တာခ်ီလိတ္နဲ႔ ေပါက္ကရအေရး

“ဝုန္း...”
“က်ီ”
“ဒံုးးးးးး”

အိမ္ေရွ႕မွာ အဲဒီလိုအသံၾကားရင္ ေျပးမၾကည့္ဘဲ ဆိုင္ကယ္တိုက္ၿပီဆိုတာကို တပ္အပ္ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ တာခ်ီလိတ္မွာ ဘာမ်ားသလဲ ေမးရင္ (၁) ဆိုင္ကယ္မ်ားတယ္၊ (၂) ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားတယ္၊ (၃)... မ်ားတယ္။

တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕က အိမ္တိုင္းမွာ အနည္းဆံုးေတာ့ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးစီရွိၾကတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့အိမ္ေတြမွာေတာ့ လူေစ့ေပါက္ ဆိုင္ကယ္ရွိသလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕မွာ ဆိုင္ကယ္မ်ားပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္။ ဓာတ္အားသြင္းစီးၾကတဲ့ စက္ဘီးလိုလို၊ ဆိုင္ကယ္လိုလုိဟာမ်ဳိး၊ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္၊ တကၠစီဆိုင္ကယ္ စတာေတြနဲ႔ တာခ်ီလိတ္ရဲ႕ ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားတဲ့ မင္းလမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြက ေန႔ေန႔ညည ဥဒဟိုသြားလာေနၾကတယ္။

ဆိုင္ကယ္မ်ားတဲ့ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕မွာ ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္းရွိသလားလို႔ေမးရင္ ရွိတယ္လို႔ေျဖပါတယ္။ ၾကာၾကာတစ္ခါ လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္မေဆာင္းသူေတြကို စစ္ေဆးၿပီး ဒဏ္ေငြေဆာင္ေစတာကလဲြလို႔ လူလိုင္စင္၊ ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ေတြ စစ္ေဆးတာ မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ရွိခဲ့ရင္လည္း အခ်င္းခ်င္း ေခါင္းပုတ္ျပၿပီး ေရွာင္လဲႊသြားၾကတာမ်ားတယ္။ ၾကာၾကာမွတစ္ခါ စစ္ေဆးမႈေတြရွိတာေၾကာင့္ တာခ်ီလိတ္မွာ ဆိုင္ကယ္စီးရင္ ဦးထုပ္မေဆာင္းၾကတဲ့လူေတြမ်ားတယ္။ တာခ်ီလိတ္ေနက ပူျပင္းတာေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္အစား ထီးေဆာင္းၾကတယ္။ ထီးတစ္ဘက္နဲ႔ ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားတဲ့လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြက ဘယ္ယိုင္ညာယိုင္.... ဒီၾကားထဲ ဆိုင္ကယ္စီးရင္း ဖုန္းေလးနဲ႔ရွက္ကို႔ရွက္ကန္း စကားေလးေျပာၾကေတာ့....

ေတာင္ႀကီးမွာလည္း ဆိုင္ကယ္မ်ားပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးတင္မကပါဘူး.. ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ေနရာတကာ ဆိုင္ကယ္ေပါပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္က လမ္းဆိုး၊ လမ္းေကာင္း၊ သြားရလာရတာလည္း အဆင္ေျပ ျမန္ဆန္တာေၾကာင့္ အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ ဆိုင္ကယ္ရွိၾကတယ္။

ေတာင္ႀကီးမွာ ဟိုးအရင္ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းတက္ကတည္းက မၾကာခဏဆိုသလို ဆပ္ပလိုင္းခ်က္ေတြရွိတယ္။ မင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြရွိတယ္။ ဦးထုပ္စစ္တဲ့အျပင္၊ လူလိုင္စင္၊ ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ စစ္တယ္။ စစ္ေပမယ့္လည္း တစ္ခါခါ ေဘာင္အတြင္းမွာ မေနခ်င္ၾကတဲ့ လူငယ္တစ္ခ်ဳိ႕က ဦးထုပ္မပါဘဲ စီးတယ္၊ သံုးေယာက္တဲြစီးတယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲလိုက္ဖမ္းရင္ လူျပတ္တဲ့ဘက္ေမာင္းေျပးတယ္။ လူျပတ္တဲ့ဘက္ဆိုေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲေပါက္စေတြက ဆက္မလိုက္ရဲေတာ့ဘူး။

ဒီတစ္ေခါက္ ေတာင္ႀကီးျပန္ေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြ အရင္ကထက္ပိုမ်ားလာတာကို သတိထားမိတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြကလည္း အရင္ကထက္ မ်ားလာလို႔ျဖစ္မယ္။ လမ္းဆံုလမ္းေထာင့္၊ ရပ္ကြက္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ယာဥ္စည္းကမ္း မလိုက္နာသူေတြကို ေစာင့္ဖမ္းေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြ မ်ားလာလို႔ပဲလား! လူေတြကပဲ ယာဥ္စည္းကမ္းလုိက္နာၾကလို႔လား! ဒါမွမဟုတ္ ေပးတဲ့အျပစ္ေတြကိုက ႀကီးေလးေနလို႔လားမသိဘူး.. ေတာင္ႀကီးမွာ ဆိုင္ကယ္စီးရင္ ဦးထုပ္ေဆာင္းလာၾကတယ္။ ေပးတဲ့အျပစ္ကိုလည္း ၾကည့္ေလ... ဦးထုပ္မပါရင္ လူကို အခ်ဳပ္ (၇)ရက္ခ်ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို တစ္လသိမ္းသတဲ့...

“ဝုန္း...”
“က်ီ”
“ဒံုးးးးးး”

တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕မွာ ဒီလိုအသံၾကားရင္ ေျပးမၾကည့္နဲ႔ ေတြးၾကည့္ရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ ဆိုင္ကယ္အခ်င္းခ်င္း တိုက္လို႔၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ပလက္ေဖာင္းတိုက္လို႔၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ စက္ဘီးတိုက္လို႔... တာခ်ီလိတ္မွာ ဘာမ်ားသလဲေမးရင္ ထီးေဆာင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့လူမ်ားတယ္၊ ဖုန္းေျပာရင္း ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့လူ မ်ားတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

တာခ်ီလိတ္နဲ႔ ေပါက္ကရအေရး

၉/၂၈ ဆရာမ်ားေန႔

ဒီေန႔က ဆရာမ်ားေန႔တဲ့.. ျမန္မာဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ေတာ့ အာစရိယပူေဇာ္ပဲြျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ တစ္ႏွစ္တာ ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေက်ာင္းသားေတြက ေက်းဇူးတင္၊ ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ေက်ာင္းမွာေတာ့ မေန႔ကတည္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ၊ စားပဲြေသာက္ပဲြ က်င္းပေပးခဲ့တယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ဆုေငြနဲ႔အတူ ေက်းဇူးတင္ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့တယ္။

ဂူဂယ္လိုဂိုမွာ ကြန္ျဖဴးရွပ္ပံုေလးေတြ႔တာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာမွာ က်င္းပတဲ့ ဆရာမ်ားေန႔ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။

တရုတ္သမၼတႏိုင္ငံ (ထိုင္ဝမ္)
ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စက္တင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က တရုတ္ျပည္ပညာေရးကို စတင္ခဲ့သူ ကြန္ျဖဴးရွပ္ရဲ႕ ေမြးေန႔လည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြေတြနဲ႔အတူ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ဆုေၾကးေငြ ခ်ီးျမႇင့္ၾကတယ္။

တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ
ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စက္တင္ဘာ ၁ဝရက္ေန႔ က်င္းပရာက တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္လာၿပီးေနာက္ ၁၉၅၁ခုႏွစ္မွာ ဆရာမ်ားေန႔ကို ပယ္ဖ်က္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ၁၉၈၅ခုႏွစ္မွာ ျပန္လည္က်င္းပခဲ့ၿပီး ယခင္က သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ ၁ဝရက္ေန႔မွာပဲ ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ က်င္းပခဲ့တာ ဒီေန႔ထိတိုင္ျဖစ္တယ္။ လူတခ်ဳိ႕က ကြန္ျဖဴးရွပ္ေမြးေန႔ စက္တင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကတယ္။

ေဟာင္ေကာင္
၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေဟာင္ေကာင္ကို တရုတ္လက္ထဲ မအပ္ႏွံခင္ ထိုင္ဝမ္အတိုင္း စက္တင္ဘာ ၂၈ရက္ေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ က်င္းပခဲ့တယ္။ အပ္ႏွံၿပီးေနာက္ တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံအတိုင္း စက္တင္ဘာ ၁ဝရက္ေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ က်င္းပခဲ့တယ္။

မကာအို
တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံအတိုင္း စက္တင္ဘာ ၁ဝရက္ေန႔ကို ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ က်င္းပပါတယ္။

Albania
မတ္လ ၇ ရက္ေန႔ မိခင္မ်ားေန႔မတိုင္ခင္ ေရွ႕တစ္ရက္မွာ ဆရာမ်ားေန႔အျဖစ္ က်င္းပၾကတယ္။ ဆရာမ်ားေန႔မွာ ရံုးတစ္ရက္ပိတ္ပါတယ္။

Czech Republic
မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ရံုးေတြပိတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က Jan Ámos Komenský (Comenius) ေမြးေန႔ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ၊ ဆရာမကို ပန္းေတြေပးၾကတယ္။

အိႏိၵယ
စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ဆရာမ်ားေန႔နဲ႔အတူ ဒုတိယေျမာက္ သမၼတျဖစ္တဲ့ Sarvepalli Radhakrishnan ကို ဂုဏ္ျပဳတ့ဲေန႔လည္းျဖစ္တယ္။ ဆရာမ်ားေန႔မွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အနားယူႏိုင္ဖို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အတန္းႀကီးသူေတြက စာသင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။

Latin America
စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပပါတယ္။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးကို ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ပနားမား(Panama)မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ Interamerican Conference on Education က သတ္မွတ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ရက္က အာဂ်င္တီးနား ပညာေရးအရာရွိ Domingo Faustino Sarmiento ကြယ္လြန္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ျဖစ္တယ္။

အေမရိကန္
ေမလပထမပတ္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ရံုးေတြပိတ္ပါတယ္။

ကိုးရီးယား
ေမလ ၁၅ရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို Dianthus caryophyllus ပန္းေတြ လက္ေဆာင္ေပးၿပီး ေက်ာင္းသားႏွင့္ဆရာေတြ အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္ကုန္ဆံုးတဲ့ရက္ျဖစ္တယ္။

စင္ကာပူ
စက္တင္ဘာ ၁ရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ေက်ာင္းတစ္ရက္ပိတ္ပါတယ္။ ဆရာမ်ားေန႔ မေရာက္ခင္ ေရွ႕တစ္ရက္ ေက်ာင္းမွာက်င္းပၾကတယ္။

မေလးရွား
ေမလ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပပါတယ္။

ဗီယက္နမ္
ႏိုဝင္ဘာ ၂ဝရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ေက်ာင္းတစ္ရက္ပိတ္ပါတယ္။

ရုရွား
ေအာက္တိုဘာ ၅ရက္ေန႔မွာ က်င္းပၿပီး ဓေလ့ထံုးတမ္းအရ ညစာစားပဲြ၊ ဇာတ္သဘင္၊ လက္ေဆာင္ပန္းစည္းေတြနဲ႔ က်င္းပၾကတယ္။ အဓိကက တီဗီြလိုင္းေတြမွာ ဆရာေတြကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အစီအစဥ္၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ထုတ္လႊင့္ျပသပါတယ္။

original : http://zh.wikipedia.org

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

၉/၂၈ ဆရာမ်ားေန႔

ကြၽန္မဖတ္ဖို႔႔ (၁၃)

(၁) ႏွင္းဆီပန္း အပြင့္ပြင့္ဖို႔ ဆူးပင္ကိုေရေလာင္းေပးရတယ္။

(၂) သူငယ္ခ်င္းအတြက္ အနစ္နာခံတဲ့အလုပ္က ခက္တဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ခက္တာက အနစ္နာခံရေလာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ဳိး ရွိဖို႔ပဲလိုတယ္။

(၃) အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ ေလာကႀကီးက ကိုယ့္ကိုေမ့သြားလို႔မဟုတ္ဘူး။
ကိုယ္က ေလာကႀကီးကို ေမ့သြားလို႔ျဖစ္တယ္။

(၄) တကယ္လို႔ အေကာင္းဆံုးငွက္ကိုပဲ သီခ်င္းဆိုခြင့္ေပးခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေတာအုပ္ႀကီးက တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ေနေတာ့မယ္။

(၅) ေ႐ွ႕တိုးဖို႔ ဆင္ေျခတစ္ခုပဲ လိုအပ္တယ္။ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ ဆင္ေျခအခုတစ္ရာ လိုအပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအမ်ားက ဆင္ေျခတစ္ရာေပးၿပီး ေပ်ာ့ညံ့သူမဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသျပၾကတယ္။ ဆင္ေျခတစ္ခုတည္းကိုသံုးၿပီး သတိၱရွိသူျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သက္ေသျပဖို႔ ေမ့ေနၾကတယ္။

(၆) စိတ္ေနသေဘာထား ျပည့္ဝတဲ့အမ်ဳိးသမီးက ဘယ္ေတာ့မွ သူပိုင္ဆိုင္တာကို မၾကြားဝါဘူး။ ပညာဘယ္ေလာက္တတ္သလဲ ထုတ္မေျပာဘူး။ ဘယ္ကိုသြားခဲ့တယ္၊ အဝတ္အထည္ ဘယ္ေလာက္ပိုင္ဆိုင္ေၾကာင္း၊ လက္ဝတ္ရတနာ ဘယ္ေလာက္ရွိေၾကာင္း မၾကြားဝါတတ္ဘူး။ အေၾကာင္းက သူ႔မွာ သိမ္ငယ္နိမ့္က်တဲ့စိတ္ မရွိလို႔ပါပဲ။

(၇) ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ တစ္ခါတေလမွာ ဘာမွမသိသလို တံုးတိတံုးအ ဟန္ေဆာင္သင့္တယ္။

(၈) ေလာဘမႀကီးနဲ႔၊ ေကာင္းတဲ့အရာေတြက ဘယ္ေတာ့မွ တာရွည္မခံဘူး။

(၉) လူေတြသိႏိုင္တဲ့ မွားယြင္းမႈမ်ဳိးက တကယ့္အမွားမဟုတ္ေသးဘူး။
တစ္ျခားလူ လုသြားႏိုင္တဲ့ ခ်စ္သူမ်ဳိးက တကယ့္ခ်စ္သူမဟုတ္ေသးဘူး။

(၁ဝ) သူတစ္ပါး ေအာင္ျမင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး မနာလိုမျဖစ္နဲ႔။ ေအာင္ျမင္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ သူတို႔လည္း လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ရင္းၿပီး ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတယ္။

ဒီလင့္နဲ႔ ဒီလင့္က ႀကိဳက္တာေလးေတြကို ကြၽန္မဖတ္ဖို႔ ေကာက္ႏႈတ္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြၽန္မဖတ္ဖို႔႔ (၁၃)

အင္တာနက္ေပၚက ဟာသမ်ား

(၁)
ေနာက္ဆံုးမွာ ေမာင္တင္နဲ႔ မခင္ ကြာရွင္းခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကြာရွင္းတမ္းမွာ မ်က္ရည္မရွိဘူး၊ ေနာင္တမရွိဘူး။ ဘာဆို ဘာမွမရွိဘူး။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ စကားေျပာေတာ့ မခင္က...

“တတိယလူက ဘယ္သူလဲ?”

“ေဘးအိမ္က မစိန္ပါ”

“ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့တာလဲ”

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၃လေလာက္က ကိုယ္အိုဗာတိုင္ဆင္းၿပီး ျပန္လာတဲ့ညမွာ အိမ္ေသာ့ေမ့က်န္ခဲ့လို႔ တံခါးေခါက္ၿပီး မခင္ကို ႏိႈးခဲ့တယ္။ ကိုယ္ဘယ္လိုႏိႈးႏိႈး မခင္ မႏိုးဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဘးအိမ္က မစိန္ႏိုးလာၿပီး မခင္ကိုဖုန္းနဲ႔ႏိႈးဖို႔ ကိုယ့္ကို သူ႔အိမ္ထဲေခၚတယ္။ ကိုယ္ဖုန္းဆက္လဲ မခင္က မႏိႈးဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ မစိန္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းဆိုဖာမွာ ကိုယ္အိပ္ခဲ့ရတယ္”

“တစ္ညထဲနဲ႔ ျဖစ္သြားေရာ့လား...”

“အရင္လက ကိုယ္အိုဗာတိုင္ဆင္းၿပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္ေသာ့ေမ့ခဲ့ျပန္တယ္။ ကိုယ္ဘယ္လိုေခၚေခၚ မခင္ မႏိုးျပန္ဘူး။ ကံေကာင္းလို႔ မစိန္က ကိုယ့္ကို ေခၚၿပီး သူ႔ကုတင္မွာ အိပ္ေစခဲ့တယ္”

“ဟင္း.... ကၽြန္မအအိပ္မက္လို႔ ျဖစ္ရတာပါ”

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေမာင္တင္ဟာ အိုဗာတိုင္ဆင္းျပန္လာတိုင္း မခင္ မႏိုးမယ့္အတူတူ အိမ္ကိုမျပန္ေတာ့ဘဲ ေဘးအိမ္က မစိန္ဆီကိုပဲ တန္းသြားခဲ့ေတာ့တယ္။ လူေတြကေျပာၾကတယ္.. မခင္က အအိပ္မက္လို႔ လင္တစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးခဲ့ၿပီတဲ့..

လင္ေယာက္်ားကို ဆံုးခဲ့ေပမယ့္ ဥစၥာပစၥည္းေတြကို မခင္ရလိုက္တယ္။ မၾကာဘူး... ေယာက္်ားအသစ္တစ္ေယာက္ကိုပါ မခင္ရလိုက္တယ္။

ေယာက္်ားအသစ္ မခင္ဆီ ေျပာင္းလာတဲ့ေန႔က ေမာင္တင္ အိမ္ကဆင္းတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။

ေယာက္်ားအသစ္နဲ႔ ေမာင္တင္ ေလွကားမွာ ဆံုၾကတယ္။ ေယာက္်ားအသစ္က ေမာင္တင္ကို...

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လြတ္ပါ.. ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ လင္မယားကြာရွင္းၾကရတယ္”

“ဒါ ခင္ဗ်ားနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ေဖာက္ျပားခဲ့မိလို႔ အခုလိုျဖစ္ရတာပါ”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လြတ္ပါ... ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားဘဝ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရတယ္”

“ကိစၥမရွိပါဘူး... ၿပီးတာေတြက ၿပီးသြားခဲ့ၿပီ... မခင္ကို ေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္လိုက္ပါ.. သူ က အအိပ္မက္တယ္”

“သူ အအိပ္မမက္ပါဘူး.. ဒါ သက္သက္မဲ့ေျပာေနတာ”

“သူ အအိပ္မက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္အိုဗာတိုင္ဆင္းၿပီး ျပန္လာတိုင္း သူတံခါးထဖြင့္ မေပးဘူးေလ”

“တကယ္ဆို သူအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ တံခါးဖြင့္မေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ စိတ္လႈပ္ရွားေနလို႔ ဖြင့္မေပးတာ... ခင္ဗ်ားအိမ္ျပန္ေနာက္က်တိုင္း သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတူရွိေနတယ္ေလ”

“................”

(၂)

အေမရိကန္တစ္ဦးနဲ႔ ရုရွားတစ္ဦးက ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္ေၾကာင္းဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ၾကတယ္။

အေမရိကန္က “ငါတို႔အေမရိကန္မွာ လူေတြဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္လပ္သလဲဆို အိမ္ျဖဳေတာ္ေပၚတက္ၿပီး သမၼတကိုဆဲႏိုင္တယ္”

ဒါကို ရုရွားကလည္း အားက်မခံ ျပန္ေျပာတယ္။

“က်ဳပ္တို႔ ရုရွားမွာလည္း အဲဒီလိုလြတ္လပ္မႈေတြရွိတယ္။ Kremlin စင္ေပၚတက္ၿပီး အေမရိကန္သမၼတကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆဲႏိုင္တယ္”

ႏိုင္းႏိုင္းစေန စုစည္းဘာသာျပန္သည္။

အင္တာနက္ေပၚက ဟာသမ်ား

စကားေကာင္း v.s စကားဆိုး -- လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ

အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက ဒီလိုဆိုပါတယ္။

ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ဇနီးကို ေပြ႔ဖက္နမ္းရႈံ႕ရင္း စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔ ဇနီးကို အခုလို ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုတယ္။

“ခင့္ အသားအရည္ေလးက ကိုင္ရတာ ႏူးညံ့ေနတာပဲ.. အသက္ (၄ဝ)လို႔ေတာင္ မထင္ရဘူး”

ဇနီးက ရွက္ရယ္ရယ္ရင္း “ဟုတ္လား ေမာင္! ကိုင္ဖူးသူတိုင္းကလည္း အဲဒီလိုပဲေျပာတယ္”

“ေျဖာင္း” စကားသံနဲ႔အတူ နားရင္းရိုက္သံက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ထြက္လာခဲ့တယ္။

“လူဘယ္ႏွေယာက္ ကိုင္ခဲ့ဖူးလဲ? မွန္မွန္ေျပာစမ္း”

“မ်က္ႏွာေပါင္းတင္တဲ့ဆိုင္က ဝန္ထမ္းတိုင္း အဲဒီလိုပဲေျပာတာပဲ”

ခင္ပြန္းရဲ႕ ေဒါသစကားကို ဇနီးက ငိုငိုယိုယိုနဲ႔ ရွင္းျပတယ္။

ဒါဟာ တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္လို႔ဆိုေပမယ့္ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ဟာသတစ္ခုနဲ႔ တူေနခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား! တကယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ အာရံုစိုက္တတ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ဒီလိုရယ္စရာစကားေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ဆိုတာကို သတိထားမိၾကပါလိမ့္မယ္။

အေျပာမတတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးစရာအျဖစ္က ဝမ္းနည္းစရာအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ့္ကိစၥတစ္ခုက လမ္းတစ္ဝက္မွာတင္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့ရတယ္။

“စကား” ကို လူတိုင္းေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္း စကားေျပာတတ္မယ္မထင္ဘူး။
စကားအေကာင္းေျပာလို႔ရေပမယ့္ လူတိုင္း စကားေကာင္းေတြ ေျပာတတ္မယ္မထင္ဘူး။
ဘာလို႔ စကားေကာင္းမေျပာၾကတာလဲ? အေျဖက လြယ္ပါတယ္.. ပိုမေတြး၊ ပိုမစဥ္းစားလို႔ပါပဲ။

သာဓက တစ္ခုနဲ႔ေျပာရရင္---

ကၽြန္ေတာ္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ဦးရွိတယ္။ အဲဒီမိတ္ေဆြက သူ႔ၿခံေနာက္မွာ အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ဖို႔ စီစဥ္တယ္။ အဲဒီအိမ္ကို ရယ္ဒီမိတ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေဆာက္မွာျဖစ္ၿပီး ျမက္ရိတ္စက္၊ ေပါက္ျပား... စတဲ့ ပန္းၿခံသံုးကိရိယာေတြ ထားဖို႔အတြက္ျဖစ္တယ္။

အိမ္ေဆာက္ေနဆဲမွာ မိတ္ေဆြရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ဦးက သူ႔ကိုေျပာပါတယ္။

“အိမ္ေလွ်ာက္မေဆာက္နဲ႔ .. ဒါ ဥပေဒနဲ႔မညီဘူး”

ဒါကို ကၽြန္ေတာ္မိတ္ေဆြက မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေရးဌာနကို သြားေမးတယ္။ ရလာတဲ့အေျဖက (၁ဝ)ေပပတ္လည္ေဆာက္ရင္ အေရးယူမခံရဘူး။ (၁ဝ)ေပပတ္လည္ေက်ာ္မွ အေရးယူခံရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

မိတ္ေဆြက သူဝယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို တိုင္းၾကည့္ေတာ့ ၁ဝ x ၁၂ ေပျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆိုင္မွာ ဥပေဒနဲ႔ညီတဲ့ (၁ဝ)ေပပတ္လည္ ပစၥည္းေတြကို သူသြားျပန္လဲခဲ့တယ္။ အိမ္ေဆာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မိတ္ေဆြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရင္ဖြင့္ျပတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္နီးခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္မေက်နပ္ဘူး။ ရံုးဌာနေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမးၿပီးၿပီ.. အခုေဆာက္တဲ့အိမ္က ဥပေဒနဲ႔ ညီတယ္တဲ့။ သူႀကိဳက္တဲ့ေနရာတိုင္ပါေစ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔လူမ်ဳိးကို အႏိုင္က်င့္လို႔မရဘူးဆိုတာ သူသိသြားေစရမယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေျပာရတာလဲ?” မိတ္ေဆြကို ကၽြန္ေတာ္က ေဖ်ာင္းဖ်တယ္။

“တကယ္ဆို.. “ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္။ ခင္ဗ်ားသာ သတိမေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္အိမ္က ၂ေပ ေလာက္ပိုသြားၿပီး ဖ်က္ရလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ေငြကုန္လူပမ္းျဖစ္ေတာ့မယ္” လို႔ တျခားရႈေထာင့္က ၾကည့္ၿပီး ဘာလို႔ ခင္ဗ်ားမေျပာခဲ့တာလဲ? သက္ဆိုင္ရာကို ခင္ဗ်ားသြားေမးခဲ့လို႔ ဥပေဒနဲ႔ညီတဲ့ အိမ္တစ္လံုး ခင္ဗ်ားေဆာက္လိုက္ၿပီဆိုတာ သူလဲသိရတာေပါ့”

မိတ္ေဆြက ကၽြန္ေတာ့္စကားကို ေခတၱစဥ္းစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလို ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အိမ္နီးခ်င္းမိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ဦး သူ႔အတြက္ တိုးလာခဲ့တယ္။

ေနာက္ သာဓကတစ္ခုက ---

ကိစၥေသးေသးမႊားမႊားတစ္ခုနဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ၿပီး ကြာရွင္းဖို႔အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ရန္ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက အေကာင္းကေနစတာျဖစ္တယ္။

အဲဒီေန႔မွာ မိန္းမျဖစ္သူက ေစ်းႀကီးေပးရတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္ဝယ္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မိန္းမက ေယာက္်ားကို ဖုန္းဆက္ၿပီး “ရံုးကေန ထြက္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေနာ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ငါးကိုေပါင္းလိုက္မယ္။ ဒီငါးက တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္ လိုသြား၊ ပိုသြားတာနဲ႔ စားမေကာင္းျဖစ္သြားတတ္တယ္”

မိန္းမရဲ႕အေတြးက ေယာက္်ားရံုးဆင္းတာနဲ႔ သူငါးေပါင္းမယ္၊ ေယာက္်ားအိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြး စားလို႔ရၿပီဆိုတဲ့ အေတြးျဖစ္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေယာက္်ားက ရံုးဆင္းၿပီလို႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္တဲ့အခ်ိန္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ေရာက္လာလို႔ မိနစ္(၂ဝ)ၾကာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေနာက္က်သြားခဲ့တယ္။

ဧည့္သည္ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ေယာက္်ားက မိန္းမဆီ ခ်က္ခ်င္းဖုန္းဆက္တယ္။

“ေဆာရီးပဲ... ကိစၥတစ္ခုေပၚလာလို႔ အခုမွ ရံုးကေနထြက္လာရမယ္”

“ဘာေျပာတယ္... အခုမွ ရံုးကေနထြက္လာမယ္ ဟုတ္လား! ငါးဟင္းက ေအးသြားရင္ စားမေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား! ဒီငါးကို ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ဝယ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား!”

မိန္းမရဲ႕အေျပာကို ေယာက္်ားက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ အိမ္ကိုကားအျပင္းေမာင္းၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။ ေတြးရင္း၊ ေမာင္းရင္း လမ္းတစ္ေလ်ာက္လံုး စိတ္ေတြလႈပ္ရွားခဲ့လို႔ မေတာ္တဆ လူတိုက္မိမလိုျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။

အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ မိန္းမကို “ငါးဟင္း ေအးသြားလည္း ေအးပါေစေလ.. ေအးသြားေတာ့လဲ ျပန္ေႏြးၿပီး စားၾကတာေပါ့” ေျပာေတာ့ မိန္းမက “ရွင္က ငါးဟင္းေကာင္းေကာင္းစားဖို႔ ကံကိုမပါဘူး။ ေနာက္ဆိုရင္ ရွင့္ကို ငါးဟင္း အေအးပဲ ေကၽြးေတာ့မယ္”

အဲဒီလို သူတစ္ခြန္း၊ ကိုယ္တစ္ခြန္းနဲ႔ ဆဲဆိုျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကေလးေတြလည္း ငိုယိုလို႔.. ငါးဟင္းတစ္ခြက္က စားပဲြေပၚမွာ စားသူမဲ့ အရာမယြင္းရွိေနခဲ့တယ္။ အဲဒီငါးဟင္းေၾကာင့္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ကြာရွင္းဖို႔နီးနီးျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

သူတို႔ဟာ စကားေျပာတတ္သူလား?

တကယ္လို႔ မိန္းမျဖစ္သူက အိမ္ေဆာက္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြလို ရႈေထာင့္ေျပာင္းၿပီး “မေလာနဲ႔.. မေလာနဲ႔.. ငါးဟင္းေအးသြားလည္း ျပန္ေႏြးလို႔ရတယ္။ ကားကိုသာ ေျဖးေျဖးသာသာေမာင္းခဲ့။ ကၽြန္မတို႔ေစာင့္ေနမယ္” လို႔သာေျပာခဲ့ရင္ ရန္ပဲြကျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

စကားေျပာတတ္တာနဲ႔ မေျပာတတ္တာက လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပြါးႏိုင္တယ္။ အဲဒီလွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ သည္းခံမယ္၊ ေနာက္ကိုေျခတစ္လွမ္းဆုတ္ၿပီး စကားဆိုးကေန စကားေကာင္း၊ ေဒါသစကားကေန ႏူးညံ့စကားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေတြးေတာႏိုင္ခဲ့ရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ၾကည္ႏူးစရာေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ရမွာ ဧကန္မလဲြပါပဲ။

အဲဒီလွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ မစဥ္းစား၊ မဆင္ျခင္ဘဲ ေျပာမိေျပာရာ ေျပာလိုက္ရင္ ဝမ္းနည္း၊ ေဒါသေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ရမွာျဖစ္တယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ မရင့္က်က္ေသးခင္မွာ တစ္ခ်ဳိ႕စကားကို စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာမိတတ္ၾကတယ္၊ အမွားေတြ ေျပာမိတတ္ၾကတယ္။ ေန႔ခင္းေျပာခဲ့တဲ့ စကားကို ညဘက္အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မွာ ေတြးေတာၾကည့္ၿပီး ပိုေကာင္းတဲ့ “စကားေကာင္းေျပာနည္း” နဲ႔ ကိစၥေသးေသးထဲကေန သင္ခန္းစာမ်ားမ်ား၊ လြယ္ကူတဲ့စကားထဲကေန ရင္ထဲထိမွန္ႏိုင္တဲ့ စကားမ်ဳိးေတြ ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏိုင္ၾကပါေစလို႔.....

မူရင္းေရးသားသူ - Liu Yong (劉墉) 好話 v.s 壞話 … 只在一念之間 or google search

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

စကားေကာင္း v.s စကားဆိုး -- လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ

အေမ… ဘာေၾကာင့္ အၾကာႀကီး ကၽြန္မေစာင့္ခိုင္းရက္ခဲ့သလဲ?

အေမ တကယ္ကို အိုစာသြားခဲ့ပါၿပီ.. ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ခြ်ဲႏြဲ႔တဲ့အထိ အိုစာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဖုန္းဆက္တိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ ကၽြန္မကို အေမေမးတတ္တယ္။

"သမီး .. ဘယ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ခဲ့မလဲ?"

မိုင္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္ေဝးတဲ့အေမ့အိမ္ကို ကားသံုးဆင့္စီးမွ ေရာက္တာကိုမဆိုထားနဲ႔ အလုပ္တစ္ဘက္၊ ကေလးတစ္ဘက္နဲ႔ အေမ့အိမ္ျပန္ဖို႔ ကၽြန္မအခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ နားသိပ္မေကာင္းေတာ့တဲ့အေမကို ကၽြန္မအထပ္ထပ္ရွင္းျပခဲ့ေပမယ့္ အေမက ေတာင့္တစြာနဲ႔ေမးတုန္းပါပဲ။

"သမီး ... ဘယ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ႏိုင္မလဲဟင္?"

အထပ္ထပ္ေမးတဲ့ အေမကို စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ ကၽြန္မေအာ္မိခဲ့ရင္ အေမက တအင္း..အင္း သေဘာေပါက္ဟန္နဲ႔ ဖုန္းကို အသာခ်လိုက္တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရက္သိပ္မၾကာပဲ အေမကဖုန္းဆက္ၿပီး အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ထပ္ေမးတတ္ျပန္တယ္။ အလိုမက်တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ေမးရင္လည္း အခ်ည္းႏွီးပဲဆိုတာသိေပမယ့္ ထပ္သလဲလဲ ေမးေနတဲ့ အေမေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ေတြေပ်ာ့သြားၿပီး သက္ျပင္းကို မသိမသာခ်မိတယ္။

ကၽြန္မ မေအာ္မေငါက္မွန္းသိေတာ့ အေမက ဝမ္းသာအားရထပ္ေျပာတယ္။

“ၿခံေနာက္က သလဲသီးေတြ အပြင့္ပြင့္ေနၿပီ၊ ဖရဲသီးေတြ မွည့္ေတာ့မယ္၊ သမီး.... အျမန္ျပန္ခဲ့ပါ”

“အလုပ္ေတြ ဒီေလာက္ရႈပ္ေနတာ အေမရာ.. ကၽြန္မ ခြင့္ရႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”

“အေမ ကင္ဆာျဖစ္ေနတယ္။ ႏွစ္ဝက္ေလာက္ပဲ အသက္ရွင္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေလ”

အေမရဲ႕အေျပာကို ကၽြန္မဝင္ဟန္႔ေတာ့ အေမက တခစ္..ခစ္နဲ႔ သေဘာက်ရယ္ေမာေနခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးရြာ၊ ေလႀကီးလာတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္လို႔ ဗိုက္နာခ်င္ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကို အေမက ဆူဆဲတတ္တယ္။ အခုေတာ့ အသက္ႀကီး အုိမင္းသြားတဲ့အေမက ကၽြန္မကို လိမ္ညာေျပာဖို႔ သင္ေပးေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မနဲ႔အေမၾကားမွာ ဒီလိုေမးခြန္းေတြက ထပ္သလဲလဲျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေမးခြန္းကို ကၽြန္မ မၾကားရက္ေတာ့လို႔ ေနာက္လမွာ ျပန္ခဲ့ဖို႔ေျပာေတာ့ အေမခမ်ာ ဝမ္းသာလြန္းလို႔ တံေတြးေတာင္သီးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အၿမဲမၿပီးျပတ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြက အိမ္ျပန္ဖို႔ထက္ အေရးႀကီးေနခဲ့လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္မ အိမ္မျပန္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဖုန္းရဲ႕ တစ္ျခားတစ္ဘက္မွာ အေမရဲ႕ စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။

“အေမ… သမီးကို စိတ္ဆိုးေနတာလား?”

အားနာနာနဲ႔ ကၽြန္မကဆိုေတာ့ အေမက ပ်ာပ်ာသလဲ ျပန္ေျပာတယ္။

“စိတ္မဆိုးပါဘူး သမီး.. အေမ စိတ္မဆိုးဘူး။ သမီးလုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ”

ရက္သိပ္မၾကာပဲ အေမ့ဆီက အေရးတႀကီးဖုန္းလာျပန္တယ္။ စပ်စ္သီးေတြ၊ သစ္ေတာ္သီးေတြမွည့္လို႔ ကၽြန္မကို အျမန္ျပန္လာစားဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလိုအသီးေတြက ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ေစ်းတိုင္းမွာ ၅က်ပ္ ၁ဝနဲ႔ ဝယ္စားႏိုင္ေၾကာင္း ကၽြန္မေျပာေတာ့ အေမက သိပ္ဘဝင္မက်ဘူး။ ကၽြန္မက အေမကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး “ၿမိဳ႕ေပၚက အသီးေတြေျမၾသဇာမ်ားတယ္၊ ပိုးသတ္ေဆးမ်ားတယ္။ အေမ့အသီးေလာက္ မခ်ဳိဘူး” လို႔ ေျပာေတာ့ အေမက သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာျပန္တယ္။

စေနေန႔ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ေနအပူရွိန္က ျပင္းအားေကာင္းေနခဲ့တယ္။ အိမ္ျပင္မထြက္ရဲလို႔ အိမ္ထဲမွာ ေလေအးစက္နဲ႔ ကၽြန္မေနခဲ့တယ္။ သမီးငယ္က ကိတ္မုန္႔စားဖို႔ အတင္းပူဆာလို႔ အိမ္ျပင္ကို မထြက္မေန ကၽြန္မထြက္ခဲ့ရတယ္။ အပူေငြ႔ေတြ တရိပ္ရိပ္တက္ေနတဲ့ လမ္းမထက္မွာ အေမရဲ႕ ေနာက္ေက်ာအရိပ္ကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္မိတယ္။ ၾကည့္ရတာ ကားေပၚက အခုမွ အေမဆင္းလာတာျဖစ္မယ္။ လက္မွာ ဆဲြျခင္းတစ္လံုးအျပင္ ေက်ာမွာ ခပ္ေလးေလးအိတ္တစ္လံုးကို အေမလြယ္ပိုးထားတယ္။ လြယ္ပိုးထားတဲ့အရာေတြကို လူေတြတိုက္မိမွာစိုးလို႔ထင္တယ္.. ခါးကိုေကြးညႊတ္ၿပီး လမ္းေပၚက လူေတြကို အေမေကြ႔ေရွာင္ေနခဲ့တယ္။ လူေတြၾကားထဲမွာ အေမလွမ္းလိုက္တဲ့ ေျခလွမ္းတိုင္းက အားပါေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေခၚသံေၾကာင့္ အေမေခါင္းေထာင္ၿပီး လူအုပ္ၾကားထဲမွာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္လိုက္ရွာတယ္။ ကၽြန္မကိုေတြ႔ေတာ့ အေမက ရယ္ျပတယ္။ ဝမ္းသာလြန္းလို႔ထင္တယ္ အေမ့ဆီက ဘာသံမွထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမကပါသမွ် အရာေတြကို ဝမ္းသာအားရထုတ္ေပးတယ္။ အေမရဲ႕ လက္ဖမိုးမွာ ေသြးစြန္းေနတဲ့ ပလာစတာနဲ႔ ဒဏ္ရာတခ်ဳိ႕ကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမက ကၽြန္မကို ၿပံဳးျပၿပီး “စား.. သမီး.. စား.. ဒါေတြအားလံုး အေမကိုယ္တိုင္ ခူးခဲ့တာ”

ခရီးေဝးမသြားခဲ့ဖူးတဲ့အေမ ကၽြန္မရဲ႕စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ကၽြန္မဆီအေရာက္ လာခဲ့တယ္။ အေမစီးခဲ့တာက ေစ်းအခ်ဳိဆံုးနဲ႔ ေလေအးစက္မပါတဲ့ကား၊ က်ပ္ညပ္ေနတဲ့ ကားေပၚမွာ စပ်စ္သီး၊ သစ္ေတာ္သီးေတြ မပြန္းမပဲ့ဖို႔ အေမဘယ္လို ယူခဲ့သလဲ၊ ကားကို အေမဘယ္လိုစီးခဲ့တယ္၊ အသီးေတြကို ဘယ္လိုကာကြယ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မေတြးရက္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မသိတာတစ္ခုက ကမာၻေပၚမွာ အေမရွိတဲ့ေနရာတိုင္း ထူးဆန္းမႈေတြရွိေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။

ကၽြန္မနဲ႔ (၃)ရက္ပဲ အေမေနခဲ့တယ္။ ေနဝင္ေနထြက္ အလုပ္သြားတဲဲ့အျပင္ သားသမီးေတြကို ေစာင့္ထိန္းရတဲ့ကၽြန္မ ပင္ပန္းမွာ စိုးလို႔ပါတဲ့… ကၽြန္မကို သူဘာမွမကူညီႏိုင္ခဲ့သလို မီးဖိုေခ်ာင္က ေခတ္မီအသံုးအေဆာင္ေတြ သူ႔ေၾကာင့္ပ်က္ဆီးမွာစိုးလို႔ မကိုင္တြယ္ရဲခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ မသိေအာင္ ကားလက္မွတ္ဝယ္ၿပီး အေမ တိတ္တိတ္ေလး ထြက္သြားခဲ့တယ္။

အိမ္ျပန္ၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကၽြန္မကို အေမလြမ္းျပန္တယ္။ ကၽြန္မကို အိမ္ျပန္ခဲ့ဖို႔ အေမေတာင္းဆိုျပန္တယ္။

“အေမ.. ခဏေလာက္ေတာ့ သည္းခံေစာင့္ေနာ္”

အေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွာ အေမ့ညီမဆီက ဖုန္းရတယ္။

“သမီးအေမေနမေကာင္းဘူး… အျမန္ျပန္ခဲ့ပါ”

အေဒၚရဲ႕စကားက ကၽြန္မကို ပ်ာယာခတ္သြားေစတယ္။ ငိုငိုယိုယိုနဲ႔ ကားဂိတ္ေျပးၿပီး ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ကားနဲ႔ အေမ့အိမ္ကို ကၽြန္မျပန္ခဲ့တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္မဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သေနမိတယ္။

ဒီတစ္ေခါက္လည္း ကၽြန္မကို အေမလိမ္ညာတာျဖစ္ပါေစ၊ အေမေနေကာင္းပါေစ…
တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ အေမေျပာတဲ့စကားကို ကၽြန္မ နားေထာင္ခ်င္ေသးတယ္
အေမခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြအားလံုး ကၽြန္မကုန္ေအာင္စားခ်င္ေသးတယ္
အလုပ္က ခြင့္ယူၿပီး အေမ့ဆီ ကၽြန္မျပန္ခဲ့ခ်င္ေသးတယ္

လူေတြဟာ အသက္(၈ဝ)အထိ အသက္ရွင္ေနလည္း မိခင္ဆိုတာ လိုအပ္ေၾကာင္း အခုမွ ကၽြန္မနားလည္ခဲ့တယ္။ ရြာဝမွာ ကားဆိုက္ေတာ့ အေမက အေျပးလာႀကိဳတယ္။ အေမ့ကိုေျပးဖက္ၿပီး ကၽြန္မငိုမိ၊ ရယ္မိတယ္။

“အေမ ဘာေျပာေျပာေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတယ္လို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ အေမ”

ကၽြန္မရဲ႕ မေက်မနပ္စကားကို ၾကားေပမယ့္ အေမက ကၽြန္မကိုၿပံဳးရယ္ၿပီး ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

အိမ္ထဲဝင္လိုက္ အိမ္ျပင္ထြက္လိုက္နဲ႔ အေမၾကည့္ရတာ မပင္ပန္းဘဲ ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။ စားပဲြခံုေပၚ စားစရာေတြ တည္ခင္းၿပီး ကၽြန္မခ်ီးက်ဴးတာကိုခံဖို႔ အေမေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

“ပဲက တူးသြားၿပီ၊ ဖက္ထုပ္အခြံက ထူလြန္းတယ္၊ အသားက ငန္လိုက္တာ”

အားမနာတမ္း ကၽြန္မေဝဖန္ေတာ့ ၿပံဳးေနတဲ့အေမ့မ်က္ႏွာက အားနာတဲ့ဘက္ကို ေျပာင္းသြားၿပီး မသိမသာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ေနခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲကေန ကၽြန္မတိတ္တိတ္ေလး ခိုးရယ္ေနခဲ့မိတယ္။ သူခ်က္ထားတဲ့ အစားအစာေတြ စားေကာင္းေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးရင္ ကၽြန္မကို အဆမတန္ အေမစားခိုင္းေတာ့မယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မသိေနတယ္။ ကၽြန္မျပန္ခ်ိန္မွာလည္း အမ်ားႀကီး ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိေနတယ္။

အေမအတြက္ ကၽြန္မခ်က္ျပဳတ္ခ်ိန္၊ သူနဲ႔စကားစျမည္ေျပာခ်ိန္မွာ အေမက ကၽြန္မကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနတတ္တယ္။ သူ႔အၾကည့္ေတြထဲမွာ ကရုဏာေတြ၊ ခ်စ္ေမတၱာေတြပါေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဘာေျပာေျပာ ပါးစပ္ေလးဟ၊ နားေလးစြင့္ၿပီး အေမ ဂရုတစိုက္နားေထာင္တယ္။ ကၽြန္မအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ကုတင္ေဘးမွာထိုင္ၿပီး ကၽြန္မကို ၿပံဳးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

“သမီးကို အေမဒီေလာက္ခ်စ္တာ.. ဘာျဖစ္လို႔ သမီးနဲ႔အတူ လိုက္မေနတာလဲ အေမ”

“ၿမိဳ႕ေပၚမွာ တိုက္ႀကီးေတြနဲ႔ အေမ မေနတတ္ဘူး သမီးရယ္”

အေမ့အိမ္မွာ ရက္ၾကာၾကာမေနဘဲ အလ်င္စလို ကၽြန္မျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ အေမက ေနာက္ထပ္တစ္ရက္ ထပ္ေနဖို႔ လိုလိုလားလား ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ရြာနဲ႔မိုင္အေတာ္ေဝးတဲ့ ေနရပ္ဆီကို လူလြတ္ၿပီး ေစ်းဝယ္ထားခိုင္းေၾကာင္း၊ ကၽြန္မႀကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကၽြးဖို႔ အေမျပင္ဆင္ထားေၾကာင္း ေျပာတယ္။ အေဒၚ့အိမ္ကေန ကၽြန္မျပန္လာေတာ့ အေမက စားစရာေတြ စားပဲြခံုအျပည့္နဲ႔ ကၽြန္မကိုေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

စားပဲြေပၚက ဟင္းေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ တုန္လႈပ္မိတယ္။ ငါးဟင္းက ငါးေၾကးခြံေတြ မေျပာင္ဘူး။ ၾကက္သားေပၚမွာ အေမြးေတြ မစင္ဘူး။ မိႈဟင္းထဲမွာလည္း ဆံပင္ေမြးေတြနဲ႔ ဟင္းတိုင္းက မထိမတို႔ရဲေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ႏုပ်ဳိစဥ္က အေမဟာ အသန္႔အလြန္ႀကိဳက္သူပါ။ ခုေတာ့ အိုစာလြန္းလို႔ အသန္႔၊ မသန္႔ေတာင္ အေမ မခဲြျခားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟိုေမႊဒီေမႊနဲ႔ ကၽြန္မအားရပါးရ စားတာကိုမေတြ႔ေတာ့ အေမက မသိမသာသက္ျပင္းခ်တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မကို ညကားနဲ႔ ျပန္ဖို႔ စီစဥ္ေပးခဲ့တယ္။

ညေမွာင္နက္နက္မွာ အေမက ကၽြန္မလက္ကိုတဲြၿပီး ေတာလမ္း၊ ရြံ႕လမ္းေတြမွာသြားရတာ ကၽြန္မ က်င့္သားမရမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး ကားေပၚအထိလိုက္ပို႔ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကို ဟိုမွာ၊ ဒီမွာနဲ႔ ကားထြက္ခါနီးမွ ကားေပၚက အေမဆင္းတယ္။ ကားေပၚက အေမအဆင္းမွာ တံခါးနဲ႔အကၤ်ီခ်ိတ္မိၿပီး အေမ ဟပ္ထိုးလဲတယ္။ ကားျပတင္းေပါက္ကေန သတိထားဖို႔ လွမ္းေအာ္တဲ့ကၽြန္မ အသံကို အေမမၾကားခဲ့ဘူး။ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္သြားတဲ့ ကားေနာက္အေမအေျပးလိုက္ရင္း “သမီး.. သမီးကို အေမစိတ္မဆိုးဘူး.. သမီးအလုပ္မ်ားေနတယ္ဆိုတာ အေမသိတယ္” လို႔ ေအာ္တယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ အေမအိမ္ကၽြန္မျပန္ခဲ့တာကို အေမအားရေက်နပ္သြားပံုရတယ္။ ကၽြန္မကို အိမ္ျပန္ခဲ့ဖို႔ အေမထပ္မေျပာခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ကေပ်ာ္စရာသတင္းေတြပဲ ကၽြန္မကို အေမေျပာျပတတ္တယ္။

“အိမ္မွာ လိမၼာတဲ့ႏြားေလးတစ္ေကာင္ ထပ္တိုးတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေႏြဦးေရာက္ရင္ ၿခံထဲမွာ အေမပန္းအျပည့္စိုက္မယ္”

အေမ့စကားေတြက ကၽြန္မရင္ကိုေႏြးေထြးေစခဲ့တယ္။ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ အေမ့ညီမရဲ႕ ဖုန္းကို ကၽြန္မရခဲ့ျပန္တယ္။

“သမီးအေမေနမေကာင္းဘူး… အျမန္ျပန္ခဲ့ပါ”

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္မ မယံုေတာ့ဘူး။ ေရွ႕ရက္ကမွ အေမနဲ႔ကၽြန္မ ဖုန္းေျပာခဲ့ေသးတယ္။ သူေနေကာင္းေၾကာင္း၊ သူ႔ကိုစိတ္မပူဖို႔ ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခဲ့ဖို႔ အေဒၚက ကၽြန္မကို ေလာေနခဲ့လို႔ အေမႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကိတ္မုန္႔ဝယ္ၿပီး မယံုတစ္ဝက္၊ ယံုတစ္ဝက္နဲ႔ ရြာကိုကၽြန္မျပန္ခဲ့တယ္။ ရြာေရာက္ေတာ့ အေဒၚက လည္ပင္းရွည္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မကိုေမွ်ာ္ေနတယ္။ အေမလာႀကိဳတာကို မေတြ႔ေတာ့ မေကာင္းတဲ့နိမိတ္က ကၽြန္မရင္ထဲ ရုတ္တရက္တိုးဝင္လာခဲ့တယ္။

ကၽြန္မကို အေၾကာင္းၾကားခ်ိန္တည္းက အေမမရွိေတာ့ေၾကာင္း၊ စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ သူထြက္ခြာသြားေၾကာင္း အေဒၚက ကၽြန္မကို ေျပာျပတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ဝက္က အေမမွာ ကင္ဆာေရာဂါရွိေၾကာင္း စစ္ေဆးေတြ႔ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကို အေမက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာဘဲ ခါတိုင္းလို အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ဘာမွမျဖစ္သလို ေနခဲ့တယ္။ အရာအားလံုးကို အစဥ္တက် စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ အေမ့မွာ မ်က္စိတိမ္စဲြေနေၾကာင္း၊ အရာဝတၳဳေတြကို ေကာင္းစြာမျမင္ႏိုင္ေၾကာင္း အေဒၚက ကၽြန္မကိုေျပာျပျပန္တယ္။

အေမ့အတြက္ ကိတ္မုန္႔ကို ရင္ဝမွာထားၿပီး ကၽြန္မတင္းတင္းေလး ဖက္ထားမိတယ္။ ကၽြန္မရင္တစ္ခုလံုး ဟာေနခဲ့တယ္။ အေမက သူ႔အတြက္ အသက္ရွင္ဖို႔ရက္သိပ္မက်န္ေၾကာင္းသိလို႔ ကၽြန္မကို မၾကာခဏ ဖုန္းဆက္ၿပီး ျပန္ခိုင္းခဲ့ပံုရတယ္။ ကၽြန္မကို ျမင္ရဖို႔၊ ကၽြန္မနဲ႔ စကားေတြေျပာရဖို႔အတြက္ ကၽြန္မကို အိမ္ျပန္ခိုင္းခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ မစားရဲ၊ ေခ်းမ်ားခဲ့တဲ့ မသန္႔မရွင္း အေမရဲ႕ ဟင္းေတြကလည္း အေမအျမင္ေတြ မႈန္ဝါးခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မကို ကားဂိတ္လိုက္ပို႔ခဲ့တဲ့ညက အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အေမေခ်ာ္လဲခဲ့မလား? နေမာ္နမဲ့ႏိုင္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ သိႏိုင္ခဲ့ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အေမ… လူ႔ဘဝထဲကေန ေနာက္ဆံုး ခဲြထြက္သြားမယ့္အခ်ိန္မွာေတာင္ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ေဟာင္းမွာ (Petunia) ေခါင္းေလာင္းႏႊယ္ပန္းေတြ ပန္းပြင့္ေနၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မကို အားရဝမ္းသာေျပာသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကဝတ္ခဲ့တဲ့ ခရမ္းေရာင္အကၤ်ီလို ပဲခင္းကပန္းေတြ ပြင့္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့တယ္။ အေမက အခ်စ္ေတြ၊ ေႏြးေထြးမႈေတြကို ခ်န္ထားခဲ့ၿပီး လူ႔ဘဝထဲကေန ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေလာကမွာ ကၽြန္မကို စိတ္မဆိုးတတ္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသူဟာ အေမပါ…
ဒီေလာကမွာ ကၽြန္မအျပန္ကို အၿမဲေစာင့္ႀကိဳေနတတ္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသူဟာ အေမပါ..
အေမရဲ႕ေမတၱာ၊ အေမရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ အေမ့ကိုဒီေလာက္အၾကာႀကီး ကၽြန္မေစာင့္ခိုင္းရဲခဲ့တာပါ အေမ….

မူရင္းေရးသားသူ -劉繼榮 (Liu Ji Rong) 母親，我怎麼讓你等了那麼久

ဒီစာကို အီးေမလ္နဲ႔ ေဝမွ်ေပးခဲ့တဲ့ Myo Myoကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

၂၆.၉. ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ (၁ဝ)ႏွစ္ၾကာ ထာဝရခဲြခြါသြားတဲ့ အေမအား လြမ္းဆြတ္လွ်က္

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္

အေမ… ဘာေၾကာင့္ အၾကာႀကီး ကၽြန္မေစာင့္ခိုင္းရက္ခဲ့သလဲ?

လူမည္းနံပါတ္ (၁)မ်ား

Barack Hussein Obama

အထူးေျပာစရာမလိုပါဘူး... ပထမဦးဆံုး အေမရိကန္ လူမည္းသမၼတျဖစ္ပါတယ္

Condoleezza Rice

သမၼတ ကလင္တန္လက္ထက္က Madeleine Korbel Albright ၿပီးရင္ ဒုတိယေျမာက္ အမ်ဳိးသမီး ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေသာ လူမည္း ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဆိုရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။ Rice ဟာ ရုရွားစကားကို ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္ထားၿပီး ဆိုဗီယက္လက္နက္ထိန္းခ်ဳပ္ေရး ပညာရွင္ျဖစ္တယ္။ ျပင္သစ္စကားကို (၉)ႏွစ္ၾကာ သင္ၾကားခဲ့သူျဖစ္သလို စႏၵားရားကို ေကာင္းမြန္စြာတီးခတ္တတ္သူျဖစ္ပါတယ္။

Denzel Washington

ပီပီျပင္ျပင္နဲ႔ သဘာဝက်က် သရုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၿပီး မိန္းကေလးအမ်ားႏွစ္သက္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ၉ဝခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ေဟာ္လိဝုဒ္က လက္ခံၿပီးေနာက္ ရုပ္ရွင္ေလာကထဲ ဝင္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ေဟာ္လိဝုဒ္က နာမည္အႀကီးဆံုးနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုး လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။ (၁၉၈၈)ခုႏွစ္ ၆ဝႀကိမ္ေျမာက္မွာ ေအာ္စကာဆုအတြက္ ဆန္ကာတင္ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရၿပီး (၁၉၉ဝ) ခုႏွစ္ ၆၂ ႀကိမ္ေျမာက္မွာ ေအာ္စကာဆု ခ်ီးျမႇင့္ ခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ (၁၉၉၃)ခုႏွစ္၊ (၂ဝဝဝ)ႏွစ္၊ (၂ဝဝ၂)ခုႏွစ္ စတဲ့ ႏွစ္အသီးသီးမွ ၆၅ ႀကိမ္ေျမာက္၊ ၇၂ ႀကိမ္ေျမာက္၊ ၇၄ ႀကိမ္ေျမာက္ ေအာ္စကာဆုအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတယ္။ စုစုေပါင္း (၅) ႀကိမ္ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရၿပီး (၂)ႀကိမ္မွာ တဲြဖက္သရုပ္ေဆာင္၊ (၃)ႀကိမ္မွာ အေကာင္းဆံုး အမ်ဳိးသားသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေအာ္စကာဆုတစ္ႀကိမ္ ခ်ီးျမႇင့္ခံခဲ့ရတဲ့ Denzel Washington ဟာ Sydney Poitier ၿပီးရင္ ေဟာ္လိဝုဒ္က အေကာင္းဆံုးလူမည္းသရုပ္ေဆာင္ ျဖစ္တယ္လို႔ တစ္ခ်ဳိ႕က ေဝဖန္ခဲ့ပါတယ္။

Samuel L. Jackson

၁၉၈၁ ခုႏွစ္မွာ "Jungle Fever"ဇာတ္ကားထဲက ေဆးစဲြသူအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ Samuel L.Jacksonဟာ Cannes Film Festival မွာ ပထမဦးဆံုး အကယ္ဒမီရခဲ့တဲ့ လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ "Pulp Fiction"ဇာတ္ကားနဲ႔ ေအာ္စကာဆု ဆန္ကာတင္ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတယ္။

Halle Berry

အေမရိကန္ "People" မဂၢဇင္းရဲ႕ "အလွဆံုး အမ်ဳိးသမီး အေယာက္ (၅ဝ)" ထဲမွာ (၇)ႀကိမ္ပါဝင္ခြင့္ရသူျဖစ္တယ္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က "Esquire" မဂၢဇင္းမွာ စဲြေဆာင္မူအရွိဆံုး အမ်ဳိးသမီးအျဖစ္ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရတယ္။ ေဟာ္လိဝုဒ္က သူ႔ကို "ပုလဲနက္" လို႔ တင္စားၾကပါတယ္။

Hattie McDaniel

Hattie McDaniel ဟာ ပထမဦးဆံုး ေအာ္စကာဆုခ်ီးျမႇင့္ခံခဲ့ရတဲ့ လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမတိုင္ခင္ လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ ေျမာက္မ်ားစြာရွိခဲ့ေပမယ့္ ဆန္ကာတင္ေရြးခ်ယ္ႏႈန္း နည္းခဲ့ပါတယ္။ (၁၉၃၉)ခုႏွစ္ "Gone With The Wind" ဇာတ္ကားမွာ Nannyအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ၿပီး ေအာ္စကာဆုရခဲ့တဲ့အတြက္ နာနီလို႔လူသိမ်ားခဲ့သူျဖစ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ Hattieဟာ သူပါတဲ့ဇာတ္ကားတိုင္းမွာ နာနီအခန္းကပဲ အမ်ားဆံုးသရုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

Michael Jackson

King of Pop လို႔တင္စားခံရၿပီး Elvis Presleyၿပီးရင္ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ ၾသဇာလႊမ္းမုိးႏိုင္ဆံုး အဆိုေတာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ "THRILLER" ဆိုတဲ့သူ႔စီးရီးက ကမာၻ႔အေရာင္းရဆံုး စံခ်ိန္တင္ခဲ့တယ္။ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္က ေကာက္ယူခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းအရ မူရင္းေရာင္းေခြေပါင္း သန္း၇၅ဝရွိခဲ့ၿပီး World Guinnessစာအုပ္မွာ အေရာင္းရဆံုးစီးရီးအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ခံခဲ့ရပါတယ္။

Will Smith

"ေဟာ္လိဝုဒ္မွာ ထုတ္လုပ္သူေတြက လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ေတြအေပၚ အဆင့္အတန္းခဲြၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူျဖဴေတြထက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ပိုႀကိဳးစားဖို႔ သဘာဝတရားက ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္" လို႔ Will Smith က ေျပာခဲ့တယ္။ သူက ေဟာ္လိဝုဒ္ လူမည္းသရုပ္ေဆာင္ေလာကမွာ ေစ်းအျမင့္ဆံုးသရုပ္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ Grammy Awardsဆု မ်ားစြာရရွိခဲ့ၿပီး "Men In Black" "Enemy of the State " စတဲ့ လက္မွတ္အေရာင္း စံခ်ိန္တင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။

Arthur Ashe

လူမ်ဳိးအဆင့္အတန္းခဲြျခားမူ ျပင္းထန္တဲ့ၿမိဳ႕ကေန Arthur ကိုေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုခဲြျခားမူေၾကာင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက လူမ်ဳိးခဲြျခားေရးဝါဒကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ Arthur ကို ႏွလံုးသြင္းခဲ့ဟန္တူတယ္။ သူဟာ ပထမဦးဆံုးေသာ Davis Cupအဖဲြ႔ဝင္ အာဖရိကလူမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ပထမဆံုးေသာ ေရႊတံဆိပ္ဆုရ လူမည္းတင္းနစ္ ကစားသမားတစ္ဦးလည္းျဖစ္တယ္။ ဆုရတဲ့ႏွစ္က ေက်းဇူးတင္စကားမွာ လူမ်ဳိးခဲြျခားေရး၊ လူအဆင့္အတန္းခဲြျခားေရး အေၾကာင္းကို သူထည့္ေျပာခဲ့တယ္။

က်န္လူမည္းတစ္ခ်ဳိ႕ကို ဆက္လက္ေရးသြားပါအုန္းမယ္..

လူမည္းနံပါတ္ (၁)မ်ား

ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္

blogspot.comကို ျမန္မာျပည္က တိုက္ရိုက္ၾကည့္ခြင့္မရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုက္တစ္ခု (ဥပမာ- nineninesanay.com) လုပ္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အႀကံေပးလာၾကပါတယ္။ ျပည္တြင္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ကြၽန္မအတြက္ဆိုက္တစ္ဆိုက္ ဝယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုပါတယ္။ ဒါက ျပႆနာမရွိပါဘူး... ျပႆနာက (www.nineninesanay.com) ကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က ဝယ္ယူထားႏွင့္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြၽန္မကို လက္ေဆာင္ေပးဖို႔နဲ႔ ေပးဖို႔ေမ့သြားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ :P ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္းႏိုင္းစေနနာမည္နဲ႔ .com ကို ဝယ္ယူမရျဖစ္ၿပီး တစ္ျခား .net .org....နဲ႔သာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ .com ကိုပဲ ကြၽန္မလိုခ်င္တဲ့အတြက္ ဝယ္ယူခဲ့တဲ့ nineninesanay.com ကို လက္ေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြျပန္အမ္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မကို တစ္ခုခုျပဳလုပ္ေပးဖို႔ ဝယ္ယူထားသူကို ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္..

ႏုိင္းႏိုင္းစေန

ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္

ကြၽန္မရဲ႕ တူေလးေတြ

ရြာေရာက္တုန္း တူအငယ္တစ္ေယာက္တက္ေနတဲ့ မူႀကိဳေက်ာင္းကို ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ရြာရဲ႕မူႀကိဳေက်ာင္းက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးပဲ။ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္၊ အိမ္ေအာက္ထပ္ရွိရင္ မူႀကိဳဆိုတာျဖစ္သြားတယ္။ ၿမိဳ႕မွာလို ဘာကေလးကစားစရာ အသံုးအေဆာင္မွ မရွိဘူး။ ေတာမို႔ ေတာဓေလ့ ကစားနည္းျဖစ္တဲ့ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္တာပဲ ရွိခဲ့တယ္။

တူအငယ္ဆံုးတစ္ေယာက္ အရင္တစ္ေခါက္ ကြၽန္မျပန္တုန္းက ဘယ္လိုေခၚေခၚ အနားမကပ္ဘူး။ ျမင္းလိုေပးစီးလိုက္၊ စာေတြဖတ္ျပ၊ သီခ်င္းေတြဆိုျပလိုက္မွ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသြားေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ေတာ့ လူကိုျမင္တာနဲ႔ "အားးးးရီ... " ဆိုၿပီး ေျပးဖက္တယ္။

နားကားေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးရင္ သူအရမ္းေပ်ာ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ကြၽန္မကို ဓာတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတယ္။


ရြာမွာ တူ၊ တူမ သံုးေယာက္၊ ၿမိဳ႕မွာ ႏွစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း ကြၽန္မမွာ တူ၊ တူမ ငါးေယာက္ရွိတယ္ :P

ဓာတ္ပံုေတြခ်ည္း မတင္ပါနဲ႔.. စာေတြလည္း တင္ပါအုန္းတဲ့.. လာေအာ္ပါတယ္။ စာေတြေရးပါ့မယ္.. အားတာနဲ႔ စာေတြေရးမွာပါ။ ခုေတာ့ အလုပ္မွာ ကိစၥနည္းနည္းရႈပ္ေနတာေၾကာင့္ စာေတြမေရးျဖစ္တာ နားလည္ေပးပါ။ ဒီဘေလာ့ဂ္က စာေတြ၊ ပံုေတြကို အပ်င္းေျပလာၾကည့္၊ လာဖတ္ၾကတဲ့အတြက္ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔....

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြၽန္မရဲ႕ တူေလးေတြ

ေတာင္ႀကီးကို လြမ္းေနသူအတြက္

ကြၽန္မေတာင္ႀကီးမွာေနမွန္း သိေတာ့ ေတာင္ႀကီးမွာေနတ့ဲ၊ ေနခဲ့ဖူးၾကတဲ့ သူေတြဆီက စာေတြရတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ေတာင္ႀကီးကိုခဲြခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး။ ေတာင္ႀကီးပံုေလးေတြ ရိုက္ခဲ့ပါအုန္း.. တင္ပါဦးဆိုတာနဲ႔ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုတစ္ခ်ဳိ႕ကိုတင္လိုက္ပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးကသိတဲ့အတိုင္း တိုက္ေတြ၊ တိုက္ေတြကလဲြရင္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိလွဘူး။ ေနခဲ့ဖူးသူေတြအတြက္ေတာ့ ဒီေနရာေလးက ဘာျဖစ္သြားၿပီ၊ ဟိုေနရာေလးက ဘာေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ သိခ်င္တတ္ၾကတယ္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာ အမွန္ပါပဲ...

အိမ္ကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ေတာင္ႀကီးေပါ့...

(၆)လအတြင္း တိုက္လွလွေလးေတြ ဟိုတစ္လံုး၊ ဒီတစ္လံုး မိႈလိုေပါက္လာလိုက္ၾကတာ

အ.ထ.က (၄) အတက္လမ္းက
အ.ထ.က (၄) ေက်ာင္းထြက္ေတြမ်ားလို႔
အမွတ္တရ ရိုက္ေပးခဲ့တယ္

ေတာင္ႀကီးခ်ယ္ရီေျမ အဖဲြ႔သားေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္ဘာကေဖးနားက
(ျမစပယ္ တည္းခိုခန္းနားက)
ႀကံဳတုန္းေၾကာ္ျငာဝင္လိုက္အုန္းမယ္ (ကြၽန္မကို ဖရီးေပးသံုးလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္:P)
သူတို႔ဆိုင္ (MTG)က ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ စပိအျမန္ဆံုး၊ သံုးရအဆင္ေျပဆံုးဆိုင္ပါ

ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ ဒီလိုမနက္ခင္းမွာ
လမ္းထေလွ်ာက္ရတာ အေကာင္းဆံုးေပါ့
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းၿခံနားက မင္းလမ္းအေပၚဘက္)

မနက္ခင္းမို႔ မင္းလမ္းမွာ လူေရာ ကားေရာ ရွင္းေနတယ္
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းၿခံနားက မင္းလမ္းေအာက္ဘက္)

ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မနက္ခင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတာ
အိမ္ကေန ေတာင္ႀကီးဟိုတယ္ဘက္ထိ ေရာက္သြားတယ္ :P
(ရပ္ေတာ္မူဘုရား သြားတဲ့ဘက္)

ေတာင္ႀကီးဟိုတယ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ ျမဴေတြမစဲေသးဘူး
ဟိုတယ္ ထင္းရွဴးေတာထဲမွာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္သူေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔
ဟိုတယ္ထဲေတာ့ မဝင္ခဲ့ဘူး
ေတာင္ခြၽန္းက သူ႔မ်က္ႏွာကို ျမဴေတြနဲ႔ ကြယ္ထားတုန္း...
(ဟိုတယ္အလြန္ လမ္းၾကားတစ္ခုေပါ့... မုန္ညႇင္းခ်ဥ္ဝယ္ဖို႔အသြား)

မုန္ညႇင္းခ်ဥ္ဝယ္ၿပီး အျပန္မွာ ေတာင္ခြၽန္းက သူ႔မ်က္ႏွာကို ခဏလွစ္ျပတယ္
အစက စူဌာမုနိဘုရားအထိ လမ္းေလွ်ာက္မလို႔ပါပဲ။
(၁ဝ)နာရီ ေလဆိပ္ဆင္းရမယ္ဆိုတာနဲ႔ မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး
တကၠသိုလ္ဘက္လည္း မေရာက္ျဖစ္ဘူး။
တကၠသိုလ္ဖက္က ပံုေတြ တင္ေပးပါလို႔ ေတာင္းထားသူေတြ
ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္မွ ရိုက္ခဲ့ပါမယ္လို႔....
ေတာင္ႀကီးမွာ တိုက္ေတြ၊ လမ္းေတြကလဲြရင္ ေထြေထြထူးထူးေတြ သိပ္မရွိပါဘူး
ဒါေပမယ့္ အဲဒီတိုက္ေတြ၊ လမ္းေတြကိုက လြမ္းေမာခ်င္စရာ......

ေတာင္ႀကီးကို လြမ္းေနမယ့္သူအတြက္

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေတာင္ႀကီးကို လြမ္းေနသူအတြက္

ကြၽန္မနဲ႔ အင္းသားမုန္႔

အဲဒီေန႔ကရြာမွာ ေငြလွဴခဲ့ၿပီး မတင္ေမနဲ႔ကြၽန္မ ေတာင္နီၿမိဳ႕ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ခရီးဆက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေတာင္နီၿမိဳ႕ဆိုတာက ကြၽန္မတို႔ရြာနဲ႔ ၃ မိုင္ခဲြေလာက္ေဝးၿပီး အ.ထ.က ေက်ာင္း၊ ေစ်း.. စတာေတြရွိတဲ့ ေတာၿမိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ေစာက္-ဗထူးသြားတဲ့ ကားလမ္းေဘးမွာရွိပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔သြားတဲ့ေန႔က ငါးရက္တစ္ေစ်းမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ေရာင္းသူ၊ ဝယ္သူေတြနဲ႔ စည္ကားေနပါတယ္။ ဒီလိုငါးရက္တစ္ေစ်းမွာ ေစ်းပတ္လိုက္ၾကတဲ့ အနယ္နယ္က ေစ်းသည္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

ဒီလိုအခင္းအက်င္း၊ ဒီလိုအျပင္အဆင္နဲ႔ ေရာင္းသူဝယ္သူရွိရင္ ေစ်းဆိုတာျဖစ္သြားပါတယ္

အနီးအနား ပတ္ဝန္းက်င္ရြာကလူေတြ ဒီလို ေထာ္လဂ်ီနဲ႔ ေစ်းလာသံုးၾကတယ္

အင္းထဲက လာေရာင္းတဲ့ အင္းသားမုန္႔ေတြ...

မုန္႔ျပာလူးတဲ့... ေကာက္ညႇင္းနဲ႔လုပ္ၿပီး ဆန္မႈန္႔နဲ႔လူးလိုက္တာ

အရမ္းမခ်ဳိေတာ့ စားလို႔ေကာင္းတယ္

အင္းသားထိုးမုန္႔လို႔ေတာ့ ေရာင္းတဲ့လူကေျပာတာပဲ
ထိုးမုန္႔ပံုစံပဲ.. ဒါေပမယ့္ ဒီမုန္႔က ပိုေမႊးတယ္။ ႏွမ္းေလွာ္နဲ႔ စားလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္

အင္းသား ေခါပုတ္တဲ့.. ဒီတိုင္း ႀကံသကာရည္နဲ႔ တို႔စားၾကတယ္

ဒါက ဘာမုန္႔ေခၚလဲမသိဘူး၊ တစ္ျခားဟာ ငမ္းေနတာနဲ႔ ေမးဖို႔ေမ့သြားတယ္

မုန္႔လက္ေကာက္တဲ့...

ကြၽန္မက မုန္႔လက္စြပ္ပါဆိုၿပီး ေနာက္သလိုေျပာင္သလိုနဲ႔ တစ္ခုယူစားခဲ့တယ္

ခ်ဳိရဲရဲႀကီးမို႔ မဝယ္ခဲ့ဘူး

အေရာင္ႏွစ္မ်ဳိးနဲ႔ ပဲႀကီးေလွာ္၊ ပဲပုပ္ေစ့ေလွာ္ေတြေပါ့
အိမ္အလည္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို အင္းသားေတြက
ပဲႀကီးေလွာ္အျပင္ ပဲပုပ္ေစ့ေလွာ္နဲ႔လည္း ဧည့္ခံတတ္တယ္။

တိုင္းရင္းသားေတြစံုတဲ့ေစ်းမွာ ပအို႔ဝ္မႀကီးရဲ႕ ပဲပုပ္ကလည္း မရွိမျဖစ္ေပါ့

ေတာင္ႀကီး၊ ေတာင္နီ၊ ေရႊေညာင္၊ ေညာင္ေရႊ၊ ဟဲဟိုးဆိုၿပီး ငါးရက္တစ္ေစ်း လွည့္ပတ္ေရာင္းခ်ၾကတဲ့ ေစ်းမွာ ေတာင္နီေစ်းက ႏြားအေရာင္းအဝယ္၊ ေျပာင္းဖူး၊ ႏွမ္း၊ သနပ္ဖက္... စတဲ့ ေရာင္းဝယ္မႈေတြရွိတာမို႔ ေတာင္သူေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ (၁၂)၊ (၁)နာရီမွာ ေစ်းကဲြပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြၽန္မနဲ႔ အင္းသားမုန္႔

စာဖတ္ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အလွဴ

ရန္ကုန္ကေန ေတာင္ႀကီးကို မွန္လံုကားနဲ႔ ကၽြန္မ ကတိုက္ကရိုက္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးေရာက္တာနဲ႔ မတင္ေမကိုေခၚၿပီး ရြာကို ကၽြန္မတို႔သြားခဲ့ၾကတယ္။ အရင္က (၁ဝ)တန္းကေလးမအတြက္ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ အားလံုးဝိုင္းလွဴထားၾကတဲ့ေငြေတြ ပိုေနတာေၾကာင့္ အဲဒီေငြေတြနဲ႔ ရြာကေက်ာင္းအတြက္ တစ္ခုခုလွဴရေအာင္ သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးနဲ႔သြားေတြ႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္က အခုမွ လင္းေခးၿမိဳ႕က အသစ္ေျပာင္းလာတာ တစ္လပဲရွိေသးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္သန္႔ရွင္းေရး၊ အိမ္သာေတြ ျပဳျပင္ေဆာက္လုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။

ရြာကလုပ္အားေပးတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ဥပုဒ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕

ေက်ာင္းအုပ္က အသစ္ေျပာင္းလာစမို႔လားမသိဘူး.. တက္တက္ၾကြၾကြပါပဲ။ အရင္ေက်ာင္းအုပ္က စည္းကမ္းသိပ္မတင္းက်ပ္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ စည္းကမ္းမရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီေက်ာင္းအုပ္ေရာက္လာမွ အိမ္သာေတြ၊ လမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္ေတြ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းျဖစ္လာေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း စည္းကမ္းတက်ရွိဖို႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သင္ယူေနေၾကာင္း ရြာခံလူေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ေျပာပါတယ္။ တကယ္လည္း ႀကီးမားတဲ့အဖဲြ႔တစ္ခုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသးငယ္တဲ့အဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာက အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။

ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၊ ေက်ာင္းေကာ္မတီအဖဲြ႕ဝင္၊ ဆရာ ဆရာမ၊ ရပ္ရြာလူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔အတူ

ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး လာရင္းကိစၥကို ကၽြန္မေျပာျပေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဝမ္းသာရွာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ အဖက္ဖက္က လိုအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ျပဳျပင္ဆဲအခ်ိန္မွာ အလွဴရွင္ေတြ ေပၚလာခဲ့လို႔ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို အခုလွဴတဲ့ေငြေတြက အင္တာနက္ေပၚက သူငယ္ခ်င္းေတြ (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသူေလးကို လွဴျဖစ္ရာက ဝိုင္းစုလွဴျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ အက်ဳိးအေၾကာင္းအရင္ေမးရေအာင္ သြားတာမို႔ ေနာက္တစ္ရက္မွ ဘဏ္မွာ ေငြ (၄)သိန္းထုတ္ၿပီး ရြာကိုတစ္ေခါက္ သြားလွဴခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းေကာ္မတီအဖဲြ႔ဝင္၊ ရပ္ရြာလူႀကီးမိဘေတြနဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ကၽြန္မတို႔ကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို ေငြက်ပ္ (၄)သိန္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္

ရြာက အလယ္တန္းေက်ာင္းသာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက (၈)တန္းေအာင္တာနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက သူရွိေနတုန္း တဲြဖက္အထက္တန္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာသူရြာသားအားလံုးက လယ္သမားေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြပိုေငြလွ်ံရယ္လို႔ သတ္သတ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ တစ္ႏွစ္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ စုေဆာင္းၿပီး ဖဲ့လွဴၾကရတာေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမႈေတြက ထင္သေလာက္ခရီးမေပါက္ခဲ့ဘူး။ အခုလည္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမွာ ေနစရာမရွိလို႔ ေက်ာင္းေဆာင္ဘုရားခန္းမွာ ေနတာေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမ ဝန္ထမ္းစုစုေပါင္း အေယာက္ (၂ဝ)ေက်ာ္တာမို႔ ေနစရာေတြ အခက္အခဲေတာ့ ရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေျပာသလို ေက်ာင္းေကာ္မတီ၊ ရပ္မိရပ္ဖ၊ ျပင္ပအလွဴရွင္ေတြနဲ႔ အားလံုးဝိုင္းဝန္း ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရင္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ အ.ထ.က ဟဲကယ္ေက်းရြာဆိုတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေပၚထြက္လာႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္မိပါတယ္။

ဟဲကယ္ရြာမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ားစာရင္း

ကၽြန္မက ဦးေနထြန္း(ကြယ္လြန္) လက္ထက္ကျဖစ္ပါတယ္

လွဴဒါန္းခဲ့ၾကတဲ့ အလွဴရွင္ေတြကို ရြာလူႀကီးေတြက "ဒီထက္မက လွဴႏိုင္ဒါန္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ပညာပါရမီထူးခြ်န္ၾကပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵျပည့္ဝၾကပါေစလို႔" ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ အလွဴေငြေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းေပးတဲ့ ကၽြန္မကိုလည္း ကိုယ့္ရပ္ရြာကို မေမ့သူ၊ အေဝးကိုသြားခဲ့ေပမယ့္ ရြာစကား (အင္းသားစကား)၊ ရြာသူရြာသားေတြကို မေမ့သူအျဖစ္ ေထာမနာေပးပါတယ္။ (သူတို႔ေျပာသလို ျပန္ေျပာတာေနာ္ :P)

အရင္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလက္ထက္ ေက်ာင္းဝင္းမွာ အမႈိက္ေတြ ရႈပ္ပြေနပါတယ္

အခုေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလက္ထက္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔ရွင္းသြားပါတယ္
(သူတို႔ေျပာလို႔ အရင္ကရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုနဲ႔ အခုရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုကို ကၽြန္မႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရံုပါ)

ပိုေနတဲ့အလွဴေငြေတြကို ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ အားလံုးကိုတုိုင္ပင္တုန္းက ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေနာက္တစ္ေယာက္ကို ထပ္ၿပီးေက်ာင္းထားေပးဖို႔ အႀကံေပးၾကပါတယ္။ ရြာမွာက ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့လူေတြမ်ားၾကပါတယ္။ အထက္ကေျပာခဲ့သလို ရြာေက်ာင္းမွာ (၈)တန္းအထိသာ တက္ၾကၿပီး (၉)တန္း (၁ဝ)တန္းကို ၿမိဳ႕ေပၚတက္ မသင္ႏိုင္တဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းအုပ္ကလည္း တဲြဖက္အထက္တန္းအထိ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ အားတက္တေရာ ေျပာလာခဲ့တာကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းတက္ႏိုင္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အမ်ားပါ(၁ဝ)တန္းေအာင္တဲ့အထိ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာမွာပဲ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္မယ့္အက်ဳိးကို ေမွ်ာ္ကိုးမိတာကတစ္ေၾကာင္း လုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ လိုအပ္သလိုသံုးႏိုင္ဖို႔ ရြာေက်ာင္းမွာပဲ က်ပ္ေငြ (၄)သိန္းကို ကၽြန္မလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသူေတြကို ဒီေနရာကေန ရြာသူရြာသားကိုယ္စား၊ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကိုယ္စား၊ ဆရာ ဆရာမေတြကိုယ္စား ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္လို႔ ကၽြန္မေျပာပါရေစ။ ေနာက္ေနာင္မွာလည္း ဒီထက္မက လွဴႏိုင္၊တန္းႏိုင္ၾကဖို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

စာဖတ္ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အလွဴ

ကၽြန္မေရာက္ခဲ့တဲ့ရန္ကုန္

ပို႔စ္မတင္တာၾကာၿပီ.. ဘယ္ေရာက္ေနလဲ .. ဘယ္သြားေနလဲလို႔ ေမးလာၾကသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ခရီးတိုေလးမို႔ အားလံုးကို ႀကိဳတင္မေျပာမိတဲ့အတြက္ ေဆာရီးပါလို႔... ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြက ပံုတစ္ခ်ဳိ႕ကို တင္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ... း)

ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း မသြားမေန သြားျဖစ္တဲ့ေနရာတစ္ခု ေရႊတိဂံုဘုရားကိုေပါ့

တံျမက္စည္းေတြနဲ႔ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ ဒီလိုစီတန္းၿပီး
သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနသူေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ရန္ကုန္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရာက္ဖူးေပမယ့္ ကရိဝိတ္ကို ဒီတစ္ခါပါမွ ႏွစ္ခါပဲ သြားဖူးခဲ့တယ္

ကရဝိတ္နဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ဘာေပါသလဲေမးရင္ က်ီးကန္းတအားေပါတယ္လို႔ ဆိုရမယ္
ဒီလို အုပ္စုဖဲြ႔ၿပီး ဝိုင္းအုံ အာ ေနၾကတဲ့ က်ီးကန္းေတြကို
ဒီတစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ျမင္ဖူးတယ္...

ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ဖူးသူေရာ .. မေတြ႔ဖူးသူေတြပါ
ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ပံုတစ္ခ်ဳိ႕႔က တစ္ျခားကင္မရာထဲ ပါသြားမယ္ထင္တယ္
ဒီထဲမွာေတာ့ လူစံုရွိမေနခဲ့ဘူး...

ဒီတစ္ေခါက္ ရန္ကုန္မွာ (၃) ရက္ပဲေနခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၿပီး ခြင့္ရက္မေစ့ေသးလို႔ တာခ်ီလိတ္ကို္မျပန္ေသးဘဲ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ကၽြန္မခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကၽြန္မေရာက္ခဲ့တဲ့ရန္ကုန္

ေဝႆႏၱရာ အလွဴပဲြ

ရပ္ကြက္အလိုက္လွည့္ၿပီး တစ္ရပ္ကြက္မွာ (၅)ရက္ က်င္းပတဲ့ ေဝႆႏၱရာ ဘုရားပဲြျဖစ္ပါတယ္။
ရပ္ကြက္အားလံုးက်င္းပၿပီးရင္ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္ပါၿပီ

အခုေတာ့ ဒီပဲြကို မကာဟိုခမ္းလို႔ေခၚတဲ့ ရပ္ကြက္က က်င္းပတဲ့အလွည့္ျဖစ္ပါတယ္။
ပဲြကို မဟာျမမုနိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ က်င္းပပါတယ္။
ရွမ္းလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ပဲြျဖစ္တဲ့အတြက္ အျပင္အဆင္အားလံုးက ရွမ္းအျပင္အဆင္ေတြျဖစ္တယ္။
ဒီေက်ာင္းမွာပဲ (၄)ရက္ေန႔က်ရင္ ထီးတင္ပဲြရွိပါေသးတယ္

ေက်ာင္းဝင္ေပါက္နဲ႔ ေက်ာင္းထဲမွာ ငွက္ေပ်ာပင္၊ ႀကံပင္၊ ပန္းပင္ေတြနဲ႔
ဒီလိုအျပင္အဆင္ လုပ္ထားပါတယ္။
ဘယ္ဖက္မွာ ေငြပင္ (ငွက္ေပ်ာဖူးကို ေငြေရာင္စကၠဴနဲ႔ ပတ္ထားပါတယ္)

ညာဖက္မွာ ေရႊပင္ဆိုၿပီးစိုက္ထားပါတယ္။
ဝင္ေပါက္မွာ ေပါက္ေပါက္ေတြေရာင္းၿပီး
ေပါက္ေပါက္ေတြကပ္လွဴေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ပဲြဆိုတ့ဲအတိုင္း အစားအေသာက္၊ ကစားဝိုင္း၊ ေပ်ာ္စရာရႊင္စရာေတြနဲ႔ စည္ကားေနပါတယ္
ရွမ္းမတစ္ေယာက္ ေရာင္းေနတဲ့ ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေထာက္

ရွမ္းမႀကီးေရာင္းေနတဲ့ ခရု၊ ပုဇြန္ကင္

စားခဲ့တဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆဲြ

ႀကိဳက္ပါတယ္ ေရဘဝဲကင္

ဝက္သားတုတ္ထိုး

ေရာင္စံုအမႈန္႔ေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္တဲ့ေဖ်ာ္ရည္
သာကူအႀကီးေတြထည့္ထားတဲ့ ႏွင္းပုလဲေဖ်ာ္ရည္လိုမ်ဳိးေပါ့
ဒါေပမယ့္ ဒီေဖ်ာ္ရည္ေတြက အနံ႔အရသာ ပိုျပင္းတယ္..
ထိုင္းစတိုင္လ္လို႔ ေျပာတာပဲ..

ဒီပဲြမွာ မပါမျဖစ္၊ မေဖာက္မေနတဲ့ ေဗ်ာက္အိုး၊ မီးရႈးေတြ
ညကိုေန႔ျဖစ္ေအာင္ မီးရႈးေတြေဖာက္တဲ့ ပဲြေပါ့

ရွမ္းရုိးရာဝတ္စံုနဲ႔ အေရာင္းဆိုင္

အမွတ္တရ ရွမ္းဝတ္စံုတစ္စံု ဝယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္

ပဲြေစ်းတစ္ပတ္ပတ္ၿပီး၊ ဗိုက္လည္းျပည့္ၿပီဆိုေတာ့ တူမေလးေတြက အရုပ္ေတြ ေဆးေရာင္ျခယ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ကို ထုိင္ေစာင့္ရမွာပ်င္းတာနဲ႔ ကြၽန္မလည္း ဝင္ျခယ္ျဖစ္တယ္။ ကြၽန္မျခယ္တဲ့အရုပ္က ဂ်ပန္က နာမည္ႀကီး ဇာတ္ေကာင္ေလး Crayon Shin-chan လို႔ေခၚတဲ့ ကာတြန္းဇာတ္ရုပ္ေလးပါ။ (ေနာက္မွ သူ႔အေၾကာင္း ေရးပါအုန္းမယ္)

ႀကီးလာရင္ ပီကာဆိုနီးနီး ေတာ္မယ့္ကေလးေလး
စပ္ထားတဲ့ အေရာင္ကုိလည္း ၾကည့္အုန္းေလ..

ဒီပဲြက ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဝါတြင္းကာလမွာ က်င္းပတဲ့ပဲြျဖစ္ၿပီး မဲႏႈိက္စနစ္နဲ႔ လွဴၾကတန္းၾကတဲ့ ပဲြျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး အလွဴအတန္း လုပ္ႏိုင္ၾကတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး သူတို႔အလွဴမလုပ္တဲ့ လဆုိတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေျပာပါတယ္.. ဘာတဲ့... တစ္မူးရွိလို႔ တစ္ပဲလွဴ တို႔ရွမ္းေတာင္သူ တူႏိုင္ရိုးလားတ့ဲ...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေဝႆႏၱရာ အလွဴပဲြ