"တံုးလည္"သို႔ တစ္ေခါက္

တစ္ေန႔က ကၽြန္မတို႔ "တံုးလည္" ေရာက္သြားခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီေန႔က ေနသာလိုက္ မိုးရြာလိုက္ေပါ့....

အစကေတာ့ တံုးလည္ကို ကၽြန္မတို႔ အင္းေလးဘက္ကေန စက္ေလွနဲ႔သြားမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘက္မွာ ေရခန္းသြားၿပီဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔ေခါင္တိုင္ဘက္ကေန ဆိုင္ကယ္နဲ႔ပတ္ၿပီး သြားခဲ့ၾကတယ္။ သြားဖူးတဲ့လူက ေခါင္တိုင္နဲ႔ တံုးလည္ကို ဆိုင္ကယ္အျမန္ေမာင္းရင္ နာရီဝက္ၾကာတယ္လို႔ဆိုတယ္။ တကယ္တမ္းသြားၾကည့္ေတာ့ ေခါင္တိုင္လြန္တာနဲ႔ လမ္းက ေက်ာက္ခင္းလမ္း၊ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ေျမလမ္းျဖစ္ၿပီး မိုးရြာထားလို႔ တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ရြံ႔အိုင္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာဆို လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ရတဲ့အထိ လမ္းဆိုးပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ကို ေျဖးေျဖးေမာင္းလိုက္၊ ျမန္ျမန္ေမာင္းလိုက္နဲ႔ နာရီဝက္၊ တစ္နာရီမက ကၽြန္မတို႔စီးခဲ့ရတယ္။ လမ္းဆိုးတဲ့အျပင္ ေနရာကလည္း ေခါင္လြန္းပါတယ္။ တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာ ေဝးလြန္းၿပီး ေတာအုပ္ေတြခ်ည္းမို႔ တစ္ခါမွမသြားဖူးတဲ့ေနရာမို႔ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔အဖဲြ႔က ရွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အင္အားေတာ့ေတာင့္တယ္ း)

ေတာင္ႀကီးကေန ဆိုင္ကယ္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ စီးၿပီးေနာက္ တံုးလည္ကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္ပါတယ္။ တံုးလည္ရြာက ရြာႀကီးျဖစ္ၿပီး ေတာင္ေျခမွာတည္ရွိပါတယ္။ လယ္ကြက္ေတြၾကားမွာ ရြာပတ္ဝန္းက်င္က စိမ္းစိမ္းစိုစိုမို႔ ေနခ်င္စရာေလးပါ။ "ေရေတြေတာ္ေတာ္ခန္းသြားတယ္၊ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ေမာ္ေတာ္ဒီအထိေရာက္တယ္"လို႔ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ရြာခံေတြကေျပာပါတယ္။

ရြာထိပ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ ထားခဲ့ၾကၿပီး လာရင္းအေၾကာင္းနဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ရြာသားေတြကို ကၽြန္မတို႔ လမ္းေမးပါတယ္။ "ေမွာ္နတ္ဆရာမအိမ္လား? ဟိုးမွာ.." လို႔ ထရံကာထားတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ကို ညႊန္ျပၾကတယ္။ အဲဒီ သူတို႔ေျပာတဲ့ ေမွာ္နတ္ဆရာမအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆရာမက ရွိမေနဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးလို႔ ဒီေန႔ပိတ္ထားတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ကၽြန္မတို႔မွာ ခရီးေဝးကေန ခက္ခက္ခဲခဲ လာခဲ့ရတာမို႔ ဆရာမကို သြားေရာက္ေခၚေပးဖို႔ ေျပာတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မတို႔ တံုးလည္ကုိ သြားသာသြားၾကတာ.. တစ္ေယာက္မွ ေမးျမန္းခ်င္လို႔ သြားၾကတာမဟုတ္ဘူး။ မေရာက္ဖူးလို႔၊ ၾကည့္ခ်င္လို႔ သြားၾကတာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ေရာက္တုန္း တျခားေမးျမန္းသူေတြရွိရင္ လူမ်ားေမးျမန္းေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္လာၾကဖို႔ စိတ္ကူးထားၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေတာ့ ပိတ္ထားတယ္၊ တျခားေမးသူေတြလည္းမရွိေတာ့ ဆရာမကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေန ကၽြန္မတို႔ အတင္းသြားျပန္ေခၚၿပီး ေမးလိုက္ၾကပါတယ္။

ဆရာမက အသက္(၃၈)ႏွစ္အရြယ္ျဖစ္ၿပီး ပိန္ပိန္ပါးပါးေလးပါ။ ကၽြန္မတို႔သြားေခၚတုန္းက သူ႔ပံုစံက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ အားနာပံုေပါက္ေနတယ္။ ဆရာမဆိုတဲ့ ဟိတ္ဟန္တစ္စက္မွ ရွိမေနပါဘူး။ ဒီအတတ္ကို ဘုရားရွိခိုး၊ ပုတီးစိတ္ရာက သူ႔အလိုလို တတ္ေျမာက္လာတာျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့(၁၄)ႏွစ္ကတည္းကလို႔ ဆိုပါတယ္။ စတတ္ေျမာက္တုန္းက မနက္(၇)နာရီက ည(၇)နာရီထိ ထိုင္ေဟာေနရတာေၾကာင့္ အရိုးခ်ဥ္ဆီတက္ေရာဂါဆိုလားျဖစ္ၿပီး နားလိုက္ရေသးတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ခုျပန္ေဟာတာ ႏွစ္သိပ္မၾကာေသးပါဘူးတဲ့။

ကၽြန္မတို႔ကို ဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ ဘယ္ႏွပဲြေဟာမလဲလို႔ သူေမးပါတယ္။ အေသေမးမွာလား? အရွင္ေမးမလားလို႔လည္း ဆိုတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ျမင္ဖူးသည္ရွိေအာင္ သြားတာျဖစ္ၿပီး ေမးျမန္းဖို႔ စိတ္မကူးထားလို႔ ပါလာတဲ့လူေတြကို နင္ေမး၊ ငါေမးနဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ မတင္ေမက ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အေမကို ေမးပါတယ္။ မတင္ေမ အေမရဲ႕ဝိညာဥ္ ဆရာမကိုယ္ထဲဝင္ေတာ့ ဆရာမရုပ္ဟာ သူ႔နဂို(၃၈)ႏွစ္ရုပ္နဲ႔ မတူေတာ့ဘဲ အသက္(၅ဝ)အဘြားအိုလို ခ်က္ခ်င္းအိုက်သြားၿပီး ရွမ္းသံလိုလို၊ တရုတ္သံလိုလို အသံေျပာင္းသြားပါတယ္။ (မတင္ေမ အေမကရွမ္းလူမ်ဳိးပါ) ကုိယ္လက္အမူအရာေတြလည္း ေျပာင္းသြားပါတယ္။ မတင္ေမက သူ႔အေမနဲ႔မတူဘူးလို႔ဆိုတယ္။ က်န္သူေတြက တူတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ကၽြန္မလည္း တူလား? မတူလား? မေဝခဲြတတ္ေတာ့ပါဘူး....

တစ္ေယာက္ေဟာၿပီးေတာ့ ဘယ္သူထပ္ေဟာမလဲလို႔ ေမးၾကျပန္တယ္။ အေသလည္းမေမးခ်င္၊ အရွင္လည္း ေမးဖို႔မရွိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေမးမယ္ရလားဆိုေတာ့ ရပါတယ္တဲ့.. ဒါနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သိလိုရာေတြ ေမးျမန္းၾကျပန္တယ္။ တစ္ပဲြၿပီးတိုင္း ဆရာမက ဆန္၊ ဖေယာင္းတိုင္၊ အေမႊးတိုင္နဲ႔ ေစတနာရွိသေလာက္ ကန္ေတာ့တဲ့ပိုက္ဆံကို ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္ေပၚတင္ၿပီး ဘုရားအရင္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ပူေဇာ္ၿပီး သူ႔လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ေခါင္းကိုကိုင္ၿပီး ဘုရားစာလိုလို၊ ဂါထာလိုလို တအားေအာ္ရြတ္ပါတယ္။ ေခါင္းကိုကိုင္ထားရင္ အားလံုးကို သူျမင္ရတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ေမးျမန္းသူရဲ႕ ေမြးေန႔ ေန႔သားကိုေမးၿပီး ေနာက္ကိုလွည့္မၾကည့္ဘဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ စကားထစ္အတာမ်ဳိးမရွိဘဲ ေဟာသြားလိုက္တာ (၄၅)မိနစ္ေလာက္ ၾကာပါတယ္။

ဆရာမ ေဟာရတာ ေမာမွာဆိုးလို႔ လိုရင္းတိုရွင္းပဲ ေဟာေပးပါလို႔ ေျပာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ သူက မေမာပါဘူး... သူေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး.. တျခားသူ ဝင္ပူးၿပီးေျပာေနတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္လည္း သူေဟာတဲ့အခ်ိန္ သူ႔နဂိုအင္းသားသံမဟုတ္ဘဲ ဗမာသံေပါက္ၿပီး အသံကစူးပါတယ္။ သူေဟာသမွ် ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွန္ေနပါတယ္။

ဓာတ္ပံုရိုက္လို႔ရလားလို႔ ကၽြန္မတို႔ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ပံုေတာ့ရိုက္ပါ၊ အသံမသြင္းပါနဲ႔လို႔ဆိုတယ္။ အရင္က ေသသြားတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို သူ႔အိမ္သားေတြ လာေမးၾကေတာ့ ရိုးရိုးေသတာမဟုတ္ဘူး၊ ရင္ဘတ္မွာ တစ္ခုခုနဲ႔ရိုက္ၿပီး ေသသြားတာလို႔ ေဟာလိုက္တာကို အသံသြင္းသြားၿပီး အေလာင္းကိုျပန္ေဖာ္ စစ္ေဆးၾကတာ ဟုတ္မွန္ခဲ့လို႔ အမႈအခင္းျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ကၽြန္မတို႔လည္း အဲဒီမွာ ေဟာၿပီး ေမးၿပီး၊ ထုပ္သြားတဲ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေတြ ေဝမွ်စားၿပီး၊ မိုးမရြာခင္ ေတာင္ႀကီးကို ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ မျပန္ခင္ "တံုးလည္"အေၾကာင္းေမးေတာ့ ရြာနဲ႔မနီးမေဝးမွာ (၃)တြင္း၊ ရြာနဲ႔နည္းနည္းေဝးတဲ့ေနရာမွာ (၂)တြင္းရွိတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔က နတ္ေရတြင္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ရြာနဲ႔မနီးမေဝးက တြင္းကို သြားၾကည့္ခ်င္တယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ ေျပာေတာ့ သူတို႔က "အခု တံုးမလည္ေနဘူး"တဲ့။ တံုးမလည္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တြင္းဆီသြားဖို႔ ဆိုင္ကယ္ကို လမ္းေဘးမွာရပ္ခဲ့ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကည့္ရမယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔လည္း မိုးရြာၿပီး လမ္းေခ်ာ္မွာ စိုးတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဆိုင္ကယ္ကို လမ္းေဘးမွာ မရပ္ရဲခဲ့တာကတစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွာ လူျပတ္လို႔ တြင္းဆီ ဘယ္ကဘယ္လိုသြားရမယ္ဆိုတာကို ေမးျမန္းဖို႔ လူရွာမေတြ႔ခဲ့တာကတစ္ေၾကာင္း သြားမၾကည့္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ မိုးခပ္ဖဲြဖဲြ စရြာခ်ိန္မွာ အျပန္ေညာင္ေရႊဘက္က ငါးကန္မွာ ငါးကင္သြားစားၾကမယ္ေဟ့လို႔ ႀကံဳးဝါးရင္း ဆိုင္ကယ္ကို သတိထားစီးၿပီး ကၽြန္မတို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

"တံုးလည္"သို႔ တစ္ေခါက္