္ကို ငါဘယ္လိုမွ ျဖတ္သန္းလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ဆံပင္ေတြက ျပန္ရွည္တတ္တာမို႔ နင္စိတ္မဆိုးဘူး မဟုတ္လား? ငါဒီလိုမလုပ္လို႔ မျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။ ငါ့ဆံပင္ေတြက အရွည္ျမန္ပါတယ္။ "Merry Christmas!" လို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးရေအာင္ Jim။ ငါတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ နင့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္လွပ၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ငါဝယ္ခဲ့သလဲဆိုတာ နင္မွန္းေတာင္မမွန္းႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား!"
"နင္ ဆံပင္ေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ၿပီ! " အားယူၿပီး Jimကေမးတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ့အရာကို သူဘယ္လိုအႀကံထုတ္ စဥ္းစားခဲ့လည္း နားမလည္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
"ျဖတ္ၿပီး ေရာင္းလိုက္တယ္" Dellaက ေျပာတယ္။
"ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္ကလိုပဲ ငါ့ကိုနင္ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား! ဆံပင္ရွည္မရွိလဲ ငါကငါပဲ မဟုတ္လား? "
Jim က အခန္းကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေဝ့ပတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။
"နင့္ဆံပင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ နင္ေျပာေနတာလား?" လူအတစ္ေယာက္လို Jim ထပ္ေမးေနျပန္တယ္။
"ရွာမေနနဲ႔ ... နင့္ကိုေျပာျပမယ္။ ဆံပင္ေတြကို ငါေရာင္းလိုက္ၿပီ--- ေရာင္းပစ္လိုက္ၿပီ။ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီညက ခရစၥမတ္အႀကိဳည.. လူေကာင္းေလးရဲ႕..။ ငါ့ကိုေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံပါ။ ဒါေတြက နင့္အတြက္ပါ။ ငါ့ဆံပင္ေတြ ေရတြက္လို႔ ရႏိုင္ေလာက္တယ္" Della က ေျပာတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရုတ္တရက္ သူသိမ္ေမြ႔လာၿပီး "ဒါေပမယ့္ နင့္အေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြ ဘယ္သူမွမေရတြက္ႏိုင္ဘူး။ အသားေတြ လုပ္လိုက္ရေတာ့မလား Jim?"
Jim က ေမ့ေနရာက လန္႔ႏိူးလာတဲ့သူတစ္ေယာက္လို Dellaကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆဲြေပြ႔ထားလိုက္တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ သိပ္မေလာနဲ႔.... အခ်ိန္(၁ဝ)စကၠန္႔ေလာက္ယူၿပီး သိပ္အေရးမႀကီးတဲ့ ကိစၥတခ်ဳိ႕ကို တစ္ျခားရႈေထာင့္ကေန ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကည့္ရေအာင္... အိမ္လခ တစ္ပတ္မွာ(၈)ေဒၚလာ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ႏွစ္မွာ ေဒၚလာတစ္သန္း --- ဒါဘာမ်ားကြာျခားလို႔လဲ? သခၤ်ာပညာရွင္နဲ႔ အသိဥာဏ္ရွိသူက သင့္ကိုအေျဖမွားေတြ ေပးလိမ့္မယ္။ Magiက အဖိုးတန္လက္ေဆာင္ကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအရာက သူတို႔ၾကားမွာရွားပါးေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုအခိုင္အမာတဲ့စကားကို ေအာက္မွာရွင္းျပပါလိမ့္မယ္။
Jimက အေႏြးထည္အိတ္ကပ္ထဲ အထုပ္ကိုထုတ္ၿပီး စားပဲြခံုေပၚပစ္တင္လိုက္တယ္။
"ငါ့ကို အထင္မမွားနဲ႔ Della၊ ဆံပင္ပဲညႇပ္ညႇပ္ မ်က္ႏွာပဲျပင္ျပင္ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းပဲေွလွ်ာ္ေလွ်ာ္ ဒီကမၻာေပၚမွာ ဘယ္အရာကမွ ဇနီးအေပၚထားတဲ့ ငါ့ခ်စ္ျခင္းကို ေလ်ာ့နည္းေစမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအိတ္ထဲကအရာကို ျမင္တာနဲ႔ ခုနားက ငါဘာေၾကာင့္ ေၾကာင္တီးေၾကာင္ေတာင္ ျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို နင္သေဘာေပါက္လိမ့္မယ္"
ျဖဴေဖြးတဲ့ လက္ညိႇဳးေလးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးကိုျဖည္ၿပီး စကၠဴထုပ္ကို သူသြက္သြက္လက္လက္ ဆဲြျဖည္လိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ အံ့ၾသဝမ္းသာတဲ့အသံက... အလို! မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မခ်ဳပ္တည္းႏိုင္တဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔ ငိုရႈိက္သံအသြင္ကို ရုတ္တရက္ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီး အရွင္သခင္ေယာက္်ားရဲ႕ ႏွစ္သိမ့္မႈကို လိုအပ္ခဲ့တယ္။
စားပဲြခံုေပၚက ေခါင္းဘီး--- ေခါင္းဘီးတစ္စံု၊ ေဘးသံုး၊ ေနာက္သံုး၊ အစံုညီေခါင္းဘီးတစ္စံုက စားပဲြေပၚမွာရွိေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေခါင္းဘီးက ဟိုးအရင္ Broadwayက ဘီရိုတစ္ခုမွာ Dellaျမင္ခဲ့ၿပီး အရမ္းလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အရာျဖစ္တယ္။ ဒီလွပတဲ့ဘီးေတြက လိပ္ခြံစစ္စစ္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာျဖစ္ၿပီး ရတနာေတြနဲ႔ အနားကြပ္ထားတယ္။ ဘီးေရာင္က သူျဖတ္လိုက္တဲ့ သူ႔ဆံပင္အေရာင္နဲ႔ အရမ္းလိုက္ဖက္တယ္။ ဒီေခါင္းဘီးအစံုက တန္ဖိုးႀကီးမွန္း သူသိတယ္။ လိုခ်င္ေတာင့္တခဲ့ေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ သူ႔အတြက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအဖိုးတန္ဘီးကို ပန္ဆင္ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ လွပတဲ့ဆံပင္က မရွိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ဘီးကို သူ႔ရင္ခြင္မွာ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ တေအာင့္ၾကာမွာ မ်က္ရည္ေတြေဝဝါးေနတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ ၿပံဳးရယ္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။
"ငါ့ဆံပင္ေတြ အရွည္ျမန္တယ္ Jim!"
အဲဒီေနာက္ Della ဟာ အပူထိသြားတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ထခုန္ၿပီးေအာ္တယ္။
"ေအာ္! ေအာ္!"
သူရဲ႕လွပတဲ့လက္ေဆာင္ကို Jim မေတြ႔ရေသးဘူး။ လက္ဝါးကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလးျဖန္႔ၿပီး Jim ေရွ႕ဆန္႔လိုက္တယ္။ ျဒပ္မဲ့အဖိုးတန္ပစၥည္းေပၚမွာ Della ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ တက္ၾကြမႈေတြ လင္းလက္ေနခဲ့တယ္။
"လွတယ္မဟုတ္လား! Jim? ၿမိဳ႕အႏွံ႔ရွာခဲ့ၿပီးမွ ရလာတာ။ ေနာက္ဆိုရင္ နင္ေန႔တိုင္း အခ်ိန္ကို တစ္ရာခါၾကည့္လို႔ရၿပီ။ ငါ့ကိုနာရီေလးေပး.. နာရီနဲ႔တဲြထားတဲ့ပံုကို ငါၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ"
Della ေျပာသလို Jimမလုပ္တဲ့အျပင္ ကုလားထိုင္ေပၚ လဲအိပ္လိုက္တယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းေအာက္ထိုးထည့္ၿပီး ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
"Della.. ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ကို တစ္ေနရာမွာထားၿပီး ငါတို႔သိမ္းထားလိုက္ရေအာင္။ အဖိုးတန္ေကာင္းလြန္းလို႔ အခုခ်ိန္မွာ အသံုးမလိုေသးဘူး။ ေရႊနာရီကို ငါေရာင္းလိုက္တယ္။ ေရာင္းရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ နင့္အတြက္ ေခါင္းဘီးဝယ္လိုက္တယ္။ ကဲ...အခု အသားေတြ သြားလုပ္ေတာ့"
********
စာဖတ္သူေတြ သိတဲ့အတိုင္း Magiက ပညာရွိျဖစ္တယ္။ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ ပညာရွိေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔က လက္ေဆာင္ေတြကိုယူလာၿပီး ျမင္းတင္းကုတ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ Jesusကို ေပးခဲ့တယ္။ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဓေလ့ကိုထြင္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ကပညာရွိေတြျဖစ္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ေဆာင္ကလည္း အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ သံသယရွိစရာမလိုဘူး။ တကယ္လို႔ ပစၥည္းႏွစ္ခုတူညီခဲ့ရင္ အဲဒီပစၥည္းေတြမွာ လဲလွယ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးလည္းရွိခဲ့တယ္။
ဒီေနရာမွာ တိုက္ခန္းမွာေနၾကတဲ့ လူႏွံ႔လူအေလး ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ခပ္တံုးတံုး မိတ္ဆက္ထားၿပီျဖစ္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အသိဥာဏ္နည္းစြာ တစ္ဖက္သားအတြက္ သူတို႔အိမ္မွာရွိတဲ့ အဖိုးတန္ဆံုးအရာကို စေတးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေခတ္မွာ ထက္ျမက္ဥာဏ္ရွိတဲ့ လူေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနာက္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းေျပာခ်င္ပါတယ္။
လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။
လက္ေဆာင္ေပးၿပီး လက္ေဆာင္ျပန္လက္ခံသူ လူႏွစ္ေယာက္ကလည္း အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။
ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔က အထက္ျမက္ဆံုးျဖစ္တယ္။ သူတို႔က Magi ျဖစ္တယ္။
Magi(n) (Singular Magus) ပညာ႐ွိႀကီးမ်ား။ (ခရစ္ေတာ္ဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ အေ႐ွ႕တိုင္းမွ ေရာက္လာၿပီးလွ်င္ ခရစ္ေတာ္သူငယ္ကို ဖူးေျမာ္ေသာ ပညာရွိႀကီးသံုးဦး) -- တက္တိုး အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓါန္
မူရင္းေရးသားသူ---O. Henry The Gift Of The Magi or 欧．亨利-- 麦琪的礼物
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
4 comments:
Ma .. thanz for ur Xmas sharing .. Please accept me in your facebook .. I already add u... IL LI
အဲဒါေလ သာမီးတုိ႕ သင္ရတယ္ သိလား အက်ဥ္းခ်ံဳးေလာက္ပါပဲ ပထမႏွစ္ အဂၤလိပ္ေမဂ်ာမွာ သင္ရတာ အဲဒါ ဖတ္ျပီး ဝမး္နည္းခဲ႕ရတယ္ အခုလဲ ဒီလုိပါပဲ
သူတုိ႕ ၂ ေယာက္ကုိ သနားလုိက္ထွာာာာာာာ
မစေန ခရစ္စမတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္ ဘုိင္ တာ႕တာ
Merry Christmas to you and your family.
ခရစၥမတ္ခ်ိန္နဲ႕ အလိုက္ဖက္ဆံုး ဇာတ္လမ္းေလးပါ... ဖတ္ဖူးေပမယ့္ ျပန္ဖတ္သြားပါတယ္..
Post a Comment