အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေရာင္

သမီးေလးဒိုင္နာ မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္ၿပိဳင္ပဲြမွာဝတ္ဖို႔ အကၤ်ီတစ္ထည္ကို ကၽြန္မရွာေနတယ္။ ထပ္ခိုးက ေသတၱာေဟာင္းထဲမွာ လွန္ေလ်ာရင္း ဖဲႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားတဲ့ ဗူးေလးတစ္လံုးကို ကၽြန္မသြားေတြ႔တယ္။ ဗူးထဲမွာ ဘာေတြထည့္ထားတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဖဲႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားပံုေထာက္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ အမွတ္တရပစၥည္းေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ေထာ္ဒယ္အိပ္ခန္းထဲေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မခင္ပြန္း တြမ္ရဲ႕တဒုန္းဒုန္း တဒိုင္းဒိုင္း ထုသံကို ထပ္ခိုးေပၚကေန ကၽြန္မၾကားေနရတယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ စေနေန႔တိုင္း တြမ္က လက္သမားအလုပ္ကို လုပ္တတ္တယ္။ အရင္ပတ္ကလည္း ကၽြန္မအတြက္ ပန္းအိုးစင္ေလး လုပ္ေပးၿပီးၿပီ။ ဒီတစ္ပတ္မွာ ေထာ္ဒယ္အတြက္ ေက်ာက္စရစ္ခဲစုတဲ့ ေသတၱာတစ္လံုးကို သူလုပ္ေနတယ္။

ဗူးေပၚက ဖဲႀကိဳးကို ကၽြန္မအလ်င္စလို ဆဲြျဖည္လိုက္တယ္။ ဗူးကိုဖြင့္မယ့္တခဏ ဗူးထဲကပစၥည္းေတြကို ျဖတ္ခနဲကၽြန္မသတိရလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုေမ့ႏိုင္မလဲ? ဗူးထဲမွာ ကၽြန္မ ႏုပ်ဳိစဥ္ကအေပ်ာ္ေတြ၊ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြ၊ တြမ္ေပးတဲ့ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ပထမဆံုးလက္ေဆာင္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး ေရႊေဘာလံုးပါတဲ့ ဆဲြႀကိဳးတစ္ကံုးရယ္... အဲဒီဆဲြႀကိဳးက တြမ္တကၠသိုလ္တက္စဥ္ ေက်ာင္းအားကစားပဲြမွာ ရခဲ့တဲ့လက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မတို႔အတူေနထိုင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြကို တေက်ာ့ၿပီးတေက်ာ့ ကၽြန္မလွန္ေလ်ာၾကည့္မိတယ္။ ညိဳးႏြမ္းေနတဲ့ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္၊ ကၽြန္မရဲ႕(၁၈)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ဆဲြႀကိဳးတစ္ကံုး၊ စဲြမက္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာနဲ႔ ၾကင္နာမႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြျပည့္ေနတဲ့ စာေတြ.....

အတိတ္ဒီေရေနာက္ ကၽြန္မစီးေမ်ာခဲ့တယ္။ ခ်စ္စ၊ ခင္စ၊ ၾကင္နာစအခ်ိန္ေတြက ေရႊေရာင္အခ်ိန္ေတြလို တန္ဖိုးရွိတယ္။ ခါးသက္ၿပီး ခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ျငင္းခုန္မႈေတြရွိတယ္။ မ်က္ရည္ဝဲသီတဲ့ ခြင့္လြတ္နားလည္မႈေတြပါတယ္။ ႏုနယ္တက္ၾကြမႈေတြ၊ တမ္းတလြမ္းဆြတ္မႈေတြပါတယ္။ တြမ္က အဲဒီလိုေလးနက္အာရံုစိုက္ၿပီး အခ်စ္ႀကီးခဲ့တယ္။

မ်က္ရည္တစ္စက္က ဖဲႀကိဳးေပၚ စီးက်လာတယ္။ မ်က္လံုးေတြကို ပြတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကၽြန္မ သတိေပးမိတယ္။

"Lanna Xi အသက္(၃၄)ႏွစ္ရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ဦးမွာ ဘာစိတ္ကူးယဥ္စရာေတြ ရွိဦးမလဲ?"

မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ခံစားမႈတစ္ခုက ကၽြန္မရင္ဝမွာလာဆို႔တယ္။ ၾကာခဲ့ပါၿပီ... ကၽြန္မကို တြမ္လက္ေဆာင္ေတြ မေပးခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအေပၚထားတဲ့ တြမ္ရဲ႕အခ်စ္ကို ကၽြန္မ သံသယမျဖစ္မိဘူး။ ႏွစ္ဦးသား ကုတင္ေပၚလဲေလ်ာင္းၿပီး တီးတိုးစကားဆိုခ်ိန္၊ အားပါတဲ့လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ကၽြန္မကို သူေပြ႔ဖက္ခ်ိန္ အရာအားလံုးက ကၽြန္မအတြက္ ခ်ဳိၿမိန္လွပေနဆဲပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္က အယုယ၊ အၾကင္နာေတြကို ကၽြန္မလြမ္းဆြတ္မိတယ္။ ဗူးထဲမွာ အခ်စ္ေတြနဲ႔ျပည့္လို႔ေနတယ္။

ညစာစားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မစကားနည္းေနတယ္။ ဒိုင္နာနဲ႔ ေထာ္ဒယ္က စကားတတြတ္တြတ္နဲ႔ ကၽြန္မအျဖစ္ကို သတိမထားမိၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးတစ္စံုက ကၽြန္မကို ဂရုစိုက္ၾကည့္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိတယ္။ တြမ္ပန္းကန္ကိုင္ၿပီး ကၽြန္မနဲ႔အတူ မီးဖိုထဲလိုက္ဝင္ခဲ့တယ္။

"Lan... ဘာျဖစ္တာလဲ? ငါ့ကို ေျပာျပႏိုင္မလား?"

ကၽြန္မ ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ လက္သုတ္ၿပီး အိတ္ကပ္ထဲကေန ေဘာလံုးဆဲြႀကိဳးကို ကၽြန္မထုတ္လိုက္တယ္။

"ဒါကို မွတ္မိေသးလား?"

"ဟား...." ဝင္းပတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ တြမ္က ဝမ္းသာအားရ ေအာ္တယ္။

"ဘယ္မွာေတြ႔တာလဲ?"

"ထပ္ခိုးေပၚ ေသတၱာထဲက ဗူးေလးတစ္ခုထဲမွာ...ဗူးထဲမွာ တျခားပစၥည္းေတြလည္း ရွိေသးတယ္" ကၽြန္မဆက္ၿပီးေျပာတယ္။ "လက္ေဆာင္ရွိတယ္၊ ကဗ်ာရွိတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ေမတၱာစာေတြရွိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လိုက္ၾကတာ...ၾကင္နာလိုက္ၾကတာ... အိပ္မက္ထဲ ရွင္သန္ေနရသလိုပဲ"

"Lan..." ကၽြန္မငိုေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိတဲ့တြမ္က သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ကၽြန္မကိုဆဲြသြင္းတယ္။

"အဲဒီတုန္းက ရွင္ ကၽြန္မကို နက္နက္နဲနဲ ခ်စ္ခဲ့... ခ်စ္ခဲ့တယ္ေနာ္" မ်က္ႏွာကို တြမ့္ရင္ခြင္ထက္အပ္ၿပီး ကၽြန္မေျပာတယ္။

"ခုေတာ့.. ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ တြမ္... အဲဒီတုန္းက အၾကင္နာေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ?"

"ေန႔စဥ္စားဝတ္ေနေရးက ငါတို႔ကို ေျပာင္းလဲလိုက္တာပါ... Lan။ အိပ္မက္ထဲကေန ငါတို႔ႏႈိးထခဲ့ၾကၿပီး တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝကို စခဲ့ၾကတာပါ"

"ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက အရမ္းလွပခဲ့တယ္ေလ။ မေျပာင္းလဲသင့္ဘူး၊ ကၽြန္မတို႔ မဆံုးရႈံးသင့္ဘူး"

ကၽြန္မကို ေပြ႔ဖက္ထားတဲ့ တြမ္ရဲ႕လက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ေျပေလ်ာ့လာတယ္။

"ဟုတ္တယ္... အားလံုးဟာ လွပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအရာေတြကို ဘယ္သူက မေပ်ာက္မပ်က္သိမ္းထားႏိုင္မလဲ? ေျပာင္းလဲသင့္တာေတြ ေျပာင္းသြားမွာပဲ။ ငါတို႔ ဘာဆံုးရႈံးသြားတယ္လို႔ နင္ထင္သလဲ Lan.. ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ..."

တြမ္က ေျပာေျပာဆိုဆို ကုလားထိုင္ေပၚက သတင္းစာကို ေကာက္ယူၿပီး မီးဖိုက ထြက္သြားခဲ့တယ္။

ပန္းကန္ေတြ တိုက္ေဆးရင္း နာက်င္ေနတဲ့စိတ္ကုိ ကၽြန္မျဖည္တယ္။ တြမ္လည္းနာက်င္သြားမယ္လို႔ ကၽြန္မထည့္မတြက္ခဲ့မိဘူး။

အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြတိုက္ေဆးရင္း ေဒၚေလးEmilyေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ကၽြန္မသြားသတိရတယ္။

"သမီးေရ... ေသခ်ာမွတ္ထားေနာ္။ ဒီအိုးခြက္ပန္းကန္ေတြက ေန႔တိုင္းသံုးရမွာ..." ကၽြန္မရဲ႕နားမလည္တဲ့ဟန္ေၾကာင့္ ေဒၚေလးကဆက္ၿပီး "ဒီပစၥည္းေတြကို မျပတ္အၿမဲသံုးေပးမွ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးက ထားဝရတည္ၿမဲမွာ။ သံုးတဲ့ကာလၾကာေလ သူ႔တန္ဖိုးက ျမင့္ေလပဲ။ အၿမဲသံုးစဲြမွ သူ႔အသံုးဝင္တာကို ပိုသိေစတယ္ေလ"

လက္ထဲကေငြဇြန္းကို ကၽြန္မတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဇြန္းက အေရာင္ေတာက္ပၿပီး လွေနတယ္။ ဒီႏွစ္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေငြေရာင္အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ ပိုၿပီး လွသထက္ လွလာတယ္။ ဒီေငြထည္ပစၥည္းေတြက ကၽြန္မရဲ႕ေန႔ရက္အခ်ိန္ေတြကို ျဖည့္တင္းေပးရင္း သူတို႔ရဲ႕တန္ဖိုးကို ပိုျမင့္တင္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မနားလည္လိုက္တယ္။

ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ ကၽြန္မလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ပန္းမာန္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ လွပတဲ့ႏွင္းဆီေတြရယ္၊ ပန္းပင္တိုင္းက တြမ္ရဲ႕ဂရုစိုက္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မႈေအာက္မွာ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာခဲ့တာျဖစ္တယ္။ သူေဆာက္ထားတဲ့ ဂိုေဒါင္က ရာဇဝင္ပံုျပင္ထဲက သစ္သားအိမ္ငယ္ေလးလိုပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မလက္ကို တယုတယဆဲြၿပီး အျဖဴေရာင္အနားနဲ႔
အျပာေရာင္ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ဂိုေဒါင္တံခါးဆီ ကၽြန္မကို သူဆဲြေခၚခဲ့တယ္။

"ရွင္ဘုရင္ရဲ႕နန္းေတာ္နဲ႔ မႏႈိင္းသာေပမယ့္ သူ႔စတိုင္လ္နဲ႔သူေတာ့ရွိတယ္ မဟုတ္လား"

"အင္း.. စတိုင္လ္ အမိုက္စားေလးပဲ" တြမ္ရဲ႕အေျပာကို ကၽြန္မ ဝမ္းသာအားရ ေထာက္ခံအားေပးခဲ့တယ္။

ေနာက္ၿပီး... ေနာက္ၿပီး ရွိပါေသးတယ္။ တြမ္လုပ္ေပးတဲ့ ပန္းအိုးစင္ေလး၊ ေနာက္ၿပီး ေထာ္ဒယ္အတြက္ ေက်ာက္စရစ္ခဲစု ေသတၱာေလး....

"ေမေမ... ဒါဟာ Crystal Palace ... ဒါဟာ ေဖေဖရဲ႕အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးလက္ရာပဲ" ေထာ္ဒယ္က အားရဝမ္းသာေျပာတယ္။

ဒီအရာေတြဟာ အခုတစ္ေလာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ တြမ္ကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို လက္ေဆာင္အမ်ားအျပား သူေပးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလက္ေဆာင္ေတြက ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကင္နာေမတၱာနဲ႔ ဂရုစိုက္မႈကို ျပသေနပါတယ္။ သူ႔မွာ အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေရာင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ၿပီး ဒါဟာ ကၽြန္မဘဝရဲ႕နစ္နာမႈလို႔ ကၽြန္မဘာေၾကာင့္ ထင္ရက္ခဲ့သလဲ?

ဗူးေလးတစ္ဗူးမွာ ကၽြန္မတို႔ လက္မထပ္ခင္က အခ်စ္ေတြကို ထည့္သြင္းထားသလို ဒီအိမ္ႀကီးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ျပည့္စံုတဲ့ဘဝကို ေန႔တိုင္းျဖည့္တင္းေပးေနတယ္။

ခါးစည္းပုဝါနဲ႔ စိုေနတဲ့လက္ကို ကၽြန္မသုတ္လိုက္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲက တီဗီသံကို ကၽြန္မၾကားေနရတယ္။ တြမ္ ညေနသတင္း ၾကည့္ေနၿပီထင္ပါတယ္။ တြမ္ဆီ ကၽြန္မသြားလိုက္တယ္။

တံခါးေပါက္ေရာက္တာနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကို ကၽြန္မတန္႔လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွရွိမေနဘူး။ တြမ္စိတ္မေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မလုပ္လိုက္မိၿပီထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တြမ္မွာ ျပႆနာတစ္ခု၊ အခက္အခဲတစ္ခုကို ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ နည္းေတြရွိတယ္။ ျပႆနာတစ္ခုကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ေသခ်ာစီစစ္၊ ေတြးေတာၿပီးမွ သူေျဖရွင္းတတ္တယ္။

ေနရာကေနခြါဖို႔ ကၽြန္မလွည့္ထြက္ခ်ိန္ ရင္ခြင္တစ္ခုနဲ႔ တိုက္လုလုျဖစ္သြားတယ္။ တြမ္က တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ကၽြန္မေနာက္မွာ ရပ္ေနတာျဖစ္တယ္။

"အင္း... တြမ္ကို ကၽြန္မရွာေနတာ..." ကၽြန္မအသံေတြ တုန္ယင္ေနတယ္။

"ကိုယ္ ဒီမွာေလ"

"တြမ္......."

တြမ္က ေနာက္ပစ္ထားတဲ့လက္ကို ထုတ္လိုက္တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ စကၠဴနဲ႔ ပတ္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ပါလာတယ္။ ကၽြန္မအရမ္းႏွစ္သက္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္....

"သတိထားေနာ္.. ဆူးရွိတယ္"

တြမ္ကို ကၽြန္မတင္းတင္းေလး ေပြ႔ဖက္လိုက္မိတယ္။

"တကယ္ပါ.. Lan။ (၁၈)ႏွစ္အရြယ္ဆီ ငါတို႔ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေရာင္က ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ လွပေနတယ္" ကၽြန္မနဖူးကို နမ္းၿပီးသူေျပာတယ္။

"ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔အတူ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးမလိုပဲ... ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အရာေတြက စကားလံုးေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေဖာ္ျပလို႔ မရႏိုင္ဘူး Lan"

တြမ္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုက ကၽြန္မပါးျပင္ေပၚ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး လာထိတယ္။

ရင္ခုန္၊ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့၊ ရိုမန္တစ္ဆန္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔ (၁၈)ႏွစ္အရြယ္ဆီ ကၽြန္မတို႔ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ေပမယ့္ အခ်စ္ရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ေတြက ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ လွပေနတယ္။ သာယာတဲ့ မိသားစုတစ္စုရယ္၊ လိမၼာတဲ့ သားသမီးေတြရယ္၊ ျပည့္စံုတဲ့ဘဝတစ္ခုရယ္.... ေနာက္ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြ.. ဒါေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ တြမ္ေပးတဲ့
လက္ေဆာင္ေတြပဲ မဟုတ္ပါလား?

မူရင္း--- အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေရာင္ (爱的示意)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

အခ်စ္ရဲ႕အရိပ္အေရာင္