ဘုရားသခင္ေပးတဲ့ ၾကြက္တစ္ေကာင္

သူဟာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကလဲြလို႔ သူ႔မွာ ဘာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဟိုးအေဝးက Kansasဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ကို သူခရီးထြက္ခဲ့တယ္။

ၿမိဳ႕ေရာက္တာနဲ႔ သတင္းစာတိုက္တစ္တိုက္မွာ သူအလုပ္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ သတင္းစာအတြက္ လိုအပ္တဲ့သရုပ္ေဖာ္၊ ေဆာင္းပါးေတြကို သူေရးႏိုင္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ခဲ့ေပမယ့္ တာဝန္ရွိသူေတြက သူ႔ေဆာင္းပါးေတြကို ဆန္းသစ္ဆဲြေဆာင္မႈ မရွိဘူးဆိုၿပီး ေခါင္းခါျငင္းဆန္ခဲ့ၾကတယ္။

အျငင္းဆန္ခံရတဲ့သူဟာ အျပင္ထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ တစ္ျခားလူငယ္ေတြလို က်႐ႈံးျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္း စတဲ့အရသာကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ခံစားခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ဘုရားေက်ာင္းအတြက္ ပန္းခ်ီဆဲြေပးရတဲ့အလုပ္ကို သူရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရတဲ့လုပ္အားခက နည္းလြန္းတာေၾကာင့္ အခန္းမငွားႏိုင္ခဲ့ရွာဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ စြန္႔ပစ္ကားဂိုေဒါင္တစ္ခုကို အခမဲ့ငွားရမ္းၿပီး သူ႔ရဲ႕ယာယီအလုပ္ခန္းေလး လုပ္ခဲ့တယ္။ ဓာတ္ဆီနံ႔၊ ဆီေခ်းနံ႔ေတြနံေစာ္ေနတဲ့ ဂိုေဒါင္ထဲမွာေနၿပီး ေန႔တိုင္း ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ သူအလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။

အခန္းထဲမွာေနတဲ့ အေတာအတြင္း သူ႔ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတဲ့အရာက ၾကြက္ပဲျဖစ္တယ္။ သူအိပ္ခ်ိန္မီးပိတ္လိုက္တာနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တက်ိက်ိေအာ္ျမည္ၿပီး ေျပးလႊားေနတဲ့ၾကြက္သံကို သူၾကားခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ရက္မွာ အင္အားအျပည့္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အဲဒီအသံေတြကိုသည္းခံၿပီး သူအိပ္ခဲ့တယ္။ ပင္ပန္းတဲ့အတြက္ ေခါင္းခ်တာနဲ႔ သူအိပ္ေမာက်သြားတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကားဂိုေဒါင္ေဟာင္းေလးထဲမွာ ဆင္းရဲသား ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးနဲ႔ ၾကြက္တစ္ေကာင္တို႔ဟာ အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ညမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္အလုပ္လုပ္ေနရာက ေညာင္းညာတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ အေၾကာဆန္႔ဖို႔ သူေခါင္းေထာင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ဝါက်င္က်င္မီးေရာင္ေအာက္က လင္းလက္ေနတဲ့မ်က္လံုးတစ္စံုကို သြားေတြ႔မိတယ္။ ဒီလိုၾကြက္တစ္ေကာင္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြမွာသာ သူေတြ႔မိခဲ့ရင္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးသံုးၿပီး သတ္မိမွာအမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ၾကြက္ရွင္တစ္ေကာင္ဟာ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ထက္ ပိုစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းႏိုင္မယ္လို႔ သူထင္ခဲ့တယ္။

အႏုပညာရွင္ႀကီးေတြမွာရွိသင့္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးနဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ခါးစည္းခံဖို႔ သူျပင္ဆင္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး သူ႔အတြက္တစ္ဦးတည္းေသာအေဖာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ၾကြက္ကေလးကို သူၿပံဳးၿပီးၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကြက္ကေလးက အရိပ္တစ္ခုလို လွစ္ခနဲသူေရွ႕က ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္က ေလတိုးသံကို နားစြင့္ေနရင္း သူ႔အနားမွာ ၾကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ ရွိေနခဲ့လို႔ သူဟာ အထီးက်န္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေၾကာင္း ခံစားမိလိုက္တယ္။ ၾကြက္ကေလးဟာ ရွက္ေသြးျဖာၿပီး ထြက္ေျပးသြားတဲ့ မိန္းမလွေလးလို သူ႔အနား ျပန္လာဦးမယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ရင္း အလုပ္ေတြကို သူဆက္လုပ္ေနခဲ့တယ္။

သူယံုၾကည္တဲ့အတိုင္း ၾကြက္ကေလးက တစ္ႀကိမ္ၿပီးတစ္ႀကိမ္ သူ႔အနားေရာက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ညအခ်ိန္သာမက ေန႔အခ်ိန္မွာလည္း ထြက္လာတတ္တဲ့ ၾကြက္ကေလးကို သူမေျခာက္လွန္႔ခဲ့မိသလို၊ ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္လည္း မလုပ္ခဲ့မိဘူး။ ၾကမ္းျပင္ေပၚက ၾကြက္ကေလးဟာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သူ႔ကိုေျဖေဖ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ပဲြၾကည့္သူပရိသတ္အျဖစ္နဲ႔ ၾကြက္ကေလးကို ေပါင္မုန္႔အနားသားေတြ ဖဲ့ေျခြၿပီး သူဆုခ်ခဲ့တယ္။

တေျဖးေျဖး သူတို႔ၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္မႈေတြရွိလာခဲ့ၿပီး မိတ္ေဆြဖဲြ႔လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ စစခ်င္းမွာ ၾကြက္ကေလးဟာ သူနဲ႔အတန္ငယ္ေဝးတဲ့ေနရာမွာပဲ ေနရဲခဲ့တယ္။ နာက်င္ထိခိုက္ေအာင္ သူမလုပ္မွန္းသိမွ တေျဖးေျဖး အနားကပ္လာရဲခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ၾကြက္ကေလးဟာ သူပန္းခ်ီဆဲြေနတဲ့ ခံုေပၚအထိ ခုန္တက္ရဲခဲ့ၿပီး စတိုင္လ္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သူ႔ကိုေျဖေဖ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ၾကြက္ကေလးကို သူမေမာင္းထုတ္ရက္ခဲ့ဘူး။ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ့ ၾကြက္ကိုပဲ တိတ္တဆိတ္ သူေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္မႈက လွပတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကို ဖန္ဆင္းႏိုင္ပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာ ပန္းခ်ီဆရာဟာ Kansasၿမိဳ႕ကိုစြန္႔ၿပီး ေဟာ္လီဝွဒ္မွာ ကာတြန္းကားတစ္ကား ေရးဆဲြေပးဖို႔ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ အလြယ္တကူမရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးျဖစ္တဲ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ေတြးေတာမႈေတြကို ဖြင့္လွစ္ေပးတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္လည္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်႐ႈံးျခင္းနဲ႔ သူထပ္မွန္ရင္ဆိုင္ခဲ့ရရံုမက ကုန္းေကာက္စရာ ေငြေၾကးမရွိတဲ့အျပင္ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

႐ံႈးနိမ့္တဲ့ဒဏ္၊ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းေတြနဲ႔ ေမွာင္နက္မည္းမည္းအခန္းထဲမွာ ညအေတာ္မ်ားမ်ားကို မအိပ္ဘဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး သူျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သူ႔အရည္အခ်င္းနဲ႔ သူ႔လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို စၿပီး သူသံသယရွိလာခဲ့မိတယ္။ တကယ္ပဲ အသံုးမက်သူအျဖစ္ သူ႔ကိုယ္သူ ယံုမွားလာခဲ့မိတယ္။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ဆန္းစစ္ခဲ့မိတယ္။

ဒုကၡဆင္းရဲေတြနဲ႔ ဘဝယိမ္းယိုင္ေနခ်ိန္ တစ္ညမွာ Kansasၿမိဳ႕မွာဆံုခဲ့တဲ့ ၾကြက္ကေလးကို ရုတ္တရက္ သူသတိရလာခဲ့မိတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားေနတဲ့ ၾကြက္ကေလးကို ျမင္ေယာင္ရင္း လင္းလက္တဲ့အေတြးတစ္စ သူေခါင္းထဲဝင္လာခဲ့တယ္ဆိုရင္ပဲ ေနရာကအျမန္ထၿပီး ၾကြက္ပံုတစ္ပံုကို သူေရးဆဲြလိုက္မိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သူရဲ႕စုတ္တံေအာက္ကေန ေခတ္အဆက္ဆက္ နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ Mickey Mouseဆိုတဲ့ ၾကြက္တစ္ေကာင္ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္။

အဲဒီဆင္းရဲသားပန္းခ်ီဆရာက ေနာင္ေနာက္ခါ အေမရိကန္သမိုင္းမွာ Walt Disneyဆိုၿပီး ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားသခင္က ဒစ္စနီကို ၾကြက္တစ္ေကာင္ပဲေပးခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ဒစ္စနီကိုယ္တိုင္ စားစရာ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ေတာင္ မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ငတ္ေနခ်ိန္မွာ ေရာက္လာတဲ့ၾကြက္ကို ဒစ္စနီက သတ္မစားခဲ့ပါဘူး! အဲဒီၾကြက္ကို အသံုးျပဳျပီး အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ကာတြန္းတိုင္းျပည္ကို တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ ႀကီးမားတဲ့အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈရဲ႕ ရလဒ္ျဖစ္တယ္။ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း လုပ္ယူလို႔မရပါဘူး။ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမႈေတြကို တေျဖးေျဖးစုပံုရပါတယ္။

မူရင္းေရးသားသူ -- Thomas Waterman

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ဘုရားသခင္ေပးတဲ့ ၾကြက္တစ္ေကာင္

ေၾကမြခဲ့တဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီ

ထမ္ဆမ္းဂူ(ထမ္= ဂူ, ဆမ္း= ဆင္, ထမ္ဆမ္း= ဆင္ဂူ, ပအုိဝ့္,ရွမ္းႏွစ္ဘာသာလံုး အနက္တူတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္)ကအျပန္ ဟိုပံုးၿမိဳ႕ထဲမဝင္ခင္ ဟိုပံုးေရထြက္မွာ ကၽြန္မတို႔ခဏနားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနရာက ထမင္းသုပ္နဲ႔ၾကက္ေၾကာ္ နာမည္ႀကီးတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေရထြက္ဆိုတာေၾကာင့္ စိမ့္စမ္းေရေတြက ၁၂ရာသီလံုး စီးဆင္းေနပါတယ္။ အနီးအနား လည္စရာမ်ားမ်ားစားစားမရွိတဲ့ ေတာင္ႀကီးသားေတြက ဒီလိုေႏြရာသီမွာ ဟိုပံုးေရထြက္ဆီလာၿပီး အပန္းေျဖနားတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္တုန္းက ေရထြက္မွာ ေပ်ာ္ပဲြစားလာၾကတဲ့ မိသားစုနဲ႔ အနီးအနားက ေရခ်ဳိးလာသူေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဟိုပံုးၿမိဳ႕က ပင္လယ္ေရအထက္ ေပ(၃၅၄၁)မွာ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ေႏြရာသီမွာ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔ပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြနည္းသြားလို႔လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မတို႔ထမ္ဆမ္းဂူသြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အရြက္မရွိတဲ့ ၾကက္ဆူပင္ေတြနဲ႔ သနပ္ဖက္ပင္ေတြကုိ အမ်ားအျပားေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ႀကီးႀကီးမားမား သစ္ပင္ေတြ သိပ္မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ေႏြရာသီမို႔ ဖုန္ေလေတြအရမ္းတိုက္ၿပီး ပူျပင္းပါတယ္။

ေရထြက္ရဲ႕ ၾကည္လင္တဲ့စိမ့္စမ္းေရက လူကိုလန္းဆန္းေအးျမေစပါတယ္
ပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ေျခာက္ကပ္ေနခ်ိန္မွာ
ဒီလိုေရမခမ္းတဲ့ ေနရာက တကယ္အိုေအစစ္ေလးပါ

ငရုတ္သီးပင္ေတြနဲ႔ ေရာစိုက္ထားတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီခင္း

ေရထြက္မွာခဏနား ဟိုအေၾကာင္း၊ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာၿပီး စေတာ္ဘယ္ရီၿခံဘက္ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီၿခံက ဟိုပံုးၿမိဳ႕ထဲမွာပဲရွိပါတယ္။ ၿခံရွိတဲ့ေနရာကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ကၽြန္မတို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းတာက ကၽြန္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ စေတာ္ဘယ္ရီခူးခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီေတြကို (၄,၅)ရက္ တစ္ခါခူးတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီတံုးခ်ိန္လည္း ေရာက္ခါနီးၿပီမို႔ စေတာ္ဘယ္ရီေသးေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ ပူျပင္းတဲ့ေနေရာက္ေအာက္မွာ ကၽြန္မတို႔အဖဲြ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေတြ တေပ်ာ္တပါးခူးၿပီး ပါးစပ္ထဲတိုက္ရိုက္ ပစ္ထည့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပါးစပ္ထဲတစ္လံုးပစ္ထည့္လိုက္ ခ်ဳိလိုက္တာလို႔ တစ္ခါေအာ္လိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့...

စေတာ္ဘယ္ရီတုံးခ်ိန္ေရာက္ရင္ အပင္ကိုႏႈတ္ပစ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီ စိုက္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပ်ဳိးပင္ကို မဲနယ္ေတာင္လို႔ေခၚတဲ့ေဒသမွာ သြားေရာက္ဝယ္ယူရတယ္လို႔ စေတာ္ဘယ္ရီခူးေနတဲ့ ေကာင္မေလးက ေျပာျပပါတယ္။ "မဲနယ္ေတာင္မွာလည္း စေတာ္ဘယ္ရီေတြေပၚမွာေပါ့" လို႔ အဖဲြ႔ထဲကတစ္ေယာက္ေမးေတာ့ အဲဒီေဒသက စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြ အသီးမသီးတာေၾကာင့္ ပ်ဳိးပင္ေတြပဲေရာင္းေၾကာင္း ေကာင္မေလးက ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လည္း စေတာ္ဘယ္ရီေတြ ခူးရင္းစားရင္း စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္းေတ႔ြေနၾကတဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္ း) စေတာ္ဘယ္ရီပင္ဆိုတာ ေျမႀကီးမွာကပ္ေပါက္ေနတဲ့ အပင္ေတြပါ။ မသိသူေတြက အပင္ႀကီးလို႔ထင္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔တယ္လို႔ ေရးခဲ့တယ္လို႔ ေျပာသံၾကားဖူးပါတယ္။

တစ္ခါက ကၽြန္မရန္ကုန္သြားေတာ့ ကားေပၚမွာ ရန္ကုန္ဘက္ကလို႔ထင္တဲ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ထိုင္ခဲ့တယ္။ ေအာင္ပန္းနားေရာက္ေတာ့ အေဖျဖစ္သူက သမီးကို လမ္းေဘးမွာေတြ႔ရတဲ့ စင္ေတြကိုထိုးျပၿပီး "သမီး.. သမီး.. အဲတာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြေလ" လို႔ဆိုတယ္။ ဒါကို ကၽြန္မက မေနတတ္၊ မထိုင္တတ္ "မဟုတ္ဘူး ဦး.. စူကာသီးပင္ေတြ" လို႔ ေျပာျပတယ္။ "စူကာသီး"ဆိုေတာ့ သူတို႔နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ၾကတယ္။ "ေဂၚလခါးသီး" လို႔ ထပ္ေျပာမွ နားလည္ၾကေတာ့တယ္။ ေအာင္ပန္း၊ ကေလာတစ္ဝိုက္မွာ စူကာသီးေတြကို တစ္ၿခံလံုး စင္ေတြထိုးၿပီး စိုက္ပ်ဳိးၾကပါတယ္။ အဲဒီအပင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔လို႔လည္း ရပါတယ္။ စင္မၿပိဳက်ခဲ့ရင္ အရိပ္ရၿပီး အရမ္းေအးျမမယ့္ေနရာလို႔ ထင္ပါတယ္ :D

စေတာ္ဘယ္ရီၿခံေဘးမွာ စိုက္ထားတဲ့ ဂႏာမာပန္းေတြ

အေဝးကၾကည့္ရင္ ခရမ္းေရာင္လဗင္ဒါပန္းေတြလို႔ ထင္မွားေစတဲ့ ပန္းေတြေပါ့... း)

စေတာ္ဘယ္ရီေတြ ခူးလိုက္စားလိုက္နဲ႔ စားဝမွ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ စေတာ္ဘယ္ရီ တစ္ေယာက္တစ္ျခင္းဝယ္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ၿခံအေရာက္သြားဝယ္တာ တစ္ျခင္းကို (၁၅ဝဝ)က်ပ္ပါ။ ေအာက္မွာ ဖက္ေတြသိပ္ခံမထားပါဘူး။ ေတာင္ႀကီးမွာက တစ္ျခင္းကို (၃ဝဝဝ)က်ပ္လို႔ ေအာ္ပါတယ္။ ေစ်းစစ္တတ္ရင္ (၂ဝဝဝ)က်ပ္နဲ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္မွာဖက္ေတြအမ်ားႀကီး ခံထားတတ္တယ္။


စေတာ္ဘယ္ရီၿခံၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ရွိေသးတာနဲ႔ ဟိုပံုးဆည္ကို ကၽြန္မတို႔လွည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုပံုးဆည္ကလည္း ဟိုပံုးၿမိဳ႕ထဲမွာပဲရွိပါတယ္။ ဟိုပံုးဆည္ကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ တရုတ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေက်ာင္းလစ္ၿပီး မၾကာခဏေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာပါ။ ေရမကူးတတ္ၾကေပမယ့္ ေခ်ာစီးလို႔ရတဲ့ေနရာရွိတာေၾကာင့္ မၾကာခဏေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ ေရလာကစားေနၾကသူေတြကို ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ သႀကၤန္တုန္းက ဟိုပံုးဆည္မွာ လူႏွစ္ေယာက္စားထားတယ္လို႔ ဆိုတာေၾကာင့္ ေရမကူးတတ္တဲ့ကၽြန္မ ကင္းၿမီးေကာက္ ဆင္းမေထာင္ရဲခဲ့ပါဘူး။ ဆည္ေဘးက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူလိုက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ႀကီးကအဆိုေတာ္/ေတးေရး "ကိုေအာင္"ကို ဗ်ဴးေနၾကတဲ့ ေတာင္ႀကီးခ်ယ္ရီေျမအဖဲြ႔သားေတြရဲ႕ အဗ်ဴးကိုပဲ ဖရဲသီးစားရင္း နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။


ဟိုပံုးဆည္ကိုေရာက္ေတာ့ ဟိုးအရင္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေက်ာင္းလစ္ၿပီးေရာက္ခဲ့တဲ့အျဖစ္ကို သြားသတိရမိတယ္။ အဲဒီေန႔က ထံုးစံအတိုင္း ကားရွိတဲ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ကို မရမက ေက်ာင္းလစ္ခိုင္းၿပီး တစ္ခန္းလံုးနီးပါး ဟိုပံုးဆည္ကို ကၽြန္မတုိ႔ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေရကူးတတ္သူနည္းေတာ့ ေခ်ာစီးသူကစီး ကားကၽြတ္ေတြငွားၿပီး ဆည္ထဲမွာ ကၽြတ္စီးသူေတြကစီးေပါ့။ ဆည္ဆိုေတာ့ ေရေတြအၿမဲမျပတ္စီးက်ေနတာမို႔ ေခ်ာစီးတဲ့ေနရာက ေရညိွေတြနဲ႔ အရမ္းေခ်ာ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အဆင္းလြယ္ၿပီး အတက္ခက္ပါတယ္။ ေရညိွမရွိတဲ့ ေျခရာကြက္ေတြကေန သတိထားၿပီးတက္ၾကရတယ္။ မေတာ္လို႔ေခ်ာ္ၿပီး လဲၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ကိုေစာင္းၿပီး ေအာက္ကိုေလ်ာခ်လိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က အတက္တစ္ခါမွာ သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေမွာက္ရက္ဟပ္ထုိးလဲပါတယ္။ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေျပာၿပီးတက္တာမို႔ လဲတဲ့အခ်ိန္မွာ ပါးစပ္မပိတ္လိုက္ႏိုင္လို႔ ေရွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္း အဂၤေတနဲ႔ေဆာင့္ၿပီး က်ဳိးသြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔အျပန္မွာ သြားႏွစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး သူပါးစပ္ဟ စကားမေျပာခဲ့ရဲေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သြားတုစိုက္ထားတဲ့ သူ႔ကိုျမင္တုိင္း ကၽြန္မတို႔ဟိုပံုးဆည္အေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့ မေရာက္တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ဟိုပံုးဆည္ကို ကၽြန္မတစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရမိပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္မွာ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနၾကပါသလား... ?

ေတာင္ႀကီးကို ကၽြန္မတို႔ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ညေန(၆)နာရီရွိေနပါၿပီ။ ဟိုပံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္တစ္ျခင္း ဝယ္ခဲ့ၾကတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီဟာ ဆိုင္ကယ္ေဆာင့္တာနဲ႔ ေတာင္ႀကီးကိုေရာက္ေတာ့ ေဖ်ာ္စက္ေတာင္မလိုေတာ့ဘဲ သၾကားထည့္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ဒီအတိုင္းေလာင္းထည့္လို႔ရေအာင္ ေၾကမြလို႔ အရည္ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါၿပီ ^_^

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေၾကမြခဲ့တဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီ

ဟိုပံုးၿမိဳ႕အလြန္က ထမ္ဆမ္းဂူ

မေန႔က ေတာင္ႀကီးခ်ယ္ရီေျမအဖဲြ႔သားေတြနဲ႔ ထမ္ဆမ္းဂူကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ထမ္ဆမ္းဂူဆိုတာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕နဲ႔ (၂၅)မိုင္၊ ဟိုပံုးၿမိဳ႕နဲ႔(၁၃)မိုင္ေဝးတဲ့ ဂူျဖစ္ပါတယ္။ ထမ္ဆမ္းရြာအနီးမွာရွိတဲ့ဂူျဖစ္တာေၾကာင့္ ထမ္ဆမ္းဂူလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ေတြ႔ရွိထားတာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ဂူလို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ မႏွစ္ကြၽန္မေတာင္ႀကီးျပန္တုန္းက အဲဒီေနရာမွာ စတူးေနတာေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဂူက သဘာဝလုိဏ္ဂူျဖစ္ၿပီး ပင္းတယဂူထက္ ပိုႀကီးတယ္လို႔သိရပါတယ္။ စေတြ႔တာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ဂူျဖစ္လို႔ အထဲက ေက်ာက္ဆက္ပန္းဆဲြေတြဟာ သိပ္ျပဳျပင္မထားတဲ့အတြက္ သဘာဝအတုိင္း အရမ္းကိုလွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ႀကီးတဲ့ေက်ာက္ဆက္ေတြကိုေတာ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္၊ တျခားအေကာင္ေတြအျဖစ္ ထုလုပ္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ စေတြ႔တဲ့ဂူမို႔လားမသိ ဂူအက်ယ္၊ ဂူအနက္.. စတာေတြ ေဖာ္ျပထားတာကို မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ ကြၽန္မတို႔ရွာမေတြ႔ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂူထဲဂူျပင္ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုတခ်ဳိ႕ကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ထမ္ဆမ္းဂူ ဝင္ဝ

ဂူထဲမွာ ဒီလိုသဘာဝအတိုင္း လွေနတဲ့ေက်ာက္ဆက္ပန္းဆဲြေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။

ႀကီးတဲ့ေက်ာက္ဆက္ေတြကို ဒီလိုဘုရားဆင္းတုေတာ္ပံု ထုလိုက္ၾကတယ္

ဂူထဲ ေဘးအနိမ့္ဆံုးေနရာက ဒီေလာက္ပဲရွိပါတယ္

ဂူနဲ႔မလွမ္းမကမ္း လမ္းတစ္ဘက္မွာ ပဲြေစ်းတန္းလို ဆိုင္ခန္းေတြေဆာက္ထားပါတယ္။ ဆိုင္ခန္းေတြမွာ အစားအေသာက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့အျပင္ ထမင္းအလကားေကြၽးတဲ့ ေနရာလည္းရွိပါတယ္။

ဒီလိုဆိုင္ခန္းႏွစ္ခုေဆာက္ထားၿပီး သတိေပးခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ထမင္းအလကားေကြၽးပါတယ္။
သႀကၤန္တြင္းကာလမို႔ ဘုရားဖူးသူေတြနဲ႔ စည္ကားေနပါတယ္။
ရပ္နီး ရပ္ေဝးက ဘုရားဖူးသူေတြကို ကားႀကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

သီးစံုသက္သတ္လြတ္ဟင္းနဲ႔ ထမင္းေကြၽးပါတယ္။
ထိုဟူးသုပ္ကိုေတာ့ တျခားဆိုင္ခန္းမွာ ကိုယ္တိုင္ဝယ္စားခဲ့ၾကပါတယ္။

ပဲြေစ်းတန္းအဝင္ေနရာမွာ မြန္းသီးနဲ႔ သစ္ခြပန္းေတြေရာင္းေနသူတခ်ဳိ႕ကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
မြန္းသီးကို ေဆးသၾကား၊ ဆား၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔နဲ႔စိမ္ၿပီးလည္း ေရာင္းပါတယ္။
ေနပူပူထဲမွာ ခ်ဥ္စပ္စပ္ မြန္းသီးအရသာက လူကိုလန္းဆန္းေစပါတယ္။

အလကားေကြၽးတဲ့ထမင္းကို အဝစားၿပီးေနာက္
(၂ဝဝ)က်ပ္တန္မုန္႔လက္ေဆာင္တစ္ခြက္ ေသာက္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ ဟိုပံုးၿမိဳ႕ဘက္ လွည့္ျပန္ၿပီး စေတာ္ဘယ္ရီၿခံရွိတဲ့ဘက္ကို ကြၽန္မတို႔ ဦးတည္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ဟိုပံုးၿမိဳ႕အလြန္က ထမ္ဆမ္းဂူ

တရားစခန္း အမွတ္တရ

အားလံုး ႏွစ္သစ္မဂၤလာပါ း) ေတာင္ႀကီးျပန္ေရာက္ၿပီး ဘယ္မွလည္း မသြားျဖစ္ေသးပါဘူး။ ရြာဆင္းလိုက္ ေတာင္ႀကီးတက္လိုက္နဲ႔ သႀကၤန္တြင္းေရာက္သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္း(ဦးေလးမိန္းမ) မတင္ေမနဲ႔ မိုးကုတ္ဝိပသာနာမွာ ဆယ္ရက္ တရားစခန္းဝင္ျဖစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မဘဝမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ တရားစခန္းဝင္ျခင္းနဲ႔ တရားထိုင္ျခင္းဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ မိုးကုတ္ဝိပသာနာရိပ္သာက ကၽြန္မေနတဲ့အိမ္နဲ႔ (၄)အိမ္ေက်ာ္မွာရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္ဟာ ေက်ာင္းဝင္းထဲ ကၽြန္မဒုတိယအႀကိမ္ ေရာက္ျခင္းပါ။ စတိတ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္၊ က်ဴရွင္သြား/ျပန္တိုင္း ရိပ္သာထဲက လူဝင္လူထြက္ေတြ အၿမဲေတြ႔ဖူးေပမယ့္ (အဲဒီတုန္းက အသက္ငယ္ေသးတာလဲပါတာမို႔) ေယာင္လို႔ေတာင္ ရိပ္သာထဲဝင္ၾကည့္ဖို႔ ကၽြန္မစိတ္မကူးခဲ့ပါဘူး။ (ခုေတာ့ အသက္ေလးရလာၿပီလို႔ .. မဆိုခ်င္ပါ) ဒီတစ္ခါေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္လည္းရွိတယ္၊ အခြင့္လည္းႀကံဳတယ္ဆိုတာနဲ႔ ဝင္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

တကယ္လည္း တရားစခန္းဝင္ဖို႔ အခ်ိန္၊ အေျခအေနေတြ လိုတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ (၁ဝ)ရက္ဆိုတဲ့အခ်ိန္တြင္းမွာ ကေလးရွိသူေတြက ကေလးေတြကို စိတ္ခ်ခ်ထားႏိုင္ခဲ့ဖို႔ လိုသလို၊ အလုပ္အကိုင္မပ်က္ဖို႔၊ အိမ္အတြက္၊ မိသားစုအတြက္ ပူပင္ေသာကေတြမထားဘဲ ေလာကီကိုေျခစံုကန္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ အရာအားလံုးကို ဥပကၡာျပဳၿပီး လႊင့္ေနတဲ့စိတ္ကို လိုက္ဖမ္းရတဲ့အလုပ္မို႔ ကၽြန္မအပါအဝင္ သာမန္လူတခ်ဳိ႕ မလုပ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္ပါ။ အၿမဲလုပ္ႏိုင္သူေတြကိုေတာ့ တကယ္ပဲ ေလးစားခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။

အားလံုးက ကၽြန္မထက္ ပိုလုပ္ဖူးၾကသူေတြမို႔ ဒီေနရာမွာ တရားထိုင္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မက်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မေတြ႔ႀကံဳခဲ့တာေလးပဲ မွတ္မိသေလာက္ ေရးခ်င္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဆိုဆံုးမခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို ဆရာေတာ္က ရွင္းလင္းေအာင္ေဟာၾကားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မ မမွတ္မိတာက ပိုမ်ားေနပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးမွတ္ထားတာေတြကလည္း စာအုပ္ထဲမွာပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္ :P အက်ဥ္းခ်ံဳး မွတ္မိသေလာက္က လူေတြဟာ အတြင္းရန္သူျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ မပြါးမ်ားဖို႔၊ သီလလံုၿခံဳဖို႔၊ သမာဓိတည္ၾကည္ဖို႔နဲ႔ ပညာဥာဏ္ရွိဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိခႏၡာျဖစ္တဲ့ ျမင္စိတ္၊ ၾကားစိတ္၊ အရသာခံစိတ္.. စတဲ့ခႏၡာ(၆)ပါးကို မခင္မင္ဖို႔ ခႏၡာရွိလို႔ ဒုကၡဆိုတာရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ျဖစ္ၿပီးရင္းပ်က္ဆိုသလို ျဖစ္တာပ်က္တာကို ရႈျမင္တတ္ဖို႔၊ ေဝဒနာနဲ႔တဏွာၾကား ဥာဏ္နဲ႔ရႈျမင္တတ္ဖို႔ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။

တရားပဲြမွာ ဆရာေတာ္ေဟာသမွ်၊ ပို႔ခ်သမွ်ကို ကၽြန္မက နားေထာင္လိုက္ငိုက္လိုက္ပါပဲ။ တရားထိုင္ရက္ စစခ်င္းေတြမွာ မငိုက္ေအာင္၊ ပံုစံမေျပာင္းေအာင္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ကၽြန္မႀကိဳးစားေပမယ့္ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေျခေထာက္က ၅မိနစ္ေက်ာ္ေအာင္ေတာင္ မထိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာေတာ္က တရားေဟာေကာင္းလို႔ တရားပဲြေတြမွာ စိတ္ဝင္တစား ကၽြန္မရွိခဲ့ေပမယ့္ တရားထိုင္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ တစ္နာရီလံုးလံုး ထိုင္ရမယ့္အျဖစ္ကို အရမ္းေၾကာက္မိပါတယ္။ ထြက္သက္ဝင္သက္ေတြ လိုက္မွတ္ေပမယ့္ သတိေလးနည္းနည္းလြတ္တာနဲ႔ စိတ္ကဘယ္လိုမွ လိုက္ဖမ္းမရႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ တရားထိုင္တာမို႔ ဒီလိုျဖစ္ရတာပါ၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ပိုအဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အားေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ထြက္သက္ဝင္သက္တည္ၿငိမ္ေတာ့ ေျခေထာက္က မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ျပန္တယ္။ မတင္ေမေျပာေတာ့ အဖ်က္ရွိတယ္တဲ့ :P ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ဖ်က္တဲ့ အဖ်က္သမားဟာ ကိုယ္တိုင္ပဲလို႔ ကၽြန္မထင္မိပါတယ္။

ခါတိုင္းလည္း ပံုမွန္စားခ်ိန္မရွိတဲ့ကၽြန္မ ညေနစာမစားဘဲ ဥပုဒ္ေစာင့္ရတဲ့အလုပ္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မနက္(၁၁)ခဲြတာနဲ႔ ေရနဲ႔ခ်ဳိခ်ဥ္တခ်ဳိ႕ကလဲြလို႔ တျခားအစာ ဘာမွမခိုးစားခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ပါး) ေျခေထာက္နာတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ တရားထိုင္တဲ့အလုပ္ကို ဆက္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့လို႔ (၆)ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ တရားစခန္းဝင္တဲ့အလုပ္ကို ကၽြန္မအလံျဖဴေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိခႏၡာဝန္ကို စြန္႔ဖို႔ ကၽြန္မေတာ္ရံုလုပ္ႏိုင္ေသးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

နာရီဝက္ေလာက္ ထိုင္ႏိုင္သေလာက္ တရားထိုင္ၿပီး ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ တျခားလူေတြကို ကၽြန္မလိုက္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ဘဝတူတခ်ဳိ႕ ေတြ႔မိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မဘဝမွာ အေတြ႔အႀကံဳသစ္တစ္ခုအျဖစ္ သူတို႔ပံုေတြကို (၁ဝ)ရက္တရားစခန္းဝင္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးျခစ္ခဲ့ပါတယ္။ လူေတြအားလံုး တရားထိုင္ေနစဥ္အတြင္း ငိုက္ျမည္းျခင္း ကင္းလြတ္ၾကပါေစ.... :P

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

တရားစခန္း အမွတ္တရ