သႀကၤန္မတိုင္ခင္ကတည္းက အိႏိၵယႏိုင္ငံမူဘိုင္းၿမိဳ႕မွာ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုး သြားေရာက္ကုသခဲ့တဲ့ ဦးေလး မေန႔က (အိႏိၵယအခ်ိန္) ဇြန္(၃ဝ)ရက္ေန႔မွာ ေအာ္ပေရးရွင္းမလုပ္ခင္ အန္ထရာေဆာင္းရိုက္ရာက ႏွလံုးေရွာ့ျဖစ္ၿပီး ဆံုးသြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကိုရတယ္။ အိႏိၵယကို သူနဲ႔မတင္ေမေရာက္သြားကတည္းက ကၽြန္မနဲ႔ တစ္ပတ္တစ္ခါ ဖုန္းဆက္ေနက်ပါ။ ထူထူေထာင္ေထာင္နဲ႔ စကားေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ဆဲမို႔ ဒီသတင္းကို မယံုရဲခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းတစ္ဘက္က မတင္ေမရဲ႕ငိုရႈိက္သံေတြက ဒါဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး... ဒါဟာ တကယ္ပါဆိုတာ ကၽြန္မကို အသိေပးေနခဲ့ပါတယ္။
ဦးေလးက အေဖ့ညီအငယ္ဆံုးျဖစ္တယ္။ အေဖတို႔ေမာင္ႏွမဆယ္ေယာက္မွာ သူက အငယ္ဆံုးဆိုေပမယ့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္က တျခားေမာင္ႏွမေတြထက္ ႀကီးပါတယ္။ (၇)ႏွစ္သားအရြယ္ကတည္းက မိဘနဲ႔ခဲြၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာေနခဲ့ရသူ၊ အဘြား(သူ႔အေမ)ဆံုးၿပီး ႏွစ္ေတြၾကာမွ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့သူဆိုေတာ့ မိဘေမတၱာကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ငတ္ခဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဟာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးသေလာက္ အသဲငယ္သူျဖစ္တယ္။ အၾကင္နာေမတၱာေတြကို ငတ္မြတ္သူျဖစ္တယ္။ ဂရုစိုက္၊ အျပဳစုခံခ်င္သူလည္းျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဦးေလးေတြထဲမွာ စိတ္သေဘာထားအျပည့္ဆံုးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔တူ၊ တူမအေပၚ နားအလည္ေပးဆံုး၊ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးဆံုး၊ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုးသူလည္းျဖစ္တယ္။
"ငါတို႔ မိသားစုအရႈပ္ေတာ္ပံုအေၾကာင္း နင္ဝတၳဳေရးပါလား!" လို႔ သူတို႔ ေမာင္ႏွမဆယ္ေယာက္အေၾကာင္းကို စာေရးဖို႔ မၾကာခဏ ကၽြန္မကို စေနာက္ တိုက္တြန္းတတ္တဲ့ဦးေလး .. အခုေတာ့ သူေသဆံုးေၾကာင္းကို ကၽြန္မအရင္ဆံုး ေရးေနခဲ့ရၿပီ။ ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြကို ရင္ထဲမွာ သိုဝွက္မထားဘဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတတ္တဲ့ဦးေလး၊ အသံက်ယ္သေလာက္ ေၾကာက္စိတ္ႀကီးတဲ့ဦးေလး၊ လူေကာင္ႀကီးေပမယ့္ ႏူးညံ့တဲ့အသဲႏွလံုးရွိတဲ့ ဦးေလး၊ မၾကာခဏ မတင္ေမနဲ႔ တက်က္က်က္ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ ဦးေလး၊ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုး ကုသဖို႔သြားရာက ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ေသတဲ့ဦးေလး၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးတိုး၊ ႏွလံုးေရာဂါရွိရက္နဲ႔ အစားမေရွာင္တဲ့ဦးေလး၊ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္ကြက္ေလးတစ္ခ်က္ကို ႀကံ့ႀကံ့မခံဘဲ အသက္ကိုအေလ်ာ္ေပးလိုက္တဲ့ ဦးေလး၊ လူမမယ္သားႏွစ္ေယာက္ကို ေလာကအလယ္မွာ "အေဖ"လို႔ေခၚစရာမရွိေအာင္ ထားရက္ခဲ့တဲ့ဦးေလး၊ မတင္ေမကို ရန္ျဖစ္ေဖာ္မဲ့ေအာင္ ခဲြသြားရက္တဲ့ဦးေလး၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ရက္ကမွ ကၽြန္မနဲ႔ ဖုန္းေျပာခဲ့တဲ့ဦးေလး၊ ကၽြန္မရဲ႕ဦးေလး... အခ်ိန္မေရာက္ေသးေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ျပန္လမ္းမရွိတဲ့ခရီးကို သူထြက္သြားခဲ့ပါၿပီ.... ဦးေလး ဦးၾကာက်င္း ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ....
တူမ
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
ဦးေလးက အေဖ့ညီအငယ္ဆံုးျဖစ္တယ္။ အေဖတို႔ေမာင္ႏွမဆယ္ေယာက္မွာ သူက အငယ္ဆံုးဆိုေပမယ့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္က တျခားေမာင္ႏွမေတြထက္ ႀကီးပါတယ္။ (၇)ႏွစ္သားအရြယ္ကတည္းက မိဘနဲ႔ခဲြၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာေနခဲ့ရသူ၊ အဘြား(သူ႔အေမ)ဆံုးၿပီး ႏွစ္ေတြၾကာမွ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့သူဆိုေတာ့ မိဘေမတၱာကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ငတ္ခဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဟာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးသေလာက္ အသဲငယ္သူျဖစ္တယ္။ အၾကင္နာေမတၱာေတြကို ငတ္မြတ္သူျဖစ္တယ္။ ဂရုစိုက္၊ အျပဳစုခံခ်င္သူလည္းျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဦးေလးေတြထဲမွာ စိတ္သေဘာထားအျပည့္ဆံုးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔တူ၊ တူမအေပၚ နားအလည္ေပးဆံုး၊ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးဆံုး၊ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုးသူလည္းျဖစ္တယ္။
"ငါတို႔ မိသားစုအရႈပ္ေတာ္ပံုအေၾကာင္း နင္ဝတၳဳေရးပါလား!" လို႔ သူတို႔ ေမာင္ႏွမဆယ္ေယာက္အေၾကာင္းကို စာေရးဖို႔ မၾကာခဏ ကၽြန္မကို စေနာက္ တိုက္တြန္းတတ္တဲ့ဦးေလး .. အခုေတာ့ သူေသဆံုးေၾကာင္းကို ကၽြန္မအရင္ဆံုး ေရးေနခဲ့ရၿပီ။ ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြကို ရင္ထဲမွာ သိုဝွက္မထားဘဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတတ္တဲ့ဦးေလး၊ အသံက်ယ္သေလာက္ ေၾကာက္စိတ္ႀကီးတဲ့ဦးေလး၊ လူေကာင္ႀကီးေပမယ့္ ႏူးညံ့တဲ့အသဲႏွလံုးရွိတဲ့ ဦးေလး၊ မၾကာခဏ မတင္ေမနဲ႔ တက်က္က်က္ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ ဦးေလး၊ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုး ကုသဖို႔သြားရာက ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ေသတဲ့ဦးေလး၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးတိုး၊ ႏွလံုးေရာဂါရွိရက္နဲ႔ အစားမေရွာင္တဲ့ဦးေလး၊ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္ကြက္ေလးတစ္ခ်က္ကို ႀကံ့ႀကံ့မခံဘဲ အသက္ကိုအေလ်ာ္ေပးလိုက္တဲ့ ဦးေလး၊ လူမမယ္သားႏွစ္ေယာက္ကို ေလာကအလယ္မွာ "အေဖ"လို႔ေခၚစရာမရွိေအာင္ ထားရက္ခဲ့တဲ့ဦးေလး၊ မတင္ေမကို ရန္ျဖစ္ေဖာ္မဲ့ေအာင္ ခဲြသြားရက္တဲ့ဦးေလး၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ရက္ကမွ ကၽြန္မနဲ႔ ဖုန္းေျပာခဲ့တဲ့ဦးေလး၊ ကၽြန္မရဲ႕ဦးေလး... အခ်ိန္မေရာက္ေသးေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ျပန္လမ္းမရွိတဲ့ခရီးကို သူထြက္သြားခဲ့ပါၿပီ.... ဦးေလး ဦးၾကာက်င္း ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ....
တူမ
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
