မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ

သူ႔ဖခင္က ႏိုင္ငံတကာ လွည့္လည္သြားလာေနတဲ့ သေဘာၤသားတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဖခင္နဲ႔အတူ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူေရာက္ဖူးခဲ့တယ္။

တစ္ႏွစ္မွာ ဖခင္က သူ႔ကိုေခၚၿပီး Vincent van Gogh ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနအိမ္ကို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈခဲ့တယ္။ ဗင္ဂိုးသံုးခဲ့ဖူးတဲ့ သစ္သားကုတင္နဲ႔ ထိပ္အက္ေနတဲ့ဖိနပ္ကိုေတြ႔ေတာ့ ဖခင္ကို သူတအံ့တၾသေမးခဲ့တယ္။

"ေဖေဖ.. ဗင္ဂိုးက သူၾကြယ္တစ္ဦးမဟုတ္လား?"

"ဗင္ဂိုးက မိန္းမေတာင္မယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဆင္းရဲသားတစ္ဦးျဖစ္တယ္" လို႔ သူ႔အေမးကို ဖခင္ကျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ဖခင္နဲ႔အတူ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံကို သူေရာက္လာခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ အမွတ္တရေနအိမ္ကို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈၿပီး နားမလည္စြာနဲ႔ ဖခင္ကိုသူေမးခဲ့ျပန္တယ္။

"ေဖေဖ.. အန္ဒါဆင္က နန္းေတာ္ထဲမွာေနတာ မဟုတ္လား"

"အန္ဒါဆင္က ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦးရဲ႕ သားျဖစ္တယ္။ သူ႔ဘဝကို ဒီအိမ္ငယ္ေလးထဲမွာပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္"

အႏွစ္(၂ဝ)ၾကာၿပီးေနာက္ သူက သူ႔ငယ္ဘဝကို ဒီလိုျပန္ေျပာင္းေျပာျပခဲ့တယ္။

"ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာအရမ္းဆင္းရဲတယ္။ မိဘေတြက ကာယအားစိုက္ထုတ္ၿပီး ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လို လူမည္းတစ္ဦးက ဘာထြက္ေပါက္၊ ဘာလူရာမွ မဝင္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္မၾကာခဏေတြးခဲ့တယ္။ ဖခင္က ကြၽန္ေတာ္ကို ဗင္ဂိုးနဲ႔အန္ဒါဆင္တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးေစခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္က အားလံုးကို တန္းတူဆက္ဆံေၾကာင္း သူတို႔ႏွစ္ဦးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရတယ္"

သူကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ပထမဦးဆံုး Pulitzer Prize ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ လူမည္းသတင္းေထာက္ Prague (伊爾‧布拉格)ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (နာမည္မွားေကာင္း မွားႏိုင္ပါသည္)

ေမြးဖြားရာေဒသ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အနိမ့္အျမင့္ေနာက္လိုက္ၿပီး ဘုရားသခင္က ကြၽန္မတို႔ကို မခဲြျခားခဲ့ပါဘူး။ ဆင္းရဲႏုံခ်ာတဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ့လည္း လူ႔ဘဝရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ေဆာင္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အေမရိကန္သမၼတ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ လင္ကြန္းပါဝင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မွာ တစ္ျခားပါဝင္ ေရြးေကာက္ၾကမယ့္ အဖဲြ႔ဝင္ေတြက အားတုံ႔အားနာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေၾကာင္းက လင္ကြန္းရဲ႕ဖခင္က ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦး ျဖစ္ေနခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ပါဝင္ၾကမယ့္အဖဲြ႔ဝင္ေတြက သူတို႔ဟာ အထက္တန္းလႊာ ပညာတတ္ လူတန္းစားျဖစ္ေနခဲ့လို႔ သမၼတဝင္ေရြးသူဟာ အဆင့္အတန္းနိမ့္တဲ့ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦးရဲ႕သား ျဖစ္တယ္ဆိုတ့ဲအျဖစ္ကို နည္းနည္းမွ သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ လင္ကြန္းစင္ေပၚတက္ ေဟာေျပာစဥ္မွာ မာန္တက္ေနတ့ဲ အဖဲြ႔ဝင္တစ္ဦးက လင္ကြန္းကို အခုလို ေျပာဆိုကဲ့ရဲ႕ခဲ့တယ္။

"မစၥတာလင္ကြန္း.. မေဟာေျပာခင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦးရဲ႕သားဆိုတာကို မေမ့ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္သတိေပးခ်င္ပါတယ္"

အဖဲြ႔ဝင္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ စင္ေအာက္ကလူေတြ ဝါးလံုးကဲြမတတ္ ရယ္ေမာေလွာင္ေျပာင္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္ လင္ကြန္း ေဒါသမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ပရိသတ္အားလံုးကို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ့ အသံနဲ႔ ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။

"ခင္ဗ်ားကို ကြၽန္ေတာ္အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သတိေပးစကားေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ဖခင္ကို ကြၽန္ေတာ္ သတိရလိုက္မိလို႔ပါပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕သတိေပးစကားကို ကြၽန္ေတာ္တစ္သက္လံုး မွတ္ထားပါမယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားရဲ႕သားျဖစ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္သမၼတျဖစ္ခဲ့သည့္တိုင္ ဖခင္ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားေလာက္ ကြၽန္ေတာ္ ထက္ျမက္မွာမဟုတ္ဘူး"

လင္ကြန္းက ေျပာေျပာဆိုဆို တဆက္တည္းမွာ မာန္တက္တဲ့အဖဲြ႔ဝင္ဖက္ လွည့္ၿပီး "ကြၽန္ေတာ္သိရသေလာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္က ခင္ဗ်ားတို႔မိသားစုအတြက္ အၿမဲဖိနပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရတယ္။ တကယ္လို႔ ဖိနပ္ေတြ ခင္ဗ်ားေျခေထာက္နဲ႔ မေတာ္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ျပင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ရာက ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္လက္ရာေလာက္ ေသသပ္မွာမဟုတ္သလို ဖခင္လိုႀကီးျမတ္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႔လက္ရာက ဘယ္သူ႔မွ မယွဥ္ႏိုင္တဲ့လက္ရာျဖစ္တယ္" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။ လင္ကြန္းစကားအဆံုးမွာ ေလွာင္ရယ္ခဲ့တဲ့ ရယ္ေမာသံေတြက လက္ခုပ္သံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။

သမၼတျဖစ္ၿပီးေနာက္ လင္ကြန္းဟာ အာဏာအလဲြသံုးစားလုပ္ၿပီး ထည္ဝါတဲ့ေနအိမ္မွာ အခန္႔သား စံျမန္းမေနခဲ့ပါဘူး။ ဆင္းရဲႏုံခ်ာခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝေၾကာင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝကို သူပိုနားလည္ခဲ့တယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေမြးဖြားရာေဒသ၊ ႏိုင္ငံ စတာေတြကို ကြၽန္မတို႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘဝကို ပိုတန္ဖိုးရွိဖို႔ ေရြးခြင့္ေတာ့ ကြၽန္မတို႔မွာရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲျခင္းက အရာအားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ကို ခြန္အားနဲ႔ ရဲစြမ္းသတၱိေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုက သင္ေမြးဖြားခဲ့ရင္ ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔။ ဒါဟာ သင္ပိုႀကံ့ခိုင္ႏိုင္ဖို႔ ဘုရားသခင္ကေပးသနားတဲ့ ဆုလာဘ္လို႔ ခံယူလိုက္ပါ။ ဒါမွ ပိုေကာင္းတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြက သင့္ကို ဆီးႀကိဳေနမွာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိသူကမွ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ေဆာင္းႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။

မူရင္းေရးသားသူနာမည္ မပါတဲ့ Lao Hu (老狐）ျပဳစုတဲ့ "မ႐ႈံးနိမ့္တဲ့ေအာက္ေျခမ်ဥ္း"စာအုပ္ထဲက ဖတ္ရတာကို မွ်ေဝပါသည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ

အန္ဒါဆင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း

၂ဝဝ၅ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂ရက္ေန႔မွာ ဒ႑ာရီပံုျပင္ေတြနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ဒိန္းမတ္စာေရးဆရာ အန္ဒါဆင္ (Hans Christian Andersen) အသက္ (၂ဝဝ)ျပည့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြကို လႈပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာကို ေအာက္ေမ့တမ္းတတဲ့အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ဝွမ္းလံုးက အထိမ္းအမွတ္ပဲြ၊ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြေတြ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။

ကမာၻ႔အရပ္ရပ္က ကေလးအမ်ားစုဟာ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ပံုျပင္ကိုဖတ္လာခဲ့ၾကတာ အခုဆိုရင္ ရာစုႏွစ္စုတိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ အန္ဒါဆင္ဟာ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ဒ႑ာရီပံုျပင္ေပါင္း (၁၇ဝ)ပုဒ္ေရးသားခဲ့ၿပီး အဲဒီပံုျပင္ေတြကို ဘာသာစကားေပါင္း (၁၄ဝ)ေက်ာ္ ဘာသာျပန္ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ ဒါတင္မက ရုပ္ရွင္၊ ျပဇာတ္၊ ဗီဒီယို၊ ကာတြန္းရုပ္ရွင္နဲ႔ အကေတြအျဖစ္ ထုတ္လုပ္ရိုက္ကူးခဲ့ၿပီး အန္ဒါဆင္ရဲ႕ တီထြင္မႈကို ကမာၻ႔သမိုင္းမွာ တန္ဖိုးရွိရွိ၊ ထာဝရတည္တံ့ေစခဲ့တယ္။

(၁) အန္ဒါဆင္အေပၚသက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ မိသားစု၊ ကေလးဘဝနဲ႔ ေခတ္အခ်ိန္အခါ

အန္ဒါဆင္ကို ၁၈ဝ၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂ရက္ေန႔မွာ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ Odense ၿမိဳ႕မွာေနထိုင္တဲ့ ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူက Hansလို႔ေခၚတဲ့ ဖိနပ္ျပင္သမားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး လူရာဝင္သူမဟုတ္ခဲ့သလို ပညာတတ္သူလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပဇာတ္၊ ပံုျပင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို သိသူျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ (၅)ႏွစ္, (၆)ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ အန္ဒါဆင္ကို သူသိတဲ့ျပဇာတ္ ဇာတ္လမ္းေတြ အၿမဲေျပာျပခဲ့တယ္။ ဒိန္းမတ္နာမည္ႀကီးျပဇာတ္ဆရာ Holbergရဲ႕ (ရွိတ္စပီးယားအေၾကာင္းလည္း ေျပာေကာင္းေျပာလိမ့္မယ္) ဇာတ္လမ္းေတြကို အၿမဲေျပာျပခဲ့တယ္။

ဖခင္က အန္ဒါဆင္အတြက္ သစ္သားရုပ္ေတြ လုပ္ေပးတဲ့အျပင္ စားပဲြခံုေတြဆက္ၿပီး ဇာတ္စင္လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ အန္ဒါဆင္နဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿပီး ေရာက္ရာေဒသက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပတတ္ခဲ့တယ္။ အဘြားျဖစ္သူကလည္း အန္ဒါဆင္ကို အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္ၿပီး အန္ဒါဆင္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုးသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဘြားက အန္ဒါဆင္ကို ရိုးရာဓေလ့ပံုျပင္၊ ရာဇဝင္၊ ဘာသာေရးပံုျပင္ေတြ အၿမဲေျပာျပေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ မိခင္ကလည္း စိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သူျဖစ္တယ္။ အန္ဒါဆင္ဟာ ငယ္စဥ္တည္းက ပုဂၢလိကေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းနဲ႔ ဆင္းရဲသားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာပဲ ပညာသင္ခဲ့ဖူးတယ္။

၁၉ ရာစုႏွစ္ဦးပိုင္းကာလမွာ ဥေရာပဟာ ႏွစ္ျခမ္းကဲြေနခဲ့တယ္။ တစ္ျခမ္းက နပိုလီယံဦးေဆာင္တဲ့ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ (ႏိုင္ငံအနည္းစု) ျဖစ္ၿပီး က်န္တစ္ျခမ္းက အဂၤလန္ဦးေဆာင္တဲ့ ႏိုင္ငံအမ်ားစုျဖစ္တယ္။ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံက နပိုလီယံအျခမ္းမွာ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ ၁၈ဝ၈ ခုႏွစ္မွာ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံက အဂၤလန္အျခမ္းမွာရွိတဲ့ ဆီြဒင္ႏိုင္ငံကို စစ္ေၾကညာခဲ့တယ္။ ၁၈၁၂ခုႏွစ္မွာ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ဖခင္ဟာ လယ္သမားတစ္ဦးရဲ႕သားကိုယ္စား စစ္ထဲဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ စစ္တပ္တစ္ေနရာမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ ေငြေၾကးရေအာင္ ဝင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၈၁၄ခုႏွစ္ စစ္ၿပီးဆံုးခ်ိန္ထိ Hansဟာ စစ္ေျမျပင္ကို မေရာက္ခဲ့တဲ့အျပင္ နာမက်န္းျဖစ္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္။ ေနာင္(၂)ႏွစ္အၾကာမွာ Hans ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရတယ္။ ခင္ပြန္းကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ အန္ဒါဆင္ရဲ႕မိခင္ဟာ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ အဝတ္လိုက္ေလွ်ာ္ခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္လည္း တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ဝင္ေငြရေအာင္၊ မိခင္အိမ္မွာမရွိခိုက္ မပ်င္းရေလေအာင္ အထည္စက္ရံုနဲ႔ ေဆးလိပ္စက္ရံုမွာ ဝင္ေရာက္အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ဝင္ၿပီး ရက္အနည္းငယ္မွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ခဲ့ရတယ္။

၁၈၁၆ခုႏွစ္မွာ အန္ဒါဆင္ရဲ႕မိခင္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့တယ္။ ပေထြးကလည္း ဖိနပ္ျပင္သမားတစ္ဦး ျဖစ္တာမို႔ အိမ္ေထာင္အသစ္က ဆင္းရဲၿမဲဆင္းရဲခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္ရဲ႕မိခင္ဟာ ျမစ္ေခ်ာင္းေဘးမွာ အဝတ္ေလွ်ာ္ရတဲ့ အေအးဒဏ္ကို ခံႏိုင္ေအာင္ အရက္စေသာက္ရာက တျဖည္းျဖည္းအရက္စဲြလာခဲ့တယ္။

၁၉ရာစုႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ Odenseၿမိဳ႕ဟာ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယအႀကီးဆံုးၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး စာေပအႏုပညာ အလြန္ထြန္းကားခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ Copenhagen ၿပီးရင္ ျပဇာတ္ေတြ ထြန္းကားတဲ့ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့အတြက္ Copenhagenၿမိဳ႕ဇာတ္ရံုက ျပဇာတ္ဝိုင္းေတြ Odenseျမိဳ႕ဆီကို မၾကာခဏလာေရာက္ကျပခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္ဟာ ျပဇာတ္ေၾကာ္ျငာလက္ကမ္းစာေစာင္ ျဖန္႔ေဝသူနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့လို႔ ျပဇာတ္ေတြ မၾကာခဏ အခမဲ့ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ဒီလိုအႏုပညာယဥ္ေက်းမႈရဲ႕လႊမ္းမိုးမႈေတြက ငယ္စဥ္ကတည္းက အာ႐ံုထိခိုက္လႈပ္ရွားလြယ္ၿပီး လိမၼာပါးနပ္တဲ့ အန္ဒါဆင္ကို ပိုစိတ္ကူးယဥ္ဆန္ေစခဲ့တယ္။

(၂) က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘဝ

၁၈၁၉ခုႏွစ္မွာ အသက္(၁၄)ႏွစ္ျပည့္ၿပီျဖစ္တဲ့ အန္ဒါဆင္ဟာ ဘုရားေက်ာင္းသြားၿပီး ကိုယ္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အဆံုးအမကို ခံယူရမယ့္အရြယ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုခံယူပဲြမွာ ဓေလ့ထံုးစံအရ အန္ဒါဆင္ဟာ ဆင္းရဲသားကေလးေတြနဲ႔ အတူေနရမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အန္ဒါဆင္ရဲ႕ အသနားခံေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ သူေဌးသားေတြနဲ႔ အတူေနဖို႔ဖာသာက သေဘာတူခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၁၈၁၉ခုႏွစ္ ဧၿပီလ (၁၈)ရက္ေန႔မွာ သူေဌးသားေတြနဲ႔အတူ ဘုရားသခင္ရဲ႕ဆံုးမၾသဝါဒပဲြကို အန္ဒါဆင္တက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာသူ႔ဘဝမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဘြတ္ဖိနပ္(Boots)စီးတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ ဘုရားေက်ာင္းမွာေနထိုင္ရင္း အန္ဒါဆင္ဟာ ဖာသာေျပာဆိုဆံုးမတဲ့ စကားေတြထက္ သူစီးထားတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္အေၾကာင္းကိုပဲ ေတြးေနခဲ့တယ္။

(၁၄)ႏွစ္အရြယ္ ဆင္းရဲသား သားသမီးေတြက အလုပ္စလုပ္ရမယ့္အရြယ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အန္ဒါဆင္ကို သိပ္စိတ္ကူးမယဥ္ဖို႔၊ အပ္ခ်ဳပ္ပညာသြားသင္ဖို႔ သူ႔မိခင္ကေျပာခဲ့တယ္။ အပ္ခ်ဳပ္ပညာတတ္ရင္ ထမင္းတစ္လုတ္အတြက္ မပူရဘူးလို႔ မိခင္က ေတြးထင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘြားကသူ႔ကို ေက်ာင္းဆက္ေနေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါမွေနာင္တစ္ခ်ိန္ "လူရာဝင္" မွာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခဲ့တယ္။

အန္ဒါဆင္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီ့ထက္ႀကီးမားခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္Copenhagenကိုသြားၿပီး သူရဲ႕ျပဇာတ္အိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ျပဇာတ္ထဲကေန ကိုယ့္အနာဂတ္ကိုရွာဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ခခယယေတာင္းဆိုမႈကို ေနာက္ဆံုးမွာ မိခင္က သေဘာတူ လက္ခံလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အန္ဒါဆင္ဟာ ျပဇာတ္ေလာကနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ Iversen ကိုသြားေတြ႔ၿပီး ေထာက္ခံအားေပးတဲ့စာ တစ္ေစာင္ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ Iversen က သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဘဲေလးအကဆရာမ Sharဆီ အန္ဒါဆင္အတြက္ စာတစ္ေစာင္ေရးေပးခဲ့တယ္။

စင္တင္ဘာလဆန္းပိုင္းမွာ အန္ဒါဆင္ဟာ ၾသဝါဒခံယူပဲြမွာ ဝတ္ခဲ့တဲ့အကၤ်ီ၊ ဘြတ္ဖိနပ္နဲ႔ ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ မိခင္နဲ႔အဘြားက ၿမိဳ႕ျပင္အထိ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔ခဲ့တယ္။ စာပို႔ကားနဲ႔ အန္ဒါဆင္တစ္ေယာက္ ေမြးရပ္ေျမ Odenseၿမိဳ႕ကေန ထြက္ခြါလာခဲ့တယ္။

အန္ဒါဆင္ဟာ Copenhagenကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဆရာမ Sharကိုရွာၿပီး သူ႔ကိုယ္သူမိတ္ဆက္ၿပီး ကျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အက,က ဆရာမကိုထိတ္လန္႔ေစခဲ့တယ္။ အန္ဒါဆင္ဟာ အရပ္ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္နဲ႔ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့အျပင္ သူငယ္နာေရာဂါပါ စဲြကပ္ေနသူျဖစ္တယ္။ ဆရာမက အန္ဒါဆင္ကို စိတ္မႏွံ႔သူဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ခဲ့တယ္။

ဆရာမ Sharအိမ္က ထြက္လာခဲ့တဲ့အန္ဒါဆင္ဟာ ျပဇာတ္ရံု （Royal Theater) တာဝန္ခံ Chlsteinကို သြားေရာက္ရွာေဖြခဲ့လည္း အထက္ကအတိုင္း ေမာင္းထုတ္ခံခဲ့ရျပန္တယ္။ Chlsteinက အန္ဒါဆင္ကို အလြန္ပိန္တဲ့လူ၊ "လူယဥ္ေက်းကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္အလိုရွိတယ္" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။

ဒီလိုအခက္အခဲေတြ ႀကံဳခဲ့သည့္တိုင္ အန္ဒါဆင္ဟာ ျပဇာတ္ၾကည့္ဖို႔ မေမ့ခဲ့ဘူး။ ရွိသမွ်ေငြေၾကးနဲ႔ လက္မွတ္ဝယ္ၿပီး ျပဇာတ္ေတြၾကည့္ခဲ့လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ေငြတစ္ျပားသာ သူ႔ဆီမွာက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ Odenseၿမိဳ႕ကိုျပန္ဖို႔ သူလံုးဝ မစဥ္းစားခဲ့ဘူး။ တကယ္လို႔ျပန္ခဲ့ရင္ သူ႔စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ စြန္႔ပစ္ခံရၿပီး အပ္ခ်ဳပ္စက္ေရွ႕မွာပဲ သူထိုင္ရေတာ့မွာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ရွာဖို႔ သူအႀကံထုတ္ခဲ့တယ္။ သတင္းစာတစ္ေစာင္မွာ လက္သမားအလိုရွိသည္ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာေၾကာင့္ လက္သမားအလုပ္ကို သူဝင္လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒုတိယရက္မွာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့တယ္။

ျပႆနာအခက္အခဲၾကားမွာ အန္ဒါဆင္ဟာ အီတလီလူမ်ဳိး ေတာ္ဝင္ဂီတေက်ာင္းအုပ္ Siboneyကို ရုတ္တရက္ သတိရလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းအုပ္နာမည္ကို သတင္းစာတစ္ေစာင္မွာ သူေတြ႔ခဲ့ဖူးလို႔ျဖစ္တယ္။ Siboneyကို ေတြ႔ဖို႔ အန္ဒါဆင္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ဒီလိုဆံုးျဖတ္ခ်က္က အန္ဒါဆင္ဘဝကို အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေစတဲ့ လမ္းစျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဆက္ပါဦးမည္...

ဖတ္မိတဲ့ ဒိန္းမတ္စာေရးဆရာ Hans Christian Andersenရဲ႕အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ A4 ဆိုက္ဒ္နဲ႔ ၃ ရြက္ေလာက္ရွိတဲ့ စာရွည္ႀကီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဖတ္ရတာ ပ်င္းေကာင္းပ်င္းပါလိမ့္မယ္။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ နည္းနည္းခ်င္းစီ ဘာသာျပန္သြားပါမယ္။ အားလံုးေက်းဇူး း)

အန္ဒါဆင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း

၂၇၊ ဝ၈၊ ၂ဝဝ၉

ျပန္မယ့္ရက္နီးေတာ့ အတူေနခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းေဖာ္လြင္လြင္က အတူလည္ၾကရေအာင္ဆိုတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အားတဲ့တစ္ေန႔မွာ အျပင္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူနဲ႔ကြၽန္မက တစ္ခန္းထဲ အတူေနခဲ့ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ အတူေနတဲ့ ၇လ, ၈လအတြင္းမွာ အျပင္အတူထြက္လည္တာကို လက္ခ်ဳိးေရလို႔ရပါတယ္။ ကြၽန္မအိပ္ခ်ိန္မွ သူျပန္လာ၊ သူအိပ္ခ်ိန္မွာ ကြၽန္မအလုပ္သြားဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ျပႀကီးမွာလာဆံုခဲ့တဲ့ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူထြက္လည္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားေျပာဖို႔အခ်ိန္ေတာင္ နည္းခဲ့တယ္။

လြင္လြင္က ရန္ကုန္သူ.. ေသးေသးညႇက္ညႇက္နဲ႔။ ရန္ကုန္သူဆိုတဲ့အတိုင္း စကားေျပာအရမ္းလွသလို ေျပာလည္းေျပာႏိုင္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက စိတ္ညစ္လည္းၿပံဳး၊ ေပ်ာ္လည္းၿပံဳးတဲ့မ်က္ႏွာထားမို႔ ခ်စ္စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ဦးတည္းေသာ သူေဌးသမီးဆိုေပမယ့္ အင္မတန္အလုပ္လုပ္ႏိုင္သူပါ။ မနက္ (၂)နာရီမွ အိမ္ျပန္ရတဲ့အလုပ္ကို သူမို႔မေၾကာက္မရြံ႕လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ အားတဲ့တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကေစာေစာထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ လူအစည္ကားဆံုး oxford လမ္းတစ္ဝိုက္မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ေငးခဲ့ၾကတယ္။ (ေစ်းႀကီးလြန္းလို႔ ဘာမွမယ္မယ္ရရ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး) နာရီဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ လြင္လြင္က အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ နာရီဆင္တူေလးဝယ္မယ္လို႔ အႀကံေပးတာနဲ႔ နာရီဆိုင္ဝင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကြၽန္မဆီလူတစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သူလန္ဒန္ေရာက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ကြၽန္မ မျပန္ခင္ ေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔ နာရီဆိုင္မွာပဲ ကြၽန္မတို႔ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

ဖုန္းဆက္သူက ဘေလာ့ဂ္ဂါေရွးစာဆုိျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူနဲ႔အီးေမးလ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အျပင္မွာမဆံုခဲ့ဖူးသလို၊ ဓာတ္ပံုလည္း မျမင္ဖူးခဲ့သူပါ။ သူကေတာ့ ကြၽန္မဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အဂၤလန္က ဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္ပါတယ္။ (ခ်မ္းျမစိုး၊ စိုးျမတ္နႏၵသက္လြင္၊ ခ်မ္းၿငိမ္းတို႔နဲ႔ဆံုဖို႔ ဆႏၵရွိခဲ့ေပမယ့္ ဆံုခ်ိန္မက်ခဲ့ပါဘူး)

ေရွးစာဆိုနဲ႔ေတြ႔ၿပီးေနာက္ သူက ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ကင္မရာမင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကြၽန္မတို႔ ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကြၽန္မဝယ္စရာရွိတာ ဝယ္ရေအာင္ လိုက္ပို႔ၾကတာပါပဲ။ ကြၽန္မကလည္း ဝယ္စရာေငြမလံုေလာက္တာနဲ႔ သူတို႔သြားတဲ့ေနာက္ပဲ လိုက္ခဲ့တယ္။ း)

ဒီလို အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေလးေတြ ဝယ္ေတာ့ ေရွးစာဆိုက "အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ေနာက္ကေန ပံုေတြလိုက္လိုက္ရိုက္ေပးမယ္" ဆိုလို႔ ပဲမထုတ္ရတဲ့ ပံုေတြရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

လည္ပတ္ၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ လြင္လြင္က မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေကြၽးပါတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါး၊ သာကူေတြအဝစားၿပီး ညေနရထားနဲ႔ ေရွးစာဆို သ႔ူၿမိဳ႕ကိုျပန္သြားခဲ့တယ္။

အတူေလွ်ာက္လည္ခဲ့တဲ့ အဲဒီေန႔က ဘာလိုလိုနဲ႔ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာ တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားခဲ့တယ္။ အတူလည္ပတ္ခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေတြက ခုထိလတ္ဆတ္ေနတုန္းပါပဲ။ ခဏသာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကတ့ဲ ေတြ႔ဆံုမႈထဲမွာ ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရေတြနဲ႔ ျပည့္ခဲ့တယ္။ အဂၤလန္ရဲ႕ အမွတ္တရေတြထဲက အမွတ္တရတစ္ခုအျဖစ္ က်န္ရွိခဲ့ေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ လြင္လြင္နဲ႔ ေရွးစာဆိုကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မေျပာင္းလဲတဲ့ ခင္မင္မႈေတြနဲ႔ လူခ်င္းအျပင္မွာ ထပ္ဆံုခြင့္ရွိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလွ်က္....

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

၂၇၊ ဝ၈၊ ၂ဝဝ၉

ေမွာက္သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ငိုေၾကြးမေနပါနဲ႔ !

ေအာင္ျမင္ျခင္းဆီ သြားတဲ့လမ္းေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေတြႀကဲမထားသလို ေနေရာင္ျခည္ေတြလည္း ရွိေနမွာမဟုတ္ဘူး။ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနနဲ႔ ဒုကၡအခက္အခဲစတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတြသာ ျပည့္ႏွက္ေနမွာျဖစ္တယ္။ စာေပႏိုဘယ္လ္ဆုရ အေမရိကန္စာေရးဆရာ Ernest Miller Hemingway ဟာ လက္ေဝွ႔သမား၊ မုဆိုး၊ တံငါသည္နဲ႔ သတင္းေထာက္ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ လက္ေဝွ႔သင္စမွာ ေသြးထြက္သံယို အထိုးအႀကိတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို သူခံခဲ့ရတယ္။ စစ္ေျမျပင္မွာ ဗံုးဒဏ္ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေပါင္း (၂ဝဝ) ေက်ာ္ရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ဒူးေခါင္းမွာလည္း စတီးရိုးတပ္ဆင္ခဲ့ရတယ္။

(၄) လၾကာမွ် သူပင္ပင္ပန္းပန္းေရးခဲ့တဲ့ စာမူကို “ပယ္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ လဲခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ Hemingway က စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့ပါတယ္။

“လဲက်တဲ့ေနရာမွာပဲ လဲွမေနဖို႔၊ အၿမဲတမ္း အသင့္အေနအထားမွာရွိဖို႔၊ ႏြားသိုးတစ္ေကာင္လို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အျမန္ထိုးတက္ဖို႔ လက္ေဝွ႔ပညာက ကၽြန္ေတာ္ကိုသင္ခဲ့ပါတယ္”

ဒီလိုႀကံ့ခိုင္တဲ့့စိတ္ဓာတ္၊ အက်င့္စရိုက္ေၾကာင့္ “အဘိုးအိုနဲ႔ပင္လယ္”ဆိုတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ နာမည္ရစာအုပ္တစ္အုပ္ကို သူေရးႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

ဓာတုေဗဒႏိုဘယ္လ္ဆုရ ဆီြဒင္သိပၸံပညာရွင္ Svante August Arrhenius က ionic theoryကို တီထြင္ခ်ိန္အတြင္းမွာ အခက္အခဲ၊ အတားအဆီးမ်ဳိးစံုကို ခံခဲ့ရတယ္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ စမ္းသပ္ၿပီးရလာတဲ့ သူ႔အေျဖလႊာကို ပါေမာကၡတစ္ခ်ဳိ႕က “ရိုးစင္းတဲ့စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း” လို႔ ေဝဖန္ခဲ့သလို ရလဒ္ကလည္း အဆင့္(၃)ေနရာမွာသာရွိခဲ့တယ္။ ၃ႏွစ္အၾကာမွာ သူ႔ထီထြင္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳ ခံခဲ့ရလည္း ေဝဖန္ျပစ္တင္သံေတြက စဲမသြားခဲ့ဘူး။ (၁ဝ)ႏွစ္အၾကာမွ ပါေမာကၡရာထူးကိုရၿပီး Stockholm တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ခံခဲ့ရတယ္။

ဓာတုပညာရွင္တစ္ဦးက အခုလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။

“သိပၸံပညာရပ္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈက အပ်င္းႀကီးတဲ့ နတ္သမီးတစ္ပါးနဲ႔တူတယ္။ သင္တစ္ခ်က္ပဲ ေခါက္တဲ့တံခါးကို အပ်င္းႀကီးၿပီး သူလာမဖြင့္ေပးဘူး။ အဆက္အျပတ္ေခါက္ေပးမွ မျဖစ္မေန တံခါးကို သူဖြင့္ရေတာ့တယ္”

အခက္အခဲ၊ အတားအဆီးေတြကို မေၾကာက္ဘဲ တံခါးကို ဇဲြရွိရွိေခါက္ေပးမွ ေအာင္ျမင္ျခင္းတံခါးကို နတ္သမီးက ဖြင့္ေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုလက္ခံမွာျဖစ္တယ္။ “ဆံုး႐ႈံးျခင္း၊ က်ဆံုးျခင္း” လို႔ အၿမဲတမ္းထင္ျမင္ေနတဲ့ အရာက တကယ္တမ္းေတာ့ “ခဏတျဖဳတ္ အခက္အခဲ” ေတြသာျဖစ္တယ္။

အခက္အခဲကို ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းလို႔ လက္ခံယူဆလိုက္ရင္ အခက္အခဲေတြက ဖ်က္ဆီးတဲ့အင္အားအသြင္ကို ေဆာင္သြားလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႔ အခက္အခဲေတြကို သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ရင္ ဒါဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့လမ္းစပဲျဖစ္တယ္။ ဒီလို ခဏတျဖဳတ္ အခက္အခဲေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ မားမားရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔၊ အေကာင္းဆံုးဘက္ကို ဦးတည္ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ကိုယ့္ႀကိဳးစားမႈကို လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ အရာပဲျဖစ္တယ္။

ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ အမွားမလုပ္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာရဲခဲ့သလဲ?

ျမင့္ျမတ္တဲ့စစ္သူႀကီး နပိုလီယံေတာင္မွ အေရးပါတဲ့ စစ္ပဲြေတြမွာ သံုးပံုတစ္ပံုကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့ေသးတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အမွားေတြက နပိုလီယံေလာက္ ရွိခ်င္မွရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကိုဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ? အဓိက ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားရမွာက “ေမွာက္သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ငိုေၾကြးမေနပါနဲ႔ ! ” ဆိုတာကိုပါပဲ။

ရွိတ္စပီးယားရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္စာေတြကို သင္ဖတ္ေနခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕နာမည္ရ အဆိုအမိန္႔တစ္ခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ သင္ခံစားသက္ဝင္မိလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕နာမည္အႀကီးဆံုး အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို သင္မွတ္မိရင္ မွတ္မိလိမ့္မယ္။ အဲဒီစာက “ထက္ျမက္သူေတြက ေနရာမွာတင္ထိုင္ၿပီး သူတို႔ ဆံုး႐ႈံးနစ္နာခဲ့တာေတြကို ေတြးၿပီး ဝမ္းနည္းေၾကကဲြေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီထိခိုက္ဝမ္းနည္းမႈကို ဘယ္လိုဖာေထးရမလဲဆိုတဲ့နည္းကိုပဲ သူတို႔ရွာၾကမွာျဖစ္တယ္”

ရွိတ္စပီးယားရဲ႕ စကားအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရင္ အခက္အခဲဒုကၡေတြကို ေအာင္ႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။ ဒီလို အခက္အခဲေတြကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့ သေဘာထားေတြကို ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳ၊ စကားေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့အျပင္ စာေပအမ်ားစုမွာလည္း ေဖာ္ျပပါရွိပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြမွာလည္း ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြကို ခိုင္းႏႈိင္းျပသတဲ့ ဇာတ္ကားေတြမ်ားခဲ့ပါတယ္။

နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္ Meryl Streep ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေအာ္စကာဆုရ “Sophie's Choice” ဇာတ္ကားက Oswy စခန္းက ထြက္လာတဲ့ ပိုလန္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ အေၾကာင္းျဖစ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းအစမွာ Sophieက အေမရိကန္ကို ေရာက္ေနၿပီဆိုေပမယ့္ အိပ္မက္ဆိုးေတြက အရိပ္ပမာ သူ႔ေနာက္မွာ လိုက္ေနခဲ့တယ္။ သူခ်စ္တဲ့သူ၊ သူ႔မိဘ၊ ခင္ပြန္း၊ သားသမီးေတြ အားလံုးေသဆံုးခဲ့ၿပီး သူတစ္ေယာက္တည္း ရွင္က်န္ခဲ့တာမို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ခြင့္မလြတ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ Sophieဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လံုးဝၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ပါေစလို႔ ဘုရားသခင္ထံ ေန႔တိုင္းဆုေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ ေခတ္ကာလရဲ႕ မတည္ၿငိမ္တဲ့ ဝဲဂယက္ထဲမွာ သူ႔ဘဝတစ္ဝဲဝဲလည္ခဲ့ရတယ္။

သူေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဖခင္က နာဇီလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ လူမ်ဳိးခဲြျခားေရးဝါဒမွာ ယံုၾကည္သက္ဝင္၊ ကိုးကြယ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ခင္ပြန္းကို ဂ်ာမဏီစစ္ဗိုလ္တစ္ဦးက သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ စခန္းမွာ ဂ်ာမဏီလူမ်ဳိးတစ္ဦးက သားနဲ႔ သမီးထဲက တစ္ဦးဦးကိုေရြးခ်ယ္ဖို႔ သူ႔ကိုအခြင့္အေရးေပးခဲ့တယ္။ (အေရြးမခံရသူက အဆိပ္ေငြ႔နဲ႔ အသတ္ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္) “သမီးကို ေခၚေဆာင္သြားပါ” လို႔ Sophieက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ ေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး Sophieက သူဟာ အခ်စ္၊ မိသားစု၊ သားသမီးေတြနဲ႔ မထိုက္တန္သူဆိုၿပီး ေသလမ္းကိုေရြးခဲ့တယ္။

“တိုင္တန္းနစ္” ဇာတ္ကားမွာ အထက္ကဇာတ္ကားရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္သေဘာမ်ဳိးကို ေတြ႔ရျပန္တယ္။ ႀကီးမားတဲ့အခက္အခဲကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခ်စ္သူပါလက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံးခဲ့တဲ့ ရိုစ့္ဟာ အသစ္တဖန္ ရွင္သန္ျခင္းကိုေရြးခဲ့တယ္။

“ေမွာက္သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ငိုေၾကြးမေနပါနဲ႔! ” ဆိုတဲ့စကားက ရိုးေကာင္းရိုးေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားထဲမွာ လူေတြရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳေတြပါေနခဲ့တယ္။ နာက်င္ျခင္း၊ ကံမေကာင္းျခင္းစတဲ့ အတိတ္ကိုသာ တူးဆြေနသူေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္ဝတဲ့၊ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ မနက္ျဖန္ကို လက္လႊတ္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္မွာပဲ ရွင္သန္မေနသင့္ဘဲ လူ႔ဘဝမွာ ပစၥဳပၸန္နဲ႔အနာဂတ္သာလွ်င္ အေရးၾကီးေၾကာင္း သိနားလည္သင့္ပါတယ္။

မူရင္း--- 丁滿 （D Men) ျပဳစုတဲ့ The Secret of success inspiring စာအုပ္ထဲကျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ေမွာက္သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ငိုေၾကြးမေနပါနဲ႔ !

သခၤ်ာနဲ႔ေလာဂ်စ္

တစ္ခါက သခၤ်ာလို႔ေခၚတဲ့ မယ္သီလရွင္နဲ႔ ေလာဂ်စ္ (Logic) လို႔ေခၚတဲ့ မယ္သီလရွင္တို႔ရွိၾကတယ္။ မယ္သီလရွင္ႏွစ္ဦးဟာ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ညတစ္ညမွာ အေဝးတစ္ေနရာကေန ေက်ာင္းကိုျပန္ခဲ့ၾကတယ္။

သခ်ၤာ း နင့္သတိထားမိလား? ငါတို႔ေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္လိုက္ေနတာ ၃၈မိနစ္နဲ႔ စကၠန္႔ ၃ဝရွိၿပီ။ သူဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ မသိဘူး?

ေလာဂ်စ္ း ဒါယုတၱိတန္တယ္။ ငါတို႔ကို ေစာ္ကားခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရားသခင္ေရ! ဒီလိုေျခလွမ္းမ်ဳိးနဲ႔ဆို (၁၅)မိနစ္အတြင္း ငါတို႔ကို သူမီလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတၱိတန္ေအာင္ ငါတို႔ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ရေအာင္..

သခၤ်ာ း မရေတာ့ဘူးထင္တယ္။

ေလာဂ်စ္ း အင္း.. မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီလူက ယုတၱိရွိရွိ ျမန္သထက္ျမန္လာခဲ့ၿပီ။

သခၤ်ာ း ငါတို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? ဒီလိုေျခလွမ္းမ်ဳိးနဲ႔ဆို တစ္မိနစ္အတြင္း ငါတို႔ကုိ သူမီႏိုင္တယ္။

ေလာဂ်စ္ း တစ္ခုတည္းေသာ ယုတၱိတန္တဲ့နည္းက ငါတို႔လမ္းခဲြၿပီး ေျပးၾကဖို႔ပဲ။ နင္ဟိုဖက္ကသြား၊ ငါဒီဖက္ကသြားမယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို သူဖမ္းမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ မသၤကာစရာေယာက္်ားက ေလာဂ်စ္ေနာက္ ဆက္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ သခၤ်ာကေက်ာင္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားခဲ့ေပမယ့္ ေလာဂ်စ္ကို စိတ္ပူေနခဲ့တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေက်ာင္းေပါက္ဝကို ေလာဂ်စ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။

သခၤ်ာ း အိုး.. ဘုရားသခင္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ နင္ျပန္လာၿပီ! ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ ငါ့ကို ျမန္ျမန္ေျပာပါဦး!

ေလာဂ်စ္ း အင္း... ႏွစ္ေယာက္လံုးေနာက္ သူမလိုက္ႏိုင္ေတာ့ ငါ့ေနာက္ကို ယုတၱိရွိရွိ သူလိုက္ခဲ့တယ္။

သခၤ်ာ း အဲဒီေနာက္ ဘာျဖစ္လဲ!

ေလာဂ်စ္ း ယုတိၱရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါ အားကုန္ေျပးတယ္။ သူအားကုန္လုိက္တယ္။

သခၤ်ာ း ၿပီးေတာ့ေရာ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတိၱရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါ့ကို သူဖမ္းမိသြားတယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရားသခင္! နင့္ကို သူဘာလုပ္လိုက္လဲ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတၱိရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုက ငါ ဂါဝန္ မ,လိုက္တယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရား.. ဘုရား.. အဲဒီလူေရာ!

ေလာဂ်စ္ း သူလဲ ယုတၱိရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုလုပ္လိုက္တယ္။ သူ သူ႔ေဘာင္းဘီကိုဆဲြခ်တယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရား.. ဘုရား.. အဲဒီေနာက္?

ေလာဂ်စ္ း အဲဒီေနာက္.... ဂါဝန္မ,ထားတဲ့ သီလရွင္တစ္ေယာက္က ေဘာင္းဘီဆဲြခ်ထားတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ထက္ ပိုအေျပးျမန္ခဲ့တယ္ေလ။ ကဲ ယုတၱိမတန္ဘူးလား! ခုနားက နင္ ေလွ်ာက္ေတြးေနတယ္ မဟုတ္လား! "အာမင္" လို႔ ျမန္ျမန္ရြတ္လိုက္...

youthwant.com.tw မွာ ဖတ္ရတဲ့ ဟာသတစ္ပုဒ္ မွ်ေဝပါသည္။ အာမင္....

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

သခၤ်ာနဲ႔ေလာဂ်စ္

ေပ်ာ္စရာသခၤ်ာ

3 x 37 = 111
6 x 37 = 222
9 x 37 = 333
12 x 37 = 444
15 x 37 = 555
18 x 37 = 666
21 x 37 = 777
24 x 37 = 888
27 x 37 = 999

Nice one:
111,111,111 x 111,111,111 = 12,345,678,987,654,321

Trapeze:
0x 9 + 1 = 1
1 x 9 + 2 = 11
12 x 9 + 3 = 111
123 x 9 + 4 = 1111
1234 x 9 + 5 = 11111
12345 x 9 + 6 = 111111
123456 x 9 + 7 = 1111111
1234567 x 9 + 8 = 11111111
12345678 x 9 + 9 = 111111111
123456789 x 9+10 = 1111111111

another Trapeze:
1 x 8 + 1 = 9
12 x 8 + 2 = 98
123 x 8 + 3 = 987
1234 x 8 + 4 = 9876
12345 x 8 + 5 = 98765
123456 x 8 + 6 = 987654
1234567 x 8 + 7 = 9876543
12345678 x 8 + 8 = 98765432
123456789 x 8 + 9 = 987654321

and another one:

0x 9 + 8 = 8
9 x 9 + 7 = 88
98 x 9 + 6 = 888
987 x 9 + 5 = 8888
9876 x 9 + 4 = 88888
98765 x 9 + 3 = 888888
987654 x 9 + 2 = 8888888
9876543 x 9 + 1 = 88888888
98765432 x 9 + 0 = 888888888
987654321 x 9 - 1 = 8888888888
9876543210 x 9 - 2 = 88888888888

အင္တာနက္ေပၚေတြ႔တဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ သခၤ်ာေလး မွ်ေဝပါတယ္။ ကြၽန္မက ဒီအရြယ္ထိ သင္ေလခ်ာေလပဲ...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေပ်ာ္စရာသခၤ်ာ

ျခားနားခ်က္

အေကာင္းျမင္သူနဲ႔ အဆိုးျမင္သူတို႔ဟာ ေမးခြန္း(၃)ခုကို ျငင္းခုန္ေနၾကတယ္။ ေမးခြန္းေတြက-

(၁) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ဘာလဲ?

အဆိုးျမင္သူ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းျဖစ္တယ္။ ျမင္ေပမယ့္ အေရာက္မသြားႏိုင္ခဲ့ဘူး။

အေကာင္းျမင္သူ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ လမ္းျပၾကယ္ျဖစ္တယ္။ အေရွ႕မွာ အလင္းတန္းရွိေၾကာင္း လူေတြကို လမ္းညႊန္ေနတယ္။

(၂) ေလဆိုတာ ဘာလဲ?

အဆိုးျမင္သူ
လိႈင္းေတြပိုခက္ထန္ေအာင္ ကူညီသူ.. ကိုယ့္ကိုပင္လယ္ေအာက္ နစ္ျမႇဳပ္ပစ္ႏိုင္တယ္။

အေကာင္းျမင္သူ
ရြက္တိုင္ရဲ႕ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္.. ေအာင္ျမင္တဲ့ကမ္းကို ကပ္ဖို႔ ကူညီသူျဖစ္တယ္။

(၃) ဘဝဆိုတာ ပန္းပြင့္လား?

အဆိုးျမင္သူ
ပန္းပြင့္ျဖစ္ေတာ့ ဘာထူးလဲ! ပြင့္ၿပီး ေၾကြသြားတာပဲ မဟုတ္လား!

အေကာင္းျမင္သူ
ဟင့္အင္း.. ပြင့္ၿပီး ခ်ဳိၿမိန္တဲ့အသီးေတြ ခ်န္ထားခဲ့ႏိုင္တယ္။

ႏွစ္ဦးသား အျငင္းအခုန္ျဖစ္ေနဆဲမွာ ရုတ္တရက္ ေကာင္းကင္ေပၚက အသံတစ္သံလႊင့္လာၿပီး သူတို႔ကို ေမးခြန္း (၃)ခု ေမးခဲ့ျပန္တယ္။ ေမးခြန္းေတြက-

(၁) ေရွ႕တည့္တည့္သြားရင္ ဘာျဖစ္ႏိုင္မလဲ?

အဆိုးျမင္သူ... ေခ်ာက္နက္ကမ္းပါးေတြ ေတြ႔ႏိုင္တယ္။
အေကာင္းျမင္သူ.... ပန္းေပါင္းစံုဖူးပြင့္တာ ေတြ႔ႏိုင္တယ္။

(၂) မိုးဦးရာသီ ေကာင္းသလား?

အဆိုးျမင္သူ... မေကာင္းပါ။ ျမက္ရိုင္းမ်ား ပိုမိုရွင္သန္ႏိုင္ပါတယ္။
အေကာင္းျမင္သူ.... ေကာင္းပါတယ္။ ပန္းေတြ ပိုလွပဖူးပြင့္ႏိုင္ၾကတယ္။

(၃) တကယ္လို႔ သင့္ကို ေျမရိုင္းတစ္ခင္းေပးခဲ့ရင္ သင္ဘာလုပ္မလဲ?

အဆိုးျမင္သူ..... သခၤ်ဳိင္းေဆာက္မယ္။
အေကာင္းျမင္သူ.... သစ္စိမ္းပင္ေတြ အျပည့္စိုက္မယ္။

အဲဒီလို သူတစ္ခြန္း ငါတစ္ခြန္းနဲ႔ ျငင္းခုန္ခဲ့ၾကၿပီး ေကာင္းကင္ေပၚက ေမးခြန္းထုတ္သူဟာ ဘုရားသခင္မွန္း သူတို႔မသိခဲ့ၾကဘူး။ သူတို႔ေျဖဆုိတဲ့အတိုင္း ဘုရားသခင္က သူတို႔ကို ဆုလာဒ္ေတြေပးခဲ့ၾကတယ္။

အေကာင္းျမင္သူကို ရဲစြမ္းသတိၱေပးၿပီး အဆုိးျမင္သူကို မ်က္ရည္ေတြေပးခဲ့တယ္။
သင္ေရာ! ရဲစြမ္းသတိၱကို ရခ်င္သလား? မ်က္ရည္ကိုပဲ ယူခ်င္သလား?

မူရင္း--- 乐观者与悲观者差别 (အေကာင္းျမင္သူႏွင့္ အဆိုးျမင္သူတို႔၏ ျခားနားခ်က္)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ျခားနားခ်က္

ရဲစြမ္းသတိၱ ဘယ္ဆီကလာ!

ကေနဒါ Montreal တကၠသိုလ္က စိတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္အရ ေနာင္တစ္ေခတ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ အက်င့္စရိုက္က မ်ဳိးရိုးဗီဇနဲ႔ဆိုင္တယ္ဆိုတာထက္ မိခင္ရဲ႕အက်င့္စာရိတၱနဲ႔ ပိုနီးစပ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆန္းစစ္ခ်က္ရလဒ္က ၾကြက္ေတြနဲ႔ ေလ့လာဆန္းစစ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကြက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ စရိုက္လကၡဏာက အမိဝမ္းမွကြၽတ္ၿပီးစ ကာလက မိခင္ရဲ႕စိတ္သေဘာထား၊ စရိုက္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ မိခင္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈပိုရတဲ့ (လွ်ာျဖင့္လွ်က္ျခင္း၊ အစာေကြၽးျခင္း) ၾကြက္ကေလးေတြက အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ပိုရဲရင့္၊ ပိုသတိၱရွိေၾကာင္း သံသယကင္းစြာ ေလ့လာေတြ႔ရွိခဲ့ၾကတယ္။

လူေတြရဲ႕ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ပိုေကာင္းတဲ့ သက္ေသျပခ်က္ေတြရေအာင္ စိတ္ပညာရွင္ေတြက ၾကြက္ေတြရဲ႕ ႀကီးထြားဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အဆင့္ဆင့္ကို ေလ့လာခဲ့ၾကတယ္။ ေမြးစားမိခင္ျဖစ္လင့္ကစား ဂရုတစိုက္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မႈရတဲ့ ၾကြက္ကေလးေတြရဲ႕ ရဲရင့္မႈ၊ ပတ္ဝန္းက်င္သင့္ေလွ်ာ္မႈေတြက မိခင္ရင္းနဲ႔အတူေနၿပီး ဂရုစိုက္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မႈကင္းမဲ့တဲ့ ၾကြက္ေတြထက္ ပိုေကာင္းေနတာကို ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကတယ္။

စိတ္ပညာရွင္ Micheline Mini က "ရဲစြမ္းသတၱိက မ်ဳိးရိုးဗီဇကေန ေပါက္ဖြားလာတာမဟုတ္ဘူး။ မိခင္ရဲ႕ ဂရုစိုက္ပ်ဳိးေထာင္မႈကေန လာတာျဖစ္တယ္။ ၾကြက္တင္မက လူေတြကိုပါ သဘာဝတရားက တန္းတူညီမွ် ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္"

မူရင္း---- 勇气从何而来 (ရဲစြမ္းသတိၱ ဘယ္ဆီကလာ!)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ရဲစြမ္းသတိၱ ဘယ္ဆီကလာ!

မတူထူးတဲ့ဓာတ္ပံု

ဤကား အက္ဒီဆင္၏ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး လက္ရာျဖစ္သည္။

ဤကား ခ်ာလီခ်က္ပလင္၏ ထိုင္ခံုျဖစ္သည္။

ဤကား အီစတာ(Easter)၏ ေရာင္စံုၾကက္ဥျဖစ္သည္။

ဤကား ပင့္ကူလူသား၏ မနက္စာျဖစ္သည္။

ဤကား အခ်စ္၏ အစိုင္အခဲျဖစ္သည္။

ဤကား ဘီလ္ကိတ္၏ အစာညႇပ္ေပါင္မုန္႔ျဖစ္သည္။

ဤကား တိုင္တန္းနစ္၏ လက္မွတ္ျဖစ္သည္။

ဤကား ႏိုင္းႏိုင္းစေန၏ ပံုတူတည္း :P
(ဤပံုမွလဲြ၍ က်န္ပံုမ်ားအားလံုး အင္တာနက္ေပၚက ျဖစ္ပါသည္)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

မတူထူးတဲ့ဓာတ္ပံု

သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်စ္

"ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေန႔ေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ရလိမ့္မယ္။
ဘယ္ေလာက္ နက္ရႈိင္းတဲ့မွတ္ဥာဏ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ေလ်ာ့တဲ့တစ္ေန႔ေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္။
ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္တဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဝးရတဲ့တစ္ေန႔ေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္။
ဘယ္ေလာက္ လွတဲ့အိပ္မက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏိုးထတဲ့တစ္ရက္ေတာ့ရွိလိမ့္မယ္။
လက္လႊတ္သင့္တဲ့အရာေတြကို ထိမ္ခ်န္မထားနဲ႔။
တန္ဖိုးထားသင့္တဲ့အရာေတြကို လက္မလႊတ္ေစနဲ႔။
တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ထိခိုက္ခဲ့ဖူးလို႔ လမ္းခဲြၿပီးေနာက္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မျဖစ္လာႏိုင္ေတာ့သလို
တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ခ့ဲဖူးလို႔ ရန္သူဆိုတာလည္း ျဖစ္မလာႏိုင္ခဲ့ဘူး" (ရွိတ္စပီးယား)

"နင္ငါ့ကိုစိတ္ဝင္စားတဲ့အခ်ိန္ ငါနင့္ကိုစိတ္မဝင္စားဘူး
နင္ငါ့ကိုခ်စ္တဲ့အခ်ိန္ ငါနင့္ကိုစိတ္ဝင္စားမိတယ္
နင္ငါ့ကိုခဲြသြားတဲ့အခ်ိန္က်မွ ငါနင့္ကိုခ်စ္မိတယ္
နင့္ေျခလွမ္းကပဲ ျမန္တာလား! ငါကပဲ နင့္ကို အမီမလိုက္ႏိုင္တာလား!
ႏိုးဝါးရဲ႕ေလွႀကီးနဲ႔ (Noah's Ark) ငါတို႔လဲႊခဲ့ၾကတယ္
တိုင္တန္းနစ္နဲ႔ ငါတို႔လဲႊခဲ့ၾကတယ္
ရင္ဖိုတာနဲ႔ေရာ ရင္မဖိုတာနဲ႔ေရာ ငါတို႔လဲႊခဲ့ၾကတယ္
ငါတို႔ဟာ လဲႊၿပီးရင္းလဲႊခဲ့ၾကတယ္
အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ဘယ္အရပ္ကေန ငါ့ဆီလာခဲ့မွန္း ငါမသိဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါအထီးက်န္ခဲ့တယ္။
နင္လဲအထီးက်န္ခဲ့တယ္။
ကမာၻေပၚရွိရွိသမွ် လူေတြ အထီးက်န္ၾကတယ္။
အထီးက်န္တာျခင္း မတူတာေလးတစ္ခုနဲ႔ေပါ့" ေဂ်မီ(Jummy)

ေယာက္်ားေလးငိုတာ သူတကယ္ခ်စ္ခဲ့လို႔..
မိန္းကေလးငိုတာ သူတကယ္လက္လႊတ္ခဲ့ရလို႔....

မိန္းကေလးဆိုတာ ခ်စ္ဖို႔... လိမ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ တကယ္လို႔ သူ႔အတြက္ သတိုးသမီးဝတ္စံု ဝတ္မေပးႏိုင္ရင္ ကိုယ့္လက္ကို မီွဖို႔ျပင္ေနတဲ့ သူ႔လက္အစံုကို လႊတ္လိုက္ပါ။

တကယ္လို႔ သူ႔ကို ကိုယ္မခ်စ္ေတာ့ရင္ လက္လႊတ္လိုက္ပါ။
သူ႔ကိုတစ္ျခားလူခ်စ္ဖို႔ အခြင့္အေရးရွိပါေစ။
တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကို သူမခ်စ္ေတာ့ရင္ လြတ္လမ္းေပးလိုက္ပါ။
ကိုယ့္ကို တစ္ျခားလူခ်စ္ဖို႔ အခြင့္အေရးရွိပါေစ။
တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ကိုယ့္အတြက္ ျဖစ္မလာႏိုင္သလို
တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စဲြလမ္းစဲြလမ္း ဆံုး႐ႈံးဖို႔အတြက္ ကံၾကမၼာက ဖန္တီးခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။
(梓色心晴) (Zi Shai Xin Chin)

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အခ်စ္ကိုေရာ နင့္ကိုေရာ လံုးဝေမ့သြားမယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့မိတယ္။
ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့တစ္ေန႔မွာ သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္ကို ငါၾကားမိတဲ့အခါ
ငါ့မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္။
အဲဒီသီခ်င္းက ငါတို႔အတူ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့သီခ်င္း ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ (雪小禅) (Xue Xiao Chan)

အင္တာနက္ေပၚက "သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်စ္" ကို ရွာေဖြဘာသာျပန္ပါသည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်စ္

မျမင္ကြယ္ရာကခ်စ္ျခင္း

အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနတဲ့ အေမမွာ သြားေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို သားက ကားေမာင္းၿပီး သြားေဆးခန္းလိုက္ပို႔ခဲ့တယ္။ သားက စီးပြါးေရးသမား သူေဌးတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ေဆးခန္းေရာက္တာနဲ႔ သားက ကားေပၚကဆင္းၿပီး ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့တယ္။ အေမက သြားအသစ္လဲဖို႔ ဆရာဝန္ကို ကုန္က်စရိတ္ေမးေနခဲ့တယ္။ ကုန္က်စရိတ္ေတြက ရာဂဏန္းကေန ေသာင္းဂဏန္းထိရွိေၾကာင္း ဆရာဝန္က ရွင္းျပၿပီး အေမကို အေကာင္းဆံုး သြားအသစ္တစ္စံုလဲသင့္ေၾကာင္း အႀကံေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေပါဆံုးသြားပဲ လဲဖို႔ အေမဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အေပါဆံုးသြားေတြက က်ဳိးပဲ့လြယ္ေၾကာင္း၊ အေမအသက္အရြယ္နဲ႔ အေတာ္အသင့္ေကာင္းတဲ့ သြားနဲ႔ပဲလဲဖို႔သင့္ေၾကာင္း ဆရာဝန္က အႀကံေပးရင္း ဖုန္းဆက္ေနတဲ့သားကို စစ္ကူေတာင္းဖို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ သားက တစ္ေနရာမွာရပ္ၿပီး အေမႀကိဳက္တဲ့ သြားလဲပါေစဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ဖုန္းကိုပဲ အဆက္မျပတ္ ေျပာေနခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆံုး အေပါဆံုးသြားကိုပဲသံုးဖို႔ အေမေရြးလိုက္တယ္။ ဆရာဝန္နဲ႔ ေစ်းဆစ္ၿပီးေနာက္ အေမက ခါးဝတ္စကေန အထုပ္တစ္ထုပ္ ဆဲြထုတ္ၿပီး အထပ္ထပ္ေျဖေနခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာဝန္ကို စရံေငြတစ္ခ်ဳိ႕လွမ္းေပးၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္ သြားအသစ္လဲမယ့္ရက္ခ်ိန္းကို ယူလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေဆးခန္းက ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေဆးခန္းက ထြက္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ပဲ ေဆးခန္းထဲရွိတဲ့လူေတြက သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို စေဝဖန္ေတာ့တယ္။ သားက အေမအိုကို ဂရုမစိုက္ဘူး၊ မေစာင့္ေရွာက္ဘူးဆိုၿပီး ေဝဖန္ခဲ့ၾကတယ္။

ေဝဖန္သံမဆံုးခင္မွာ ေဆးခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီး အေမအိုရဲ႕သားျဖစ္သူ ျပန္ဝင္လာပါတယ္။ သားကဆရာဝန္ဆီ တန္းသြားၿပီး "ဆရာ.. ကြၽန္ေတာ့္အေမအတြက္ အေကာင္းဆံုးသြားနဲ႔ပဲ လဲေပးလိုက္ပါ၊ ကုန္က်စရိတ္ ကြၽန္ေတာ္ေပးပါမယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေမက အရမ္းေခြၽတာတတ္သူဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္း အေမကို ေျပာမျပပါနဲ႔ေနာ္။ သူသိရင္ သြားမလဲမွာစိုးလို႔ပါ" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

တကယ္ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕ခ်စ္ျခင္းက ကြယ္ရာကေနပဲ ေပးဆပ္သင့္ခဲ့ပါတယ္။

မူရင္းေရးသားသူ -- Huang Guo Qing (黄国庆) 爱需要悄悄进行

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

မျမင္ကြယ္ရာကခ်စ္ျခင္း

တတ္ႏိုင္သေလာက္နဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး....

အေမရိကန္ Seattle က နာမည္ႀကီး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ လူအမ်ား ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ Dell Taylorဆိုတဲ့ ဖာသာတစ္ဦးရွိတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ဘုရားေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြကို ဖာသာက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ေျပာျပခဲ့တယ္။

ပံုျပင္က တစ္ခုေသာေဆာင္းရာသီမွာ မုဆိုးတစ္ဦးက အမဲလိုက္ေခြးနဲ႔ ေတာလုိက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ေတာအုပ္တစ္ေနရာမွာ ယုန္တစ္ေကာင္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ မုဆိုးက ေသနတ္နဲ႔ပစ္လိုက္တာ ေပါင္ကိုမွန္သြားေပမယ့္ ယုန္ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ အမဲလိုက္ေခြးက ဒဏ္ရာရတဲ့ယုန္ကို လိုက္ခဲ့ေပမယ့္ မမိခဲ့ဘူး။ ဒါကိုမုဆိုးက ေခြးကို အသံုးမက်တဲ့ေခြး၊ ဒဏ္ရာရတဲ့ ယုန္ကိုေတာင္ အမီမလိုက္ႏိုင္တဲ့ေခြးဆိုၿပီး အျပစ္တင္ခဲ့တယ္။

သခင္ရဲ႕ အျပစ္စကားကို ၾကားေတာ့ ေခြးက တတ္ႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားခဲ့တာေတာင္ အျပစ္တင္ခံရတယ္ဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းခဲ့ဘူး။

ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ ယုန္ကို အေပါင္းေဖာ္ေတြ ေတြ႔ေတာ့ တအံ့တၾသ ဝိုင္းေမးၾကတယ္။

"ဒဏ္ရာရေနတာေတာင္ ဒီေလာက္ေဒါသႀကီးတဲ့ ေခြးလက္ထဲကေန ဘယ္လို လြတ္ခဲ့သလဲ?"

"ေခြးက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေျပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အစြမ္းကုန္အားသံုးၿပီး ေျပးခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူမမိခဲ့လို႔ အဆူအဆဲပဲ ခံရမယ္။ တကယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္သာ အားကုန္မေျပးခဲ့ရင္ အသက္ေတာင္ ရွင္ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး"

ပံုေျပာၿပီးတာနဲ႔ ဖာသာ Taylor က အတန္းအားလံုးကို Matthew Bible က်မ္းစာထဲက အခန္း ၅ မွ ၇ ထိ အလြတ္ဆိုႏိုင္သူကို Seattle က Space Needle မွာ ညစာစားပဲြ က်င္းပေပးမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

Matthew Bible က်မ္းစာရဲ႕ အခန္း ၅ ကေန အခန္း ၇ထိက စာလံုးေပါင္း ေသာင္းဂဏန္းထိရွိၿပီး ရြတ္ဆုိရတာလည္း အင္မတန္ခက္ပါတယ္။ က်မ္းစာေတြကို အလြတ္ရဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္ခဲေပမယ့္ ေငြကုန္ေၾကးက်မလိုဘဲ တက္ေရာက္ခြင့္ရတဲ့ ညစာစားပဲြကို လူတိုင္းတက္ေရာက္ခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေနာက္ဆုတ္ လက္လြတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ရက္မၾကာခင္မွာ (၁၁)ႏွစ္အရြယ္ရွိတဲ့ သင္တန္းသားတစ္ဦးက ဖာသာေရွ႕မွာ ရင္ေကာ့ၿပီး က်မ္းစာအားလံုးကို တစ္လံုးမက်န္ အမွားအယြင္းမရွိ အလြတ္ရြတ္ဆိုႏိုင္ခဲ့တယ္။ အရြယ္ေရာက္သူေတာင္ အလြတ္ဆိုဖို႔ ခက္ခဲတဲ့စာကို ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ဆိုႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဖာသာအရမ္း အံ့ၾသခဲ့မိတယ္။ လူငယ္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ခ်ီးက်ဴးမိတဲ့အျပင္ ကေလးငယ္ကို ဖာသာ တအံ့တၾသေမးခဲ့တယ္။

"ဒီေလာက္ရွည္တ့ဲ စာေတြကို ဘယ္လိုအလြတ္ဆိုႏိုင္ခဲ့သလဲ?"

"ကြၽန္ေတာ္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခ့ဲပါတယ္"လို႔ လူငယ္က မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

ေနာင္(၁၆)ႏွစ္မွာ အဲဒီကေလးငယ္ဟာ ကမာၻေက်ာ္ Softwareကုမၸဏီပိုင္ရွင္တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီကေလးငယ္က Bill Gates ပဲျဖစ္ပါတယ္။

လူတိုင္းမွာ ျဖစ္ႏိုင္၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအား(Potential)ေတြ ရွိၾကတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္အရ သာမန္လူတစ္ဦးဟာ သူ႔ရဲ႕ျဖစ္ႏိုင္၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့စြမ္းအင္ကို ၂ ကေန ၈ အထိပဲ အသံုးျပဳၾကတယ္။ အက္ဒီဆင္လို သိပၸံပညာရွင္တစ္ဦးေတာင္ ၁၂ထိပဲ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ဦးရဲ႕ လုပ္ႏိုင္တဲ့စြမ္းအင္က ၅ဝထိအသံုးျပဳခဲ့ရင္ အဲဒီလူဟာ ဖတ္စာအုပ္အအုပ္(၄ဝဝ)ကို အလြတ္ဆိုႏိုင္သလို တကၠသိုလ္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း တက္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကား (၂ဝ)မ်ဳိးေလာက္ တတ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ႏိုင္တဲ့စြမ္းအင္(၉ဝ)က အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္။ သူတစ္ပါးထက္ ထူးခြၽန္ခ်င္တယ္၊ ေဖာက္ထြက္ခ်င္တယ္၊ ထီထြင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ေသးပါဘူး။ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားဖို႔လည္း လိုပါေသးတယ္။

မူရင္း --- 尽力而为还不够

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

တတ္ႏိုင္သေလာက္နဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး....

စာမူအေၾကာင္းေျပာမလို႔....

အစ္မ . . . ယခုအပတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ Popular News နံပါတ္ 29၊ အတြဲ 1၊ ၾသဂုတ္20 မွာ ထုတ္လိုက္တဲ့ ဂ်ာနယ္မွာ အစ္မကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဟက္ပီးတိုင္းမ္းမွာသုံးဖို႔ ဇူလိုင္ 23 ရက္ေန႔က ေပးထားတဲ့ ---- တစ္ႀကိမ္ေအာင္ျမင္ရင္ရၿပီ ----- စာမူကုိ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပထားတာေတြ႕ရပါတယ္။

စာေရးဆရာနာမည္ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိပါဘူး။ အစ္မ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ ေပးလိုက္တဲ့ စာမူနဲ႔ ပထမစာေၾကာင္းကို ဒုတိယေနရာကုိ ပုိ႔ထားတာက လြဲရင္ က်န္တာအကုန္အတူတူပါပဲ။

သူတို႔ကေအာက္မွာ မွတ္ခ်က္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဂ်ာနယ္တိုက္၏ mail box သုိ႔ေရာက္လာေသာ forwarded mail တစ္ေစာင္ကုိ ၀ီကီပီးဒီးယားအြန္လုိင္းစြယ္စုံက်မ္းႏွင့္ ညွိႏႈိင္းၿပီး ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မည္သူက စတင္ေရးသားခဲ့သည္ကုိ အင္တာနက္တြင္ ရွာေဖြၾကည့္ရႈေသာ္လည္း ယခုစာစုကုိ တင္ထားေသာ ဆုိက္မ်ားမွာ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားလွပါသျဖင့္ မည္သူက စတင္ခဲ့သည္ကုိ မခန္႔မွန္းႏုိ္င္ပါ။ အကယ္ေရြ႕ စတင္ေရးသားသူသည္ ယခုေဖာ္ျပထားေသာ စာစုတို႔ကုိ ဖတ္မိပါက အေထာက္အထားျပသေရြ စာမူခထုတ္ယူႏုိင္ပါေၾကာင္း။

ဆိုၿပီး မွတ္ခ်က္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔စာေစာင္က တစ္လတစ္ႀကိမ္ထုတ္ဆိုေတာ့ အဲဒီစာမူကုိသုံးမည့္ ေနာက္လအတြက္ ရုံးတင္ထားၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဂ်ာနယ္က တစ္ပတ္ကို တစ္ႀကိမ္ထုတ္ပါ။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဒီလို ယူယူသုံးမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က တစ္လတစ္ႀကိမ္ဆိုေတာ့ အခု အဲဒီ ရုံးတင္ထားတဲ့ စာမူကုိ ျပန္ျဖဳတ္ၿပီး အစ္မ ေပးထားတဲ့ေနာက္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ႏုိင္ . . . မျဖစ္ႏုိင္ ကုိ ေျပာင္းတင္မလို႔ လုပ္ေနပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူတို႔အေနနဲ႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အျခားစာမူမ်ားကုိ ေဖာ္ျပမယ့္သေဘာရွိပါတယ္။ အဲဒါ အစ္မ သေဘာထားဘယ္လိုရွိလဲဆိုတာ စာျပန္ေပးပါ . .

ကြၽန္မလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ လစဥ္ထုတ္ Happy Time ကေလးရုပ္စံုစာေစာင္မွာ ကေလးေတြနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့စာေတြကို ကြၽန္မအၿမဲေရးပို႔ျဖစ္ပါတယ္။ မပို႔ခင္ ထံုးစံအတိုင္း ဘေလာ့ဂ္မွာ အရင္တင္ေလ့ရွိတယ္။ ခုက အဲလိုမ်ဳိးႀကီးဆိုေတာ့ ကြၽန္မလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ အားလည္းနာတယ္.. ခင္လည္းခင္တယ္ ဒါပဲေျပာတတ္ေတာ့တယ္ း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

စာမူအေၾကာင္းေျပာမလို႔....

မိုင္းလားသို႔႔တစ္ေခါက္

ဒီလိုရာသီဥတု သာယာတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာ (အလုပ္ကိစၥနဲ႔)

ျမန္မာ-တရုတ္နယ္စပ္က မိုင္းလားၿမိဳ႕ကို ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္

အခ်ိန္ေတြေျပာင္း နာရီေတြေဟာင္းသြားေပမယ့္
ဒီ႐ႈခင္း ဒီျမင္ကြင္းက ေျပာင္းလဲမသြားခဲ့ဘူး။
ရာသီအလိုက္ အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔
ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ေနခဲ့တယ္။

တည္းခိုတဲ့အခန္းကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ မိုင္းလားၿမိဳ႕က

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း

ေတာင္ယာစပါးေတြ ပန္ၿပီး လွပေနတဲ့ ေတာင္ကတံုး

က်ဳိင္းတံုအျပန္ မပါမျဖစ္တဲ့ ပင္စိမ္းသီး၊ ထိုဟူးခ်ဥ္၊ မုန္ညႇင္းခ်ဥ္ေတြနဲ႔

နာမည္ႀကီးတဲ့ လြိဳင္ပန္ကဲြက ဆိုင္တစ္ဆိုင္

မိုင္းလားမွာ စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ တရုတ္ျပည္ ဟူနန္ဟင္းတစ္ခ်ဳိ႕
တရုတ္ဆိုရိုးစကားတစ္ခုမွ
စီခြၽမ္းၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက (ငရုတ္သီး) အစပ္ကို မေၾကာက္ဘူး
ဟူနန္ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက မစပ္မွာကို စိုးတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ စားခဲ့တဲ့ ဟူနန္ဟင္းတိုင္း ငရုတ္သီးေတြခ်ည္းပဲ
ေလာေလာနဲ႔သြားတဲ့ခရီးမို႔ ေလာေလာပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္

တရုတ္နယ္စပ္ မိုင္းလားသို႔ အလည္တစ္ေခါက္(၃)
တရုတ္နယ္စပ္ မိုင္းလားသို႔ အလည္တစ္ေခါက္(၂)
တရုတ္နယ္စပ္ မိုင္းလားသို႔ အလည္တစ္ေခါက္(၁)
တရုတ္နယ္စပ္ မိုင္းလားသို႔ အလည္တစ္ေခါက္

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

မိုင္းလားသို႔႔တစ္ေခါက္

A Father's Prayer (သို႔) Douglas MacArthur

Douglas MacArthur က ၂ဝရာစုက အေမရိကန္နာမည္ႀကီး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ သူ႔ဖခင္ကလည္း နာမည္ႀကီး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ MacArthurဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဖခင္တာဝန္က်ရာ အေမရိကန္အေနာက္ပိုင္းကို လိုက္ပါသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေဒသက အင္းဒီးယန္းလူနီမ်ဳိးေတြ (Red Indian) လႈပ္ရွားသြားလာတဲ့ လြင္ျပင္ေခါင္ႀကီးျဖစ္တယ္။ ရာသီဥတုပူျပင္းၿပီး ေနရာအႏွံ႔ သဲေတြ ဖံုးလႊမ္းတဲ့ေနရာျဖစ္တယ္။

ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ MacArthur ဟာ သန္မာထြားက်ဳိင္းၿပီး စိတ္ဓာတ္ေတြႀကံ့ခံခဲ့တယ္။ ဥပမာ- စစ္သားေတြနဲ႔ ညေနပိုင္း အလံသိမ္းအခမ္းအနားမွာ သူပါဝင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေဒသကို သူေရာက္စက အင္းဒီးယန္းလူနီေတြရဲ႕ နားကဲြမတတ္ၾကားရတဲ့ ဗံုသံ၊ ျမင္းသံေတြကို သူမခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ (၅)ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့အတြက္ အဲဒီအသံေတြေၾကာင့္ သူထိတ္လန္႔ငိုေၾကြးခဲ့ရတယ္။ သူ႔ကို အသည္းငယ္သူလို႔ ဖခင္ကက်ီစားခဲ့တယ္။

"ေဖေဖကေရာ ဘာျဖစ္လို႔ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္က်ရသလဲ?"

မိခင္ကို သူေမးခြန္းတစ္ခ်ဳိ႕ေမးခဲ့တယ္။

"ေယာက္်ားပီသသူတစ္ဦးဟာ မာန္မာန၊ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္နဲ႔ မ်က္ရည္က်လို႔ရတယ္။ ေၾကာက္ရြံ႔၊ ထိတ္လန္႔အားငယ္မႈအတြက္နဲ႔ လံုးဝမ်က္ရည္က်လို႔ မရဘူး" လို႔ မိခင္ျပန္ေျဖတဲ့စကားကို သူ႔ႏွလံုးအိမ္ထဲ စဲြစဲြၿမဲၿမဲမွတ္သားခဲ့ၿပီး "မေၾကာက္ရြ႔ံသူ" ျဖစ္ဖို႔ သံဓိဌာန္ခ်ခဲ့တယ္။

၁၈၉၈ ခုႏွစ္မွာ MacArthur ဟာ ထူးကဲတဲ့အဆင့္နဲ႔ အေမရိကန္ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း "The United States Military Academy at West Point"ကို တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေနစဥ္အေတာအတြင္းမွာ MacArthur ဟာ စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားျဖစ္ရံုမက အားကစားမွာလည္း ထူးခြၽန္ခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဘ့စ္ေဘာနဲ႔ ေဘာလံုးမွာ သူထူးခြၽန္ခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းဝင္စမွာ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အႏိုင္က်င့္တာကုိခံရၿပီး မူးလဲသြားသည့္တိုင္ (ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြက ေက်ာင္းသားသစ္ေတြကို ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အႏိုင္က်င့္တတ္တယ္) သူအံႀကိတ္ၿပီးခံခဲ့တယ္။ ဘာအတိုင္အေတာမွ သူမလုပ္ခဲ့ဘူး။ အစစ္ေဆးခံရမွ အႏိုင္က်င့္ခံရေၾကာင္းကို သူဖြင့္ဟတယ္။ သူထုတ္ေဖာ္လိုက္ရင္ အႏိုင္က်င့္သူေတြ ေက်ာင္းထုတ္ခံရမယ္ဆိုတာသိလို႔ သူမေျပာခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီလို ျပတ္သား၊ ေျဖာင့္မွန္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ရွိခဲ့လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့လမ္းကို သူေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉ဝ၃ခုႏွစ္မွာ ပထမအဆင့္နဲ႔ Military Academy at West Point ကေန MacArthur ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။

ပထမကမာၻစစ္မွာ MacArthur ဟာ Rainbow Force အဖဲြ႔ရဲ႕ႀကီးၾကပ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္နဲ႔ ဂ်ာမဏီစစ္ပဲြအတြင္းမွာ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားမႈေကာင္းခဲ့လို႔ စစ္ပဲြေတြေအာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ဆုတံဆိပ္အႀကိမ္ႀကိမ္ ရခ့ဲတယ္။ စစ္ပဲြၿပီးဆံုးခ်ိန္မွာ သူ႔ရာထူးက တပ္မဟာမွဴး (Brigadier General) အဆင့္ကို ေရာက္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္ပဲြၿပီးလို႔ျပည္ေတာ္ျပန္ခ်ိန္မွာ လစာျမင့္တဲ့အလုပ္ကို သူျငင္းပယ္ခဲ့ၿပီး မိခင္ေက်ာင္း Military Academy at West Point ကိုျပန္ၿပီး ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဖိလစ္ပိုင္မွာသြားေရာက္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၃ဝခုႏွစ္မွာ Hoover သမၼတက သူ႔ကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ရာထူးတိုးျမႇင့္ေပးခဲ့တယ္။

၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ဒုတိယကမာၻစစ္စတင္ခ်ိန္မွာ MacArthurဟာ အေမရိကန္စစ္တပ္ရဲ႕ Commander-in-Chief အျဖစ္ ရာထူးခန္႔အပ္ခံရျပန္တယ္။

MacArthur ရဲ႕တစ္သက္ဟာ အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးဘဲ ႀကံ့ခိုင္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုရမယ္။ တပည့္ေတြကို ဆိုဆံုးမရာမွာလည္း မွန္ကန္ေျဖာင့္မတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္စာျဖစ္တဲ့ "A Father's Prayer" မွာ သူဒီလိုေရးခဲ့ပါတယ္။

Build me a son, O Lord, who will be strong enough to know when he is weak, and brave enough to face himself when he is afraid; one who will be proud and unbending in honest defeat, and humble and gentle in victory.

"ဘုရားသခင္... ကြၽႏု္ပ္သားေတာ္ကို ပံုသြင္းပါ။
ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို သိႏိုင္တဲ့အထိ သူသန္မာႀကံ့ခိုင္ပါေစ။
ေၾကာက္ရြံ႔မႈကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့အထိ သူသတိၱရွိပါေစ။
မွန္ကန္တဲ့ က်ရႈံးမႈေအာက္မွာ စိတ္ပ်က္အားမေလ်ာ့သြားပါေစနဲ႔။
ေအာင္ပဲြခံစဥ္မွာ မာန္မာနမရွိဘဲ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ပါေစ။

Build me a son whose wishbone will not be where his backbone should be; a son who will know Thee and that to know himself is the foundation stone of knowledge.

ကြၽႏု္ပ္သားေတာ္ကို ပံုသြင္းပါ။
စိတ္ကူးသာရွိၿပီး လက္ေတြ႔မရွိသူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။
သင့္ကို သိနားလည္ေအာင္ လမ္းညႊန္သလို တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိျမင္ျခင္းက အသိဥာဏ္ရဲ႕အုတ္ျမစ္ဆိုတာ သူသိပါေစ။

Lead him I pray, not in the path of ease and comfort, but under the stress and spur of difficulties and challenge. Here let him learn to stand up in the storm; here let him learn compassion for those who fail.

သူ႔အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ဆုေတာင္းပါရေစ။
ဖိအား၊ အခက္အခဲ၊ စိန္ေခၚမႈေတြမဟုတ္တဲ့ သက္ေတာင့္လြယ္ကူတဲ့နည္းကို မေတာင့္တဖို႔ သူ႔ကိုလမ္းညြန္ပါ။
ေလျပင္းမုန္တိုင္းၾကားမွာ မားမားရပ္ႏိုင္ဖို႔၊ က်ရႈံးသူေတြကို သနားက႐ုဏာတက္တတ္ဖို႔ သင္ယူပါေစ။

Build me a son whose heart will be clear, whose goal will be high; a son who will master himself before he seeks to master other men; one who will learn to laugh, yet never forget how to weep; one who will reach into the future, yet never forget the past.

စိတ္လက္ၾကည္လင္ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးမားဖို႔ ကြၽႏု္ပ္သားေတာ္ကို လမ္းညႊန္ပံုသြင္းပါ။
တစ္ျခားသူကို အမိန္႔ေပး မေစခိုင္းခင္ ကိုယ့္ကိုယ္အရင္ ေမာင္းႏွင္တတ္ဖို႔ သူသိပါေစ။
အတိတ္က သင္ခန္းစာကို မေမ့သလို အနာဂတ္ရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္ကိုလည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ပါေစ။

And after all these things are his, add, I pray, enough of a sense of humor, so that he may always be serious, yet never take himself too seriously. Give him humility, so that he may always remember the simplicity of true greatness, the open mind of true wisdom, the meekness of true strength.

Then, I, his father, will dare to whisper, have not lived in vain.

အထက္ကအရာေတြ သူပုိင္ဆိုင္သည့္တိုင္ ကြၽႏု္ပ္ဆုေတာင္းပါဦးမည္။
ကိုယ့္ကို လြန္ကဲစိုးရိမ္မေနဘဲ ေလးနက္တည္ၾကည္ေအာင္ သူ႔အား ဟာသဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုပါေစ။ ရိုးသားတဲ့ႀကီးျမတ္မႈ၊ ပြင့္လင္းတဲ့အသိဥာဏ္၊ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့တဲ့အင္အားကို နားလည္တတ္ဖို႔ ကိုယ္ကိုႏွိမ့္ခ်တတ္ပါေစ။ ဒါမွ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ကြၽႏု္ပ္ ရွင္သန္ရတာ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ အသံႏွိမ့္ေျပာရဲခဲ့ပါတယ္"

MacArthurဟာ သားအတြက္ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းခ်ိန္မွာ ႀကီးမားတဲ့ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔ ဆုမေတာင္းခ့ဲပါဘူး။ အခက္အခဲ၊ စိန္ေခၚမႈၾကားက လြတ္ရုန္းတတ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ခ်ဳိးႏွိမ္ၿပီး ဟာသဥာဏ္နဲ႔ အရာရာကို ရင္ဆိုင္တတ္ဖို႔ပဲ ဆုေတာင္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။

မူရင္း... The secret of success inspiring ( D-Man ျပဳစုတဲ့ ဝယ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ထဲက ျဖစ္ပါတယ္)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

A Father's Prayer (သို႔) Douglas MacArthur

ငွက္နဲ႔ငါးတို႔ရဲ႕အခ်စ္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ငါးတစ္ေကာင္နဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္က သူတို႔ကို ထာဝရခ်စ္သူမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ လုပ္ဖို႔မသင့္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္၊ ဘယ္လိုပဲခ်စ္ခ်စ္ ဒီတစ္သက္မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူေပါင္းဖို႔ဆိုတာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ပင္လယ္ေရနဲ႔ ဝန္းရံခံထားရတာကို ငါးမႏွစ္သက္ခဲ့ဘူး။ ေကာင္းကင္အျမင့္ေပၚ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနရတဲ့ခံစားမႈမ်ဳိးကို သူေတာင့္တခဲ့တယ္။ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံဝဲရတာကုိ ငွက္ကမႀကိဳက္ခဲ့ဘူး။ ေရထဲလမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ပင္လယ္ေရစြတ္စိုတာကို သူလိုခ်င္ခဲ့တယ္။

ငါးက ႀကိဳးစားၿပီး ေရေပၚခုန္တက္တယ္။ သူေတာင့္တတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာထက္ ခုန္တက္တယ္။ ငွက္က ပင္လယ္ထဲ အရွိန္နဲ႔ထိုးဆင္းတယ္။ ေရနဲ႔ပိုရင္းႏွီးတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးရေအာင္ ထိုးဆင္းတယ္။ ငါးက တစ္ႀကိမ္ၿပီးတစ္ႀကိမ္ ခုန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရေပၚေရာက္တာနဲ႔ ျပန္ျပန္ျပဳတ္က်တယ္။ တစ္ခါက ကမ္းေပၚျပဳတ္က်ခဲ့လို႔ ဒီေရေၾကာင့္ ပင္လယ္ထဲသူျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

ငွက္က ေရနဲ႔နီးေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငွက္ေမြးေတြက ေရထိတာနဲ႔ စိုခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အကူအညီေၾကာင့္ အႏၱရာယ္က သူလြတ္ခဲ့တာလည္း အႀကိမ္မနည္းခဲ့ဘူး။

ငါး လက္မလြတ္ခဲ့ဘူး။ ေကာင္းကင္က သူ႔ကိုလက္ျပညိႇဳ႕ငင္ေနတယ္လို႔ သူထင္တယ္။
ငွက္လည္း လက္မလြတ္ခဲ့ဘူး။ ပင္လယ္ကမွ သူရဲ႕နားခိုရာလို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နီးစပ္ဖို႔ သူတို႔မျပတ္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကနီးစပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေလ၊ ေသဆံုးဖို႔နီးေလျဖစ္ခဲ့တယ္။

ငါးက ငွက္ကိုေျပာတယ္....
"ေကာင္းကင္ဟာ နင့္အတြက္ပါ။ ေကာင္းကင္ေပၚမွာပဲ နင္ပ်ံဝဲသင့္တယ္"

ငွက္က ငါးကိုေျပာတယ္...
"ပင္လယ္ဟာ နင့္အတြက္ပါ။ ပင္လယ္ထဲမွာပဲ နင္ကူးခတ္သင့္တယ္"

"တကယ္လို႔ ငွက္နဲ႔ငါး ခ်စ္လို႔ရတယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ရဲ႕အသိုက္ကို ဘယ္မွာလုပ္မလဲ"

ငါးက မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ေျပာေတာ့ ငွက္က .....
"အင္း.. နင့္ကိုငါ အေျဖေပးမယ္" ဆိုၿပီး ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖင့္ ေကာင္းကင္အျမင့္ေပၚ ပ်ံတက္သြားလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ဆီ ထုိးဆင္းလိုက္တယ္။
ေၾသာ္... ငါးရွိရာဆီ ထိုးဆင္းသြားတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။
အဲဒီတခဏ ငါးက ပင္လယ္ထက္ဆီ အရွိန္နဲ႔ခုန္တက္လိုက္တယ္။
ေၾသာ္... ငွက္ကို ႀကိဳဆိုဖို႔ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။
ငွက္နဲ႔ငါး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္မိၾကတဲ့တခဏ အရာအားလံုး ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္က ဘယ္ႏွစ္ရာစုက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့မွန္း လူေတြမသိခဲ့ၾကဘူး။
ျပတိုက္တစ္ခုမွာ ငွက္န႔ဲငါး ေပြ႔ဖက္ေနတဲ့ ရုပ္ၾကြင္းကို ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရပ္ၾကည့္ေနတယ္။
ဒီလိုရူးသြပ္တဲ့အခ်စ္က ငွက္နဲ႔ငါးကို နာက်င္ေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုနာက်င္မႈထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း တစိတ္တေဒသပါခဲ့တယ္။

တကယ္လည္း သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္။
လူအမ်ားရဲ႕ရင္ထဲမွာ သူတို႔ဟာသိပ္ခ်စ္ၾကသူအျဖစ္ ထင္က်န္ခဲ့လို႔ပါပဲ...

မူရင္း... 飞鸟与鱼的痴恋

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ငွက္နဲ႔ငါးတို႔ရဲ႕အခ်စ္

ဒီမိုးနဲ႔ ေပါက္ကရအသီးေတြ

ဘာအသီးေတြလဲ မသိဘူး.. ကြၽန္မေတာ့ အသီးဆိုရင္ အကုန္စားတာပဲ။ မစားဖူးတဲ့အသီးဆို ပိုစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ အေပၚက အဝါသီးက ပံုထဲကအတိုင္းပဲ။ ခြါလိုက္ရင္ အေစးျဖဴျဖဴေလးေတြ ထြက္လာတယ္။ အသားကေပ်ာ့အိအိနဲ႔ အမႊာအမႊာေလးေတြ.. နာမည္မေခၚတတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ စားလို႔ေကာင္းတယ္။

ဒီအသီးကို တစ္ခ်ဳိ႕က ေရငန္းသီးလို႔ ေျပာတာပဲ။ ပံုစံက ဘဲငန္းနဲ႔တူေနလို႔တဲ့။ ကြၽန္မက ဒီေရာက္မွစားဖူး၊ ျမင္ဖူးတယ္။ အခြံက ၾကမ္းရွရွနဲ႔ ေျမြေရခြံနဲ႔တူတယ္။ အထဲအသားက ပံုထဲျမင္တဲ့အတိုင္း အဝါေရာင္ျဖစ္ၿပီး အနံ႔ကခ်ဥ္စုပ္ခ်ဥ္စုပ္နဲ႔ အရသာက ခ်ဥ္ခ်ဳိခ်ဳိေလး... တစ္မ်ဳိးပဲ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ စားလို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။

ဒီအသီးကိုေတာ့ လူတိုင္းျမင္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔က ကြၽဲဂ်ဳိသီးလို႔ေခၚတယ္။ ပံုစံက ကြၽဲဂ်ဳိနဲ႔တူေနလို႔ေလ။ သူကေတာ့ ျပဳတ္ၿပီးမွစားရတယ္။ အထဲအသားက အျဖဴေရာင္ပါ။ ဒီမွာေရာင္းတာ မျမင္ဖူးဘူး။ ေတာင္ႀကီးမွာေတာ့ ေပါတယ္။ ေစ်းထဲမွာ အင္းသားေတြ ႏို႔ဆီဗူးနဲ႔ ခ်ိန္ေရာင္းၾကတယ္။ တူမေလးကိုေကြၽးေတာ့ အေရာင္မည္းေနလို႔ မစားရဲဘူးတဲ့။ အေရာင္မည္းရင္ အသီးကရင့္ၿပီးမာတယ္။ အရသာက စိမ့္စိမ့္ေလးပဲ။ တစ္ခ်ဳိ႕က ခြါၿပီး ဆီ၊ ဆားနဲ႔တို႔စားၾကတယ္။ ဒညႇင္းသီးလိုေပါ့...

တစ္ေန႔က ဒီေတာင္ထိပ္ေရာက္သြားေသးတယ္။ မိုးတြင္းဆိုေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ်အားလံုး စိမ္းစိမ္းစိုစိုေလးပဲ။ ေလကတျဖဴးျဖဴးမို႔ အရမ္းပူတဲ့ တာခ်ီလိတ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သလိုပဲ။ ေတာထဲေတာင္ထဲ ေနခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြကိုေတာင္ သတိရလိုက္ေသးတယ္ း) အစီအစဥ္မရွိဘဲ သြားလိုက္တာဆိုေတာ့ လူမ်ားကင္မရာနဲ႔ ငွါးရိုက္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေတာင္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ ဖမ္းလာတဲ့ သားေပါက္ေလးေပါ့။ ဘာသားေပါက္လဲ မသိဘူး။ ရွဥ့္လို႔ ကြၽန္မေျပာေတာ့ သူတုိ႔က ေျမေခြးတဲ့။ သနားစရာေလး.. ေတာထဲျပန္ပို႔လိုက္ၿပီလို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ...

ဟိုေရာက္ဒီေရာက္.. ဟိုစား ဒီစား ေပါက္ကရေတြပါ။ ေပါက္ကရေတြေရးေနတုန္း ျခင္ကိုက္လြန္းလို႔ တူမေလးကို မီးျခစ္ယူခိုင္းေတာ့ သူက သူ႔အေမကို "မာမား.. မာမား.. ႏိုင္းႏိုင္းစေနက မီးျခစ္ေပးအုန္းတဲ့"။ ဒီေခတ္ကေလးေတြ မလြယ္ဘူး.. ႏိုင္းႏိုင္းစေနကို သိသြားၾကၿပီ.. ဟား... ဟား

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ဒီမိုးနဲ႔ ေပါက္ကရအသီးေတြ

ေပ်ာ့ညံ့သူရဲ႕လမ္းကိုသာ ပိတ္ဆို႔တဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ

Orison Swett Marden က ဒီလိုေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

"ေမြးဖြားရာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ေနရာေဒသက အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ဘယ္လိုပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ ေမြးဖြားခဲ့ပါေစ... ဆင္းရဲဒုကၡကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွ ႀကီးျမတ္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈကိုရမွာျဖစ္တယ္။ သူေဌးသားသမီးတိုင္း ကံေကာင္းတယ္လို႔ မထင္ၾကနဲ႔။ တစ္ခ်ဳိ႕သူေဌးသားေတြက ေငြေၾကးရဲ႕ ေက်းကြၽန္ျဖစ္ၾကရတယ္။ ဥစၥာပစၥည္းေတြရဲ႕ ျဖားေယာင္းမႈကို သူတို႔မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ဒုကၡတြင္းနက္ထဲ က်ခဲ့ၾကတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကေလးေတြက ဆင္းရဲတြင္းက ႀကီးျပင္းရုန္းထလာၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ၿပိဳင္ဖက္မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဆင္းရဲသားကေလးေတြ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ေက်ာင္းေနဖို႔အခြင့္အေရးေတာင္ မရွိၾကတဲ့ကေလးေတြက အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ....... ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးမွာ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ အေမြကို ဆက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိတယ္"

အေမရိကန္က နာမည္ရွိသူတို႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားရုန္းကန္တဲ့သမိုင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ရင္ ေအာင္ျမင္သူအမ်ားစုက ဆင္းရဲသားမိသားစု ကေလးေတြျဖစ္တယ္။

Andrew Carnegie က ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ့ၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူမွာ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုကျဖစ္တယ္။ Carnegie လုပ္ငန္းစဝင္စ အလုပ္က ဘိြဳင္လာအိုးလုပ္သားျဖစ္တယ္။

Fordက လယ္သမားမိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဖခင္က Fordကို လယ္သမားတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမပါဘဲ ၿမိဳ႕ေပၚတက္ သူအလုပ္ရွာခဲ့တယ္။

HP (Hewlett-Packard Company) ကုမၸဏီကို William Hewlett နဲ႔ David Packard တို႔တည္ေထာင္စက သူတို႔ရဲ႕ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေငြက ၅၃၈ ေဒၚလာျဖစ္ၿပီး ကုမၸဏီတည္ေနရာက သူတို႔ရဲ႕ကားဂိုေဒါင္မွာျဖစ္တယ္။

အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းထဲမွာ သတင္းစာေရာင္းတဲ့အလုပ္က စားသာတဲ့အလုပ္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီအလုပ္ကို လူတစ္ခ်ဳိ႕က စားဝတ္ေနေရး ဖူလံုဖို႔ ေမွ်ာ္ကိုးခဲ့တယ္။ အေမရိကန္က လူအမ်ားေလးစားတဲ့ Edisonကလည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက သတင္းစာေရာင္းသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)ႏွစ္ အရြယ္တည္းက Edisonဟာ ဓာတုစမ္းသပ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါကရထားေပၚမွာ သတင္းစာေရာင္းရင္း စမ္းသပ္မႈတစ္ခုကို သူလုပ္ခဲ့တယ္။ အရွိန္နဲ႔ရထားေကြ႔ခ်ိန္မွာ သူစမ္းသပ္ေနတဲ့ အက္စစ္ေတြဖိတ္က် လႊင့္စင္ၿပီး အနံ႔ဆိုးေတြထြက္ခဲ့တယ္။ လူေတြရဲ႕ ျပစ္တင္ဆဲဆုိတာကို ခံရတဲ့အျပင္ ရထားတဲြေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ လက္ဖဝါးဒဏ္နဲ႔အတူ ရထားေပၚက သူေမာင္းခ်ခံခဲ့ရတယ္။

ကြၽန္ေရာင္းဝယ္ေရးစနစ္ကို ေခ်ဖ်က္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ (၁၆)ဦးေျမာက္ သမၼတလင္ကြန္းဟာ ငယ္စဥ္တည္းက မီးလင္းဖိုရဲ႕အလင္းနဲ႔ စာေတြက်က္မွတ္ခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္ေတြဝယ္ယူဖို႔အတြက္ ကီလိုမီတာ(၇ဝ)နီးပါး သူလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ ဘာအေမြစားအေမြခံမွ သူမရခဲ့သလို ဘယ္လိုကံေကာင္းမႈမ်ဳိးနဲ႔မွ သူမႀကံဳခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္၊ ေရွ႕ဆက္တဲ့သူ႔လမ္းေတြ ထြန္းေတာက္ခဲ့ရတာက သူရဲ႕မဆုတ္မနစ္ ႀကိဳးစားမႈနဲ႔ ေျဖာင့္မွန္မႈေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။

(၁၇)ဦးေျမာက္ အေမရိကန္သမၼတ Andrew Johnson ဟာ ငယ္စဥ္တည္းက အဝတ္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ေက်ာင္းလဲေကာင္းေကာင္း တက္ခဲ့ဖူးသူမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သစ္သားအိမ္ေလးထဲမွာေနၿပီး စာမသင္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘာအေျခအျမစ္မွ မရွိသူတစ္ဦးက အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္အေတာအတြင္းမွာ သမၼတျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ျပည့္စံုတဲ့ အေလ့အက်င့္၊ အေတြ႔အႀကံဳေၾကာင့္ တစ္ေလာကလံုးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး ေက်းကြၽန္ေပါင္း ၄သန္းကို လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ေပးခဲ့သူျဖစ္တယ္။

တစ္ခါက ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးရွိခဲ့တယ္။ ဖခင္ေသဆံုးခ်ိန္ အေခါင္းဝယ္စရာ ပိုက္ဆံမရွိခဲ့လို႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ဝယ္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဖခင္ေသဆံုးၿပီးေနာက္ မိခင္က ထီးစက္ရံုမွာ တစ္ေန႔(၁ဝ)နာရီ အလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့ၿပီး အလုပ္ဆင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာင္ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ ယူလာတတ္ခဲ့ေသးတယ္။

ဒီလိုအေျခအေနမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သူဟာ တစ္ခါက ဘုရားေက်ာင္းမွာက်င္းပတဲ့ ေဟာေျပာပဲြကို တက္ေရာက္နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ေဟာေျပာပဲြက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့အတြက္ ေဟာေျပာဆရာလုပ္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါသာႀကံဳခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳက ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ သူ႔အတြက္လမ္းစျဖစ္ခဲ့တယ္။ အသက္ (၃ဝ) မွာ နယူးေယာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ သူဝင္ေရြးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ဦးရဲ႕ တာဝန္နဲ႔ဝတၱရားေတြအတြက္ သူျပင္ဆင္ခ်ိန္မရခဲ့ဘူး။

ပညာအဆင့္အတန္း နိမ့္ပါးခဲ့လို႔ အလုပ္မွာ အခက္ခဲေပါင္းစံု သူႀကံဳခဲ့ရတယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာရြက္၊ အမႈအခင္းေတြကို သူမဖတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕စာလံုးေတြကို သူနားမလည္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ သူေနာင္တရ စိတ္ညစ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္ကထြက္ဖို႔အထိ သူစဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ မိခင္ေၾကာင့္ သူအလုပ္မထြက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခက္အခဲေၾကာင့္ ေနာက္မတြန္႔ဖို႔၊ နိမ့္ပါးတဲ့ ဗဟုသုတေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ဖို႔ တစ္ေန႔ကို စာ(၁၆)နာရီဖတ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ႏွစ္သိမ့္သင္ၾကားခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းပညာ ေကာင္းေကာင္းမသင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ ငယ္ဘဝကို သူေမ့ပစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)ႏွစ္လြန္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ Smithဟာ နယူးေယာက္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ ၾသဇာအာဏာရွိသူျဖစ္လာခဲ့တယ္။ နာမည္ေကာင္း ဆုတံဆိပ္ေတြ မၾကာခဏရရွိသူျဖစ္ခဲ့ၿပီး (၄)ႀကိမ္ဆက္တိုက္ နယူးေယာက္စတိတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတယ္။ Oxford တကၠသိုလ္၊ Colombia တကၠသိုလ္စတဲ့ တကၠသိုလ္ေပါင္း ေျခာက္ခုက ဘဲြ႔တံဆိပ္ေတြကို ရရွိခဲ့တယ္။ ေအာက္ေျခႏိုင္ငံေရးသမားဘဝကေန တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေလးစားအားထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားျဖစ္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

နယူးေယာက္က ျပည္သူလူထု အႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုးသူအျဖစ္ နယူးေယာက္တိုင္းမ္မွာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရသူက Adam Smith ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္တိုက္ အေမရိကန္သမၼတအျဖစ္ အေရြးခံခဲ့ရတဲ့ Stephen Grover Cleveland ရဲ႕ ငယ္ဘဝက သာမန္ အေရာင္းဆိုင္ဝန္ထမ္းျဖစ္တယ္။ သူ႔ဝင္ေငြက တစ္ႏွစ္မွာ (၁ဝ)ေဒၚလာဝန္းက်င္သာ ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔ေအာင္ျမင္မႈကို ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာရာမွာ Cleveland က "ဆင္းရဲျခင္းကျဖစ္လာတဲ့ အာသီသေတြဟာ တကယ့္ကိုအင္အားရွိခဲ့တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့လူေတြရဲ႕ ဘဝအစက ဆင္းရဲျခင္းနဲ႔ပဲ စခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံတရားကို သူတို႔အျပစ္မတင္ခဲ့ဘူး။ ဘဝကို မၿငီးျငဴခဲ့ဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ ထိုးႏွက္ခ်က္က ေရွ႕ဆက္တိုးမယ့္သူတို႔အတြက္ ခြန္အားေတြျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး လက္ဗလာနဲ႔ စခဲ့တဲ့ဘဝကေန ေအာင္ျမင္မႈအလံကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သူတို႔ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။

ႀကီးျမတ္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြ၊ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဘဝအမ်ားစုက ဆင္းရဲသားဘဝက စခဲ့တယ္။ ကံတရားရဲ႕ ထိုးႏွက္ခ်က္ေအာက္မွာ ႀကံ့ႀကံ့ခံၿပီး ခြန္အားေတြကို သူတို႔စုခဲ့တယ္။

စပိန္စာေရးဆရာ Miguel de Cervantes ေထာင္ထဲမွာ ေရးခဲ့တဲ့ Don Quijote de la Mancha စာအုပ္က နာမည္ေက်ာ္စာအုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆင္းရဲလြန္းလို႔ စာေရးဖို႔စကၠဴေတာင္ မဝယ္ႏိုင္ခဲ့ဘဲ သားေရခ်ပ္ေလးေပၚမွာ သူေရးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ လူတစ္ခ်ဳိ႕က သူေဌးတစ္ဦးကိုရွာၿပီး သူ႔ကိုကူညီဖို႔ အကူအညီေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ သူေဌးက "ဒီလိုလူကို ကူညီဖို႔ ဘုရားသခင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။ သူဆင္းရဲေနမွ ဒီေလာကႀကီး ၾကြယ္ဝမွာျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

ဆင္းရဲသားမိသားစု ဒါမွမဟုတ္ ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူ လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ ခိုင္ၿမဲတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတိုင္ တစ္ခုရွိမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအခက္အခဲ၊ ဘယ္လိုလူပုဂၢိဳလ္ကမွ ေရွ႕ဆက္မယ့္ သူ႔ေျခလွမ္းကို မတားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဆင္းရဲဒုကၡက ေပ်ာ့ညံ့သူရဲ႕လမ္းကိုသာ ပိတ္ဆို႔ႏိုင္ခဲ့တယ္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္သူ၊ သတၱိရွိသူ၊ ဇဲြရွိသူေတြအတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡက သူတို႔ရဲ႕အစြမ္းအစကို ပိုေတာက္ေျပာင္ေစတယ္၊ ဘဝမီးအိမ္ကုိ ထြန္းညႇိေပးတယ္၊ ေရွ႕တိုးမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ဇဲြလံု႔လကို ေမာင္းေပးတဲ့ ႏွင္တံျဖစ္ခဲ့တယ္။

Orison Swett Marden က "ဆင္းရဲဒုကၡက အားကစားေလ့က်င့္ခန္းက ကိရိယာေတြနဲ႔တူတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို သန္မာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဆင္းရဲျခင္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ တာထြက္ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ေပးတဲ့ အေကာင္းဆံုးကိရိယာျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

"အခက္အခဲၾကားက လြတ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားရုန္းကန္တာက ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕လြတ္လမ္းျဖစ္သလို ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ဖို႔ အေျခခံနည္းတစ္ခုျဖစ္တယ္"

"တကယ္သတိၱရွိသူက ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ထိုးႏွက္မႈခံရေလ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေလျဖစ္တယ္။ အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္သူ၊ အတားအဆီးကို ေလွာင္ရယ္ႏိုင္သူျဖစ္တယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ ထိုးႏွက္တာခံရေလ သူ႔စိတ္ဆႏၵ၊ အရည္အခ်င္း၊ အင္အားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခိုင္မာေလျဖစ္တယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိးအတြက္ ေရွ႕ဆက္မယ့္ သူ႔ေျခလွမ္းကို ဘယ္လိုကံၾကမၼာ၊ ဘယ္လိုအခက္အခဲကမွ တားဆီးထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"

မူရင္း... The secret of success inspiring ( D-Man ျပဳစုတဲ့ ဝယ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ခုတစ္ေလာ ဒီစာအုပ္ကိုပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ေပ်ာ့ညံ့သူရဲ႕လမ္းကိုသာ ပိတ္ဆို႔တဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ

ကြက္လပ္ေလး...

"ဆရာမ.. ဆရာမ"

ေခၚသံေၾကာင့္ စာသင္တာကို ခဏရပ္ၿပီး တံခါးဝဆီ ကြၽန္မေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။

"ဆရာမ.. ေက်ာင္းသားသစ္လာအပ္တယ္"

႐ံုးခန္းတာဝန္က်ဆရာမက ေျပာေျပာဆိုဆို ေက်ာင္းသားသစ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားကို ထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။

"လာ..." တံခါးဝေဘးမွာ ခပ္ယို႔ယို႔ရပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ကို ကြၽန္မၿပံဳးျပၿပီးေခၚလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မရဲ႕အၿပံဳးက ျပည့္ျပည့္ဝဝ မၿပံဳးႏိုင္ဘဲ လမ္းတစ္ဝက္မွာတင္ ထိတ္ခနဲအသြင္ကို ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ ေခါင္းငံု႔ၿပီး အခန္းထဲ တရုိတေသဝင္လာတဲ့ သူကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြလည္း ကြၽန္မလိုပဲ လန္႔သြားပံုရတယ္။ သူ႔အတြက္ ထိုင္ခံုေနရာကို ကြၽန္မရွာေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕က ကုိယ့္ေနရာကို ခ်ဲ႕ၿပီးထုိင္လိုက္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ့္ေဘးမွာမထိုင္ပါေစနဲ႔ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္မႈမ်ဳိး ထင္ဟပ္ေနခဲ့တယ္။ ကေလးပီပီ မႏွစ္ၿမိဳ႕တာကို သူတို႔ဟန္ေဆာင္ထိန္းမထားတတ္ၾကလို႔ ရင္ထဲျဖစ္ေနတဲ့ ဆႏၵေတြက သူတို႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ အထင္းသားေပၚေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို ေဘးခံုဒုတိယတန္းေနရာမွာ ကြၽန္မေနရာေပးလိုက္တယ္။

သူၾကည့္ရတာ အသက္ ၁ဝႏွစ္ ၁၁ ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္။ အသားလတ္လတ္၊ ဆံပင္က နီေၾကာင္ေၾကာင္၊ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားက ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့အျပင္ ဂ်ီးေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္ေနတယ္။ ကြၽန္မအခန္းက ေက်ာင္းသားေလးေတြက ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ အဆင့္အတန္း ခဲြျခားတတ္တဲ့အရြယ္ မဟုတ္ေသးတာေၾကာင့္ သူဒီလို ညစ္ပတ္ေပေရေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ခဲ့ၾကပံုမရေပမယ့္ ကန္းေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးတစ္ဖက္ကိုၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ခဲ့ၾကပံုရတယ္။ တကယ္လည္း သူ႔မ်က္လံုးတစ္ဖက္က အတြင္းထဲခ်ဳိင့္ဝင္ေနၿပီး ေအာက္မ်က္ခြံက နီနီရဲရဲနဲ႔ အျပင္ကိုလွန္ထြက္ေနတယ္။ ၾကည့္ရတာ မ်က္လံုးတစ္လံုးလံုး ထုတ္ထားပံုရၿပီး ႏွာေခါင္းရိုးပါ ျပားခ်ပ္ေနခဲ့တယ္။

"နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ"

"အိုက္စိုင္းပါ ဆရာမ"

တစ္ခုတည္းရွိတဲ့ မ်က္လံုးတစ္ဖက္နဲ႔ ကြၽန္မကိုႀကည့္ၿပီး သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ သူျပန္ေျဖတယ္။

"ဘယ္မွာေနလဲ"

"လဲခ်ားမွာေနပါတယ္"

"ေအာ္.. အေဝးႀကီးပဲ.. ဒီမွာ ဘယ္သူနဲ႔ေနလဲ? အေဖ၊ အေမေရာ"

ဆရာမပီပီ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ကြၽန္မေမးမိတယ္။

"အစ္ကိုနဲ႔ ေနပါတယ္။ အေဖ အေမ မရွိေတာ့ဘူး ဆရာမ"

ေမးခြန္းေတြကို ကြၽန္မဆက္မေမးခဲ့ေတာ့ဘူး။ သူ႔အေျဖတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ သူ႔ပံုစံက ကြၽန္မကို ေမးခြန္းေတြ ဆက္ေမးစရာမလိုေအာင္ သေဘာေပါက္ေစခဲ့ပါတယ္။ မိဘဆံုးလို႔ ခိုကိုးရာမဲ့သူ႔ကို အစ္ကိုက ေခၚယူထားပံုရတယ္။ ၾကည့္ရံုနဲ႔တင္ ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာမွန္းသိတဲ့သူ႔ကို ဘာလို႔ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ သူငယ္တန္းတက္ရတာလဲလို႔ ကြၽန္မ မေမးခဲ့မိေတာ့ဘူး။

စာသင္တိုင္း အိုက္စိုင္းကို ကြၽန္မ မသိမသာၾကည့္မိတယ္။ သင္သမွ်စာကို တကုပ္ကုပ္နဲ႔ သူလိုက္ေရး၊ လိုက္ဆိုတတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ပံုစံက ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ မတက္ၾကြခဲ့ဘူး။ တစ္ျခားလူနဲ႔မတူတဲ့ အသြင္အျပင္၊ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ သူသိမ္ငယ္ေနပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဝင္ဆန္႔လာေအာင္ သူ႔ကို မၾကာခဏေနရာ ေရြ႕ေျပာင္းေပးတယ္။ တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အမိႈက္အတူ သြားသြန္ခိုင္းတယ္။ က်ဳိးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ခဲတံေတြ သူ႔ကိုခြၽန္ခိုင္းတယ္။ တေျဖးေျဖး သူ႔ကိုခပ္ရွိန္းရွိန္းျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ သူ႔ကိုေခၚေခၚေျပာေျပာ ရွိလာခဲ့တယ္။ ခင္မင္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညစ္ေပေပ သူ႔ပံုစံက ေျပာင္းလဲမသြားခဲ့ဘူး။

တစ္ေန႔ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ သူမေရးတတ္တဲ့ စာလံုးတစ္လံုးကို ကြၽန္မေရးသင္ေပးေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔နီးနီးကပ္ကပ္ ထိုင္မိမွ သူ႔ဆီက ခ်ဥ္စုပ္စုပ္အနံ႔ကို ကြၽန္မရႈမိတယ္။ စာေရးေနတဲ့ သူ႔လက္ေတြကို ကြၽန္မေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ သူ႔လက္ေမာင္းႏွစ္ခုလံုး ဒဏ္ရာ၊ အမာရြတ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။

"ဒါ.. ဘာေတြလဲ အိုက္စိုင္း"

သူ႔လက္ေပၚက အမာရြတ္ေတြကို ထိုးျပရင္း ကြၽန္မေမးတယ္။

"ငယ္ငယ္တုန္းက အနာေပါက္တာ ဆရာမ"

"ဒါ အနာေပါက္တဲ့အရာနဲ႔ မတူဘူးဘဲ။ ရွရာလိုလို၊ ကုတ္ရာလိုလိုနဲ႔ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ"

ကြၽန္မအေမးကို သူမေျဖခဲ့ေတာ့ဘူး။ တစ္လံုးတည္းသာရွိတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ဟန္ေဆာင္တာေတြကို သူဖံုးကြယ္ထားခ်င္ပံုရတယ္။ သူ႔ကို ကြၽန္မေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ ႏုငယ္တဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပစ္ကင္းမႈအစား ေၾကာက္ရြံ႔ထိတ္လန္႔မႈ၊ ဝမ္းနည္းအားငယ္မႈေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။

"မ်က္စိက ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ အိုက္စိုင္း"

ကြယ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေပၚမွာ တြယ္ကပ္ေနတဲ့မ်က္ေခ်းကို တစ္ရႈးစကၠဴနဲ႔ အသာအယာသုတ္ေပးရင္း ကြၽန္မေမးလိုက္တယ္။ စာေရးတာကို ခဏရပ္ၿပီး ကြၽန္မကို သူစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ တစ္ခုခုကို ေျပာမယ့္ဟန္ျပင္ၿပီးမွ "ေမြးကတည္းကျဖစ္တာ ဆရာမ" လို႔ေျဖၿပီး စာေတြပဲ သူကုန္းေရးေနခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းကိုကြၽန္မေစာေစာ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဝရန္တာမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ အိုက္စိုင္းကိုေတြ႔လို႔ ကြၽန္မလွမ္းေခၚလိုက္တယ္။

"အိုက္စိုင္း .. ခဏလာခဲ့.. မေန႔က ဘာလို႔ေက်ာင္းမတက္တာလဲ"

"ေနမေကာင္းလို႔ ဆရာမ"

"ဘာျဖစ္လို႔ ေနမေကာင္းတာလဲ? ျပစမ္း.. ဒါေတြက ဘာေတြလဲ?"

လက္ေမာင္းေပၚမွာ နီနီရဲရဲ အရႈိးရာေတြကို ထိုးျပရင္း ကြၽန္မေမးတယ္။

"ေခ်ာ္လဲတာပါ.. ဆရာမ"

ဘယ္လိုမွ ယံုႏိုင္စရာ မေကာင္းတဲ့စကားလံုးေတြ အျပစ္ကင္းတဲ့ သူႏႈတ္ခမ္းက ထြက္က်လာခဲ့တယ္။

"ေခ်ာ္လဲရင္ ဒီလိုျဖစ္မလား? ျပစမ္း.. ျပစမ္း..."

သူ႔ေက်ာကအကၤ်ီကို ကြၽန္မလွန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေက်ာေပၚမွာလဲ အရႈိးရာေတြ အစင္းလိုက္ အစင္းလိုက္၊ တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြက ညိဳမဲေနခဲ့တယ္။ ေျခေထာက္ေတြပါ ကြၽန္မလွန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေျခသလံုး၊ ေပါင္ေတြမွာလည္း ညိဳမဲေနတဲ့အစင္းရာေတြ အပ္ခ်စရာေတာင္ မရွိခဲ့ပါဘူး။

"ဘယ္သူရိုက္တာလဲ အိုက္စိုင္း.. ဆရာမကို ေျပာျပ.. ဒါေတြက ေခ်ာ္လဲတာနဲ႔ မတူဘူး။ ဆရာမကုိ ေျပာျပ"

"ဘယ္သူမွ မရိုက္ဘူး... တကယ္ေခ်ာ္လဲတာပါ ဆရာမ"

တုန္ရီတဲ့အသံက လိမ္ညာေနတဲ့ သူ႔စကားေတြကို ဖံုးမထားႏိုင္ခဲ့ဘူး။

"ဆရာမကို အမွန္အတိုင္းေျပာျပေနာ္ အိုက္စိုင္း"

"သူ႔အစ္ကို ရိုက္တာတဲ့ ဆရာမ.. သံႀကိဳးနဲ႔ရိုက္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူေျပာျပတယ္"

"ဘာျဖစ္လို႔ ရိုက္တာလဲ အိုက္စိုင္း"

"ေန႔လယ္ထမင္း ျပန္မစားလို႔တဲ့ ဆရာမ"

မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဆင္ေျခစကားလံုးေတြ အိုက္စိုင္းႏႈတ္ခမ္းက ထြက္က်လာခဲ့ျပန္တယ္။ ထမင္းျပန္မစားတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို သံႀကိဳးနဲ႔ရိုက္တဲ့ ရက္စက္မႈမ်ဳိး မရွိေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။

"ထမင္းျပန္မစားတာနဲ႔ ဒီလိုရိုက္ရသလား?"

ဒဏ္ရာေတြကို ပြတ္သပ္ေပးရင္း ကြၽန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ တစ္လံုးတည္းသာရွိတဲ့ မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြရစ္ဝဲေနခဲ့တယ္။ ငိုတာေတာင္ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ ဝဝလင္လင္ စီးက်ခြင့္မရတဲ့သူ႔ဘဝမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြက အရိပ္လိုကပ္ၿငိေနခဲ့တယ္။ အသက္အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ မညႇာမတာ ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ႏွက္ရေအာင္ သူဘာအမွားေတြ လုပ္ခဲ့လဲ? ဘယ္လိုအျပစ္ေတြအတြက္ သူ႔ကို ဒီလိုဒဏ္ခတ္ရသလဲဆိုတာကို ကြၽန္မ မသိခဲ့ပါဘူး။

ျပႆနာတစ္ခုရဲ႕ အေျဖကိုကြၽန္မရွာေနဆဲမွာ အိုက္စိုင္းတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းလာမတက္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္မရင္ထဲမွာ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကြက္လပ္မျဖည့္ႏိုင္ေသးခင္၊ သူ႔ရင္ထဲ စိတ္အနာတရေတြကို ကြၽန္မ ကုမေပးႏိုင္ေသးခင္၊ သူလိုအပ္ေနတဲ့ ေႏြးေထြး၊ ၾကင္နာမႈေတြ မျဖည့္ေပးႏိုင္ေသးခင္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ အိုက္စိုင္းထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူထိုင္ခဲ့တဲ့ ထိုင္ခံုကြက္လပ္ေလးကိုၾကည့္ရင္း ဘယ္ဆီကိုေရာက္ေနမွန္း မသိတဲ့ အိုက္စိုင္းတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္မသတိရေနမိတယ္။ အိုက္စိုင္းတစ္ေယာက္ ေနေကာင္းက်န္းမာပါေစလို႔ပဲ ကြၽန္မဆုေတာင္းေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြက္လပ္ေလး...