ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔

ကြၽန္မတို႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကိုဝင္တဲ့ အတက္လမ္းနဲ႔အဆင္းလမ္း ႏွစ္ခုဆံုတဲ့ ပေစာက္ေကြ႔နားမွာ ဆိုင္းပုဒ္ႀကီးတစ္ခု ေထာင္ထားတယ္။ အတက္လမ္းဆိုင္းပုဒ္ဘက္မွာ "ႀကိဳဆိုပါ၏"လို႔ ေရးထားၿပီး အဆင္းလမ္းဘက္မွာ "ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔"လို႔ ေရးထားတယ္။ ကြၽန္မတို႔က ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕နဲ႔ရြာကို အဆင္းအတက္အၿမဲလုပ္ေနေတာ့ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕က ကြၽန္မတို႔ကို ႀကိဳဆိုလိုက္၊ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုမယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္နဲ႔ေပါ့။

ကြၽန္မတုိ႔မွာလည္း ဘဝအေကြ႔ေတြကမ်ားေတာ့ လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုလိုက္၊ ကဲြကြာလိုက္ေပါ့။ ေနစရာအတည္တက်မရွိတဲ့ ကြၽန္မမွာလည္း ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ပါပဲ။ ခုလည္း ဘဝအေကြ႔ေလးတစ္ခုမွာ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔လို႔ ကြၽန္မႏႈတ္ဆက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမအလုပ္ကထြက္၊ အင္တာနက္ကိုေရာင္းၿပီး ကြၽန္မရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥအတြက္နဲ႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ျပန္ပါေတာ့မယ္။ ေတာင္ႀကီးကိုေရာက္ရင္ အင္တာနက္အခက္အခဲနဲ႔ တစ္ျခားအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ အရင္ကလိုပို႔စ္ေတြကို မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ တင္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း အမ်ားဝမ္းသာရေအာင္ အားနာပါးနာ ေျပာခဲ့ခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ့ေရးခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္တာကာလအတြင္း အၿမဲလာေရာက္ဖတ္႐ႈ အားေပးၾကသူအေပါင္းကို အထူးပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္မဘာေရးေရး ဖတ္ရႈေပးၾကတဲ့အတြက္လည္း ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ဟုတ္တာေရာ၊ မဟုတ္တာေတြေရာ ပို႔စ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္မေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပို႔စ္ေတြကို မၾကာခင္မွာ စာအုပ္ေတြအျဖစ္နဲ႔ Synergy Publication စာအုပ္တိုက္ကေန ထြက္ရွိလာအုန္းမွာပါ။ အဲဒီအခါက်ရင္လည္း ဆက္လက္အားေပးၾကပါအုန္းလို႔... း)

ဒီႏွစ္ေတြအတြင္း ကြၽန္မဘက္က တစ္ခုခုအမွားအယြင္း လုပ္ခဲ့မိတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရိုင္းစိုင္း ေမာက္မာခဲ့မိတာပဲျဖစ္ျဖစ္ရွိခဲ့ရင္ အျပစ္မယူဘဲ အသိိဉာဏ္မဲ့သူအျဖစ္ ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေတာင္ႀကီးကို လာလည္ၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အခါအခြင့္သင့္လို႔ ေတာင္ႀကီးကိုေရာက္ခဲ့ရင္လည္း ကြၽန္မကို ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းေတြ မပိုင္ဆိုင္ထားေပမယ့္ ေႏြးေထြးတဲ့ ႀကိဳဆိုမႈေတာ့ရွိပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီရွိရင္လည္း ကြၽန္မကိုသတိရပါလို႔... ဘေလာ့မေရးျဖစ္ေတာ့ေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမႈေတာ့ ကြၽန္မမွာရွိပါေသးတယ္။

အားလံုး လိုအင္ဆႏၵျပည့္ဝၾကပါေစလို႔
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကြၽန္မတို႔ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကရေအာင္....

အားလံုးကို ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုၾကပါဦးစို႔

ဘဝ အခြင့္အေရး

တစ္ခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ညမွာ နတ္မင္းႀကီးတစ္ပါးနဲ႔ ႀကံဳခဲ့တယ္။ နတ္မင္းႀကီးက လူငယ္ကို အေျပာင္းအလဲတစ္ခု သူ႔ကိုယ္ေပၚက်ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သူ႔မွာသူေဌးျဖစ္ႏိုင္တဲ့၊ ရာထူးအရွိန္အဝါေတြ ႀကီးျမင့္ႏိုင္တဲ့၊ လွပတဲ့ဇနီးတစ္ဦး ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္။

လူငယ္က နတ္မင္းႀကီးေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ထူးျခားတာေတြ သူ႔အေပၚက်ေရာက္မယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္လရာသီေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္။ သူ႔ဘဝဘာမွ မထူးျခားခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို တစ္ေယာက္တည္း တစ္သက္လံုး ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရတယ္။

ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ နတ္မင္းႀကီးနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ျပန္တယ္။ နတ္မင္းႀကီးကိုေတြ႔တာနဲ႔ သူက "နတ္မင္းႀကီး.... အရွင္ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သူေဌးျဖစ္မယ္ဆို၊ ရာထူးႀကီးႀကီးမားမားနဲ႔ ဇနီးေခ်ာေခ်ာရမယ္ဆို အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေနခဲ့တာ ဘာမွလည္းမရခဲ့ဘူး" လို႔ ေျပာတယ္။

အဲဒီအခါ နတ္မင္းႀကီးက "အသင္ကို သူေဌးျဖစ္ႏိုင္တဲ့၊ ရာထူးရႏိုင္၊ ဇနီးေခ်ာေခ်ာရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေပးမယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားက ဒီအခြင့္အေရးေတြကို လက္လြတ္ခဲ့တယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ လူငယ္က "အရွင္နတ္မင္းေျပာတာကို ကြၽန္ေတာ္သေဘာမေပါက္ဘူး" လို႔ဆိုတယ္။

နတ္မင္းႀကီးက ဆက္ၿပီးေျပာျပန္တယ္။

"တစ္ခါတုန္းက ခ်မ္းသာႏိုင္တဲ့ အခြင့္ေကာင္းတစ္ခုကို အသင္ရခဲ့တယ္မဟုတ္လား? ဒါေပမယ့္ အသင္ မလႈပ္ရွားခဲ့ဘူး။ ဆံုး႐ႈံးမွာကိုေၾကာက္ၿပီး အသင္သြားမစမ္းသပ္ခဲ့ဘူး။ ဒါကို တစ္ျခားတစ္ေယာက္က မေၾကာက္မရြံ႔နဲ႔ သြားလုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလူဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ၿမိဳ႕ေပၚက အခ်မ္းသာဆံုးလူျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္.... အသင္မွတ္မိရဲ႕လား! ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ငလွ်င္လႈပ္တဲ့အေခါက္တုန္းက အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿပိဳကုန္တယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီး ပိတ္မိေနၾကတယ္။ လူေတြကိုကယ္တင္၊ ကူညီႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး အသင္မွာရွိေပမယ့္ အသင္သြားမကူညီခဲ့ဘူး။ အသင္မရွိတုန္း အသင့္အိမ္ကို သူခိုးဝင္မွာစိုးတယ္၊ လုယွက္မွာစိုးတယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေတြနဲ႔ မ်က္စိေရွ႕ကအျဖစ္ေတြကို အသင္မ်က္စိမွိတ္ေရွာင္လဲြခဲ့ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ကိုပဲ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္"

နတ္မင္းႀကီးရဲ႕စကားကို လူငယ္ကဟုတ္မွန္ေၾကာင္း အားနာပါးနာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္တယ္။

"လူေတြကို ကယ္တင္၊ ကူညီႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးက အသင္ကိုေရာ၊ အသင့္ၿမိဳ႕ကိုပါ ဂုဏ္တက္ေစႏိုင္ေပမယ့္ အသင္လက္ေရွာင္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆံပင္နက္ေမွာင္တဲ့ မိန္းမပ်ဳိငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို အသင္မွတ္မိေသးလား! အဲဒီေကာင္မေလးက အသင့္ကို အစဲြလမ္းႀကီး စဲြလမ္းေစခဲ့တယ္ေလ။ သူကလဲြရင္ အသင္ဘယ္သူကိုမွ မခ်စ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ အသင္ဖြင့္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ ဖြင့္ေျပာရင္လည္း အသင္ကုိ သူခ်စ္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ လက္ထပ္ဖို႔ဆို ပိုေဝးတယ္လို႔ အသင္ထင္ၿပီး အျငင္းဆန္ကိုခံရမွာေၾကာက္တာနဲ႔ အသင္ဖြင့္မေျပာခဲ့ဘူးေလ။ အခြင့္ေကာင္းေတြကို အသင္ေဘးကေန တိတ္တဆိတ္ အသင္ျဖတ္ေက်ာ္ေစခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား!"

နတ္မင္းႀကီးေျပာသမွ်ကုိ လူငယ္က ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ဝန္ခံေနခဲ့တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္မွာလည္း မ်က္ရည္ေတြဝဲေနခဲ့တယ္။

"သူပါပဲ.. အသင့္ဇနီးျဖစ္ႏိုင္သူဟာ အဲဒီေကာင္မေလးပါပဲ။ ဘဝတစ္ခုကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရး အသင္မွာရွိေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြကို ခင္ဗ်ားလက္လြတ္ခဲ့တယ္"

ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြမွာလည္း အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြထဲမွာ အခ်စ္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ရာထူး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ပါႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအမ်ားက ေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေရွ႕တိုးမယ့္ေျခလွမ္းကို ရပ္တန္႔လိုက္တတ္ၾကၿပီး အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္လိုက္တတ္ၾကတယ္။

အျငင္းဆန္ခံရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး လူေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မဆက္ဆံရဲခဲ့ၾကဘူး။
အေလွာင္ခံရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး လူေတြနဲ႔မေျပာဆုိရဲ၊ ထုတ္ေဖာ္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။
ဆံုး႐ႈံးရမွာကိုေၾကာက္ၿပီး တစ္ပါးသူအတြက္ မေပးဆပ္ရဲခဲ့ၾကဘူး။
မေအာင္ျမင္မွာကိုေၾကာက္ၿပီး သြားမစမ္းသပ္ရဲခဲ့ၾကဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔အပါးကေန တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၾကတယ္။

မူရင္း-- http://share.youthwant.com.tw

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ဘဝ အခြင့္အေရး

ရွင္ေလာင္း... ရွင္ေလာင္း... ပဲသီးေထာင္း

အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေပါ့။ ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ကေလးေလးေတြ ရွင္ေလာင္းဝတ္ၾကတယ္။ ရွင္ေလာင္းရာသီဆိုလည္း မမွားဘူးေပါ့။ ၿမိဳ႕ေပၚရွင္ေလာင္းေတြက ကားစီးၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ရြာက ရွင္ေလာင္းေတြက ျမင္းစီးဒါမွမဟုတ္ လူထမ္းၿပီးလွည့္ၾကတယ္။ ဘာပဲစီးစီး၊ ဘယ္လိုလွည့္လွည့္ အလွဴေပးၾကတဲ့ ေက်ာင္းဒကာ၊ ဒကာမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ေပါ့။ ဒီမနက္ အိမ္ေရွ႕ျဖတ္သြားတဲ့ ရွမ္းရွင္ေလာင္းေလးေတြကို လိုက္ရိုက္ျဖစ္တယ္။ ကင္မရာေသးေသးေလးနဲ႔ ဗီတီယိုရိုက္ေတာ့ ပံုေတြက မေကာင္းဘူး။ မလုပ္တတ္လုပ္တတ္နဲ႔ editထားတယ္။ ၿမိဳ႕မွာဆိုေတာ့ ဗံုတီးသံကလဲြရင္ ေအာ္သံေတြ သိပ္မၾကားရဘူး။ ကြၽန္မတို႔ရြာမွာေတာ့ ေအာ္ၾကတယ္။

ရွင္ေလာင္း... ရွင္ေလာင္း... ပဲသီးေထာင္း
ရွင္ေလာင္းအစ္မ ငါနဲ႔ရ
ရွင္ေလာင္းအေမ.................. အလုပ္မ်ားေန

နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့ ဒီကပေဒသာပင္ေတြက ဘတ္ေငြေတြခ်ည္းပဲ၊ တစ္ရာတန္၊ ငါးဆယ္တန္၊ ႏွစ္ဆယ္တန္ေတြနဲ႔ လွဴႏိုင္ဒါန္းႏိုင္ၾကတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ရွင္ေလာင္း... ရွင္ေလာင္း... ပဲသီးေထာင္း

စကားလံုးမ်ား ေပးသနားပါ

အေဖ၊ အေမေတြအတြက္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ စကားလံုးေတြ၊ မေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြကို ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ စာလံုးေရသိပ္မမ်ားဘဲ နာမည္ရင္း သို႔မဟုတ္ နစ္နိမ္းနဲ႔ ေရးသားေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ (အဲဒီစကားလံုးေတြကို ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္)

***စကားလံုးေတြေရးေပးၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစကားလံုးေတြကို ေနာက္ထုတ္မယ့္ "အေမ"စာအုပ္မွာ ထည့္သံုးမွာမို႔ Anonymousနဲ႔ မေရးၾကဘဲ ကိုယ္တိုင္သိႏိုင္တဲ့ နာမည္(သို႔) သေကၤတတစ္ခုနဲ႔ေရးေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာမ်က္ႏွာအခက္အခဲေတြ ရွိႏိုင္တာေၾကာင့္ အရမ္းတို (သို႔) အရမ္းရွည္တာေတြ မေရးၾကဖို႔ ထပ္ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ေရးေပးေစလိုပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ မေရးခ်င္ရင္ အီးေမးလ္နဲ႔ပို႔လည္း ရပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး(၃၅)ခုကို ေရြးသြားပါမယ္။

အားလံုး....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

စကားလံုးမ်ား ေပးသနားပါ

ေကာင္မေလးရဲ႕ ေလတိုက္ႏႈန္း

ေလၿငိမ္ခ်ိန္

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးရဲ႕စိတ္ေနသေဘာထားကို သင္မခံစားမိႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီလို ေလၿငိမ္ခ်ိန္မ်ဳိးက ေကာင္မေလးအနားနား သင္ရွိမေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ သင့္စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထားႏိုင္ခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးဆီကေန ေလညင္းနဲ႔တူတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို သင္ရလိမ့္မယ္။ ေကာင္မေလးက ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး ၿပံဳးရယ္တဲ့အသံနဲ႔ "သြား... ေကာင္စုတ္"ဆိုအသံက ညင္သာတဲ့ေလ အတိုက္ခံရသလို သင့္စိတ္ကို ၾကည္ႏူးေစပါတယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၂ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးဆီကေန အလိုမက်တဲ့ပံုကို သင္ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ စိတ္ညစ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ျပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုခံစားခ်က္က ခဏတြင္းခ်င္းေပ်ာက္သြားတတ္တာမို႔ သင့္ကိုထိခိုက္ေစမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၃ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက အလိုမက်မႈကို ပိုျပတတ္တယ္။ ပစၥည္းတစ္ခုခုနဲ႔ သင့္ကို မနာတနာထုၿပီး သင့္လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္႔ခိုင္းတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအျပဳအမႈက သင့္ကို မထိခိုက္ေစႏိုင္ေသးပါဘူး။ သူက်ီစယ္ေနတယ္လို႔ သင္ထင္ေနလို႔ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၄ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ စကားလံုးတခ်ဳိ႕ကို ေကာင္မေလးစသံုးၿပီး အလိုမက်တဲ့ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသတတ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၅ဆ

ေကာင္မေလးရဲ႕ခံစားခ်က္ကို သင္ခန္႔မွန္းမိခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက မ်က္ေထာင့္နီနဲ႔ သင့္ကို စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္ၿပီး ေအးစက္တဲ့စကားေတြ ေျပာလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ေလေျပေလးလို႔ထင္ၿပီး ဒီလိုေလတိုက္ႏႈန္းထဲ သင္ရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ မၾကာခင္မွာ ဒီထက္ၾကမ္းတဲ့ေလကုိ သင္ခံစားမိပါလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၆ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္မေလးက ခါးေထာက္ၿပီး လူကုိက်ိန္ဆဲခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ အသံကိုလည္း ျမင့္လိုက္ၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွ႕တိုးမလား! ေနာက္ဆုတ္မလားဆိုတာကို သင္ဆံုးျဖတ္သင့္ခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၇ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေလျပင္းေတြ စတိုက္ၿပီျဖစ္တယ္။ က်ိန္ဆဲသံေတြ တဟူးဟူးနဲ႔ မစဲျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၈ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက နည္းနည္းထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းလာၿပီျဖစ္တယ္။ စူးရွအက္ကဲြတဲ့ က်ိန္ဆဲသံေတြအျပင္ ခုန္ေဆာင့္သံ၊ ရိုက္သံေတြကို သင္ၾကားလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၉ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ဆံုး႐ႈံးခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ေကာင္မေလးက ေတြ႔ရာပစၥည္းေတြကို ပစ္ေဖာက္ခဲြခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ - ေဘာလ္ပင္၊ ဖုန္း၊ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေလထဲကေန ပစၥည္းေတြကို သင္ဖမ္းယူတတ္ရပါလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁ဝဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ပစၥည္းေတြ ပိုထိခိုက္ဆံုး႐ႈံးခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ပစ္ေပါက္လာသမွ်ပစၥည္းေတြကို ေရွာင္ႏိုင္၊ ဖမ္းယူႏိုင္ဖို႔ သင္ႀကံ့ခိုင္ရလိမ့့္မယ္။ ေျမငလွ်င္လႈပ္သလို ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးက ပုန္းကြယ္ရာေနရာကို သင္အရင္ဆံုးရွာရလိမ့္မယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁၁ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ေလေဗြႀကီးတစ္ခုလို သင့္အနားသူေရာက္လာၿပီး ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ေတာ့မယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက လူကို ထိခိုက္နာက်င္ေစတတ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ဖဝါးဒဏ္တစ္ခ်က္ကို သင္ခံရတတ္တယ္။

ေလတိုက္ႏႈန္း ၁၂ဆ

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးက ေလမုန္တိုင္းအဆင့္ပါပဲ။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမရွိရင္ ေဘးအႏၱရာယ္ ႀကီးႀကီးမားမားက်ေရာက္ႏိုင္ၿပီး ထိခိုက္နာက်င္မႈေတြ ရွိေစတတ္ပါတယ္။

မူရင္း-- google search or http://catdogu.com

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ေကာင္မေလးရဲ႕ ေလတိုက္ႏႈန္း

အေမ့အသံ

အေဖဆံုးတဲ့ႏွစ္မွာ သူ(၁ဝ)ႏွစ္၊ ေမာင္ေလး(၈)ႏွစ္

ဘဝက ေျဖးေျဖးခ်င္းစဆဲြခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို လွပတဲ့အေရာင္ေလးေတြ ျခယ္မႈန္းေနခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ မိုးေရေတြနဲ႔ အပက္ခံလိုက္ရတယ္။ သူ႔ဘဝထဲက ေပ်ာ္ရႊင္၊ တည္ၿငိမ္ျခင္းေတြက ပ်က္စီးသြားတဲ့ ေဆးေရာင္ျခယ္ ပန္းခ်ီကားေလးလို႔ ဆိတ္သုန္းေပ်ာက္ဆံုးကုန္ခဲ့ရတယ္။

အေဖဆံုးၿပီးေနာက္ အရင္က သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ခဲ့တဲ့အေမဟာ အားလံုးျပာင္းလဲသြားသလိုပဲ စိတ္တိုေဒါသထြက္ လြယ္ခဲ့တယ္။ ပန္းကန္ေလးတစ္လံုး မေတာ္တဆ လြတ္ခ်ကဲြသြားတာနဲ႔ အေမဆူလို႔ဆဲလို႔ မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေမ့အသံကို သူမုန္းခဲ့တယ္။ ေသးငယ္စူးရွတဲ့ အေမ့အသံက သူ႔နားထဲ ရက္ရက္စက္စက္ တိုးဝင္ၿပီး သူ႔ဘဝထဲအထိ ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အရင္က သိမ္ေမြ႔ႏူးညံတဲ့ အေမ့အသံဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ရုတ္တရက္ ဒီလိုေျပာင္းလဲသြားမွန္း သူ မေတြးတတ္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီတုန္းက အေမအသက္(၃ဝ)ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ရင့္က်က္ျပည့္ၿဖိဳးတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လို အေမကို ခူးဆြတ္ခ်င္သူေတြ မ်ားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားလာခင္းသူေတြကို အေမဆဲလြတ္လိုက္တာခ်ည္းပဲ။ အေမဟာ ဆူးေထာင္ထားတဲ့ ျဖဴးေကာင္တစ္ေကာင္လို အနားကပ္လာသူမွန္သမွ်ကို ဆူးနဲ႔လိုက္စူးၿပီး သူနဲ႔ ေမာင္ေလးကို ကာကြယ္ခဲ့တယ္။

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေစ်းထဲမွာ ေနရာတစ္ခုရွာၿပီး အေမေစ်းေရာင္းခဲ့တယ္။ မနက္(၄)နာရီထိုးတာနဲ႔ အိပ္ရာကထ လိုင္းကားနဲ႔ ေျမာက္အရပ္ကေန ေတာင္အရပ္မွာရွိတဲ့ လက္ကားေစ်းကို အေမသြားတယ္။ ဒီလမ္းခရီးက ၿမိဳ႕ကိုတစ္ပတ္ပတ္တာနဲ႔ တူတယ္။ ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ျပည့္တင္းေနတဲ့ အေမခႏၶာကိုယ္ဟာ ေနလွန္းထားတဲ့ သစ္သီးေျခာက္လို ပိန္လွီခဲ့ရတယ္။

(၁၆)ႏွစ္အရြယ္မွာ သူဟာေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ့ မိန္းမပ်ဳိေလးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္ေနၿပီး စာေတာ္ခဲ့တယ္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အိမ္ကိုအေျပးျပန္လာၿပီး ထမင္းဟင္းေတြ သူခ်က္ခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ လမ္းအသြယ္သြယ္ကိုျဖတ္ၿပီး အေမအတြက္ သူထမင္းခ်ဳိင့္ပို႔ေပးတယ္။ ဆူညံေနတဲ့ ေစ်းထဲေရာက္တိုင္း အေမကထမင္းကို တစ္ဘက္က ပလုပ္ပေလာင္းစားရင္း၊ တစ္ဘက္က ေစ်းဝယ္ေတြနဲ႔ ေစ်းညိႇေနတာကိုပဲ သူျမင္ခဲ့ရတယ္။

တစ္ခါတုန္းက ေစ်းနားအေရာက္မွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ အေမရန္ျဖစ္ေနတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမရဲ႕စူးရွထက္ျမက္တဲ့အသံက အေဝးကေန သူ႔နားစည္ကို အားနဲ႔ဝင္ဝင္ေဆာင့္တယ္။ အေမနဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့ ဝဝပုပုအမ်ဳိးသမီးက အေမ့ကိုမႏိုင္ေတာ့ သူ႔ေယာက္်ားကိုစစ္ကူေတာင္းတယ္။ ေယာက္်ားလုပ္သူက အေမကိုရိုက္ဖို႔ ရြယ္တယ္။ အေမ့မ်က္ႏွာေပၚက တံေထြးနဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကို သူထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြဟာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိတဲ့သူ႔ဘဝကို စြတ္စိုေစခဲ့တယ္။

အသက္(၂၂)ႏွစ္မွာ သူေက်ာင္းၿပီးတယ္။ ေက်ာင္းဆက္တက္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္း သူ႔မွာရွိေပမယ့္ ေမာင္ေလးအတြက္နဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ျခားပိန္လွီလာတဲ့ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ပညာသင္ေရးကို သူလက္လြတ္ခဲ့တယ္။

ပထမဆံုးရတဲ့လစာေငြကို အေမ့လက္ထဲသူအပ္ေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့အေမ့လက္ေတြက လိပ္ျပာေတာင္ပံေတြလို တုန္ယင္ေနခဲ့တယ္။ အေမ့ကိုသူ ေငးေမာၾကည့္ရင္း အသံနိမ့္နဲ႔ေျပာလိုက္တယ္။

"အေမ.... ေနာက္ဆို ေစ်းသြားမေရာင္းပါနဲ႔ေတာ့"

သူ႔စကားၾကားေတာ့ အေမရယ္တယ္။ အေမရယ္သံေတြက စူးရွမေနေတာ့ဘဲ ခပ္အက္အက္ျဖစ္ေနတယ္။ အေမ့အသံထဲမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲသံ၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္သံေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေစ်းထဲမွာ အေမကို သူသြားရွာခဲ့တယ္။ အေဝးႀကီးကေန အေမရဲ႕ၾကည္လင္တဲ့အသံကို သူၾကားေနရတယ္။

"ဟဲ့... ငါ့သမီး တကၠသိုလ္က ဘဲြ႔ရခဲ့ၿပီသိလား! ႏိုင္ငံျခားကလာဖြင့္ထားတဲ့ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္...."

အေမ့စကားထဲကေန ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားသံကို သူၾကားလိုက္ရတယ္။

အသက္(၂၈)ႏွစ္မွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္ကို သူေမြးဖြားခဲ့တယ္။ လမျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးက ညတိုင္းမိုးလင္းေပါက္ထိ ငိုတယ္။ တစ္ညလံုး အေမမအိပ္ဘဲ ကေလးကိုေခ်ာ့ခဲ့တယ္။ တစ္ညအိပ္မက္ကေန ေယာင္ရမ္းႏိုးလာခ်ိန္ ကေလးကိုေခ်ာ့သိပ္ေနတဲ့ အေမ့သီခ်င္းသံကို သူရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညင္သာတဲ့ အေမ့အသံေၾကာင့္ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ သူၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနားေထာင္ခဲ့တယ္။

ပုခက္လဲႊေတးသံေလးပါလား! (၁၈)ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ေနာက္ျပန္စီးခဲ့သလို နားဝင္ခ်ဳိသိမ္ေမြ႔တဲ့ အေမ့ေတးသံေလးထဲ သူစီးေမ်ာသြားခဲ့တယ္။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲ ျပည့္လ်ံလာတဲ့မ်က္ရည္ေတြ အျပင္ကိုစီးမက်ခင္ ေစာင္နဲ႔သူဆဲြအုပ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေမ့အသံကို သူရွာေတြ႔ခဲ့ပါတယ္.... ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက သူ႔ဘဝမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီထင္တဲ့ အေမကို သူျပန္ရခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့အခ်ိန္ေတြက တုိေတာင္းလြန္းခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔မနက္(၇)နာရီမွာ အေမက ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပီး သူ႔ကိုအိပ္ရာထဖို႔ လာႏႈိးတယ္။ မနက္(၈)နာရီမွာ သူအလုပ္သြားေတာ့ အေမက ေျမးေလးနဲ႔ေဆာ့ကစား က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ (၁ဝ)နာရီမွာ ေဆးရံုကို အေရးတႀကီး သူေရာက္သြားခဲ့တယ္။ လူနာကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့အေမ စကားမေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ရုတ္တရက္ ေသြးတိုးၿပီး အေမေလျဖတ္ခဲ့တယ္။ ေမ့ေျမာေနတဲ့အေမ့ ပါးျပင္တြန္႔တြန္႔ေတြကို သူပြတ္သပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြက အေမ့ကိုယ္၊ မ်က္ႏွာေပၚ အဆက္မျပတ္စီးက်ခဲ့တယ္။ အေမ့အသံကို သူၾကားခ်င္လိုက္တာ... စူးရွေသးငယ္ၿပီး ဆူဆဲတဲ့အသံပဲျဖစ္ျဖစ္ သူၾကားခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမ့အသံကို သူၾကားခြင့္မရခဲ့ေတာ့ဘူး။

ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လယ္ခင္းမွာ ေမ့ေျမာရာကေန အေမတိတ္တိတ္ေလး ထြက္ခြါသြားခဲ့တယ္။

အေမဆံုးၿပီးတစ္လအၾကာမွာ အေမက်န္ရစ္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သူသိမ္းေနခဲ့တယ္။ ေသတၱာတစ္ခုထဲကေန အိမ္ေနစီးဖိနပ္ႏွစ္ရံကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ဖိနပ္က အဝါေဖ်ာ့ေရာင္သိုးေမႊးနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားၿပီး ဖိနပ္ေအာက္ခံကို အေမက ခပ္ထူထူေလး လုပ္ထားေပးတယ္။ အရင္က ဒီလိုဖိနပ္မ်ဳိးကို သူ႔အတြက္ အေမလုပ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ ဖိနပ္ကေပ်ာ့အိၿပီး စီးလို႔ေကာင္းေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ဖိနပ္ေအာက္ခံေၾကာင့္ အသံအရမ္းျမည္လို႔ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္စီးၿပီး တစ္ေနရာမွာ သူပစ္ထားခဲ့မိတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီဖိနပ္ကို ေကာက္ယူစီးၿပီး တစ္အိမ္လံုးအႏွံ႔ သူလမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္မိတယ္။ "တပ္.. တပ္.. တပ္"နဲ႔ ျမည္ေနတဲ့ဖိနပ္သံကို သူအက်ယ္ႀကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဖိနပ္သံေတြၾကားမွာ သူငိုေၾကြးမိျပန္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ အေမထားခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးအသံေလးပဲျဖစ္တယ္။

မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

အေမ့အသံ

႐ွမ္းျပည္အလွ ဘန္နာေလးမ်ား

ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေတြမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ဓာတ္ပံုတခ်ဳိ႕က ထင္သေလာက္မေကာင္းခဲ့ဘူး။ လူေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရွဴၾကည့္တတ္ရင္ လူတိုင္းက လူေကာင္းျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း မလွတာေလးကိုျဖဳတ္၊ ျဖတ္လိုက္ေတာ့ လွတဲ့ရႈခင္းေလးျဖစ္သြားတယ္။ ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္ေနရာတခ်ဳိ႕က အမွတ္တရပံုေလးေတြေပါ့။ အလည္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္...

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

႐ွမ္းျပည္အလွ ဘန္နာေလးမ်ား

ပိုးစုန္းၾကဴး စကားလံုးမ်ား

လက္ထဲက ၾကယ္

လကၡဏာၾကည့္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ေျပာတယ္။

"ဘဝမွာ လူတိုင္း ကိုယ္ပိုင္ၾကယ္တစ္လံုးစီ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕ဦးတည္ရာကို လမ္းျပညြန္ၾကားေပးေနတယ္။ လူအမ်ားစုရဲ႕ၾကယ္က ေကာင္းကင္ေပၚမွာရွိတယ္။ ၾကယ္သြားရာေနာက္ သူတို႔လိုက္ေရြ႕ၾကၿပီး ၾကယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ လူနည္းစုရဲ႕ၾကယ္က သူတို႔ရဲ႕လက္ဖဝါးေပၚမွာရွိတယ္။ အဲဒီၾကယ္ကို သူတို႔ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး ကုိယ့္ဦးတည္ရာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္"

ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္ထဲမွာ ၾကယ္ေတြမရွိခဲ့လည္း ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚကၾကယ္ကို ဇဲြလံုလပါတဲ့လက္ေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆြတ္ယူခူးခ်ၿပီး ကိုယ့္ဦးတည္ရာကို ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သူခိုး

မ်ားေသာအားျဖင့္ မြန္ဂိုရီးယားလူမ်ဳိးေတြက အသက္မေမးတတ္ၾကဘူး။ "ဘယ္ႏွစ္ရာသီျဖတ္ခဲ့ၿပီလဲ"ပဲ ေမးတတ္ၾကတယ္။ သေဘာက ေႏြဦးရာသီကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္ဆိုတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာက ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲက အရမ္းသိသာထင္ရွားတယ္။ ေႏြဦးရဲ႕ ရြက္ႏု၊ ေႏြရာသီရဲ႕ စိမ္းစိုမႈ၊ မိုးရာသီရဲ႕ ေအးစက္မႈ၊ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈေတြမွာ ရာသီအလိုက္ သူ႔ျမင္ကြင္းနဲ႔သူရွိၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေႏြဦးရာသီက လူကိုပိုနက္နဲတဲ့ ခံစားမႈေတြေပးတယ္။ ထိုင္ဝမ္လိုေနရာမ်ဳိးကေတာ့ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲက သိပ္မသိသာခဲ့ဘူး။ ပ်ားပန္းခတ္လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ဘဝထဲမွာ အေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိတဲ့ ရာသီဥတုကိုခံစားဖို႔ ပိုခက္ခဲ့တယ္။ ျပကၡဒိန္ေပၚက ေနာက္ဆံုးစာရြက္ကို ဆုတ္ျဖဲျဖစ္မွ လူေတြက "ေအာ္.. တစ္ႏွစ္ကုန္ျပန္ၿပီ"ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုရတယ္။

ေရွးကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ "အခ်ိန္ေတြ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္"တဲ့။ တင္ျပပံု အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့လက္က ေန႔ရက္ေတြကို တိတ္တိတ္ေလး ခိုးလဲေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခါင္းေပၚက ဆံပင္မည္းေတြကို ဆံပင္ျဖဴနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သန္မာတာကို အိုမင္းတာနဲ႔ ခိုးလဲေနတယ္။ သြက္လက္တာကို ေႏွးေကြးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘဝကို ေသဆံုးတာနဲ႔ ခုိးလဲေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေတြးမိၿပီးေနာက္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔ေတြတိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘာေၾကာင့္ မႏႈိးၾကားႏိုင္သလဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ျပန္တယ္။

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကား

အခ်ိန္က ဓာတ္ေလွကားဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဓာတ္ေလွကားစီးသူေတြျဖစ္မယ္။ ဓာတ္ေလွကားစီးခ်ိန္ ဓာတ္ေလွကား လႈပ္ေနမွန္းသိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လႈပ္တာကို ခံစားရတယ္။ ဓာတ္ေလွကားတံခါးဖြင့္တာနဲ႔ တစ္ျခား ပတ္ဝန္းက်င္သစ္တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားတယ္။ ဒီပတ္ဝန္းက်င္က တိတ္ဆိတ္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဆူညံတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ထူးဆန္းအံ့ၾသေစတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလွကားေရြ႕လ်ားမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်က္စိေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳတင္တြက္ဆလို႔ မရခဲ့ဘူး။

ငါး

တကယ္လို႔ ေလာကႀကီးက ျမစ္တစ္စင္းဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အဲဒီျမစ္ထဲက ငါးေတြပဲျဖစ္မယ္။ ဒီျမစ္ထဲကေန ခုန္မထြက္ႏိုင္ခဲ့သည့္တိုင္ ျမစ္ကိုဆန္လိုက္စုန္လိုက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကူးခတ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းဖို႔ အခ်ိန္ေတြ မရွိခဲ့ဘူး။ စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းတာေတြ ေမ့လိုက္ခ်ိန္ပဲရွိခဲ့တယ္။

တကယ္လို႔ ေနာင္ျဖစ္လာႏိုင္တာေတြကို မေမြးခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ႀကိဳသိႏိုင္ခဲ့ရင္ ဒီေလာကထဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာက္လာရဲခဲ့ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေရာက္လာၿပီဆိုမွေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ဖို႔ပဲ ရွိခဲ့တယ္။

သမၼတ Franklin က "လူေတြက ဘဝအတြက္ ေမြးခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေမြးခဲ့လို႔ ဘဝဆိုတာရွိလာတာ" လို႔ေျပာခဲ့တယ္။ Gothicက "ေလာကႀကီးထဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဝင္လာရဲရင္ ေလာကဓံရဲ႕ခါးတီးမႈေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ခံရဲရမယ္" လို႔ဆိုခဲ့တယ္။

စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ရွဥ့္

တိရစာၦန္အေရာင္းဆိုင္ေတြမွာ ရွဥ့္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္တယ္။ လူေတြကရွဥ့္ကို လည္တတ္တဲ့ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားၾကတယ္။ ရွဥ့္ေျပးတာနဲ႔ ေလွာင္အိမ္က တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ လိုက္လည္တယ္။

အဂၤလန္က နာမည္ႀကီး ေဝဖန္ေရးဆရာ John Ruskinက ဒီလိုအျဖစ္ကို "စိတ္ကူးအိပ္မက္" နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ့တယ္။ "စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေျမျပင္ေပၚမွာ ေျပးေနတယ္အထင္နဲ႔ ေလွာင္အိမ္အဝိုင္းထဲမွာ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္" လို႔ သူကဆိုခဲ့တယ္။

ရွဥ့္ကတစ္သက္လံုး ေျပးေနလည္း ေလွာင္အိမ္ထဲကေန မလြတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ "စိတ္ကူးအိပ္မက္"ထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေနလို႔မရဘူး။ အဲဒီအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။

***google booksထဲကေတြ႔တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက(營窗小語選集) တခ်ဳိ႕တေလကို ဘာသာျပန္ထားတာေလးပါ။ မူရင္းေရးသားသူက ထိုင္ဝမ္နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ Liu Yong ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးဆရာက သူ႔စာအုပ္နာမည္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာထားတာက "ဒီစာတိုေလးေတြကို တီဗီအစီအစဥ္တစ္ခုမွာ ထုတ္လႊင့္ဖို႔ေရးခဲ့ၿပီး မိတ္ေဆြေတြ တိုက္တြန္းတာေၾကာင့္ စာအုပ္ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ညနက္ခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ေရးခဲ့တာေၾကာင့္ 營窗小語လို႔ ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဒီပိုးစုန္းၾကဴးေလးလို႔ စာအုပ္ေလးက လူအမ်ားႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာကို ခံခဲ့ရေၾကာင္း၊ (၁၇)ႏွစ္အတြင္းမွာ ဒီလိုစာအုပ္မ်ဳိး(၇)အုပ္ ေရးသားခဲ့ေၾကာင္း အမွာစာမွာေရးထားပါတယ္။

ညအခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာေရးခဲ့တဲ့ သူ႔စာအုပ္က ကြၽန္မတို႔ရဲ႕အသိဥာဏ္ျပတင္းေပါက္ကို ဆဲြဖြင့္ေပးၿပီး စာအုပ္ထဲက အလင္းေရာင္နဲ႔ ထြန္းညႇိလိုက္သလိုပါပဲ။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးဆိုေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ေမွာင္မိုက္တဲ့ဘဝကို အသိတခ်ဳိ႕နဲ႔ လင္းလက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မလည္း တခ်ဳိ႕တေလကိုဖတ္ၾကည့္ၿပီး နားလည္သလို ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး နားမလည္ခဲ့ရင္ ေဆာရီးေနာ္... း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ပိုးစုန္းၾကဴး စကားလံုးမ်ား

Google Books

အင္တာနက္က စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတစ္ခုနဲ႔တူတယ္။ ဖတ္လိုမကုန္တဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔ေနတယ္။ ကိုယ္ဝါသနာပါရာ၊ စိတ္ဝင္စားတာေတြကို အခ်ိန္မေရြး ေကာက္ယူဖတ္လို႔ရတယ္။

အရင္တုန္းက စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း ကြၽန္မနားမလည္ခဲ့ဘူး။ စာဖတ္တာဟာလည္း အပန္းေျဖနည္းတစ္မ်ဳိးမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ႀကံဳရင္ဖတ္၊ မႀကံဳရင္မဖတ္ဘဲ ကြၽန္မေနခဲ့တာမ်ားတယ္။ ေက်ာင္းက စာၾကည့္တိုက္ဆိုရင္ reportတင္ခါနီးမွ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြလိုမွ ကြၽန္မေရာက္ျဖစ္တယ္။ မဟုတ္ရင္ တစ္လေနလို႔ တစ္ခါေယာင္ၿပီး ကြၽန္မေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နဲ႔ မအားဘူး၊ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္အေၾကာင္းျပၿပီး ေက်ာင္းစာနဲ႔ ႀကံဳဖတ္တဲ့စာေတြေလာက္ပဲ မျဖစ္မေန ကြၽန္မဖတ္ခဲ့တယ္။ ႀကံဳဖတ္ဆိုတာက သူငယ္ခ်င္းေတြျပတဲ့ "ဒါေလးေကာင္းတယ္ ဖတ္ၾကည့္"တို႔၊ ဆရာ/ဆရာမေတြခိုင္းတဲ့ "မနက္ျဖန္ ဘယ္စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ကိုယ္ခံစားမိတာကို ခ်ေရးခဲ့ပါ"ဆိုတာမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြဆိုတာမ်ဳိး ကြၽန္မ မသိခဲ့ဘူး။

ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ဘာထူးလို႔လဲ! ကာတြန္း၊ မဂၢဇင္းနဲ႔ စံုေထာက္ဝတၳဳေတြေလာက္ပဲ ကြၽန္မဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ အင္တာနက္သံုးတတ္ခ်ိန္ ျမန္မာဝက္ဆိုက္ေတြထဲဝင္ဖူးမွ ကြၽန္မ မဖတ္ခဲ့ဖူး၊ မသိခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတာကို သိလိုက္ရတယ္။ ကြၽန္မက အဲဒီလိုညံ့ၿပီး၊ အဲဒီလိုစာေပေတြနဲ႔ ကင္းကြာခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖး စာဖတ္ႀကိဳက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မႀကိဳက္လာတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ္မသိ၊ မျမင္၊ မၾကားဖူးတာေတြကို ၾကားရျမင္ရသိရၿပီး ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသကို ေရာက္ဖူးေစေတာ့ စာဖတ္တာကို ကြၽန္မပိုစဲြလမ္းခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလို စာဖတ္တာကို ကြၽန္မအႀကိဳက္ႀကီး ႀကိဳက္မိခ်ိန္မွာ (ကြၽန္မဖတ္တတ္တဲ့ဘာသာ) စာအုပ္ေတြဝယ္လို႔၊ ငွားလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ကြၽန္မေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ တစ္ႏွစ္ေနလို႔ တစ္ခါမဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္နဲ႔ စာအုပ္မ်ဳိးစံုရႏိုင္တဲ့ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေတြကို ကြၽန္မတမ္းတလာခဲ့မိတယ္။ စာအုပ္ေတြ အလြယ္တကူဝယ္ႏိုင္၊ ငွားႏိုင္ခ်ိန္တုန္းက ဘာျဖစ္လို႔ စာေတြဖတ္ရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့တာကို ကြၽန္မေနာင္တရမိတယ္။

စာအုပ္ေတြလက္မွာကိုင္ၿပီး မဖတ္ရေတာ့ အင္တာနက္ေပၚကစာေတြကိုပဲ လိုက္ရွာဖတ္ၿပီး ကြၽန္မေက်နပ္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အင္တာနက္ဆိုတာကလည္း စာၾကည့္တိုက္ႀကီး တစ္ခုပါပဲ။ (မ်က္စိေညာင္း၊ ပါဝါတက္ေစတာက လဲြလို႔ေပါ့) ဖတ္မကုန္တဲ့စာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြအလြယ္တကူ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ဂူဂယ္ရွာေဖြေရးအင္ဂ်င္က အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဂူဂယ္က စာဖတ္ဝါသနာပါသူေတြ အလြယ္တကူဖတ္ႏိုင္ေအာင္ google booksဆိုၿပီး ဘာသာမ်ဳိးစံု၊ စာအုပ္မ်ဳိးစံုနဲ႔ အြန္လုိင္းစာၾကည့္တိုက္ေလး တစ္ခုလုပ္ထားေပးျပန္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ေလး ဖြင့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို သိမ္းထားႏိုင္သလို တခ်ဳိ႕စာအုပ္ကို ဖရီးေတာင္းလုပ္ယူလို႔ ရႏိုင္ေသးတယ္တဲ့။ အင္တာနက္ရဲ႕အက်ဳိးေက်းဇူး၊ စာအုပ္မွ်ေဝသူေတြရဲ႕ ေစတနာေၾကာင့္ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ အင္တာနက္ထဲက စာအုပ္ပံုေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လက္ပစ္ကူးႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။

http://books.google.com/books

http://books.google.com.tw/books

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

Google Books

အခ်စ္႐ုပ္႐ွင္ သင္ခန္းစာ

ဂီတအႏုပညာသမိုင္းမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ အခ်စ္တစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်စ္ထဲမွာ ပါဝင္သူသံုးဦးက ဂ်ာမဏီက နာမည္ႀကီး ဂီတပညာရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ Robert Schumann(1810-1856)၊ သူ႔ဇနီး Clara Schumann (1819－1896)နဲ႔ Johannes Brahms(1833-1897)တို႔ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕အခ်စ္ကို ပိတ္ကားေပၚအထိတင္ၿပီး "Beloved Clara(Geliebte Clara)"လို႔ နာမည္ေပးရိုက္ကူးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီထဲကေန သူတို႔သံုးဦးရဲ႕ ဂီတဖလွယ္မႈ၊ စိတ္ဖလွယ္မႈနဲ႔ တက္ၾကြျပင္းထန္တဲ့ အခ်စ္နဲ႔ရင္းႏွီးမႈေတြကို ေတြ႔ရတယ္။

ဒီေခတ္မွာ အခ်စ္စာေတြကို မက္ေဆ့၊ အီးေမးလ္ေတြနဲ႔ အလြယ္တကူေပးႏိုင္ခဲ့လို႔ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ ဆန္းသစ္ထီထြင္မႈေတြ နည္းခဲ့ၾကတယ္။ Clara ကို Schumann ပိုးပန္းတုန္းက သူ႔အစြမ္းအစကို Schumann ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ခဲ့တယ္။ အဲတာကေတာ့ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ စႏၵယားေတးသံ ၁၃ပုဒ္ကို (Kinderszenen ("Scenes from Childhood") ေရးသားခဲ့တာျဖစ္တယ္။

Schumann (၁၈)ႏွစ္အရြယ္မွာ Claraရဲ႕ဖခင္ဆီကေန စႏၵယားတီးသင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အသက္ငယ္ရြယ္တဲ့ Claraရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ဂီတလက္ရာက သူ႔ကိုဖမ္းစားေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ႏွစ္ဦးသား စႏၵားအတူတီးၾက၊ ဂီတေဆြးေႏြးၾကနဲ႔ တစ္အိမ္သားခ်င္းလို သံေယာဇဥ္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုသံေယာဇဥ္က တစ္ေန႔တျခားႀကီးျပင္းလာတဲ့ Claraနဲ႔အတူ လိုက္ႀကီးျပင္းခဲ့ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္အရြယ္ကြာဟမႈ၊ ေနာက္ၿပီး ဂီတပညာရွင္ေတြက မႀကီးပြါးတတ္ဘူးဆိုၿပီး Claraဖခင္က ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္။ အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္မႈေတြက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္မီးကို မၿငိမ္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဂီတက သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ဘာသာစကားျဖစ္ခဲ့တယ္။ Schumannက ဂီတနဲ႔ သူ႔ရင္ထဲကအခ်စ္ေတြကို ေဖာ္က်ဴးခဲ့တယ္။ စကားလံုးမပါတဲ့ သံစဥ္ေတြဆိုေပမယ့္ အဲဒီသံစဥ္ေတြထဲကေန သူ႔စိတ္ခံစားခ်က္ကို Clara ဖတ္နားလည္ခဲ့တယ္။ အဲဒီသံစဥ္ေတြက Claraကို သူေရးေပးတဲ့ အခ်စ္စာေတြျဖစ္တယ္။ သံစဥ္ေတြထဲမွာ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ အမွတ္တရေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။

တတိယလူရဲ႕ၾကားဝင္မႈနဲ႔ အခ်စ္ကိုအေကာင္းဆံုး ဆန္းစစ္ႏိုင္တယ္

အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ၾကသူႏွစ္ဦးရဲ႕ ခ်စ္ခရီးလမ္းက သာသာယာယာနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴး ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားမွာ ေနာက္လူတစ္ေယာက္(တတိယလူ) ၾကားမဝင္လာႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ? ဒီတတိယလူက ဘယ္လိုစိတ္သေဘာထား၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ထြက္ေပၚလာႏိုင္မလဲ? ေလးစားအားက်လို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားဝင္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးခဲ့သူလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေတာ္တဆပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားမွာ တတိယလူရဲ႕ အင္အားက အရမ္းကို ႀကီးမားခဲ့တယ္။ အဲဒီအင္အားက အခ်စ္ကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္မယ္၊ တကယ့္အခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုၾကားဝင္မႈက အခ်စ္ကို အေကာင္းဆံုးဆန္းစစ္ေပးၿပီး ပုိမိုခိုင္ၿမဲေစႏိုင္ပါတယ္။

Johannes Brahmsက ေဖ်ာ္ေျဖမႈတစ္ခုမွာ Claraရဲ႕ေျပာင္ေျမာက္တဲ့လက္ရာနဲ႔ အလွဆဲြေဆာင္မႈေၾကာင့္ Claraကို ခ်စ္သြားခဲ့မိတယ္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံအခ်စ္က ေလးစားအားက်သူ ပရိသတ္ေၾကာင့္ ထိခိုက္ႏိုင္ေၾကာင့္ Schumann နားလည္လိုက္တယ္။ Brahmsဆိုတဲ့လူငယ္ရဲ႕ အႏုပညာကိုလည္း Schumann အသိအမွတ္ျပဳမိတယ္။ Brahmsက Claraအေပၚထားတဲ့ သူ႔အခ်စ္ကို မဖုံးကြယ္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ထက္(၁၄)ႏွစ္ႀကီးတဲ့ Claraကိုခ်စ္မိတဲ့ Brahmsရဲ႕အခ်စ္မွာ လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈကို Schumann ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ အိုမင္းနာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့သူနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ဆဲြေဆာင္မႈ၊ ျဖားေယာင္းမႈပိုခဲ့တယ္။ သူ႔သားသမီးနဲ႔ Brahmsရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈက ဖခင္လုပ္တဲ့ သူ႔ထက္ေတာင္ပိုခဲ့တယ္။ သဝန္တိုစိတ္နဲ႔ သူ႔ေရာဂါေတြ တစ္ေန႔တျခား ပိုဆိုးလာခဲ့တယ္။ ႐ႈပ္ေထြးတဲ့ခံစားခ်က္ေတြက သူ႔အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ သူ႔အလုပ္ကို ထိခိုက္လာေစခဲ့တယ္။

အခ်စ္တည္ၿမဲျခင္း လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္က တစ္ဘက္သားရဲ႕ေကာင္းကြက္ကို အခ်ိန္တိုင္း အမွတ္ရေနတာပဲ ျဖစ္တယ္။

အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္း အတူေနၿပီးေနာက္ အထူးသျဖင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖ်ားနာၿပီဆိုရင္ ဖ်ားနာသူရဲ႕စိတ္ခံစားခ်က္က ပိုပိုဆိုးလာၿပီး စိတ္တုိ၊ ေဒါသျဖစ္လြယ္ႏိုင္သလို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူရဲ႕ စိတ္ကလည္း ျပဳစုေလၿငိဳျငင္ေလ ျဖစ္လာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ Claraက ဂီတမွာထက္ျမက္သလို ကံေကာင္းစြာနဲ႔ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့အျပင္ သူခ်စ္တဲ့လူကိုလည္း ဘယ္လိုခ်စ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိဥာဏ္ရွိခဲ့တယ္။

ဖခင္ရဲ႕ကန္႔ကြက္တားျမစ္တာကို မနာခံဘဲ သူ႔ထက္(၁ဝ)ႏွစ္ႀကီးတဲ့ Schumannကို Claraယူခဲ့တယ္။ Schumann က သူ႔အတြက္ ဆရာဆိုလည္းဟုတ္၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း မွန္ခဲ့တယ္။ Schumannရဲ႕ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈေၾကာင့္ အဲဒီတုန္းကေရွးဆန္တဲ့ေခတ္မွာ သူအႏုပညာေတြကို ျပသခြင့္ရခဲ့တယ္။ Schumann နာမက်န္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ Schumannကိုယ္စား ဂီတဝိုင္းကိုဦးေဆာင္ၿပီး စႏၵားပညာအျပင္ တစ္ျခားဂီတပညာကို သူထုတ္ေဖာ္ျပသႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာေၾကာင့္ Schumann စိတ္တိုေဒါသထြက္တိုင္း Schumannရဲ႕ခံစားမႈကို သူနားလည္လက္ခံခဲ့တယ္။ သားသမီးေတြကို ေခ်ာ့သိပ္သလို Schumannရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ သူႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

Schumannဖန္တီးတဲ့ဂီတနဲ႔ အိမ္ေစာင့္ရဲ႕စကားတစ္ခြန္းကို သူစိတ္ထဲ စဲြစဲြၿမဲၿမဲမွတ္ထားခဲ့မိတယ္။

"သူနဲ႔ေျပာဆို၊ ေပါင္းသင္းဖို႔ မလြယ္ကူတဲ့အခါ သူ႔ဂီတေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္ဘယ္လို စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့တယ္ဆိုတာကို သတိရေပးပါ"

အဲဒီလို Schumannရဲ႕ေကာင္းကြက္ကိုပဲ သူမွတ္ထားခဲ့ၿပီး Brahmsရဲ႕ အရူးအမူးေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်စ္ေအာက္မွာ ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ Schumannကို သူမစြန္႔ပစ္ရက္၊ မခဲြရက္ခဲ့ဘူး။

အသက္အရြယ္ကြာျခားတဲ့ ဒီနာမည္ႀကီး အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမွာ အသက္ကြာျခားမႈက အဓိကမဟုတ္ဘဲ အခ်င္းခ်င္း ရင္ထဲကလာတဲ့ အခ်စ္စစ္သာလွ်င္ အဓိကျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ Schumann၊ Claraနဲ႔ Brahms တို႔ဟာ တစ္သက္မွာတစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့ၾကသူျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ တကယ့္အခ်စ္၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္ပံုျပင္က ဂီတနယ္မွာ လူေတြေျပာစမွတ္အျဖစ္ တြင္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

http://www.youtube.com (Beloved Clara-Trailer)

မူရင္းေရးသားသူ - SuShiYin (蘇士尹)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

အခ်စ္႐ုပ္႐ွင္ သင္ခန္းစာ

ဘဝနဲ႔ ေယာက္သြား

ငယ္ငယ္တုန္းက အေမဝယ္ခဲ့တဲ့"ေယာက္သြား"ေတြ ေကာင္းမေကာင္း စစ္ေဆးေရြးခ်ယ္ရတဲ့အလုပ္ကို ကြၽန္မအရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ အျပင္ပန္းလွၿပီး အထဲပုပ္တဲ့ေယာက္သြား တစ္ေကာင္တေလပါခဲ့ရင္ လတ္ဆတ္တဲ့ေယာက္သြားနဲ႔ ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းရည္ေတြ တစ္အိုးလံုးသြန္လိုက္ရတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက္သြားေရြးခ်ိန္ ကြၽန္မဂရုတစိုက္နဲ႔ အာရံုစိုက္ၿပီး စိတ္ပါလက္ပါေရြးခဲ့တယ္။

ေယာက္သြားေရြးပံုက လက္တစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီမွာ ေယာက္သြားတစ္ေကာင္စီကို ယူၿပီး အခ်င္းခ်င္း ေခါက္ၾကည့္တာျဖစ္တယ္။ ေခါက္တဲ့အသံက်စ္ေနရင္ ေယာက္သြားလတ္ဆတ္ၿပီး အသံပြေနရင္၊ ေၾကာင္ေနရင္ ေယာက္သြားခြံဘယ္ေလာက္ပဲ တင္းတင္းေစ့ထားပါေစ အထဲကပုပ္ေနတတ္တယ္။

ကေလးေတြက နားေကာင္းၾကတာမို႔ ေယာက္သြားအဆိုးအေကာင္းကို အလြယ္တကူ ေရြးထုတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ေယာက္သြားေရြးနည္းကို အေမသင္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြၽန္မဘယ္ေတာ့မွ "အပုပ္"ေတြ မွားမေရြးခဲ့မိဘူး။ လတ္ဆတ္တဲ့ ေယာက္သြားဟင္းေတြစားရတိုင္း အိမ္သားေတြက ကြၽန္မကို "ေယာက္သြားေရြးပညာရွင္"လို႔ ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္။

ေယာက္သြားတိုင္း ပုပ္ေနတယ္!

တစ္ေန႔မွာ ေစ်းထဲကေယာက္သြားေတြ အေမဝယ္လာျပန္တယ္။ ကြၽန္မက ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ပဲ ဇလံုခြက္တစ္လံုးယူၿပီး ေရြးခ်ယ္တဲ့အလုပ္ကို စလုပ္တယ္။ ေရြးေနရင္းမွာ "ေယာက္သြားေတြအားလံုး" ပုပ္ေနတာကို သတိထားမိတယ္။

ကြၽန္မရဲ႕နားရြက္ကို ကြၽန္မ မယံုရဲေတာ့ဘူး။ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ ကြၽန္မေခါက္ၾကည့္တယ္။ တကယ္ပဲ တစ္ေကာင္မွ အေကာင္းမပါခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုခံစားခ်က္က ဘတ္စကားေပၚမွာ ခါးပိုက္ႏႈိက္တစ္ေယာက္ မိတာနဲ႔ တစ္ကားလံုးကို ခါးပိုက္ႏႈိက္ ထင္သလိုပဲ ခံစားလို႔မေကာင္းခဲ့ဘူး။

"အပုပ္"လို႔ ကြၽန္မစီရင္ခ်က္ခ်ထားတဲ့ ေယာက္သြားဇလံုကိုယူၿပီး အေမကို ကြၽန္မသြားတိုင္ခဲ့တယ္။ အေမက တအံတၾသနဲ႔ "ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္? အဲဒီေယာက္သြားေရာင္းသူက အေမကို တစ္ခါမွ မလိမ္ေရာင္းခဲ့ဖူးဘူး" လို႔ဆိုတယ္။

အေမက ေယာက္သြားေတြကို ေကာက္ယူၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္တယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ ကြၽန္မဘယ္ဘက္လက္မွာ ကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္သြားကပုပ္ေနလို႔ ေယာက္သြားတိုင္းကိုအပုပ္လို႔ ကြၽန္မထင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

ဒီလို "လက္စသတ္ေတာ့"ဆိုတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳက ကြၽန္မရဲ႕ႏုနယ္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ ထင္းထင္းထင္က်န္ရစ္ေစခဲ့တယ္။ ဒီလိုအေတြ႔အႀကံဳက ဘဝရဲ႕လွည့္စားပဲြအတိုင္း တစ္ပတ္လည္ၿပီး နဂိုေနရာကို ျပန္ေရာက္ဖို႔ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

မေကာင္းသူနဲ႔ပဲ ဆံုခဲ့ရတယ္!

ဘဲြ႔ရေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ ကြၽန္မအလုပ္ဝင္ခဲ့တယ္။ ကြၽန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားခဲ့သလို ေတာင္းဆိုမႈေတြလည္းရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္အပိုင္းျခားတစ္ခုမွာ ကြၽန္မပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကို ကြၽန္မၾကည့္မရျဖစ္ခဲ့တယ္။ "လူတိုင္း"မွာ ကြၽန္မသည္းမခံႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္၊ ဆိုးက်ဳိးေတြ ရွိေနတယ္လို႔ ကြၽန္မျမင္မိတယ္။ သူတို႔ကို ကြၽန္မေျပာင္းလဲခ်င္ခဲ့တယ္။ ေျပာင္းလဲလို႔မရတဲ့အခါ သူတို႔ကို ကြၽန္မေရွာင္ခဲ့မိတယ္။

ကြၽန္မကိုယ္ကြၽန္မ ကံမေကာင္းသူ၊ ကံဆိုးသူလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ "ဒီလို မေကာင္းတဲ့လူ"ေတြနဲ႔မွ ကြၽန္မ လာဆံုခဲ့ရသလဲ?

ဒီလိုကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ရွာလိုက္၊ က်ိန္ဆဲလိုက္နဲ႔ ဝဲဂယက္ထဲမွာ ကြၽန္မနစ္ျမႇဳပ္ေနတုန္း "ေယာက္သြားေရြးနည္း"ကို ကြၽန္မသြားသတိရမိတယ္။ ကြၽန္မကိုယ္တိုင္က "ေယာက္သြားပုပ္ႀကီး" ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီလား?

ကြၽန္မက ကြၽန္မရဲ႕အဆင့္ျမင့္စံထားေတြနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြကုိ သြားတိုင္းတာခဲ့မိတယ္။ လူတိုင္းကို ကြၽန္မ သေဘာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မကိုသေဘာမေတြ႔ေစတာက ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြၽန္မက အေကာင္းႀကီးမဟုတ္သလို လူေတြကလည္း အညံ့ႀကီးေတြ မဟုတ္ခဲ့ၾကဘူး။

ကြၽန္မစိတ္ကို သတိျပဳဖို႔ ကြၽန္မေမ့ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕"နဂို"က ကြၽန္မဟန္ေဆာင္တာေလာက္ မေကာင္းခဲ့သလို လူေတြကလည္း ကြၽန္မထင္သလို မညံ့ခဲ့ၾကဘူး။ ကြၽန္မ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့မိတယ္။

ဒီအတြက္ ကြၽန္မမွာ ေရြးဖို႔လမ္းႏွစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ တစ္ခုက လူေတြရဲ႕အျမင္မွာ ညံ့တယ္လို႔မထင္ရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုေကာင္းေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေနဖို႔နဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက တစ္ဘက္သားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ သင္ယူတာပဲျဖစ္တယ္။ ကြၽန္မတို႔က တစ္ဘက္လူရဲ႕ အေကာင္းကိုျမင္တတ္မွ ကိုယ္ရ့ဲ႕ေကာင္းတာကို ကိုယ္ျပန္သတိျပဳမိတတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ ပိုတန္ဖိုးထားတတ္မွာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ ကြၽန္မ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ေပးခဲ့ရတယ္။ စစခ်င္းမွာ အျမင္မေစာင္းဖို႔ ကြၽန္မကိုကြၽန္မ "အတင္းအဓမၼ" က်င့္ခဲ့ရတယ္။ ၾကည့္မရတဲ့အရာေတြကို အျမင္တည့္ေအာင္ ကြၽန္မ ၾကည့္, ၾကည့္, ၾကည့္ေပးခဲ့တယ္။ လုပ္ရခက္ခဲလို႔ လက္ေလ်ာ့မယ္ႀကံတိုင္း လတ္ဆတ္တဲ့ေယာက္သြားေတြ သြန္မိေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေယာက္သြားပုပ္တစ္ေကာင္ကို ကြၽန္မသြားျမင္ေယာင္မိတယ္။

ႏွစ္ေတြကုန္လာတာနဲ႔အမွ် ဒီလိုနည္းက ကြၽန္မရဲ႕လူမႈဆက္ဆံေရးကုိ ပိုတိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေစခဲ့သလို ကြၽန္မရဲ႕အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ဆရာမအလုပ္မွာလည္း မရွိမျဖစ္ အသံုးဝင္ခဲ့တယ္။ စရုိက္စံု၊ အေရာင္စံုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ေၾကာင္တဲ့အသံ၊ ပြတဲ့အသံေတြထဲကေန က်စ္ၿပီးသာယာတဲ့အသံေတြ နားေထာင္တတ္ဖို႔၊ ၿပီးမွဘယ္လို သံစဥ္၊ ဘယ္လိုတူရိယာကိုသံုးဖို႔ ကြၽန္မကို သင္ယူႏိုင္ေစခဲ့တယ္။

ဒီလို အေမကိုကူရင္း ရလာခဲ့တဲ့ အိမ္တြင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုက ကြၽန္မဘဝမွာ ဒီေလာက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္ေစခဲ့မယ္လို႔ ကြၽန္မထင္မထားခဲ့မိဘူး။ အခုလည္း ေယာက္သြားေခါက္နည္းနဲ႔ အမ်ားႏွစ္သက္သူ၊ အမ်ားကို ေလးစားႏွစ္သက္တတ္သူျဖစ္ဖို႔ ကြၽန္မႀကိဳးစားသင္ယူေနခဲ့ပါတယ္။

မူရင္း-- google search or http://share.youthwant.com.tw

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ဘဝနဲ႔ ေယာက္သြား

ကြၽန္မနဲ႔ တာခ်ီလိတ္အစားအစာ

တာခ်ီလိတ္မွာ ဘာေပါသလဲေမးရင္....
(၁)... ေပါတယ္၊ (၂)... ေပါတယ္၊ (၃)... ေပါတယ္၊ (၄) စားေသာက္ဆိုင္ေပါတယ္လို႔ ေျဖရမယ္ထင္ပါတယ္ းP

တစ္မ်ဳိးမထင္ပါနဲ႔ (၁)မိန္းမလွေပါတယ္၊ (၂)ဆိုင္ကယ္ေပါတယ္၊ (၃) စက္ဘီးေပါတယ္၊ (၄)စားေသာက္ဆိုင္ ေပါတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။

တာခ်ီလိတ္မွာ စားစရာေတြက စံုလွတယ္။ ရွမ္းစာ၊ တရုတ္စာ၊ ျမန္မာစာ၊ ယိုးဒယားစာ၊ အိႏိၵယစာ... အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ရွမ္းအစားအစာေတြမ်ားပါတယ္။ အဲဒီ ရွမ္းအစားအစာေတြထဲမွာမွ အကင္အမ်ဳိးမ်ဳိး (အသားကင္၊ ငါးကင္၊ ေခါပုတ္ကင္၊ ၾကက္ဥကင္၊ အသားလံုးကင္) ေရာင္းတဲ့ဆိုင္က အမ်ားဆံုးလို႔ဆိုရမယ္။ ညေနညခင္းေရာက္ရင္ ဟိုနားမီးခိုးတလူလူ၊ ဒီနားမီးခိုးတလူလူနဲ႔ အသားနံ႔ေတြက ဖုန္ေတြထဲမွာ ဝဲေနတတ္တယ္။ လက္တြန္းလွည္းနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕လမ္းေဘးမွာ ထိုင္ခံုပုေလးနဲ႔တဖံု၊ ေနအိမ္ဝင္းထဲမွာ ဆိုင္ခင္းလို႔တစ္မ်ဳိး ေရာင္းခ်ၾကတယ္။


တာခ်ီလိတ္မွာ အသားကင္နဲ႔တဲြၿပီး ေဟာ့ေပါ့ပါစားႏိုင္တဲ့ အဝစားအကင္ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ အဝစားဆိုတဲ့အတိုင္း အသားကြာလတီေတြက အေကာင္းႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားအစားအစာေတြပါ စားႏိုင္တာေၾကာင့္ စားေပ်ာ္ပါတယ္။ အဝစားမဟုတ္တဲ့ အသားကင္ပဲေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြလည္း ေပါပါတယ္။ တစ္ကင္ ၁ဝဘတ္ႏႈန္းနဲ႔ ႀကိဳက္တဲ့အသား၊ အရြက္ေတြစားႏုိင္တယ္။ အဲဒီဆိုင္ေလးေတြက အေသာက္ႀကိဳက္သူေတြအတြက္ ညေနညခင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ နားနားေနေန ထိုင္ႏိုင္တဲ့ေနရာေလးေတြပါ။ တာခ်ီလိတ္မွာ တံတား(၁)၊ တံတား(၂)ဆိုၿပီး ဟိုဖက္ကမ္း ထိုင္းႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တံတားႏွစ္ခုရွိတယ္။ တံတား(၂)က အသံုးမျပဳဘဲ ပိတ္ထားပါတယ္။ ညေနဆိုရင္ အဲဒီတံတားႏွစ္ခုေဘးမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ အကင္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အရမ္းကိုစည္ကားေနတတ္တယ္။

တာခ်ီလိတ္အနီးနား ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေခ်ာင္းေတြလည္းေပါပါတယ္။ လူေတြက ေခ်ာင္းေတြကိုအသံုးျပဳၿပီး ေခ်ာင္းေပၚမွာ ေဖာင္ေလးေတြေဆာက္ၾကတယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ၾကတယ္။ သႀကၤန္ဆိုရင္ အဲဒီလိုေခ်ာင္းေဘးဆိုင္ေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ အဲဒီလိုစားေသာက္ဆိုင္မွာ အမ်ားအားျဖင့္ ေရာင္းၾကတာက ငါးကင္ေတြပါ။ ပူပူေႏြးေႏြး ကင္ထားတဲ့ငါးေတြကို ေခ်ာင္းေဘးမွာစားေတာ့ ပိုလတ္ဆတ္တယ္လို႔ ခံစားမိၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုလိုပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီမွာ ေခ်ာင္းေဘးသြားၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ငါးကင္စား အပန္းေျဖသူေတြ မ်ားပါတယ္။

တာခ်ီလိတ္မွာ တစ္ခါတေလ ဒီလိုေျပာင္းဖူးမုန္႔ေၾကာ္ေတြပါ စားရတတ္တယ္။ ဒါလိုမုန္႔မ်ဳိး ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို ဒီမွာသိပ္ေတြ႔ေလ့မရွိဘူး။ ေတာင္ႀကီးမွာေတာ့ ေျပာင္းဖူးေပၚခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒီလိုဆီေၾကာ္မဟုတ္တဲ့ ေျပာင္းဖူးမုန္႔ေပါင္းေတြ ေရာင္းတာရွိတယ္။

ေျပာင္းဖူးမုန္႔ေပါင္းလုပ္ဖို႔က မခက္ပါဘူး။ ကြၽန္မတို႔လုပ္တဲ့ ေျပာင္းဖူးမုန္႔က ေျပာင္းဖူးႏုႏုကိုေခြၽၿပီး က်ိတ္တယ္။ မုန္႔ေတြပ်စ္ေအာင္ ေရနည္းနည္းနဲ႔ က်ိတ္ပါတယ္။ က်ိတ္လို႔ရလာတဲ့ ေျပာင္းဖူးေတြထဲ ကိုယ္ႀကိဳက္သေလာက္ သၾကားေရာ၊ ဖက္နဲ႔ထုပ္ၿပီး ေပါင္းလိုက္ရံုပါပဲ။ ထုပ္တဲ့ဖက္ကုိ ေျပာင္းဖူးဖက္နဲ႔ပဲ ျပန္ထုပ္ပါတယ္။ ေျပာင္းဖူးမုန္႔ေပါင္းက ခ်ဳိခ်ဳိေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ရက္နဲ႔စားလို႔မကုန္တဲ့ ေျပာင္းဖူးမုန္႔ေပါင္းေတြ ေအးတဲ့အခါမာသြားတတ္တယ္။ အဲဒီမာသြားတဲ့မုန္႔ေတြကို ကြၽန္မတို႔က မီးကင္ၿပီးစားသလို ဆီနဲ႔ျပန္ေၾကာ္စားၾကတယ္။

ပံုထဲကလို ေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေျပာင္းဖူးကိုေရနည္းနည္းနဲ႔က်ိတ္ (ေျပာင္းဖူးေပၚခ်ိန္မဟုတ္ရင္ သံဗူးေတြနဲ႔ လုပ္ၾကတယ္ ထင္ပါတယ္္) ပ်စ္ေအာင္ ဂ်ံဳနည္းနည္းေရာ၊ သၾကားထည့္ၿပီး ေၾကာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေထာပတ္ဆီေလးနဲ႔ ေရာေၾကာ္လိုက္ရင္ ေထာပတ္နံ႔သင္းသင္းနဲ႔ ေျပာင္းဖူးမုန္႔ေၾကာ္ကို ရပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ တစ္ခ်ပ္ ၅ဘတ္ေရာင္းပါတယ္။

တာခ်ီလိတ္ဟင္းထုပ္က ေတာင္ႀကီးဟင္းထုပ္နဲ႔ မတူဘူး။ လုပ္တဲ့ဆန္ေၾကာင့္ထင္ပါတယ္.. ေတာင္ႀကီးဟင္းထုပ္က ဒီကဟင္းထုပ္ထက္ မာတယ္။ ဒီကဟင္းထုပ္က ပံုမွာျမင္ရတဲ့ ေပ်ာ့အိေနတယ္။ ကြၽန္မစားဖူးစက ထိုဟူးေႏြးနဲ႔ ဟင္းထုပ္လုပ္ထားတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဒီမွာက ဟင္းထုပ္ကို ဂ်ဴးျမစ္ေတြနဲ႔ မစားၾကဘူး။ ဒီအတိုင္း ငရုတ္သီးအခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔ စားၾကတယ္။ ေတာင္ႀကီးဟင္းထုပ္ထက္ စားေကာင္းပါတယ္။ တစ္ထုပ္ ၅ဘတ္ပါ။

တာခ်ီလိတ္ေရာက္ရင္ စားေနက် ထမင္းဟင္းေတြမစားဘဲ ဒီလို ရွမ္းအစားအစာေလးေတြ စားၾကည့္ဖို႔ အႀကံေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီကရွမ္းမေလးေတြက ထမင္းသိပ္မစားၾကသလိုဘဲ။ သူတို႔အမ်ားဆံုးစားတာက ခ်ဥ္ငံစပ္၊ ေခါက္ဆဲြခရပ္၊ ေခါက္ဆင့္(ရွမ္းမုန္႔တီ)၊ ေနာက္ အကင္ေလးေတြ အဲဒီအစားအစာေတြက ဆီေတြ သိပ္မမ်ားတာေၾကာင့္ ဒီကရွမ္းမေလးေတြက ပိန္သြယ္ၿပီး လွၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္.. တာခ်ီလိတ္မွာ (၁)မိန္းမလွေပါတယ္လို႔ း)

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ကြၽန္မနဲ႔ တာခ်ီလိတ္အစားအစာ

လဗင္ဒါေရေမႊးပန္း

လက္တင္အမည္ - lavandula
အဂၤလိပ္အမည္ - Lavender
ျမန္မာအမည္ - လဗင္ဒါေရေမႊးပန္း (တက္တိုးအဘိဓါန္)
တရုတ္အမည္ - 薰衣草
တစ္ျခားအမည္ - ဆိတ္ၿငိမ္ေသာေရေမႊးပန္း
ပန္းပြင့္ရာသီ - ေဆာင္းရာသီ ၁၂လပိုင္းမွ ၂လပိုင္း၊ ေႏြရာသီ ၆လပိုင္းမွ ၈လပိုင္း
ပန္းပြင့္အဓိပၸါယ္ - Waiting for love (ခ်စ္ျခင္းကိုေစာင့္ေမွ်ာ္သူ)
ပန္းပြင့္အေရာင္ - အျပာ၊ ခရမ္း၊ ခရမ္းျပာ၊ ပန္းေရာင္၊ အျဖဴေရာင္
နဂိုေပါက္ေရာက္ရာေဒသ - ေျမထဲပင္လယ္၊ အာဖရိကတိုက္ေတာင္ပိုင္း၊ အိႏိၵယအေရွ႕ေတာင္ပိုင္း

လဗင္ဒါပန္းမ်ဳိးစိတ္ (၃ဝ)ေက်ာ္ရွိတဲ့အထဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတြ႔ျမင္ရတဲ့ အျပာေရာင္၊ ခရမ္းေရာင္ရဲ႕ ေပါက္ေရာက္ရာဇာတိမွာ ဥေရာပတိုက္ေတာင္ပိုင္း ေျမထဲပင္လယ္၊ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ အေ႐ွ႕ေတာင္ပိုင္း Provenceေဒသ ျဖစ္ပါတယ္။

ပန္းေရာင္လဗင္ဒါႏွစ္မ်ဳိးက ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွာေပါက္ေရာက္တဲ့ Frenchလဗင္ဒါနဲ႔ စေကာတလန္မွာေပါက္တဲ့ Lodden Pinkလဗင္ဒါတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အျဖဴေရာင္လဗင္ဒါကိုေတာ့ စေကာတလန္၊ အဂၤလန္နဲ႔ Walesေတြမွ ေတြ႔ရပါတယ္။

Provenceမွာေပါက္ေရာက္တဲ့ လဗင္ဒါကို အဓိကသံုးမ်ဳိးခဲြထားၿပီး ပထမတစ္မ်ဳိးက အဂၤလိပ္လဗင္ဒါလို႔ေခၚတဲ့ အမ်ဳိးအစားအေကာင္းဆံုး လဗင္ဒါျဖစ္တယ္။ သူ႔ကို အေကာင္းစားေရေမႊး၊ အေမႊးနံ႔ေတြလုပ္ရမွာ အသံုးျပဳတယ္။ ဒီလိုလဗင္ဒါမ်ဳိးက အရြက္ေသးသြယ္ၿပီး ပန္းပြင့္ပုတိုပါတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ဳိးက mint (ဘူဒီနာ)လဗင္ဒါျဖစ္ၿပီး အရြက္ႀကီးသလို ပန္းရိုး၊ ပန္းပြင့္ ပိုရွည္လ်ားပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္မ်ဳိးက အေပၚကႏွစ္မ်ဳိးေပါင္းစပ္ထားတဲ့ လဗင္ဒါပန္းမ်ဳိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုပန္းမ်ဳိးကို အခုလက္ရွိ Provenceမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႔ရပါတယ္။ English lavender ၊ French lavender ဆိုတာ ေပါက္ေရာက္ရာေဒကကို အစဲြျပဳၿပီးေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ Provence မွာေပါက္တဲ့ English lavender မ်ဳိးက ေဆာင္းဒဏ္ကိုခံႏိုင္တဲ့ လဗင္ဒါျဖစ္ပါတယ္။

လဗင္ဒါအသံုးဝင္ပံု

လဗင္ဒါပန္းေျခာက္ေတြကို အိတ္ေတြထဲထည့္ၿပီး အေမႊးအိတ္အျဖစ္ အဝတ္ဘီရိုေတြထဲထည့္ထားရင္ အဝတ္အစားေတြကို ေမႊးႀကိဳင္ေစတဲ့အျပင္ ပိုးမႊားကိုက္ျခင္းမွလည္း ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က စီးပြါးေရးအရ လဗင္ဒါအဆီေတြ ထုတ္ၿပီး ပိုးသတ္ေဆး၊ အေမႊးနံ႔အျဖစ္ ထုတ္လုပ္ၾကတယ္။ လဗင္ဒါဝတ္မႈံေတြနဲ႔ လဗင္ဒါပ်ားရည္ေတြ ထုတ္လုပ္ၾကတဲ့အျပင္ လဗင္ဒါယိုေတြပါ ထုတ္လုပ္ၾကပါတယ္။

အခုဆိုရင္ လဗင္ဒါကို ေဆးပညာရပ္ေတြမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အသံုးျပဳလာၾကပါၿပီ။ လဗင္ဒါအဆီက ပိုးမႊားကိုက္တဲ့ဒဏ္ရာ၊ အပူေလာင္တာေတြကို သက္သာေစသလို ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာကိုလည္း သက္သာေစပါတယ္။ လဗင္ဒါဆီလိမ္းေပးျခင္းျဖင့္ အေညာင္းအညာ သက္သာေစပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က လဗင္ဒါဆီကို ေရထဲထည့္ၿပီး စိမ္တတ္ၾကတယ္။ အေရျပားေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ကင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ လဗင္ဒါဆီကို သတိထားသံုးရပါမယ္။ လဗင္ဒါဆီက အလာဂ်ီျဖစ္ေစတတ္လို႔ပါပဲ။

လဗင္ဒါပန္းနဲ႔မ်ဳိးေစ့က လူကုိအိပ္ေပ်ာ္ေစေအာင္ အေထာက္အကူျပဳတာေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕က ေခါင္းအံုးထဲ ထည့္အိပ္ၾကပါတယ္။

လဗင္ဒါသမိုင္း

ေရွးဂရိေတြက လဗင္ဒါကို Nardus လို႔ေခၚၾကတယ္။ အလြယ္တကူ Nardလို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ ဒီနာမည္က Syrianႏိုင္ငံ Naarda ၿမိဳ႕ကလာတာျဖစ္တယ္။

ေရွးေရာမေခတ္မွာ လဗင္ဒါပန္းတစ္ေပါင္ကို (၁ဝဝ)denarii တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ ဒီတန္ဖိုးဟာ အဲဒီေခတ္တုန္းက လယ္သမားတစ္ဦးရဲ႕ တစ္လစာဝင္ေငြ ဒါမွမဟုတ္ ဆံသသမား လူ(၅ဝ)ေယာက္ကို ဆံပင္ညႇပ္ေပးတဲ့ေငြနဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္။ ေရာမလူမ်ဳိးေတြက လဗင္ဒါပန္းနဲ႔ တစ္ျခားရနံ႔ပန္းေတြအတူေရာၿပီး ခ်ဳိးတဲ့ေရမွာ ထည့္ခ်ဳိးတတ္ၾကတယ္။

Black Deathကာလ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံGrasseၿမိဳ႕က လက္အိတ္လုပ္သားေတြဟာ လဗင္ဒါဆီနဲ႔ သားေရေတြကို အၿမဲထည့္စိမ္ခဲ့တာေၾကာင့္ Bubonic plague (အက်ိတ္၊ အဖု)ေရာဂါမွ ကင္းေဝးခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုအက်ိတ္အဖုေတြက သန္း၊ ေလွးေတြက ျဖစ္ပြါးတာျဖစ္တယ္။ လဗင္ဒါက သန္း၊ ေလွး၊ ပိုးမႊားေတြကိုက္ျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။


လဗင္ဒါရာဇဝင္

လဗင္ဒါပန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ရာဇဝင္ပံုျပင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက ပံုျပင္တိုေလးႏွစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

(၁)
လဗင္ဒါရဲ႕ဇာတိ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ Provenceေဒသမွာ ဒီလိုအခ်စ္ရာဇဝင္ေလးတစ္ပုဒ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။

Provenceေဒသ ရြာေလးတစ္ရြာက မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေအးစိမ့္တဲ့ေတာနက္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ပန္းေတြကို ခူးေနခဲ့တယ္။ ပန္းေတြကိုခူးေနဆဲမွာ အေဝးကလာတဲ့ ဒဏ္ရာရ ခရီးသြား လူငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားဆံုတယ္။ လူငယ္ကို ျမင္လိုက္တဲ့တခဏအတြင္း မိန္းမပ်ဳိေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ လူငယ္ရဲ႕အၿပံဳး ဖမ္းစားတာကို ခံလိုက္ရတယ္။

မိန္းမပ်ဳိေလးဟာ လူငယ္ကိုေနအိမ္ထိေခၚလာၿပီး လူႀကီးေတြကန္႔ကြက္တာကို နာမခံဘဲ ဒဏ္ရာေတြကို ကုသေပးခဲ့တယ္။ ရက္အတန္ၾကာမွာ လူငယ္ေလး ေနေကာင္းက်န္းမာလာခဲ့သလို မိန္းမပ်ဳိေလးနဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြလည္း တုိးလာခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ရက္မွာ လူငယ္က မိန္းမပ်ဳိေလးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခရီးဆက္ဖို႔ျပင္တယ္။ ဒါကို မိန္းမပ်ဳိေလးက မခဲြႏိုင္ မခြါရက္ႏိုင္လို႔ လူငယ္နဲ႔အတူလိုက္ဖို႔ျပင္တယ္။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ မိသားစုေတြ ဝိုင္းတားေပမယ့္ လူငယ္ရဲ႕ေနရပ္ ႏွင္းဆီပန္းေတြ ဖူးပြင့္တဲ့အရပ္ကိုလိုက္ဖို႔ မိန္းမပ်ဳိလက္မေလ်ာ့ခဲ့ဘူး။

လူငယ္ေနာက္ မိန္းမပ်ဳိလိုက္ဖို႔ ျပင္ေနတုန္းမွာ အဘိုးအိုတစ္ဦးက မိန္းမပ်ဳိေလးကို လဗင္ဒါပန္းတစ္စီး ေပးလိုက္တယ္။ လဗင္ဒါပန္းနံ႔က မစင္ၾကယ္တာေတြကို ေမာင္းထုတ္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းရွိတာေၾကာင့္ ဒီပန္းစီးေလးနဲ႔ လူငယ္ကို စမ္းေစဖို႔ျဖစ္တယ္။

လူငယ္က မိန္းမပ်ဳိလက္ကိုတဲြၿပီး ရြာကထြက္ခြါခါနီးမွ မိန္းမပ်ဳိေလးက အသင့္ဝွက္လာတဲ့ လဗင္ဒါပန္းနဲ႔ လူငယ္ကိုယ္ေပၚ က်ဲပက္လိုက္တယ္။ က်ဲပက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ လူငယ္ဟာ အေငြ႔အသြင္ေျပာင္းၿပီး ေလနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။

ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့အရာမို႔ မိန္းမပ်ဳိ အရမ္းခံစားခဲ့ရတယ္။ ေတာေတာင္လွ်ဳိေတြၾကားမွာ လူငယ္ရဲ႕ရယ္သံကိုပဲ သူၾကားေယာင္ေနခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး... မိန္းမပ်ဳိေလးလည္း ရြာကေန ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ မိန္းမပ်ဳိေလးဟာ လူငယ္လိုပဲ အေငြ႔အျဖစ္နဲ႔ ေတာေတာင္လွ်ဳိေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ လူတခ်ဳိ႕က ထင္ေၾကးေပးၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ႏွင္းဆီပန္းပြင့္တဲ့ေဒသကိုသြားၿပီး လူငယ္ကိုသြားရွာတာျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ လဗင္ဒါပန္းရာဇဝင္ေလး ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္အထိ လဗင္ဒါပန္းကို မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ ေမာင္းထုတ္ရာမွာ လူေတြအသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။

(၂)
လဗင္ဒါပန္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္က "ခ်စ္ျခင္းကိုေစာင့္ေမွ်ာ္သူ"ျဖစ္တယ္။ ဒါေလးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ရာဇဝင္က ဒီလိုဆိုပါတယ္။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အိန္ဂ်ယ္တစ္ေယာက္ဟာ လူ႔ျပည္က လဗင္ဒါလို႔ေခၚတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကတယ္။ အိန္ဂ်ယ္ဟာ ေကာင္မေလးအတြက္ သူ႔ေတာင္ပံနဲ႔ မ်က္ရည္တစ္စက္ကို ေပးရတယ္။ နာက်င္ေပမယ့္လည္း သူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ေတြ တိုေတာင္းခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ နတ္မင္းႀကီးက အိန္ဂ်ယ္ကို ေကာင္မေလးနဲ႔ခဲြၿပီး ေကာင္းကင္ေပၚဖမ္းေခၚသြားခဲ့တယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚမျပန္ခင္ အိန္ဂ်ယ္က ေကာင္မေလးအတြက္ မ်က္ရည္တစ္စက္ထားခဲ့ျပန္တယ္။ မ်က္ရည္ကို လိပ္ျပာအသြင္ေျပာင္းေစၿပီး သူခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးအနားမွာ အေဖာ္လုပ္ေစခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးက လိပ္ျပာနဲ႔အေဖာ္ျပဳၿပီး အိန္ဂ်ယ္ လူ႔ျပည္ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အိန္ဂ်ယ္ထားခဲ့တဲ့ပန္းၿခံေလးမွာ ေန႔ေန႔ညည ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အျမစ္တြယ္ၿပီး အပင္ေလးတစ္ပင္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ခရမ္းေရာင္ပန္းေလးေတြပြင့္ၿပီး အိန္ဂ်ယ္ကိုရွာဖို႔ ေနရာအႏွံ႔ မ်ဳိးပြါးခဲ့ၾကတယ္။

လူေတြက အိန္ဂ်ယ္ရဲ႕ျပန္အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ခရမ္းေရာင္ပြင့္တဲ့ပန္းေလးကို "လဗင္ဒါပန္း" လို႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။

ref : http://en.wikipedia.org/wiki/Lavender
http://baike.baidu.com/view/4945.htm
http://zh.wikipedia.org/wiki

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

လဗင္ဒါေရေမႊးပန္း

႐ုပ္ပံုထဲက စကားလံုးမ်ား

"လူေကာင္း"ဆိုတဲ့စာလံုးက ႏွစ္လံုးတည္း

ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ တစ္သက္လံုးလိုက္ေနခဲ့တယ္။

ႏွစ္သက္ခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဂရုစိုက္ေနရင္

အခ်ိန္ေတြက အကုန္ျမန္ပါတယ္။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ အသဲႏွလံုးတစ္စံုက

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ အမ်ားႀကီးထည့္ႏိုင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။

လူ႔ဘဝရဲ႕စိတ္ဝင္အစားဆံုးအရာက

ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းမွာ ကိုယ္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို မသိတာဘဲ

အတည့္စဥ္းစားလို႔ မရရင္
ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

ေငးေမာေနတဲ့ ပန္းပင္ေလးေတြလို
တစ္ခါတေလမွာ ေလယူရာ ယိမ္းႏဲြ႔ၾကည့္ခ်င္တယ္။

အျပင္ပန္းသ႑ာန္ သန္မာေလ
အတြင္းစိတ္က ႏူးညံ့ေႏြးေထြးမႈေတြ လိုေလျဖစ္တယ္။

ငိုၿပီးက်ိတ္ခံမယ့္အစား ရယ္ၿပီးလက္ခံလိုက္မယ္။

ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္တဲ့လမ္း ဆိုေပမယ့္လည္း
လမ္း ေပ်ာက္ျပန္ၿပီ.....

လက္ေလ်ာ့၊ စြန္႔လြတ္ဖို႔ နားလည္မွ
တကယ့္ေအာင္ႏိုင္ျခင္းကို ရတယ္။

http://www.youthwant.com.tw ထဲက ဖတ္ရတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြပါ။ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

႐ုပ္ပံုထဲက စကားလံုးမ်ား

ဘူတာ႐ံုနဲ႔တူတဲ့ ေကာင္မေလး

မင္းခိုက္စိုးစန္

ဥၾသဆြဲခ်င္႐ံုသက္သက္နဲ႔ေတာ့
ငါ့ သံေယာဇဥ္ေတြ
ခုတ္ေမာင္းထြက္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပဘူး
အဲဒီေစာင့္ႀကိဳေနဖို႔ စိတ္ကူးမ႐ွိတဲ့
ငါ့ရဲ႕ဘူတာ႐ံုေလးေရ . . လြမ္းတယ္ . .။

အရမ္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ . . တစ္ခါတစ္ခါ
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္မွာလည္း
စိတ္အားငယ္ခြင့္႐ွိတာပဲ မဟုတ္လား။

ပန္းသီးေတြ ခါးတဲ့ကာလက
႐ွည္လ်ားလွခ်ည္လားကြယ္ . .
ေျပာပါ . .
မင္း ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့ အိပ္မက္မက္မွာလဲ
မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ အိပ္စက္ျခင္းရဲ႕ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္မွာ
ငါ..
တိတ္တိတ္ကေလး ရပ္ေစာင့္ေနတာ
ၾကာၿပီေလ . . .။

ဣေျႏၵစိမ္းစိမ္းေတြ လိမ္းသုတ္
ခ်စ္ျခင္းေတြ
ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္ခြင့္မျပဳတဲ့
မင္းရဲ႕ ဘူတာ႐ံုေလးဆီ . .
. . လာမယ္ . .။
မင္းရဲ႕ ဘူတာ႐ံုေလးဆီ . .
. . လာမယ္ . .။

ေဟာဒီ့ေကာင္ . . ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔
ကိုယ့္သံလမ္းကိုယ္ေဖာက္ခဲ့တာပါ . .
. . ေနာက္က်သြားတယ္။

အလြမ္းေတြ စိုက္ခင္းတစ္ခုလံုး ပြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာမွ
ငါ ဆိုတဲ့ေကာင္က
တည့္တည့္ႀကီး ေရာက္ခ်သြားခဲ့တာေပါ့ကြယ္ . .။

မင္းခိုက္စိုးစန္

(မင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြကုိ ကြၽန္မႀကိဳက္တတ္မွန္းသိလို႔ ၂ဝဝ၈ ဇူလိႈင္ကတည္းက Torn City ဆိုသူ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကြၽန္မဘေလာ့မွာစုထားတဲ့ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ကဗ်ာေလးေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ အမွတ္တရထုတ္ဖို႔ ထုတ္ေဝသူတစ္ဦးက စိတ္ကူးရွိပါသတဲ့။ ထုတ္ေဝႏိုင္ဖို႔ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ သေဘာတူခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေစာင့္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္)

ဘူတာ႐ံုနဲ႔တူတဲ့ ေကာင္မေလး

လူတစ္ေယာက္ကို "စိတ္"နဲ႔ ခံစားျခင္း

ကိုယ္နဲ႔သင့္ေတာ္တဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ကိုရွာဖို႔ ကိုယ့္လူမႈေရးစက္ဝိုင္းကို ခ်ဲ႕ထြင္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ပိုေကာင္းတဲ့ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ အခြင့္အေရးရွိမွာျဖစ္တယ္။ ထုိ႔အတူ ကိုယ္ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈအခ်က္ေတြကိုလည္း က်ယ္ျပန္႔ေစၿပီး တစ္ျခားလူအေပၚ "အျမင္ကပ္"ဆိုတဲ့တံဆိပ္မ်ဳိး အလြယ္တကူ မကပ္မိဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သတိထားရပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကို ပြတ္ကာသီကာ လက္လြတ္သြားတတ္ပါတယ္။

ေလာကမွာ လူမ်ဳိးေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္ရွိေပမယ့္ လူမ်ဳိးတိုင္းက လူေတြကို "ႏွစ္သက္သူ" နဲ႔ "မႏွစ္သက္သူ"ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးပဲခြဲျခားထားပါတယ္။ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးက မတူတဲ့ သံလိုက္စက္ကြင္းႀကီးတစ္ခုလိုပါပဲ။ တခ်ဳိ႕က တစ္ဘက္သားကို အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔ဆံုးျဖတ္သလို တခ်ဳိ႕က အေတြ႔အႀကံဳ၊ စိတ္နဲ႔ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။

ငယ္ရြယ္စဥ္က တစ္ဘက္သားကို ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုရွိခဲ့လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အားရခဲ့ဖူးတယ္။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် "မ်က္လံုးရဲ႕ထြင္းေဖာက္မႈ" နဲ႔ "အျပဳအမႈရဲ႕ထိေရာက္မႈ" က အျခားနားႀကီး ျခားနားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရတယ္။ ဒီအတြက္ တစ္ျခားသူကို ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့သလို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။

တစ္ဘက္လူရဲ႕ အေျခအေနအမွန္ကို နားမလည္ေသးခင္မွာ "ဒီလူကို ငါၾကည့္မရဘူး"ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အရင္မကပ္သင့္ပါဘူး။ ဒီလိုတံဆိပ္က ခိုင္ခန္႔တဲ့တံတိုင္းတစ္ခုလို တစ္ဘက္လူနဲ႔ပိုရင္းႏွီးဖို႔ ေရွ႕တိုးမယ့္ကိုယ့္ေျခလွမ္းကို ကာဆီးထားတတ္သလို တစ္ဘက္လူဆီက ကိုယ္သင္ယူႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးကိုလည္း ဆံုး႐ႈံးေစတတ္ပါတယ္။

"လွပတဲ့လူ႔ဘဝအတြက္ လိုက္နာရမယ့္ အခ်က္(၁ဝ)ခ်က္" စာအုပ္ထဲမွာ စကားတစ္ခြန္းက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ "တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္အသိအျမင္က ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ဆန္းစစ္ေစတဲ့ တိုင္းထြာစက္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္က ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ခံစားတဲ့ ခံစားခ်က္ျဖစ္တယ္"

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မျမင္ခ်င္တဲ့ အားနည္းခ်က္ကို ျမင္ေတြ႔ရတဲ့အခါ အဲဒီလူကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႏွစ္သက္တတ္ေတာ့ပါဘူး။

ရင္းႏွီး၊ နားလည္မႈပိုေလ သူစိမ္းဆန္တဲ့အကြာအေဝးကို ခ်ံဳ႕ေပးေလျဖစ္တယ္။

"ဒီလူကို ငါအျမင္ကပ္တယ္"ဆိုတဲ့တံဆိပ္ကို အပင္ပန္းခံၿပီး လိုက္ကပ္ရမယ့္လူဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အျပင္ပန္းသ႑ာန္ေၾကာင့္ လူေတြကိုမႏွစ္ၿမိဳ႕ေစတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွာ ႏွစ္သက္စရာဆိုတာ ရွိႏိုင္သလို စိတ္သေဘာထား မျပည့္ဝသူတစ္ေယာက္မွာလည္း ေလးစားထိုက္တဲ့ေနရာေတြ ရွိပါတယ္။

တစ္ဘက္သားရဲ႕ "ႏွစ္သက္စရာ"နဲ႔ "ေလးစားထိုက္တဲ့"အရာေတြကို သတိျပဳႏိုင္သူက ကိုယ့္ကိုယ္ ကံေကာင္းေစသူျဖစ္တယ္။ ဒီလိုသတိျပဳႏိုင္သူက တစ္ဘက္သားအေပၚထားတဲ့ အလိုမက်မႈေတြကို ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္သလို ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္သေဘာထားကိုလည္း ျပည့္ဝေစပါတယ္။

ႏွလံုးသားနဲ႔ ရွာေဖြခံစားၾကည့္ရင္ လူတိုင္းရဲ႕ ႏွစ္သက္စရာတစ္ခုခုကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ္အျမင္ကပ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္သက္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ စမွတ္ဆီအရင္သြားၿပီး "အျမင္မကပ္"တဲ့ေနရာကေန ကြၽန္ေတာ္တို႔စၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီကတဆင့္ "ဒီလူမွာ ဘာအားသာခ်က္၊ ဘာေကာင္းကြက္ေတြရွိသလဲ? ငါရေအာင္ရွာမယ္"ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္အားေပးၾကည့္ပါ။ ဒီလိုေတြးမိခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္ျပတင္းေပါက္ေတြ တေျဖးေျဖးဖြင့္လာမယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္စီတိုင္းက သစ္ရြက္ေတြနဲ႔တူပါတယ္။ ပံုသ႑ာန္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးကဲြျပားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာခံစားၾကည့္ရင္ သူတို႔စီကေန စိတ္ဝင္စားစရာေတြကို ကိုယ္သတိျပဳမိပါလိမ့္မယ္။ ႏွလံုးသားနဲ႔ ရွာေဖြခံစားၾကည့္ရင္ လူတိုင္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္၊ ႏွစ္သက္စရာအခ်က္ေတြကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ထားမယ္၊ စိတ္ျပတင္းကို တင္းတင္းေစ့ထားမယ္၊ မၾကည့္ခ်င္၊ မခံစားခ်င္ခဲ့ရင္ အဲဒီထူးျခားခ်က္၊ ႏွစ္သက္စရာေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ႔လိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဘက္သားကို နားလည္မႈေပးတယ္၊ သူ႔ႏွစ္သက္စရာကို ရွာေဖြတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘက္ကၾကည့္ရင္ အဲဒါေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ေပးဆပ္မႈေတြပဲျဖစ္တယ္။ တကယ့္စိတ္အစစ္အမွန္နဲ႔ ေပးဆပ္မွသာ တစ္ဘက္သားရဲ႕ျပန္ေပးဆပ္မႈက ကိုယ့္ေပးဆပ္တာထက္ ပိုမ်ားတယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားရမွာျဖစ္တယ္။

စိတ္ပညာရွင္ Dr. Jack Berg က "ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ ပက္ျဖန္းမႈကုိေတာင့္တတဲ့ ပန္းေတြလိုပဲ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္အနက္႐ႈိင္းဆံုးတစ္ေနရာမွာ တစ္ဘက္သားရဲ႕နားလည္မႈကို အၿမဲေတာင့္တေနတတ္တယ္"လို႔ ဆိုတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ နားလည္မႈနဲ႔ အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ရတဲ့အရာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုအသိပညာနဲ႔ ျပင္ဆင္မႈေတြရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ကမာၻေပၚကလူေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္မ်ဳိး ထပ္ခဲြႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ဳိးက "ပထမအႀကိမ္ဆံုတာနဲ႔ အရမ္းႏွစ္သက္တဲ့လူ၊ ကံပါတဲ့လူ"နဲ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက "နားလည္မႈရွိၿပီးမွ သူ႔ကိုယ္ေပၚက ႏွစ္သက္စရာကို သတိျပဳမိသူ" ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အပင္ပန္းခံၿပီး သြားမုန္းဖို႔၊ သြားအျမင္ကပ္ဖို႔ လူဆိုတာမ်ဳိး မရွိခဲ့ပါဘူး။

မေကာင္းတဲ့သူေတြ မရွိတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ မလံုေလာက္ခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔မ်ား တစ္ဘက္သားကိုမုန္းဖို႔ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ အလာဟႆျဖဳန္းတီးေနဦးမလဲ?

ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ဖို႔၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပထမေျခလွမ္းစလွမ္းၿပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ရင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို မႏွစ္သက္ဘူး၊ မုန္းတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ စိတ္ပင္ပန္းေစပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ပင္ပန္းေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ရက္ၾကသလဲ? ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးနဲ႔ တစ္ဘက္သားကို ဂရုစိုက္ႀကည့္၊ ခံစားၾကည့္ရင္ တစ္ဘက္သားရဲ႕ေႏြးေထြးေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကိုယ့္ဆီကူးစက္လာႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ဘက္သားရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ အျပစ္ကိုပဲ မီးထြန္းမရွာဘဲ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို ျမင္တတ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ၾကည့္တာဟာ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ကိုယ္ျဖည့္ေနတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

မူရင္း--- google search or http://share.youthwant.com.tw

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

လူတစ္ေယာက္ကို "စိတ္"နဲ႔ ခံစားျခင္း

သြားတုိက္ေဆး အသံုးဝင္ပံု

(၁)ေရစက္ေခါင္းေတြ ေျပာင္လက္ေတာက္ပခ်င္ရင္ အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆးနည္းနည္းထည့္ၿပီး ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၂)မ်က္ႏွာသစ္ေဘစင္၊ ေရခ်ဳိးေဘစင္ေတြေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ ေဖာမွာ သြားတိုက္ေဆး နည္းနည္းထည့္ၿပီး ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၃)အဝါေရာင္သမ္းေနတဲ့ အိမ္သံုးပစၥည္းေတြကို အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆး နည္းနည္းထည့္ၿပီး ပြတ္တိုက္ေပးရင္ အေရာင္လက္ေစပါတယ္။

(၄)မီးဖိုေပၚက မည္းညစ္ေနတဲ့ ဆီေခ်းေတြကို ေရေႏြးနဲ႔အရင္ေလာင္းၿပီး သြားတိုက္ေဆးထည့္ထားတဲ့ အဝတ္စနဲ႔ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၅)ငါးကိုင္ၿပီးေနာက္ လက္မွာငါးညီႇနံ႔ေတြ စြဲေနရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ေဆးေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၆)လက္မွာဆီေခ်း၊ ေဆးေၾကာရခက္တဲ့ ဆီ၊ မင္ေတြစြန္းေပခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာႏိုင္ပါတယ္။

(၇)အကၤ်ီလက္ဝ၊ ေကာ္လံေတြမွာ ေခ်းေတြေပးၿပီး ေဆးေၾကာရခက္ခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆးအရင္ပြတ္ေပးၿပီး ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၈)စီးတာၾကာလို႔ အဝါေရာင္သမ္းလာတဲ့ ဖိနပ္အျဖဴေရာင္ေတြကို အရင္ေဆးေၾကာၿပီး သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၉)လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး အသံုးၾကာလို႔ အလင္းျပန္တဲ့မ်က္ႏွာျပင္ ဝါသြားခဲ့ရင္ သြားတိုက္ေဆး ၃~၅မိနစ္ခန္႔ ပြတ္ထားၿပီး အဝတ္စနဲ႔သုတ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁ဝ)မေတာ္တဆအပူေလာင္တဲ့ ဒဏ္ရာကို သြားတိုက္ေဆးပြတ္ေပးရင္ အနာသက္သာေစႏိုင္ပါတယ္။ ေသြးထြက္တဲ့ဒဏ္ရာေတြကို သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ အရင္ေဆးေၾကာၿပီး ထပ္ပြတ္ထားေပးရင္ အနာေျခာက္လြယ္ေစပါတယ္။

(၁၁)တူးေနတဲ့မီးပူေအာက္ေျခ ေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၂)ေရာင္အမ္းတဲ့ အနာေတြ အေရာင္ေလ်ာ့ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆး လိမ္းထားေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၃)မိုးဒဏ္၊ ေလဒဏ္ေၾကာင့္ အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ကားတံဆိပ္ေတြ ေျပာင္လက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆး ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ျခစ္ရာရွိတဲ့ ကားမွန္၊ ကားေဘာ္ဒီေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးပါတဲ့အဝတ္နဲ႔ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာပြတ္တိုက္ေပးၿပီး အဝတ္သန္႔နဲ႔ ထပ္ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၁၄)အိမ္နံရံေပၚက ကေလးေတြဆဲြျခစ္ထားတဲ့ ခဲတံ၊ ေဘာလ္ပင္၊ ေျမျဖဴ အရစ္အေၾကာင္းျခစ္ရာေတြ ဖ်က္ခ်င္ရင္ အဝတ္စမွာ သြားတိုက္ေဆးထည့္ၿပီး အလြယ္တကူဖ်က္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၅)လက္ပတ္နာရီမွန္ခြက္ေပၚက အရစ္အေၾကာင္းေပ်ာက္ခ်င္ရင္ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေပးႏိုင္သလို စီတီေခြမ်က္ႏွာျပင္က အရစ္အေၾကာင္းေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးပြတ္ၿပီး မိနစ္(၂ဝ)ၾကာပြတ္တိုက္ေပးရင္ အရစ္ေတြေပ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၆) မည္းညစ္ေနတဲ့ မွန္ေတြကိုလည္း သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

(၁၇) နံရံေပၚ ပန္းခ်ီကားေတြကို သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ကပ္ရင္ ပိုခိုင္ခန္႔တဲ့အျပင္ နံရံကိုလည္း မပ်က္ဆီးေစပါဘူး။ ပန္းခ်ီကားကို နံရံေပၚကခြါခ်င္ရင္ ကပ္ထားတဲ့ေနရာကို ေရဆြတ္ၿပီး အလြယ္တကူခြါႏိုင္ပါတယ္။

သြားတိုက္ေဆးကုိ သြားျဖဴေဖြးသန္႔ရွင္းဖို႔ အသံုးျပဳရံုတင္မက အထက္ကနည္းအတိုင္းလည္း စမ္းသပ္အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔မသံုးဖူးေတာ့ မွန္မမွန္မသိပါဘူး။ အီးေမးလ္ကရတဲ့ သြားတိုက္ေဆးအသံုးဝင္ပံုကို ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။ ေမးလ္ပို႔ေပးတဲ့ ထိုင္ဝမ္ကသူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

သြားတုိက္ေဆး အသံုးဝင္ပံု