မႏွစ္က အားလံုးလွဴဒါန္းခဲ့ၾကတဲ့ အလွဴေငြစာရင္းကို ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ အခုမွ ရွင္းျပခြင့္ရတာက ကၽြန္မ ရြာမျပန္ျဖစ္တာတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ၁ဝတန္းစာေမးပဲြအၿပီးကို ေစာင့္ေနရတာတစ္ေၾကာင္းမို႔ပါ။ ဒါကို နားလည္ေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ မႏွစ္က ကၽြန္မတို႔ရြာက (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသူေလးအတြက္ ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေစတနာရွင္မ်ားထံမွ ေကာက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ ေငြေပါင္းက ျမန္မာက်ပ္ေငြ စုစုေပါင္း ၁၁၅,၁၆ဝ၁.၅၇က်ပ္ (တစ္ဆယ့္တစ္သိန္း ငါးေသာင္း တစ္ေထာင္ ေျခာက္ရာတစ္က်ပ္.၅၇ျပား)ျဖစ္ပါတယ္။ [အလွဴရွင္မ်ားစာရင္း (၁),(၂),(၃) ]
(၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသူရဲ႕ တလအသံုးစရိတ္ (၇၅,ဝဝဝက်ပ္)နဲ႔ (၇/၂ဝဝ၉ မွ ၃/၂ဝ၁ဝ ထိ) စုစုေပါင္း (၉)လအသံုးစရိတ္ = ၇၅,ဝဝဝ × ၉ လ = ၆၇၅,ဝဝဝ က်ပ္ ကုန္က်ပါတယ္။ က်န္ေငြထဲက က်ပ္(၄)သိန္းကို ကၽြန္မတို႔ရြာက အ.လ.ကေက်ာင္းအတြက္ ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ **ေငြတစ္ေသာင္းက်ပ္ကို မ်က္မျမင္ အဘြားအိုတစ္ဦးအတြက္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။
အခုကၽြန္မလက္ထဲမွာ ေငြ(၆၆,၆ဝဝ) ေျခာက္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေျခာက္ရာက်ပ္ က်န္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္လည္းေရာက္ၿပီမို႔ က်န္ေငြကို ရြာေက်ာင္းအတြက္ ဗလာစာအုပ္ဝယ္လွဴဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းမအပ္ႏိုင္သူေတြကို ေက်ာင္းအပ္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။
ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ကၽြန္မထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီလ(၁ဝ)ရက္ေန႔မွာ ၁ဝတန္းေအာင္စာရင္း ထြက္မွာပါ။ အလွဴရွင္ေတြ လွဴရက်ဳိးနပ္ေအာင္ (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလးက စာႀကိဳးစားၿပီး လိမၼာပါတယ္။ ကၽြန္မရြာဆင္းတိုင္း သူေန႔စားအလုပ္လိုက္ သြားေနတာနဲ႔ပဲ ႀကံဳတာနဲ႔ ဒီစာရင္းကို (သူ႔ဓာတ္ပံုနဲ႔တကြ) ဒီေန႔မွ ရွင္းျဖစ္တာပါ။
**မ်က္မျမင္ အဘြားအိုတစ္ဦးအတြက္ ေငြတစ္ေသာင္းလွဴလိုက္ျဖစ္တာက အဲဒီအဘြားအိုဟာ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမရွိ၊ လင္ေယာက္်ားလည္း ဆံုးသြားၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ေနေနရသူပါ။ အဘြားအိုအေၾကာင္း ကၽြန္မသိရတာက မတင္ေမေၾကာင့္ပါ။ မတင္ေမ ေျပာျပခ်က္အရ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရွိတဲ့ မတင္ေမဟာ သူေဆးခန္းသြားျပတုန္း အဘြားအိုလင္မယားနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။ အဘိုးအိုမွာ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရွိလို႔ သူတို႔ေဆးခန္းလာျပၾကတာပါ။ ခင္မင္ၿပီးစကားေတြေျပာျဖစ္ေတာ့ အဘြားအိုလင္မယားဟာ သားသမီးမရွိဘဲ လမ္းေဘးမွာ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လမ္းႀကံဳရင္ မတင္ေမက သူတို႔မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္သြားၿပီး ေနေကာင္းက်န္းမာေၾကာင္း သြားႏႈတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ မထြက္တာၾကာေတာ့ ေဘးဆိုင္ေတြကိုေမးၾကည့္မွ အဘိုးအိုဆံုးသြားေၾကာင္း သိလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လေတြၾကာမွ စံုစမ္းစံုစမ္းရင္း အဘြားအိုေနအိမ္ကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ (အိမ္လို႔သာဆိုတယ္... လူမ်ားအိမ္ေဘးက အခန္းေသးေသးေလးမွာ ငွားေနတာပါ)
မတင္ေမက ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို၊ အားရင္အားသလို အဘြားအိုကို သြားသြားၾကည့္ၿပီး စားစရာ၊ ေငြေလးေတြ လွဴခဲ့တတ္တယ္။ အဘြားအိုက အသက္(၇ဝ)နီးေနၿပီး ျပဳစုသူလည္းမရွိပါဘူး။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ မ်က္လံုးက တိမ္စဲြၿပီး မျမင္မစမ္းျဖစ္ေနပါတယ္။ သူကဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မကိုေျပာျပလို႔ လွဴထားၾကတဲ့ေငြေတြထဲက အားလံုးလည္းကုသိုလ္ရေအာင္ဆိုၿပီး အဘြားအိုကို ေငြတစ္ေသာင္း လွဴျဖစ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ရြာေက်ာင္းမွာ ေငြ(၄)သိန္းလွဴခဲ့တဲ့ အလွဴအေၾကာင္းကို ဘေလာ့မွာ ကၽြန္မေရးခဲ့ပါတယ္။ ကမာၻႀကီး က်ဥ္းလာတယ္လို႔ဆိုရမလား! အခ်င္းခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ လူေတြမ်ားလာတယ္လို႔ ဆိုရမလား! အဲဒီေရးထားတဲ့ပို႔စ္ကို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးရဲ႕ ဒူဘိုင္းမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ဖတ္မိၿပီး ဆရာႀကီးကို ေျပာျပပါသတဲ့။ ကၽြန္မရြာေရာက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္တာ... (ေတာ္ေသးတယ္ အတင္းမတုတ္ထားလို႔ :) ႏိုင္ငံအသီးသီးက လွဴဒါန္းထားသူေတြ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဆရာႀကီးက မွာလိုက္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက အခုလက္ရွိ အႏွစ္(၂ဝ)နီးပါး အ.လ.ကေက်ာင္းအျဖစ္နဲ႔သာ ရွိေနတဲ့ေက်ာင္းကို အ.ထ.ကေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ လိုအပ္တဲ့ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦး ေဆာက္လုပ္ဖို႔လိုတဲ့အခါ ေစတနာရွိသူမ်ား ထပ္လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကေစဖို႔ အမွာပါးလိုက္ပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့လူရွိရံုနဲ႔ အလွဴကျဖစ္ေျမာက္သြားတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလွဴဒါန္းတဲ့ေငြကို ဒါနကုသိုလ္ေျမာက္ေအာင္ ေစတနာရွိရွိ၊ အက်ဳိးရွိရွိနဲ႔ တကယ့္လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အသံုးျပဳဖို႔ တစ္ဘက္ကစိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ ဦးေဆာင္လုပ္ေပးတဲ့လူရွိဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္.... စိတ္ပါလက္ပါ ေစတနာရွိရွိနဲ႔ ေရွ႕ကိုဦးေဆာင္ၿပီး သြားတဲ့လူရွိမွ ေနာက္ကလူေတြ(ရြာသားေတြ)လိုက္လာၾကမွာတဲ့။ ကေလးငယ္တိုင္းကို ေက်ာင္းေနႏိုင္ေစခ်င္သလို၊ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းနဲ႔တူတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြလည္း ရွိေစခ်င္သတဲ့။ (ဥပမာ- ယင္လံုအိမ္သာ၊ ကစားကြင္း၊ စာၾကည့္တိုက္) ဆရာႀကီးက ကၽြန္မတို႔ရြာရဲ႕ အလင္းတန္းတစ္ခု၊ ပညာအလင္းျပသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေက်ာင္းဝင္းထဲကေရးထားတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္တစ္ခုလို "ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မယ္" မဟုတ္ပါလား......ု
အခုကၽြန္မလက္ထဲမွာ ေငြ(၆၆,၆ဝဝ) ေျခာက္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေျခာက္ရာက်ပ္ က်န္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္လည္းေရာက္ၿပီမို႔ က်န္ေငြကို ရြာေက်ာင္းအတြက္ ဗလာစာအုပ္ဝယ္လွဴဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းမအပ္ႏိုင္သူေတြကို ေက်ာင္းအပ္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။
ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ကၽြန္မထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီလ(၁ဝ)ရက္ေန႔မွာ ၁ဝတန္းေအာင္စာရင္း ထြက္မွာပါ။ အလွဴရွင္ေတြ လွဴရက်ဳိးနပ္ေအာင္ (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလးက စာႀကိဳးစားၿပီး လိမၼာပါတယ္။ ကၽြန္မရြာဆင္းတိုင္း သူေန႔စားအလုပ္လိုက္ သြားေနတာနဲ႔ပဲ ႀကံဳတာနဲ႔ ဒီစာရင္းကို (သူ႔ဓာတ္ပံုနဲ႔တကြ) ဒီေန႔မွ ရွင္းျဖစ္တာပါ။
**မ်က္မျမင္ အဘြားအိုတစ္ဦးအတြက္ ေငြတစ္ေသာင္းလွဴလိုက္ျဖစ္တာက အဲဒီအဘြားအိုဟာ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမရွိ၊ လင္ေယာက္်ားလည္း ဆံုးသြားၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ေနေနရသူပါ။ အဘြားအိုအေၾကာင္း ကၽြန္မသိရတာက မတင္ေမေၾကာင့္ပါ။ မတင္ေမ ေျပာျပခ်က္အရ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရွိတဲ့ မတင္ေမဟာ သူေဆးခန္းသြားျပတုန္း အဘြားအိုလင္မယားနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။ အဘိုးအိုမွာ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရွိလို႔ သူတို႔ေဆးခန္းလာျပၾကတာပါ။ ခင္မင္ၿပီးစကားေတြေျပာျဖစ္ေတာ့ အဘြားအိုလင္မယားဟာ သားသမီးမရွိဘဲ လမ္းေဘးမွာ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လမ္းႀကံဳရင္ မတင္ေမက သူတို႔မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္သြားၿပီး ေနေကာင္းက်န္းမာေၾကာင္း သြားႏႈတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ မထြက္တာၾကာေတာ့ ေဘးဆိုင္ေတြကိုေမးၾကည့္မွ အဘိုးအိုဆံုးသြားေၾကာင္း သိလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လေတြၾကာမွ စံုစမ္းစံုစမ္းရင္း အဘြားအိုေနအိမ္ကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ (အိမ္လို႔သာဆိုတယ္... လူမ်ားအိမ္ေဘးက အခန္းေသးေသးေလးမွာ ငွားေနတာပါ)
မတင္ေမက ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို၊ အားရင္အားသလို အဘြားအိုကို သြားသြားၾကည့္ၿပီး စားစရာ၊ ေငြေလးေတြ လွဴခဲ့တတ္တယ္။ အဘြားအိုက အသက္(၇ဝ)နီးေနၿပီး ျပဳစုသူလည္းမရွိပါဘူး။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ မ်က္လံုးက တိမ္စဲြၿပီး မျမင္မစမ္းျဖစ္ေနပါတယ္။ သူကဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မကိုေျပာျပလို႔ လွဴထားၾကတဲ့ေငြေတြထဲက အားလံုးလည္းကုသိုလ္ရေအာင္ဆိုၿပီး အဘြားအိုကို ေငြတစ္ေသာင္း လွဴျဖစ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ရြာေက်ာင္းမွာ ေငြ(၄)သိန္းလွဴခဲ့တဲ့ အလွဴအေၾကာင္းကို ဘေလာ့မွာ ကၽြန္မေရးခဲ့ပါတယ္။ ကမာၻႀကီး က်ဥ္းလာတယ္လို႔ဆိုရမလား! အခ်င္းခ်င္း ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ လူေတြမ်ားလာတယ္လို႔ ဆိုရမလား! အဲဒီေရးထားတဲ့ပို႔စ္ကို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးရဲ႕ ဒူဘိုင္းမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ဖတ္မိၿပီး ဆရာႀကီးကို ေျပာျပပါသတဲ့။ ကၽြန္မရြာေရာက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္တာ... (ေတာ္ေသးတယ္ အတင္းမတုတ္ထားလို႔ :) ႏိုင္ငံအသီးသီးက လွဴဒါန္းထားသူေတြ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဆရာႀကီးက မွာလိုက္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက အခုလက္ရွိ အႏွစ္(၂ဝ)နီးပါး အ.လ.ကေက်ာင္းအျဖစ္နဲ႔သာ ရွိေနတဲ့ေက်ာင္းကို အ.ထ.ကေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ လိုအပ္တဲ့ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦး ေဆာက္လုပ္ဖို႔လိုတဲ့အခါ ေစတနာရွိသူမ်ား ထပ္လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကေစဖို႔ အမွာပါးလိုက္ပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့လူရွိရံုနဲ႔ အလွဴကျဖစ္ေျမာက္သြားတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလွဴဒါန္းတဲ့ေငြကို ဒါနကုသိုလ္ေျမာက္ေအာင္ ေစတနာရွိရွိ၊ အက်ဳိးရွိရွိနဲ႔ တကယ့္လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အသံုးျပဳဖို႔ တစ္ဘက္ကစိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ ဦးေဆာင္လုပ္ေပးတဲ့လူရွိဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္.... စိတ္ပါလက္ပါ ေစတနာရွိရွိနဲ႔ ေရွ႕ကိုဦးေဆာင္ၿပီး သြားတဲ့လူရွိမွ ေနာက္ကလူေတြ(ရြာသားေတြ)လိုက္လာၾကမွာတဲ့။ ကေလးငယ္တိုင္းကို ေက်ာင္းေနႏိုင္ေစခ်င္သလို၊ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းနဲ႔တူတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြလည္း ရွိေစခ်င္သတဲ့။ (ဥပမာ- ယင္လံုအိမ္သာ၊ ကစားကြင္း၊ စာၾကည့္တိုက္) ဆရာႀကီးက ကၽြန္မတို႔ရြာရဲ႕ အလင္းတန္းတစ္ခု၊ ပညာအလင္းျပသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေက်ာင္းဝင္းထဲကေရးထားတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္တစ္ခုလို "ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မယ္" မဟုတ္ပါလား......ု
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
11 comments:
အလြန္ေလးစားမိပါသည္။ သာဓု သာဓု သာဓု
ညီမေရ..
ဖတ္သြားတယ္.. လွဴတဲ့သူေတြကို ကူတာလည္း ကုသိုလ္တမ်ိဳးပါလို႕..။
ဟုတ္ပါ့.. ပညာျမင့္မွ ေပါ့..။
ခင္တဲ့
မေဗဒါ (၈၈)
သာဓု. . သာဓု. . သာဓု ပါ မႏိုင္းေရ။
အဘြားအေၾကာင္းၾကားရတာ စိတ္ထဲ မေကာင္းဘူးဗ်ာ။
က်ေနာ္က ဒီလို အဘိုး အဘြားေတြ ဆိုရင္ မၾကည္႔ရက္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ဝိုင္းျပီး အလွဴခံေပးပါ႔မယ္။ အလွဴေငြကေတာ႔ သူတို႔ဖာသာ အစီအစဥ္ နဲ႔ ေရာက္လာပါလိမ္႔မယ္။
ဝိုင္းဝန္းလွဴဒါန္းသူမ်ား အားလံုးကိုလည္း သာဓု ေခၚပါတယ္ဗ်ာ။
Hi sis, I love to give some donation to that old and blind lady. pls give let me know the way about transfering the money to you via my personal email.I hope you still have my contact email or you can have my email via this comment. Hope you are doing fine sis. CNL!
ပညာပါရမီ ေပါ့ဗ်ာ။
ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ
ဥပသကာ။
ပုိ႕စ္ ေတြနဲနဲက်ဲေနပါလား... အဲနီးေ၀း အလွုဴအတြက္
သာဓု သာဓု သာဓု....
ေကာင္းၿမတ္ေသာ စိတ္ေစတနာမ်ားအတြက္ ေကာင္း
ၿမတ္တဲ႕ အက်ိဳးေပးမ်ား အၿမန္ၿဖစ္ေပၚပါေစ ၊ အရမ္း
၀မ္းသာမိပါတယ္.............။
ပညာပါရမီျဖည့္ျခင္း၊ ျဖည့္ေပးခြင့္ရျခင္းသည္ႀကီးျမတ္လွေသာမဂၤလာတစ္ပါးပင္ျဖစ္ပါေလ၏။
မႏုိင္း...။ မဂၤလာရွိေလစြ...။
မႏိုင္း...
အဖြားရဲ႕ အိမ္လိပ္စာေလးသိပါရေစရွင္..။
ကြၽန္မက Save The Aged ( www.savetheaged.ning.com) ရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးပါ။ ခိုကိုးရာမဲ့ အဖိုးအဖြားေတြကို အဖြဲ႕က လစဥ္ ရွာေဖြေထာက္ပံ့ေနပါတယ္ရွင္။ လိပ္စာေလး အတြက္ ဒီပို႕စ္ေလးကို တစ္ေခါက္လာဖတ္ပါဦးမယ္ေနာ္။
ခင္မင္စြာ..
ျမေသြးနီ
ေလးစားစြာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
မျမေသြးနီ
အဘြားရဲ႕ လိပ္စာက
ေဒၚခင္တုတ္
အမွတ္(၃၁)
ဧရာဝတီလမ္း
ကန္ေရွ႕ရပ္
ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။
အဘြားအသက္က (၇၃)ႏွစ္ပါ
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
Post a Comment