အင္တာနက္က စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတစ္ခုနဲ႔တူတယ္။ ဖတ္လိုမကုန္တဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔ေနတယ္။ ကိုယ္ဝါသနာပါရာ၊ စိတ္ဝင္စားတာေတြကို အခ်ိန္မေရြး ေကာက္ယူဖတ္လို႔ရတယ္။
အရင္တုန္းက စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း ကြၽန္မနားမလည္ခဲ့ဘူး။ စာဖတ္တာဟာလည္း အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ဳိးမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ႀကံဳရင္ဖတ္၊ မႀကံဳရင္မဖတ္ဘဲ ကြၽန္မေနခဲ့တာမ်ားတယ္။ ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုက္ဆိုရင္ reportတင္ခါနီးမွ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြလိုမွ ကြၽန္မေရာက္ျဖစ္တယ္။ မဟုတ္ရင္ တစ္လေနလို႔ တစ္ခါေယာင္ၿပီး ကြၽန္မေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နဲ႔ မအားဘူး၊ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္အေၾကာင္းျပၿပီး ေက်ာင္းစာနဲ႔ ႀကံဳဖတ္တဲ့စာေတြေလာက္ပဲ မျဖစ္မေန ကြၽန္မဖတ္ခဲ့တယ္။ ႀကံဳဖတ္ဆိုတာက သူငယ္ခ်င္းေတြျပတဲ့ "ဒါေလးေကာင္းတယ္ ဖတ္ၾကည့္"တို႔၊ ဆရာ/ဆရာမေတြခိုင္းတဲ့ "မနက္ျဖန္ ဘယ္စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ကိုယ္ခံစားမိတာကို ခ်ေရးခဲ့ပါ"ဆိုတာမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြဆိုတာမ်ဳိး ကြၽန္မ မသိခဲ့ဘူး။
ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ဘာထူးလို႔လဲ! ကာတြန္း၊ မဂၢဇင္းနဲ႔ စံုေထာက္ဝတၳဳေတြေလာက္ပဲ ကြၽန္မဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ အင္တာနက္သံုးတတ္ခ်ိန္ ျမန္မာဝက္ဆိုက္ေတြထဲဝင္ဖူးမွ ကြၽန္မ မဖတ္ခဲ့ဖူး၊ မသိခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတာကို သိလိုက္ရတယ္။ ကြၽန္မက အဲဒီလိုညံ့ၿပီး၊ အဲဒီလိုစာေပေတြနဲ႔ ကင္းကြာခဲ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖး စာဖတ္ႀကိဳက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မႀကိဳက္လာတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ္မသိ၊ မျမင္၊ မၾကားဖူးတာေတြကို ၾကားရျမင္ရသိရၿပီး ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ဖူးေစေတာ့ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မပိုစဲြလမ္းခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလို စာဖတ္တာကို ကြၽန္မအႀကိဳက္ႀကီး ႀကိဳက္မိခ်ိန္မွာ (ကြၽန္မဖတ္တတ္တဲ့ဘာသာ) စာအုပ္ေတြဝယ္လို႔၊ ငွားလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ကြၽန္မေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ တစ္ႏွစ္ေနလို႔ တစ္ခါမဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္နဲ႔ စာအုပ္မ်ဳိးစံုရႏိုင္တဲ့ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေတြကို ကြၽန္မတမ္းတလာခဲ့မိတယ္။ စာအုပ္ေတြ အလြယ္တကူဝယ္ႏိုင္၊ ငွားႏိုင္ခ်ိန္တုန္းက ဘာျဖစ္လို႔ စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့တာကို ကြၽန္မေနာင္တရမိတယ္။
စာအုပ္ေတြလက္မွာကိုင္ၿပီး မဖတ္ရေတာ့ အင္တာနက္ေပၚကစာေတြကိုပဲ လိုက္ရွာဖတ္ၿပီး ကြၽန္မေက်နပ္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အင္တာနက္ဆိုတာကလည္း စာၾကည့္တိုက္ႀကီး တစ္ခုပါပဲ။ (မ်က္စိေညာင္း၊ ပါဝါတက္ေစတာက လဲြလို႔ေပါ့) ဖတ္မကုန္တဲ့စာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြအလြယ္တကူ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ဂူဂယ္ရွာေဖြေရးအင္ဂ်င္က အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဂူဂယ္က စာဖတ္ဝါသနာပါသူေတြ အလြယ္တကူဖတ္ႏိုင္ေအာင္ google booksဆိုၿပီး ဘာသာမ်ဳိးစံု၊ စာအုပ္မ်ဳိးစံုနဲ႔ အြန္လုိင္းစာၾကည့္တိုက္ေလး တစ္ခုလုပ္ထားေပးျပန္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ေလး ဖြင့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို သိမ္းထားႏိုင္သလို တခ်ဳိ႕စာအုပ္ကို ဖရီးေတာင္းလုပ္ယူလို႔ ရႏိုင္ေသးတယ္တဲ့။ အင္တာနက္ရဲ႕အက်ဳိးေက်းဇူး၊ စာအုပ္မွ်ေဝသူေတြရဲ႕ ေစတနာေၾကာင့္ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ အင္တာနက္ထဲက စာအုပ္ပံုေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လက္ပစ္ကူးႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
အရင္တုန္းက စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း ကြၽန္မနားမလည္ခဲ့ဘူး။ စာဖတ္တာဟာလည္း အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ဳိးမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ႀကံဳရင္ဖတ္၊ မႀကံဳရင္မဖတ္ဘဲ ကြၽန္မေနခဲ့တာမ်ားတယ္။ ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုက္ဆိုရင္ reportတင္ခါနီးမွ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြလိုမွ ကြၽန္မေရာက္ျဖစ္တယ္။ မဟုတ္ရင္ တစ္လေနလို႔ တစ္ခါေယာင္ၿပီး ကြၽန္မေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နဲ႔ မအားဘူး၊ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္အေၾကာင္းျပၿပီး ေက်ာင္းစာနဲ႔ ႀကံဳဖတ္တဲ့စာေတြေလာက္ပဲ မျဖစ္မေန ကြၽန္မဖတ္ခဲ့တယ္။ ႀကံဳဖတ္ဆိုတာက သူငယ္ခ်င္းေတြျပတဲ့ "ဒါေလးေကာင္းတယ္ ဖတ္ၾကည့္"တို႔၊ ဆရာ/ဆရာမေတြခိုင္းတဲ့ "မနက္ျဖန္ ဘယ္စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ကိုယ္ခံစားမိတာကို ခ်ေရးခဲ့ပါ"ဆိုတာမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြဆိုတာမ်ဳိး ကြၽန္မ မသိခဲ့ဘူး။
ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ဘာထူးလို႔လဲ! ကာတြန္း၊ မဂၢဇင္းနဲ႔ စံုေထာက္ဝတၳဳေတြေလာက္ပဲ ကြၽန္မဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ အင္တာနက္သံုးတတ္ခ်ိန္ ျမန္မာဝက္ဆိုက္ေတြထဲဝင္ဖူးမွ ကြၽန္မ မဖတ္ခဲ့ဖူး၊ မသိခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတာကို သိလိုက္ရတယ္။ ကြၽန္မက အဲဒီလိုညံ့ၿပီး၊ အဲဒီလိုစာေပေတြနဲ႔ ကင္းကြာခဲ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖး စာဖတ္ႀကိဳက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မႀကိဳက္လာတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ္မသိ၊ မျမင္၊ မၾကားဖူးတာေတြကို ၾကားရျမင္ရသိရၿပီး ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ဖူးေစေတာ့ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မပိုစဲြလမ္းခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလို စာဖတ္တာကို ကြၽန္မအႀကိဳက္ႀကီး ႀကိဳက္မိခ်ိန္မွာ (ကြၽန္မဖတ္တတ္တဲ့ဘာသာ) စာအုပ္ေတြဝယ္လို႔၊ ငွားလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ကြၽန္မေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ တစ္ႏွစ္ေနလို႔ တစ္ခါမဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္နဲ႔ စာအုပ္မ်ဳိးစံုရႏိုင္တဲ့ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေတြကို ကြၽန္မတမ္းတလာခဲ့မိတယ္။ စာအုပ္ေတြ အလြယ္တကူဝယ္ႏိုင္၊ ငွားႏိုင္ခ်ိန္တုန္းက ဘာျဖစ္လို႔ စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့တာကို ကြၽန္မေနာင္တရမိတယ္။
စာအုပ္ေတြလက္မွာကိုင္ၿပီး မဖတ္ရေတာ့ အင္တာနက္ေပၚကစာေတြကိုပဲ လိုက္ရွာဖတ္ၿပီး ကြၽန္မေက်နပ္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အင္တာနက္ဆိုတာကလည္း စာၾကည့္တိုက္ႀကီး တစ္ခုပါပဲ။ (မ်က္စိေညာင္း၊ ပါဝါတက္ေစတာက လဲြလို႔ေပါ့) ဖတ္မကုန္တဲ့စာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြအလြယ္တကူ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ဂူဂယ္ရွာေဖြေရးအင္ဂ်င္က အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဂူဂယ္က စာဖတ္ဝါသနာပါသူေတြ အလြယ္တကူဖတ္ႏိုင္ေအာင္ google booksဆိုၿပီး ဘာသာမ်ဳိးစံု၊ စာအုပ္မ်ဳိးစံုနဲ႔ အြန္လုိင္းစာၾကည့္တိုက္ေလး တစ္ခုလုပ္ထားေပးျပန္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ေလး ဖြင့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို သိမ္းထားႏိုင္သလို တခ်ဳိ႕စာအုပ္ကို ဖရီးေတာင္းလုပ္ယူလို႔ ရႏိုင္ေသးတယ္တဲ့။ အင္တာနက္ရဲ႕အက်ဳိးေက်းဇူး၊ စာအုပ္မွ်ေဝသူေတြရဲ႕ ေစတနာေၾကာင့္ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ အင္တာနက္ထဲက စာအုပ္ပံုေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လက္ပစ္ကူးႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
5 comments:
ဟုတ္ပ ... ဒါေပမဲ့ ဘာသာစကား အခက္အခဲေတာ့ ႐ွိေသးတယ္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ပါ ...
google books က တကယ္ေကာင္းတဲ့ service တစ္ခုပါ။ တခ်ိဳ႕ text book အသစ္ေတြဆိုရင္ စာမ်က္ႏွာ ၆၀၀ ေလာက္မွာ ၄၅၀ ေလာက္ကို ေပးဖတ္တယ္။ ၀ယ္စရာေတာင္ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ သံုးတတ္သူေတြအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
း) ျမန္မာစာၾကည္႔တုိက္လဲရွိရင္ေကာင္းမယ္
ဘုိလုိမဖတ္တတ္လို႔ း)
ဟုတ္တယ္ အစ္မ တကယ္႔ကို အသံုး၀င္တယ္ ...
google books ကိုေက်းဇူးတင္စရာအေၾကာင္းေတြက အမ်ားၾကီးပါဘဲ..
ကၽြန္မကေတာ႕ စာဖတ္တာကို
ငယ္ငယ္တည္းက ၀ါသနာပါခဲ႕တယ္
မႏၱေလးမွာေက်ာင္းတက္ေတာ႕ ေတာ္ရံုေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမေရာက္တဲ႕ စာၾကည္႕တိုက္ၾကီးထဲမွာဘဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနခဲ႕ဖူးတယ္.. အဖိုးတန္စာအုပ္မ်ားစြာလဲ အဲဒီမွာ ဖတ္ခဲ႕ဖူးတယ္
ဘ၀မွာ အႏွစ္သက္ဆံုးနဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအလုပ္ဆို
စာဖတ္တာဘဲ လို႕ေျဖရမယ္ထင္ပါတယ္..
အင္တာနက္မွာ စာမေရးခင္ ယခင္ခ်ိန္ကတည္းက မႏိုင္းရဲ႕ဘေလာ႕ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ စာၾကည္႕တိုက္ျဖစ္ခဲ႕ဖူးတယ္..
ဒီအတြက္ ေက်းဇူး မႏိုင္းေရ........
Post a Comment