tag:blogger.com,1999:blog-262550902012-01-28T03:59:20.026Zႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.comBlogger18891100tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-28541970548541598612012-01-27T02:31:00.002Z2012-01-27T02:35:19.665Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔က ေယာက္်ားနဲ႔အတူ မိဘအိမ္ျပန္ဖို႔ ကားဂိတ္ကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကားေပၚတက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဝယ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးထိုင္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ေယာက္်ားက ကၽြန္မကို အမ်ဳိးသမီးေဘးက ခံုလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္ဖို႔ေျပာၿပီး အမ်ဳိးသမီးကိုေတာ့ ေနရာကထေပးဖုိ႔ သူ မေျပာခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္မိမွ အမ်ဳိးသမီးကို ကၽြန္မေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ညာေျခေထာက္ သိပ္မသန္တာကို ကၽြန္မသတိျပဳမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားက သူ႔ကိုေနရာက ထေပးဖို႔ မေျပာခဲ့တာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ေယာက္်ားဟာ ကားေပၚမွာမတ္တပ္ရပ္ၿပီး လိုက္ခဲ့ရတယ္။ ခရီးအနည္းငယ္ေဝးေပမယ့္ သူ႔ခံုထိုင္တဲ့အမ်ဳိးသမီးကို ေနရာကဖယ္ေပးဖို႔ သူစကားမဟခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနရပ္ေရာက္လို႔ ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ခရီးတေလ်ာက္ရပ္လိုက္ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားကို ကၽြန္မက သနားကရုဏာနဲ႔ ေျပာမိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကိုယ့္ေနရာ သူမ်ားကိုေပးထိုင္တာ ကုသိုလ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီခရီးေဝးနဲ႔ေတာ့ လမ္းတဝက္မွာ သူ႔ကိုဖယ္ခိုင္းၿပီး ကိုယ့္အလွည့္ခဏေလာက္ေတာ့ ထိုင္သင့္တာေပါ့။ ရပ္လိုက္ရေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">"သူ အဆင္မေျပတာက သူ႔တစ္သက္လံုးပါ... ကိုယ္အဆင္မေျပတာက ဒီလမ္းခရီး ၄,၅နာရီေလးပါ" </span>လို႔ ေယာက္်ားက ျပန္ေျပာပါတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၂)</span><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္သက္တမ္း ငါးႏွစ္အၾကာမွာ သူမကို သူရက္ရက္စက္စက္ ထားသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို တစ္သက္မုန္းမယ္လို႔ သူမအဓိဌာန္ခ်ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔မွာ လမ္းၾကားတစ္ခုကို သူမ ျဖတ္ေတာ့ သူ႔ကိုလူတစ္စု ဝိုင္းရိုက္ေနတာကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ အရူးတစ္ေယာက္လို ေက်ာက္ခဲေတြေကာက္ၿပီး ရိုက္ေနတဲ့သူေတြဆီ သူမ ပစ္ေပါက္မိတယ္။ ဝိုင္းရိုက္သူေတြ အံ့အားတုန္လႈပ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ သူမကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကိုနင္ဒီေလာက္မုန္းေနတာ ဘာျဖစ္လို႔ ကူရသလဲလို႔ေမးေတာ့ ေျခလက္ေတြ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ သူမ ျပန္ေျဖပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >"အခ်စ္က အမုန္းထက္ မ်ားခဲ့လို႔ပါ"တဲ့....</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">***</span>ဒီေန႔ သတင္းစာတစ္ေစာင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ဇန္နဝါရီလ၂၆ရက္ထုတ္) </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာက္လာတယ္။ ထမင္းစားတုန္း ဟိုလွန္ဒီလွန္ လွန္ၾကည့္ရင္းက ပံုျပင္တိုေလးေတြ သြားေတြ႔တယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ႏွစ္ပုဒ္ကို ဘာသာျပန္မွ်ေဝပါတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" ><br />ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-2854197054854159861?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-64289614610899489242012-01-26T20:37:00.004Z2012-01-26T20:50:47.151Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">Nanyang Technological University (Singapore)က ျမန္မာ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြစုၿပီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပရဟိတ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးမ်ားစာသင္ေက်ာင္းအတြက္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">Charity Showတစ္ခု စီစဥ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ Showရဲ႕အစီအစဥ္မွာ Talentၿပိဳင္ပဲြတစ္ခု ထည့္ထားပါတယ္။ အဲဒီၿပိဳင္ပဲြကို စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားပါဝင္ႏိုင္ဖို႔ </span>ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ကို ပံုမွာေဖာ္ျပထားသလို Facebookမွာလည္း ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Website: <a href="http://www.facebook.com/pages/NTU-Myanmar-Talent-Show/155049144598077">http://www.facebook.com/pages/NTU-Myanmar-Talent-Show/155049144598077</a></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-BrDt4dof2vs/TyG7n-CzuuI/AAAAAAAAIzg/6kK8xhbsSRM/s1600/NTUMMS_TalentShow.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 458px; height: 444px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BrDt4dof2vs/TyG7n-CzuuI/AAAAAAAAIzg/6kK8xhbsSRM/NTUMMS_TalentShow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5702044898571827938" border="0" /></a><br />တိမ္ျမႇဳပ္ေနတဲ့ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖို႔ အခြင့္ေကာင္းတစ္ခုပါ... ပါဝင္ခ်င္သူေတြ ပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီေၾကာ္ျငာပါဆိုလို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပါတယ္.... း)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-6428961461089948924?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-5592392739714917372012-01-25T02:38:00.005Z2012-01-25T13:46:00.156Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁)</span><br />သူ႔အသက္ (၂၄)ႏွစ္<br />အသက္ ၁ဝႏွစ္မွာ မေတာ္တဆမႈနဲ႔ သူ႔လက္၂ဖက္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ သူေရကူးစသင္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ ၁၆ႏွစ္မွာ သူစာေရးစသင္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ ၁၉ႏွစ္မွာ သူစႏၵားယားစတီးသင္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္မရွိေတာ့ စႏၵားယားကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခေထာက္နဲ႔ သူတီးသင္ခဲ့တယ္။<br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆက္ေလွ်ာက္ပါ.. အနည္းဆံုးေတာ့ ငါ့မွာ လွပတဲ့ေျခတစ္စံုရွိေသးတယ္တဲ့... </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ႏွစ္ဖက္ ဆံုးရႈံးသြားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ လမ္းႏွစ္လမ္းပဲရွိခဲ့တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္လမ္းက ေသရင္ေသ မေသရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ရွင္သန္ေနဖို႔ပါပဲ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လုပ္ခ်င္တာကို ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">စႏၵားယားကို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လက္နဲ႔ပဲတီးရမယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မသတ္မွတ္ခဲ့ပါဘူး.....လို႔ သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။</span> ဘဝကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္သူ၊ လက္မရွိေပမယ့္ ေျခေထာက္နဲ႔ ဘဝကိုရဲရဲေရးခဲ့သူဟာ ပထမအႀကိမ္ <span style="font-family:Zawgyi-One;">Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ပထမဆုကို ရခဲ့ရံုသာမက ေျခလက္အစံုရွိသူေတြကိုပါ ခြန္အားေတြေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၂) </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အသက္က (၁၈)ႏွစ္၊ သူ႔မွာ တစ္ေယာက္တည္းထီးထီးေနတဲ့ေရာဂါရွိၿပီး ဦးေႏွာက္လည္း သိပ္မဖြံ႔ၿဖိဳးခဲ့ပါဘူး။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူ႔ေဖေဖကို "ဆရာ" လို႔ သူေခၚခဲ့တယ္။ ဒိုင္လူႀကီးေတြက ဘာျဖစ္လို႔ အေဖကို ဆရာလို႔ေခၚသလဲေမးေတာ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကၽြန္ေတာ့္ကို ပညာေတြအမ်ားႀကီး သူသင္ေပးလို႔ပါတဲ့။ ပရိသတ္ႀကိဳက္တဲ့ ခုႏွစ္၊ လ၊ ရက္ေျပာလိုက္ရင္ အဲဒီေန႔ဟာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တနလာၤေန႔လား! အဂၤါေန႔လား! ဆိုတာကို တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကုန္ ေျပာတတ္သူဟာ အႏုပညာေက်ာင္းကိုတက္ဖို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ရည္မွန္းခ်က္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တေယာကိုတစ္ဖက္ကဆဲြရင္း ေျခေထာက္က ဒရမ္တီးရင္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေကာင္းေကာင္းေျဖေဖ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဆုမရခဲ့ေပမယ့္ ပရိသတ္နဲ႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ သူရဲ႕အၿပံဳးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက အသက္(၅၅)ႏွစ္ရွိတဲ့ ေစ်းသည္တစ္ဦးပါ။ ေစ်းထဲမွာေစ်းေရာင္းရင္း ဘဝကိုရုန္းကန္ေနသူဆိုေပမယ့္ သူဟာအၿမဲၿပံဳးရႊင္ေနသူျဖစ္တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔စဥ္ထိေတြ႔ေနတဲ့ ဟင္းသီး၊ ဟင္းရြက္၊ အသားငါးနာမည္ေတြကို Luciano Pavarottiရဲ႕နာမည္ႀကီးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲ စာသားေတြထည့္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သံျမင့္သူဆိုခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္အဆိုက်င့္၊ ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းစပ္ၿပီး ေစ်းေရာင္းရင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သီခ်င္းဆိုတာကိုႏွစ္သက္တဲ့ သူ႔အိပ္မက္ကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္.. ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒုတိယဆုကို သူေအာင္ျမင္စြာ ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၄)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက အသက္(၃ဝ)ႏွစ္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးပါ။ ေက်ာင္းသား(၇၆)ေယာက္ရွိတဲ့ ေတာရြာတစ္ရြာက ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တယ္။ Talent ၿပိဳင္ပဲြကို သူဝင္ၿပိဳင္တာဟာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါတဲ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ငါ့ကို မီးတေဆာင္ေပးပါ.... ဒီေအးစက္မႈကို ေႏြးေထြးဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကို သတိၱတခ်ဳိ႕ေပးပါ......ဒီအေမွာင္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကို ႀက့ံခိုင္မႈတခ်ဳိ႕ေပးပါ...... ဒီလမ္းကို အဆံုးထိေလွ်ာက္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကို အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ေပးပါ..... ဒီလက္ရွိဘဝက ရုန္းထြက္ဖို႔</span>"<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကိုယ္တိုင္ေရးဆုိတဲ့ သီခ်င္းထဲကစာသားလိုပဲ သူ႔သီခ်င္းေတြကိုေရာင္းၿပီး ေရာင္းရေငြနဲ႔ သူ႔ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေတြကို အာဟာရျဖစ္ေစတဲ့ အသားငါးေတြ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုဝယ္ေကၽြးခ်င္လို႔ပါတဲ့။ သူဟာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ဘာလခမွမယူဘဲ ေက်ာင္းသားေတြကို အခမဲ့ပညာသင္ေပးေနသူျဖစ္တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြကို ဝင္ၿပိဳင္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာလည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါလို႔ သူေျပာခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၅)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အသက္က(၃၇)ႏွစ္ပါ။ သူဟာ ပန္းကန္ေဆး အလုပ္သမားတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ကို အလုပ္ခ်ိန္(၁၂)ၾကာျမင့္ၿပီး ပန္းကန္အလံုးေရ ၆ေထာင္က</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">၇ေထာင္ၾကားေဆးရသတဲ့။ သူ႔စိတ္ကူးအိပ္မက္က အိမ္ႀကီးႀကီးတစ္လံုးဝယ္ဖို႔ပါတဲ့။ သူဟာ စင္ေပၚမွာ သူ႔အလုပ္ကို သိမ္ငယ္စိတ္မရွိ ပရိသတ္ေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ သူဆုမရခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့စိတ္က လူတိုင္းကိုကူးစက္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၆)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက အသက္(၁၈)ႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစ္ဦးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသားေတြ အႏိုင္က်င့္တာကိုခံရလို႔ အခန္းေထာင့္မွာ ပုန္းေနတတ္သူျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ထီးထီးေနတတ္တဲ့ ေရာဂါရွိၿပီး သူ႔မွာသူငယ္ခ်င္းေတြ မရွိပါဘူး။ ၁ဝႏွစ္အရြယ္မွာ ကစားစရာတစ္ခုကို ႏွစ္သက္ရာကေန သူ႔ဘဝတစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီကစားစရာကိုပဲ သူဇဲြရွိရွိ အခုအသက္အရြယ္ထိ က်င့္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ဇဲြလံု႔လေၾကာင့္၊ ပရိသတ္ရဲ႕အားေပးမႈေၾကာင့္ သူဟာလူရာဝင္ခဲ့ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တတိယအႀကိမ္Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒုတိယဆုအျပင္ ပရိသတ္အႏွစ္သက္ဆံုးဆုကိုလည္း သူရခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၇)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔အသက္က (၆၅)ႏွစ္နဲ႔(၅၅)ႏွစ္ပါ။ အက,ကတာကို သူတို႔ဝါသနာပါတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာေရးအတြက္၊ စိတ္ဓာတ္က်န္းမာေရးအတြက္ အားလပ္ရက္တိုင္းမွာ အကကို သူတို႔ေလ့က်င့္ရင္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Talentၿပိဳင္ပဲြကို ဝင္ေရာက္လာခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ သားသမီးေတြ ကန္႔ကြက္တဲ့ၾကားက၊ တားျမစ္တဲ့ၾကားက သူတို႔အိပ္မက္ကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ရြက္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္ထိ စင္ေပၚေရာက္တဲ့အထိ သူတို႔သြက္သြက္လက္လက္ ကခုန္ႏိုင္တာဟာလဲ သူတို႔ရဲ႕ႀကံ့ခိုင္တဲ့အိပ္မက္နဲ႔၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ရဲ႕ ႀကံ့ခိုင္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၈)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက အသက္(၁၉)ႏွစ္အရြယ္ လယ္သမားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူတစ္ဦးပါ။ ေမြးကတည္းက ညာလက္ဖဝါး ပါမလာခဲ့ပါဘူး။</span> သူငယ္ရြယ္စဥ္မွာ <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုမျပည့္စံုျခင္းက သူ႔ကိုသိမ္ငယ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အိပ္မက္တစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအိပ္မက္က စႏၵားရားပညာသည္တစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စႏၵားရားက သူ႔ဘဝကို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္၊ သူ႔ကို ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ အားေတြေပးခဲ့ပါတယ္လို႔ သူကေျပာခဲ့တယ္။ Talentၿပိဳင္ပဲြကို သူဝင္ၿပိဳင္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မျပည့္စံုတဲ့လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခ်ဳိသာတဲ့စႏၵားရားသံကို သူတီးခတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပဲြမွာ ဒိုင္လူႀကီးက "သမီးရဲ႕ကံမေကာင္းျခင္း (လက္မရွိတဲ့ ကံမေကာင္းျခင္း)ကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပရိသတ္သိေအာင္ ေျပာျပႏိုင္မလား" လို႔ဆိုေတာ့ သူကံမေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မထင္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဘုရားသခင္က သူ႔ကိုအေကာင္းဆံုးလက္တစ္စံု</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပးခဲ့ပါတယ္တဲ့...<br /><br /><br />ဒါေတြက ကၽြန္မအားလပ္ခ်ိန္ youtubeမွာ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုကလစ္တခ်ဳိ႕ပါ။ China's Got Talentက တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုတခ်ဳိ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီၿပိဳင္ပဲြက ကၽြန္မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြကို Facebookမွာ မွ်ေဝခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ friend listထဲပါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အသိေပးပါတယ္။ လူေတြ(ျမန္မာေတြ)က ဒီတရုတ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဒီေလာက္မ်က္စိစပါးေမႊးစူးေနခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္လို႔ FBမွာ တရုတ္အစီအစဥ္ကို တင္ေနရေသးသလဲတဲ့... စာေရးသူနဲ႔စာဖတ္သူၾကားမွာ ၿငိဳျငင္စရာေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါတဲ့။<br /><br />သူ႔ေစတနာကို ကၽြန္မနားလည္ပါတယ္။ တရုတ္စာေတြကို ကၽြန္မဘာသာျပန္ခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာသာျပန္တဲ့စာေတြထဲမွာ လူမ်ဳိးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရးေတြ မပါခဲ့ပါဘူး။ လူေတြကို ကၽြန္မမွ်ေဝခ်င္တာက စိတ္ဓာတ္တစ္ခု၊ အင္အားတစ္ခု၊ ေဖးမကူညီမႈတစ္ခု၊ ႀကံ့ခိုင္မႈတစ္ခု၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ..ေတြပါ။<br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">Talentၿပိဳင္ပဲြမွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပိဳင္ပဲြဝင္ေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ကို မလြတ္စတမ္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ၿပိဳင္ပဲြေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုျဖတ္သန္း၊ ဒိုင္လူႀကီးနဲ႔ ပရိတ္သတ္ကေပးတဲ့ အမွတ္ေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုရယူလို႔ စတိတ္စင္ေသးေသးေလးကေန စတိတ္စင္စင္ႀကီးႀကီးအထိ တက္လွမ္းၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြကို စြတ္ခူးခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းမွာလည္း အိပ္မက္ေတြရွိတယ္။ အိပ္မက္ကိုမလြတ္စတမ္း ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္သူေတြရွိသလို၊ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္း ေပ်ာက္ေနသူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ လမ္းတဝက္မွာ အားျပတ္ေနသူေတြလည္းရွိသလို သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ အိပ္မက္ေပ်ာက္သြားသူေတြလည္းရွိတယ္။ အဲဒီလမ္းေပ်ာက္သူ၊ အားျပတ္သူေတြ လိုအပ္ေနတာက အားေပးမႈ၊ ေဖးမမႈ၊ ႀကံ့ခိုင္တဲ့စိတ္ဓာတ္ပါ။ အဲဒီခြန္အား၊ အဲဒီႀကံ့ခိုင္မႈေတြက ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝစတိတ္စင္ေပၚကိုေရာက္ဖို႔ အခက္အခဲေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေက်ာ္ျဖတ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုခဲ့ရင္ ...... ကၽြန္မကို ဆက္မွ်ေဝခြင့္ေပးပါ....<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-559239273971491737?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-49014159616470697572012-01-22T00:37:00.003Z2012-01-22T00:44:53.515Z<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1SufDVcG4vc/TxtRiXYkOtI/AAAAAAAAIy8/Bhsk67-c-r4/s1600/DSC00031.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 337px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1SufDVcG4vc/TxtRiXYkOtI/AAAAAAAAIy8/Bhsk67-c-r4/DSC00031.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700239404201949906" border="0" /></a>မေန႔က"<span style="font-weight: bold;">စိုင္း</span>"ကို ဂ်ီေတာ့ခ္ေပၚမွာေတြ႔လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ သူက တာခ်ီလိတ္မွာ လားဟူႏွစ္ကူးပဲြရွိတယ္တဲ့။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ ပဲြသြားလည္ရင္ ပံုေတြရိုက္ေပးခဲ့ဦးလို႔ ပူဆာလိုက္ေတာ့ တာခ်ီလိတ္က (၂ဝ၁၂)လားဟူႏွစ္သစ္ကူးပဲြကို ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ႏွစ္ကူးပဲြက ၁၉ရက္ေန႔ကေန ၂၁ရက္ေန႔ထိဆိုေတာ့ သူ႔ကိုဂ်ီေတာ့ခ္ကေန လွမ္းေခၚမိတာ အခ်ိန္မီသားပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ တာခ်ီလိတ္က လားဟူႏွစ္ကူးပဲြကို ကိုယ္တိုင္ဝင္မႏဲႊရတာ ၂ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားခဲ့ၿပီ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြက အရမ္းအကုန္ျမန္လိုက္တာ.... အခုပဲ ႏွစ္ကူး.. အခုပဲ သႀကၤန္.. အခုပဲ ခရစၥမတ္.. အသက္ႀကီးလာေလ အခ်ိန္ေတြအကုန္ျမန္ေလ.. ဘာမွ ေရေရရာရာ မလုပ္ရေသးခင္ အခ်ိန္က တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ကုန္သြားခဲ့ျပန္ၿပီ။ </span>ဒါနဲ႔.. တာခ်ီလိတ္က ခ်ဳိင့္ခြက္လမ္း ေတာ္ေတာ္ေခ်ာသြားသလိုပဲ...<br /></div><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-P__E5BGmj2E/TxtRhzKY0zI/AAAAAAAAIy0/dz2pcDNw0FM/s1600/DSC00037.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 337px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-P__E5BGmj2E/TxtRhzKY0zI/AAAAAAAAIy0/dz2pcDNw0FM/DSC00037.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700239394478805810" border="0" /></a></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ထင္း႐ူးေတြ အညႊန္႔ထြက္ခ်ိန္၊ မက္မြန္ေတြ အပြင့္ပြင့္ခ်ိန္မွာ က်င္းပျမဲျဖစ္တဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ဟာ လားဟူလူမ်ဳိးတုိ႔ရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႔ အျပန္အလွန္ မွီခိုဆက္ဆံမႈေတြကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ ႐ိုးရာပဲြေတာ္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လားဟူအမ်ဳိးသားေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ အျခားေတာင္ေပၚသားမ်ားလိုပဲ သူတို႔ရဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ကို ေတာင္ယာစပါးေတြ ရိတ္သိမ္းျပီးခ်ိန္နဲ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ မစိုက္ပ်ဳိးမီၾကား အလုပ္နားခ်ိန္မွာ က်င္းပေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လားဟူအမ်ဳိးသားေတြ က်င္းပတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြေတာ္ဟာ ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳဆိုျပီး လူၾကီးမိဘေတြကို အ႐ုိအေသေပးတဲ့ပဲြျဖစ္သလို ေနာက္ႏွစ္အတြက္ စပါးသီးႏွံေတြ ျဖစ္ထြန္းမႈ ရွိမရွိ နိမိတ္ဖတ္တဲ့ပဲြနဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ ရွာတဲ့ပဲြလည္းျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို ႐ိုးရာအစဥ္အလာေတြနဲ႔ က်င္းပတဲ့အခါမွာ လားဟူအမ်ဳိးသားေတြဟာ ေနရာေဒသနဲ႔ ဘာသာအယူ၀ါဒေတြ အေပၚမွာ အေျခခံျပီး ပဲြေတာ္က်င္းပတဲ့ေနရာ မတူညီၾကပါဘူး။ က်င္းပတဲ့ေန႔ေတြဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကိုးကြယ္သူေတြကေတာ့ ခရစ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ ဇန္န၀ါရီလ၁ရက္ေန႔မွာ က်င္းပေလ့ရွိျပီး ႐ုိးရာနတ္ကိုးကြယ္သူေတြကေတာ့ မိမိတို႔သတ္မွတ္ရာေန႔ရက္နဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ေနထိုင္သူေတြကေတာ့ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးရက္မွာ က်င္းပေလ့ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-oYU_g58_4Ts/TxtRhk3VKII/AAAAAAAAIyk/OjB-kZGgXiE/s1600/DSC00046.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 337px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oYU_g58_4Ts/TxtRhk3VKII/AAAAAAAAIyk/OjB-kZGgXiE/DSC00046.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700239390640777346" border="0" /></a>ႏွစ္သစ္ကူး ပထမေန႔ရက္မွာ ရြာထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ အျပင္မထြက္ရသလို အျပင္မွာရွိတဲ့လူေတြလည္း ရြာထဲကိုမဝင္ဘဲ ဥပုသ္ျပဳရပါတယ္။ အဲဒီေန႔ရက္မွာ ခရီးထြက္ရင္ တစ္ႏွစ္လံုး ခရီးထြက္ရတတ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယေန႔ရက္မွာေတာ့ တစ္ရြာလံုး စုေပါင္းထမင္းစားပဲြ က်င္းပၾကျပီး တစ္ေန႔လံုး တီးမႈတ္ကခုန္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ကပဲြအတြက္ ရြာသူၾကီးက တာ၀န္ယူမလား၊ ရြာသားေတြအားလံုး စုေပါင္းတာ၀န္ယူမလားဆိုျပီး ႏွစ္သစ္ကူးမတိုင္ခင္မွာ စည္းေ၀းျပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကပဲြက်င္းပရာ ပဲြလယ္မွာေတာ့ ထင္းရူးပင္တစ္ပင္ ကိုစိုက္ျပီး အပင္ရင္းမွာ စားပဲြခံုတစ္လံုး ခ်ထားပါတယ္။ ကြင္းလယ္မွာစိုက္ထားတဲ့ သစ္ပင္ကိုေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူး သစ္ပင္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အဲဒီစားပဲြေပၚမွာ ေနာက္ႏွစ္စိုက္ပ်ဳိးမဲ့ မ်ဳိးေစ့ေတြကို တင္ထားျပီး အသီးအႏွံေတြ ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းေစဖို႔ ဆုေတာင္းၾကပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9uaVUKuRVew/TxtTN9gm5QI/AAAAAAAAIzU/6JdB0zPy5Uw/s1600/DSC07648.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9uaVUKuRVew/TxtTN9gm5QI/AAAAAAAAIzU/6JdB0zPy5Uw/DSC07648.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700241252682228994" border="0" /></a></span>လားဟူလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ျပကၡဒိန္ရက္ သတ္မွတ္မႈေတြဟာ တရုတ္လူမ်ဳိးတို႔နဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ တစ္ပတ္မွာ ေန႔ရက္ ၁၂ရက္ရွိျပီး ရက္ေတြကို ေခြးတို႔၊ ႏြားတို႔၊ ေျမြတို႔စတဲ့ တိရိစာၦန္အမည္ေတြနဲ႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြထဲကမွ ယုန္ရက္၊ က်ားရက္နဲ႔ နဂါးရက္ေတြက ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြျဖစ္တယ္။<br /><br />（1916、1928、1940、1952、1964、1976、 1988、2000、2012）မွာ ဖြားျမင္သူေတြဟာ နဂါးႏွစ္ဖြားေတြ ျဖစ္တယ္။ နဂါးႏွစ္ဖြားေတြဟာ သန္မာတဲ့ခႏၶာကိုယ္ရွိတယ္၊ တက္ၾကြတယ္၊ အေတြးအေခၚေကာင္းတယ္၊ မ်က္ႏွာသာရတာကို ႏွစ္သက္သူျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အရႈံးမေပးတတ္ဘူး။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္။ စိတ္သေဘာထား ေျဖာင့္မတ္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္အရည္အခ်င္းရွိတယ္။ အတင္းအဖ်င္း မႀကိဳက္ဘူး။ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွာကို မေၾကာက္ဘူး။ ဘာလုပ္လုပ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြမ္းကုန္လုပ္တယ္။<br /><br />နဂါးႏွစ္ဖြား မိန္းကေလး... စိတ္သေဘာထားေကာင္းတယ္၊ စာနာညႇာတာစိတ္ရွိတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့အေဖာ္ျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ သူတစ္ပါးခုိင္းေစတာကို မႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ စီမံခန္႔ခဲြရတာကို ႏွစ္သက္တယ္။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-GrrkS0f0504/TxtRgto7ymI/AAAAAAAAIyc/DayGdEFSr-Q/s1600/DSC00052.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 337px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GrrkS0f0504/TxtRgto7ymI/AAAAAAAAIyc/DayGdEFSr-Q/DSC00052.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700239375816444514" border="0" /></a></span>နဂါးႏွစ္ဖြားေတြရဲ႕ေကာင္းကြက္က ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ တရုတ္လူမ်ဳိးေတြက နဂါးႏွစ္မွာ ကေလးေတြေမြးၾကတယ္။ ဒီႏွစ္က နဂါးနက္ႏွစ္မို႔ ပိုထူးျခားသတဲ့.. ဒါေၾကာင့္ (၁၁.၁၁.၁၁)မွာ မဂၤလာေဆာင္တဲ့အတဲြေပါင္း သိန္းခ်ီရွိတယ္ဆိုလား... "စိုင္း"ကေျပာျပပါတယ္။ သူေျပာျပတဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြစကားမွာေတာ့ "အစ္မေရာ... ကေလးမယူေသးဘူးလား"ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ကပ္ပါလာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွင္သန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရတဲ့ ဘဝအေျခအေနမ်ဳိးမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ အိမ္မွာနဂါးတစ္ေကာင္ရွိရင္ ရပါၿပီကြယ္လို႔။ ေမာင္ႀကီးကေတာ့ အၿမဲေျပာတယ္.. ဒါဟာ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒၵယသစၥာပါတဲ့။ သာဓု... သာဓု... သာဓု... ပါလို႔ း)<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-nDXaTK-SBXQ/TxtRgXVVATI/AAAAAAAAIyM/g3GoJFLolvg/s1600/DSC00048.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 293px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nDXaTK-SBXQ/TxtRgXVVATI/AAAAAAAAIyM/g3GoJFLolvg/DSC00048.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700239369828630834" border="0" /></a></span>တာခ်ီလိတ္က ဒီလွည္းႀကီးကို လြမ္းလိုက္တာ... အိမ္ေရွ႕ေရာက္လို႔ ပြမ္ကိုသံုးေလးေခါက္ပိုတီးတတ္တဲ့ တြန္းလွည္းသည္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဒီအိမ္က ေဖာက္သည္ေပ်ာက္ေနပါလားလို႔ ေတြးေကာင္းေတြးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္သစ္တစ္ခါ ေရာက္ရွိလာ~~~ ေလႏွင္းေအးေအး တိုက္ခိုက္လာ~~</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလံုးႏွစ္သစ္ၾကိဳဆိုၾကစို႔~~~ သံျပန္သီခ်င္းဆိုၾကစို႔~~~</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ႏွစ္အျမင္သစ္~~ ဧည့္သည္သစ္မ်ား ၾကိဳၾကပါ ~~</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ခုပ္တီး ~~ ႀကိဳဆိုပါ.. ႀကိဳဆိုပါ~~~</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္သစ္ကူး ~~ ႏွစ္သစ္ကူး ~~ သံျပိဳင္သီခ်င္းဆိုၾကစို႔ ~~</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝေပ်ာ္ရႊင္ ဒီႏွစ္စျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားၾကိဳးတည္ေဆာက္ၾက</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝရည္မွန္းခ်က္ ~~ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကိဳးစားၾက ~~</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ေရွ႕ဆက္ပါ... </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span></span><br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-4901415961647069757?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-89276156250209927192012-01-21T03:25:00.003Z2012-01-21T23:45:22.302Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်ပန္က ရာသီစာပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္တာ ျမန္တယ္လို႔ဆိုရမယ္။ အထိမ္းအမွတ္ေန႔တစ္ခုခု မေရာက္ခင္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အဲဒီပစၥည္းေတြက ေစ်းကြက္ေပၚေရာက္ႏွင့္ေနတတ္တယ္။ အခုလည္း ခ်စ္သူမ်ားေန႔ မေရာက္ေသးဘူး.. ဒါေပမယ့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္သစ္လြန္တာနဲ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ပစၥည္းေတြက ေစ်းကြက္ေပၚ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ေအာက္ကပံုေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကိုေဘၿမိဳ႕က Frantzလို႔ေခၚတဲ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ခ်စ္သူမ်ားေန႔အတြက္ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကိရိယာေခ်ာကလက္"ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏွစ္ကလည္း အဲဒီလိုပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့ၿပီး အေရာင္းသြက္ခဲ့တာေၾကာင့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကႏွစ္မွာလည္း ထုတ္လုပ္လိုက္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ရက္ေန႔ဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံရဲ႕ခ်စ္သူမ်ားေန႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံနဲ႔ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံမွာေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာက္်ားေလးက မိန္းကေလးေတြကို လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္မွာေတာ့ မိန္းကေလးေတြက ေယာက္်ားေလးေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ေဆာင္ေပးၾကၿပီး မတ္ခ်္လ ၁၄ရက္ေန႔က်မွ ေယာက္်ားေလးက မိန္းကေလးကို လက္ေဆာင္ျပန္ေပးၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ Frantz က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ရက္ေန႔မွာ ေယာက္်ားေလးေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးလို႔ေကာင္းတဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီလို tools ေခ်ာကလက္ေတြကို ထုတ္လုပ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-tDlAb7h-ruI/Txoht2s3BTI/AAAAAAAAIyA/sxt2g-P54YM/s1600/pZ6ZoKKekKOVp6Q.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 450px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-tDlAb7h-ruI/Txoht2s3BTI/AAAAAAAAIyA/sxt2g-P54YM/pZ6ZoKKekKOVp6Q.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699905350052283698" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-1It-reFemH8/Txohtn3pcuI/AAAAAAAAIx0/8vA5ipo_5Rc/s1600/01.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 450px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1It-reFemH8/Txohtn3pcuI/AAAAAAAAIx0/8vA5ipo_5Rc/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699905346070999778" border="0" /></a>ဒီလို ကိရိယာအစံုလိုက္ ေခ်ာကလက္ေတြရွိသလို</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-XNLy4zkhwII/TxohtadEzHI/AAAAAAAAIxo/V5BNYgG9wr4/s1600/03.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 450px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-XNLy4zkhwII/TxohtadEzHI/AAAAAAAAIxo/V5BNYgG9wr4/03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699905342469885042" border="0" /></a>ဒီလို တစ္ခုခ်င္းလဲ ရႏိုင္သတဲ့</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-wGU7kNETeas/TxohNQ8LJ2I/AAAAAAAAIxc/jZ2WCPc5H2A/s1600/04.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 450px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-wGU7kNETeas/TxohNQ8LJ2I/AAAAAAAAIxc/jZ2WCPc5H2A/04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699904790160156514" border="0" /></a>အရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ အားျဖည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြက ပိုအသက္ဝင္သြားပါတယ္</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-MnaI99RbunU/TxohNMAa2uI/AAAAAAAAIxQ/p7A43KNuI58/s1600/05.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 450px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-MnaI99RbunU/TxohNMAa2uI/AAAAAAAAIxQ/p7A43KNuI58/05.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699904788835785442" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-VBAER1nQoyk/TxohM9apfmI/AAAAAAAAIxE/0fhZKhPlwvw/s1600/sabu-1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-VBAER1nQoyk/TxohM9apfmI/AAAAAAAAIxE/0fhZKhPlwvw/sabu-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699904784919264866" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jBIVZueGzuM/TxohMXpY4QI/AAAAAAAAIw4/F5eyK8JcVuo/s1600/sabu-2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jBIVZueGzuM/TxohMXpY4QI/AAAAAAAAIw4/F5eyK8JcVuo/sabu-2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699904774780543234" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-xaqZ09OPG0I/TxohMI2sckI/AAAAAAAAIws/6iB0q930rlY/s1600/sabu-3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xaqZ09OPG0I/TxohMI2sckI/AAAAAAAAIws/6iB0q930rlY/sabu-3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699904770809819714" border="0" /></a><br />မူရင္းလင့္.... http://www.rakuten.ne.jp/gold/frantz/html/top/index.html<br /><br />ပံုေတြက မစားရက္ပါဘူး.. တစ္ခုလံုးစားၿပီးရင္လည္း သြားကိုက္မယ့္ ပံုပါပဲ.. မွ်ေဝပါတယ္..<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-8927615625020992719?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-64313639670954135022012-01-19T02:54:00.000Z2012-01-19T02:54:38.123Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ေဗြမယူတာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကုိ စြန္႔လႊတ္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေမ့ဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္သက္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္ခ်စ္ဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ယံုၾကည္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ခ်လက္ခ် ယံုၾကည္ဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ခင္မင္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ျပဳတာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို ရိုးေျမက် အေဖာ္ျပဳဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေရြးယူဖို႔ရာခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ေလ့လာၾကည္ရႈတာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္နားလည္ခံစားေပးဖို႔ရာ ခက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ဟန္ေဆာင္ဖံုးကြယ္တာလြယ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ရာ ခက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၂)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ဘဝဒီတစ္သက္......</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝမ္းနည္းျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတြ႔ဆံုျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခဲြခြာျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏုပ်ဳိျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွပျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးဆန္ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင့္က်က္ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ရႈပ္ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာက်င္ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းေျမ့ျခင္း တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကဓံအနိမ့္အျမင့္ တခဏရွိမယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လို တခဏပဲရွိရွိ... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ ရုပ္ဆိုးေနလဲ၊ သင္ ဆင္းရဲေနလဲ .. သင့္အနားမွ သင့္ကိုမစြန္႔မခြာ အေဖာ္ျပဳသူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခဏမဟုတ္တဲ့ တစ္သက္တာနဲ႔ေပါ့...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူလတန္းတုန္းက ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္ခံုတည္းထိုင္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလယ္တန္းတုန္းက ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္တန္းတည္းတက္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထက္တန္းတုန္းက ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္ေက်ာင္းတည္းတက္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕တည္းမွာေနရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံတည္းမွာေနရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ႀကီးလာေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူနဲ႔ တစ္ဘဝတည္းမွာေနရဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၄)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိန္းကေလးေတြက သူ႔ကို ရယ္ေမာေစႏိုင္တဲ့ ေယာက္်ားေလးကို မွတ္ထားတတ္သတဲ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာက္်ားေလးေတြက သူ႔ကို ငိုေစႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးကို မွတ္ထားတတ္သတဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြက သူ႔ကိုငိုေစတဲ့ ေယာက္်ားေလးနားမွာပဲ ေနခဲ့တတ္ၾကၿပီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာက္်ားေလးေတြက သူ႔ကိုရယ္ေစတဲ့ မိန္းကေလးနားမွာပဲ ေနခဲ့တတ္ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၅)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္မက္တိုင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားတိုင္း အခ်ိန္မီေျပာခြင့္ရတာ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အဆံုးသတ္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသံတစ္မ်ဳိးက .... ေနာက္ထပ္နားေထာင္ခြင့္ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္က ..... ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ အားကိုးမွီခုိခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္တစ္စံုက.... ေႏြးေႏြးေထြးေထြး တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာတခ်ဳိ႕က သင္ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏွစ္သက္ေနလည္း သင္နဲ႔မဆိုင္ေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတခ်ဳိ႕က သင္ဘယ္ေလာက္ပဲ စဲြလမ္းေနလည္း လက္လြတ္ဖို႔ကံပါလာခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခြင့္အေရးတခ်ဳိ႕က သင္ေတြေဝတဲ့တခဏ သင္ေဘးကျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖူးစာကံတခ်ဳိ႕က သင္စိတ္ေျပာင္းတဲ့တခဏ သင့္လက္ၾကားကေန ေလ်ာထြက္သြားခဲ့ၿပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕က သင္စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္လိုက္တဲ့ တခဏ ဝမ္းနည္းျခင္းအျဖစ္ တစ္သက္လံုးက်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ထပ္ေတြ႔ဦးမယ္လို႔ သင္ထင္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာတခ်ဳိ႕က ဆက္လက္ျဖစ္တည္ေနမယ္လို႔ သင္ထင္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့... သင္လွည့္ထြက္ခဲ့တဲ့ တခဏ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေနာက္ထပ္ သင္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မဆံုႏိုင္ခဲ့ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနဝင္သြားၿပီး ေနျပန္ထြက္လာခ်ိန္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာတခ်ဳိ႕က အစားထိုးမရႏိုင္ေအာင္ အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတခ်ဳိ႕က လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္သက္လံုးေဝးကြာသြားခဲ့ေတာ့တာပဲ....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၆)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကိုတကယ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလးက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူလိုခ်င္တာေတြ သိပ္မမ်ားဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူလိုခ်င္တာေတြက....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေရာ္ကပ်က္ အနမ္းမဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးနက္အေလးထားတဲ့ တည္ၿငိမ္ျခင္းျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖုန္းတစ္ခါ ေျပာရဖို႔မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္အသံကို သူၾကားခ်င္လို႔ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ကတတ္ဆန္းေပြ႔ဖက္တာ မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စစ္မွန္တဲ့ ေႏြးေထြးမႈေလးရဖို႔ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁ဝဝ)ကရက္ စိန္လက္စြပ္မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရိုးသားစစ္မွန္တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုပဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခမ္းနားထည္ဝါတဲ့ တိုက္အိမ္ႀကီးမဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္နဲ႔အတူ ခ်မ္းေျမ့တဲ့မိသားစုေလး ပိုင္ဆိုင္ရဖို႔ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေငြေၾကးေတြျဖဳန္းတီးၿပီး ကမာၻပတ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္နဲ႔စကၠန္႔တိုင္း ေနခ်င္တဲ့ဆႏၵပဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ထပ္စာခ်ဳပ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ရဖို႔မဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကို တစ္သက္ သင္အေဖာ္ျပဳဖို႔ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ လက္ထပ္ပဲြတစ္ခုမဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကိုပဲ သင္ခ်စ္တဲ့ သက္ေသျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြ လိုခ်င္တာ သိပ္မမ်ားပါဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကို ေယာက္်ားေလးေတြ နားလည္ေပးသင့္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၇)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္ျဖဴ တေျဖးေျဖးလႊင့္ပါးသြားတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းကင္ႀကီး သတိမထားခဲ့မိဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေရ တေျဖးေျဖးထြက္ခြာသြားတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သဲေသာင္ျပင္ သတိမထားခဲ့မိဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လေရာင္တေျဖးေျဖး ကြယ္ေပ်ာက္သြားတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညအေမွာင္ သတိမထားခဲ့မိဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ တေျဖးေျဖးေလ်ာ့ပါးလာတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါတို႔ သတိမထားခဲ့မိဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမွားခဲ့တယ္ဆိုၿပီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာအားလံုးကို ႏႈတ္ဆိတ္တိတ္ဆိတ္ေစခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင္က ေျပာတယ္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင္ထြက္ခြာမသြားပါဘူးတဲ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္ပါတယ္.. ငါ့ေဘးကေန နင္ထြက္မသြားပါဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အခ်စ္"ကသာ ငါတို႔ကို ခဲြထြက္သြားခဲ့တာပါ...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၈)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လို မိန္းကေလးမ်ဳိးလုပ္မလဲ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခ်ာေမာလွပတဲ့မိန္းကေလး... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို ဘာလုပ္ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္လြန္းတဲ့မိန္းကေလး....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို မိမိကိုယ္ကိုယ္ေလးစားျခင္း (Self-respect) ဆံုးရႈံးေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခၽြဲပ်စ္လြန္းတဲ့မိန္းကေလး....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို သည္းခံစိတ္ ေလ်ာ့နည္းေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညဳတုဆဲြေဆာင္တတ္တဲ့မိန္းကေလး....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို လံုၿခံဳစိတ္ခ်စိတ္ ကင္းေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">**********************************</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ထားျဖဴစင္တဲ့မိန္းကေလး......</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို ဂုဏ္ယူလိုစိတ္ရွိေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကင္နာတတ္တဲ့မိန္းကေလး......</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို ေႏြးေထြးခံစားေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခြင့္လႊတ္နားလည္တတ္တဲ့မိန္းကေလး.....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို မိမိကိုယ္ကိုယ္ဆင္ျခင္စိတ္ေပးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာနကိုခ်ဳိးႏွိမ့္တတ္တဲ့မိန္းကေလး.....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ေယာက္်ားေလးကို အားတုန္႔အားနာျဖစ္ေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသိဉာဏ္ရွိတဲ့မိန္းကေလး....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ထားျဖဴေအာင္ပ်ဳိးေထာင္ဖုိ႔ နားလည္ၿပီး နားလည္ခြင့္လႊတ္စိတ္နဲ႔ မာနကင္းစိတ္ကိုတိုးျမႇင့္တတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၉)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. မနက္ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ ဖုန္းထဲမွာ နင့္မက္ေဆ့ရွိမရွိ ၾကည့္ရံုေလးပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. သီခ်င္းနားေထာင္တဲ့အခ်ိန္ စာသားတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ နင့္ပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္မိရံုေလးပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. အိပ္ရာကႏိုးလာတိုင္း နင့္ကိုအရင္ဆံုး သတိရမိရံုေလးပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. နင့္ပံုစံ၊ နင့္အသံကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရံုေလးပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. အိပ္မက္တိုင္းမွာ နင္အရိပ္ေတြရွိေနရံုေလးပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါနင့္ကို အရမ္းမလြမ္းပါဘူး.. ေန႔တိုင္း နင့္FB ထဲ ဝင္ၾကည့္ခ်င္မိရံုေလးပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ နင့္ ကို အ ရမ္း မ လြမ္း ပါ ဘူး..............</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁ဝ)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဗိုက္ဆာၿပီ" ဆိုတဲ့စကားက လူကို အရမ္းစမ္းသပ္တတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဗိုက္ဆာၿပီ"လို႔ ေမေမကိုေျပာရင္ ေမေမက ေနရာကခ်က္ခ်င္းထၿပီး "ေမေမ ထမင္းသြားခ်က္မယ္"လို႔ဆိုတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဗိုက္ဆာၿပီ"လို႔ ေဖေဖကိုေျပာရင္ ေဖေဖက ၿပံဳးရယ္ၿပီး "လာ အျပင္ထြက္စားၾကစို႔"လို႔ ဆိုတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဗိုက္ဆာၿပီ"လို႔ ခ်စ္သူေကာင္ေလးကိုေျပာရင္ ေကာင္ေလးက ႏူးညံၾကင္နာစြာနဲ႔ "ဘာစားခ်င္သလဲ"လို႔ဆိုတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဗိုက္ဆာၿပီ"လို႔ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကိုေျပာရင္ ေကာင္မေလး အၿမဲျပန္ေျပာတတ္တာက "ငါလဲ ဆာတယ္"ဆိုတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ နားေထာင္ေကာင္းတဲ့သံစဥ္ျဖစ္ျဖစ္ ခံစားခ်က္စာသားေလးပါမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ လွပတဲ့ပန္းပြင့္ျဖစ္ျဖစ္ သစ္ရြက္ေလးပါအေဖာ္ျပဳမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရွင္ျဖစ္ျဖစ္ ဇာတ္ပို႔ေတြလည္းအားျဖည့္မွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ အသက္ဝင္တဲ့ပန္းခ်ီကားျဖစ္ျဖစ္ ေရာင္စံုေတြအစဥ္တက်ရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်ဳိျမတဲ့သစ္သီးျဖစ္ျဖစ္ ေျမဆီေျမၾသဇာေတြ စြတ္စိုမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ လွပတဲ့မိန္းကေလးျဖစ္ျဖစ္ ဂရုစိုက္ျခင္းနဲ႔ ေပးဆပ္ျခင္းရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ ခန္႔ေခ်ာတဲ့ေယာက္်ားျဖစ္ျဖစ္ သစၥာရွိျခင္းနဲ႔ ျဖစ္ထြန္းျခင္းရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့မိသားစုျဖစ္ျဖစ္ မိဘစံုစံုလင္လင္ရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ လွပတဲ့အတိတ္ျဖစ္ျဖစ္ အတူတမ္းတတဲ့အေဖာ္ရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္တတ္တဲ့ခ်စ္သူျဖစ္ျဖစ္ နားလည္ျခင္းနဲ႔ ခြင့္လႊတ္ျခင္းရွိမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေလာက္ပဲ လွပတဲ့ခ်စ္ျခင္းျဖစ္ျဖစ္ ဆံျဖဴသြားက်ဳိးတဲ့အထိခိုင္ၿမဲမွ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁၂)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါတေလမွာ... အဲဒီလူကို ကၽြန္မတို႔ခြင့္လႊတ္လိုက္ၿပီဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ တကယ္မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေၾကာင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခြင့္လႊတ္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေနခဲ့လို႔ပါပဲ....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ကမာၻမွာ ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္ထဲဆိုရင္ အထီးက်န္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ေယာက္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံုးေယာက္ဆိုရင္ နာက်င္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးေယာက္ဆိုရင္ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ကို ရႈပ္ေထြးေအာင္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ကမာၻဟာ စိတ္ညစ္၊ ေၾကကဲြျခင္းေပါင္းတစ္ေထာင္ ထည့္ထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးသလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသံုးေယာက္ဝင္ေနရင္ အသက္ရွဴမဝ မြန္းက်ပ္ေလာက္ေအာင္လည္း ေသးငယ္သတဲ့။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁၄)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ဆိုတာ လက္ထဲဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သဲနဲ႔တူတယ္။ တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ေလ လက္ၾကားထဲက ေလွ်ာက်ေလ..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်စ္ဆိုတာ ေၾကြထည္နဲ႔တူတယ္။ အလြယ္တကူ ကဲြအက္ႏိုင္တယ္။ ဂရုတစိုက္နဲ႔ သာသာေလးကိုင္တြယ္ရတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်စ္ဆိုတာ ေကာ္ဖီနဲ႔တူတယ္။ ခါးတယ္၊ ဖန္တယ္၊ ခ်ဳိတယ္။ မ်ားမ်ားေသာက္ရင္ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး အိပ္ေရးပ်က္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်စ္ဆိုတာ ဥယ်ာဥ္ၿခံနဲ႔တူတယ္။ ဥယ်ာဥ္ၿခံထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းရွိတယ္။ ရွားေဇာင္းပင္ရွိတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်စ္ဆိုတာ လမင္းႀကီးနဲ႔တူတယ္။ ဝိုင္းစက္တဲ့ လျပည့္ရက္ရွိသလို၊ ေကြးေကာက္တျခမ္းပဲ့တဲ့ လကြယ္ရက္လည္းရွိတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်စ္ဆိုတာ စကားလံုးမပါတဲ့ က်မ္းစာတစ္အုပ္နဲ႔တူတယ္။ စိတ္ပါဝင္စားနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူဖတ္ရူမွ နားလည္ႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁၅)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တစ္မ်ဳိးရွိတယ္... အရမ္းခ်စ္ေနရက္နဲ႔ အဲဒီအခ်စ္ကို လွပျပည့္စံုေအာင္ မထုတ္ေဖာ္ျပတတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တစ္မ်ဳိးရွိတယ္... လက္လြတ္ရမယ္မွန္းသိေနရက္နဲ႔ အဲဒီအခ်စ္နားက မခဲြႏိုင္မခြာရက္ျဖစ္ရတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တစ္မ်ဳိးရွိတယ္... ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ဒဏ္ကို ခံရမယ္မွန္းသိေနရက္နဲ႔ အဲဒီအခ်စ္ကို ေရွာင္ပုန္းလို႔မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တစ္မ်ဳိးရွိတယ္... အနာဂတ္အတြက္မေရရာေပမယ့္ အဲဒီအခ်စ္အတြက္ ေပးလိုက္တဲ့ႏွလံုးသားကို ျပန္ရုပ္သိမ္းလို႔ မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္တစ္မ်ဳိးရွိတယ္... အဆံုးသတ္မရွိမွန္းသိေနရက္နဲ႔ အဲဒီအခ်စ္ကို ခ်စ္ဆက္ေနခ်င္ေသးတယ္။</span><br /><br /><br />facebookေပၚ ေရးခဲ့သမွ်ပါ.. ဘေလာ့ေပၚျပန္လည္သိမ္းဆည္းပါတယ္။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-6431363967095413502?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-84071648279802536902012-01-17T02:24:00.001Z2012-01-17T02:31:38.137Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေမႀကီး... သမီးရဲ႕ပစၥည္းကို ေမႀကီးဘယ္နားထားလိုက္သလဲ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရုိးရိုးရွင္းရွင္းစကားေလး တစ္ခြန္းတည္းပါပဲ.. ဒါေပမယ့္ မိခင္အေပၚ မွီခိုျခင္းေတြပါေနခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔ဟာ မိဘေတြရဲ႕ ကရုဏာအၾကင္နာ၊ ဂရုစိုက္ပ်ဳိးေထာင္မႈေအာက္ကေန တေျဖးေျဖးႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သမီး အရြယ္ေရာက္ေနၿပီေနာ္.. ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္ေသခ်ာမသိမ္းဘဲ အေမ့ကို လာေမးေနေသးတယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမရဲ႕တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျမည္တြန္းမႈေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအသြင္ ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ျမန္ျမန္ ေမႀကီးရဲ႕.. ဘယ္နားထားလိုက္လဲဆို .. သမီးရံုးေနာက္က်ေတာ့မယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမရဲ႕ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ကို ကၽြန္မတို႔ကအၿမဲတမ္း စိတ္မရွည္၊ စိတ္ရႈပ္တာနဲ႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သမီး.. ရံုးမသြားခင္ အေမ့ကို အပ္နဲ႔အပ္ခ်ည္ထိုးေပးခဲ့ပါေနာ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္တုန္းက အပ္တစ္ပင္ခ်င္းထိုးၿပီး ကၽြန္မတို႔အတြက္ အေမအကၤ်ီေတြဖာေထး၊ ခ်ဳပ္ေပးခဲ့တာေတြကို ကၽြန္မအမွတ္တမဲ့ သတိရလိုက္မိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္တုန္းကပံုရိပ္ေလး မေတြ႔တာေတာင္ ၾကာခဲ့ပေပါ့လား!<br /><br />အခ်ိန္ျဖတ္သန္းကုန္လြန္တာကို သတိမထားမိခ်ိန္ သားသမီးေတြက မိခင္ကိုမွီခိုရာကေန </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိခင္က သားသမီးေတြကို ျပန္မွီခိုခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />အခ်ိန္ျဖတ္သန္းကုန္လြန္တာကို သတိမထားမိခ်ိန္ မိဘေတြရဲ႕ေခါင္းေပၚက ဆံပင္နက္နက္ေတြ ေငြေရာင္သမ္းခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္ျဖတ္သန္းကုန္လြန္တာကို သတိမထားမိခ်ိန္ မိဘေတြရဲ႕မ်က္ေထာင့္က အရစ္ေၾကာင္းေတြ နက္သထက္နက္ခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားက တပ်စ္ပ်စ္ေတာက္ေတာက္သံေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါကတည္းက သက္ျပင္းခ်သံေတြအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီလဲ?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ ဘာကိုသက္ျပင္းခ်ေနသလဲ? လူ႔ဘဝ တိုေတာင္းတာကိုေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ ဘာကိုပူပင္ေသာကေရာက္ေနသလဲ? သားသမီးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကိုေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကမွာ ကိုယ့္သားသမီးကိုမခ်စ္တဲ့ မိဘဆိုတာမရွိသလို၊ ကိုယ့္သားသမီးရဲ႕ အနာဂတ္ကို စိတ္မပူတဲ့မိဘဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕က သစ္ပင္ႀကီးဟာ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါကတည္းက အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားခဲ့ပါသလဲ?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုးက ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါမွာ ၿငိမ္းသြားခဲ့သလဲ?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေတြရဲ႕စကားေတြမွာ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါကတည္းက ပါေနခဲ့သလဲ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပင္ပေလာကမွာ စိတ္ထိခိုက္ေၾကကဲြစရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကံဳခဲ့ႀကံဳခဲ့ မိဘေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ရင္ဖြင့္ရာေနရာ၊ မွီခိုကမ္းကပ္ရာ ဆိပ္ကမ္းႀကီးပါ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြမိုးေဆာင္းရာသီေတြ ဘယ္လိုပဲျဖတ္သန္းကုန္လြန္ပါေစ... ဒီရာသီၿပီးရင္ ေနာက္ရာသီကလာစၿမဲ၊ ဒီကေန႔ကုန္ရင္ မနက္ျဖန္ကေရာက္လာစၿမဲ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္အလွည့္အေျပာင္းမွာ ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းရတာက ဥတုရာသီ၊ ဒီကေန႔၊ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ ေန႔ရက္ေတြအျပင္ ျမင္သာျမင္ၿပီး ကိုင္တြယ္လို႔မရတဲ့ ႏုပ်ဳိျခင္းေတြလည္း ပါပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေတြက အိုမင္းသြားလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက မေျပာင္းလဲဘူး။ အဲဒီခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို သားသမီးေတြက ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ ေလာကႀကီးမွာ မေျပာင္းလဲတဲ့ မေျပာင္းလဲနိယာမပဲျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာထူးႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ရာထူးမဲ့သည္ျဖစ္ေစ မိဘေတြရဲ႕အၾကည့္မွာ၊ မိဘေတြရဲ႕ေရွ႕မွာ ကၽြန္မတို႔ဟာ အၿမဲတမ္း ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ပါပဲ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္သားသမီးေဘးမွာေနၿပီး သားသမီးေတြႀကီးျပင္းလာတာကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာ မိဘတိုင္းရဲ႕ရင္ထဲကဆႏၵပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေဖေဖေမေမတို႔ ပင္ပန္းပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ပါၿပီ။ ေဖေဖေမေမတို႔ကို ကၽြန္မတို႔ တစ္လွည့္ျပဳစုပါရေစေနာ္" ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းက မိဘေတြအေပၚ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔အၿမဲအေၾကြးတင္ေနတဲ့ စကား</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />မူရင္း---- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/qinqingwenzhang/20111014/203288.html<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span></span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-8407164827980253690?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-23500547562572284712012-01-15T18:39:00.001Z2012-01-15T19:24:00.306Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Prussiaဘုရင္လို႔တင္စားခံရတဲ့ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_the_Great">Frederick II</a>(</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်ာမန္)</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟာ သူတပ္သားေတြကို စစ္ေဆးေမးျမန္းတာ အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔တပ္ထဲ တပ္သားသစ္တစ္ဦးေတြ႔ရင္ "မင္း အသက္ဘယ္ေလာက္လဲ?"၊ "မင္းဒီမွာ တာဝန္ထမ္းေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ?"၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">"မင္းရဲ႕ဝတ္စံုနဲ႔ မင္းရဲ႕လခအေပၚ ေက်နပ္မႈရွိရဲ႕လား?" ဆိုတဲ့ေမးခြန္း ၃ခုကို သူေမးျမန္းတတ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါက သူ႔တပ္ထဲ ပိုလန္လူငယ္တစ္ဦးဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီပိုလန္လူငယ္ဟာ ဂ်ာမန္လို လံုးဝမတတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔အရာရွိက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကို ဘုရင္ႀကီးေမးတတ္တဲ့ ေမးခြန္း၃ခုေျဖဖို႔ ဂ်ာမန္လိုသင္ေပးလိုက္တယ္။ ပိုလန္လူငယ္က အရာရွိသင္ေပးတဲ့စကားကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေသခ်ာခ်ာ က်က္မွတ္ထားလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔မွာ တပ္သားေတြကို ဘုရင္ႀကီးလာစစ္ေဆးျပန္ပါၿပီ။ တက္ၾကြေနတဲ့ပိုလန္လူငယ္ကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက စိတ္ဝင္တစားနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမးခြန္း ၃ခုကို ေမးျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေခါက္ေမးတဲ့ေမးခြန္းက အစဥ္လိုက္ျဖစ္မေနခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရင္ႀကီး ---- "မင္းဒီမွာ တာဝန္ထမ္းေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူငယ္ ---- "အႏွစ္ ၂ဝရွိပါၿပီ အရွင္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရင္ႀကီး ---- "အိုး.. အႏွစ္၂ဝ? ဒါ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မင္း အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူငယ္ ---- "တစ္ႏွစ္ပါ.. အရွင္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရင္ႀကီး ----- "အမေလး.. ဒါက ငါ့ရဲ႕တပ္သားလား? မင္းပဲရူးေနသလား ငါကပဲ ရူးေနသလားကြာ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူငယ္ကရိုးသားစြာနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္ ----- "ႏွစ္ခုစလံုးပါတယ္ အရွင္"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၂) </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမရိကန္ရဲ႕ ၄ဝေယာက္ေျမာက္သမၼတ<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ronald_Reagan">Reagan</a>ဟာ တစ္ခါက အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြလုပ္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သတင္းစားရွင္းလင္းပဲြမွာ သတင္းေထာက္ေတြက မနားမေန ေမးျမန္းၾကေတာ့ Reaganဟာ စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ သူ႔ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာရွိတစ္ဦးကို ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္း ဆိုလိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေျပာလိုက္တဲ့ "Sons of Bitches"ဆိုတဲ့စကားကို ကိုလံဘီယာသတင္းဌာနက အသံသြင္းမိသြားခဲ့တယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္တာဝန္ရွိသူက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သမၼတေျပာတဲ့စကားက "It’s Sunny，You're rich" (ေနထြက္ၿပီ.. မင္းပိုက္ဆံရွိတယ္)ဆိုတဲ့ အသံထြက္ခပ္ဆင္ဆင္စကားေတြနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပန္ဖာေထးခဲ့ေပမယ့္ မရခဲ့ဘူး။ အဆဲခံခဲ့ရတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြက "ဘယ္တစ္ေယာက္ကို Sons of Bitchesလို႔ သမၼတထင္ပါသလဲ"လို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အတင္းေမးျမန္းခဲ့တာကို သမၼတကၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲ႔ "မင္းတို႔ကပဲ ငါတို႔ကိုထင္ေနတာလို႔ ငါထင္တယ္"လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ SOB (Sons of Bitchesရဲ႕အတိုေကာက္)စာလံုးပါတဲ့တီရွပ္ကို သမၼတယူၿပီး သတင္းေထာက္ေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပခဲ့တယ္။ တီရွပ္ရဲ႕ေနာက္မွာက Save Our Budget လို႔ေရးထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ေတာင္းပန္နည္းတစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တီထြင္ဆရာ<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Edison">အက္ဒီဆင္</a>ဟာ နားအနည္းငယ္ထိုင္းသူျဖစ္တယ္။ နားေထာင္အားမေကာင္းေပမယ့္ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕ေက်ာင္းပညာ၊ အလုပ္၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ေရးမွာ အဟန္႔အတားမျဖစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ အသံုးဝင္ခဲ့တာကို ေတြ႔ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ ေၾကးနန္းပညာကို သင္ယူခဲ့တယ္။ နားထိုင္းတာေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစတဲ့ ဆူညံသံေတြကို သူမၾကားခဲ့ရဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ သင္ခန္းစားကို စိတ္ပါလက္ပါ သူသင္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေၾကးနန္းရိုက္၊ ေၾကးနန္းပို႔တာကို တျခားလူေတြထက္ျမန္ေအာင္ သူလုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အေဆာင္မွာေနတုန္း၊ ထမင္းစားေဆာင္မွာ ထမင္းစားေနတုန္း ေဘးခံုကလူေတြေျပာတဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္မၾကားရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အာရံုစိုက္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမးခြန္းေတြကိုေတြးေတာဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အခြင့္အေရးရခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔ အေရးမႀကီးတဲ့၊ အေရးမပါတဲ့စကားေတြ၊ ေၾကာက္လန္႔ေစတဲ့စကားေတြ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ခဲ့မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သတိၱ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ အခုလို ႀကံ့ခိုင္သန္စြမ္းလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နားထိုင္းတာက သူ႔အတြက္ အခ်စ္ေရးမွာလည္း အသံုးဝင္ခဲ့တယ္။ ေၾကးနန္းကို သိနားလည္တဲ့အတြက္ သူဟာခ်စ္သူဆီကို ေၾကးနန္းအၿမဲရိုက္ပို႔ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ေၾကာင္းေတြေျပာခဲ့တယ္။ သူ႔ခ်စ္သူကလည္း ေၾကးနန္းသေကၤတကို သိနားလည္တဲ့အတြက္ လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ ခလုတ္ေတြကိုႏွိပ္ၿပီး ႏွလံုးသားထဲက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏူးညံ့တဲ့အခ်စ္ေတြကို အျပန္အလွန္ေပးပို႔ခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူကခ်စ္သူကို ေၾကးနန္းသေကၤတနဲ႔ "ငါနဲ႔ယူဖို႔ သေဘာတူလား" လို႔ ေမးေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္သူကလည္း သေကၤတနဲ႔ "သေဘာတူတယ္"လို႔ ဆိုခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္းနီးမြန္းခရီးမွာ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကို ေၾကးနန္းသေကၤတေတြနဲ႔ပဲ သူတို႔ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ခရီးအတူသြားၾကတဲ့လူေတြ နားမလည္ခဲ့ၾကဘူးေပါ့။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">နားထိုင္းတာက အက္ဒီဆင္ကို စိတ္အားငယ္ေအာင္၊ လဲၿပိဳေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ သူေအာင္ျမင္ဖို႔ တစ္ဘက္ကေန အေထာက္အကူျပဳသလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္.. မဟုတ္ပါလား!</span><br /></div><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">***</span> ဒီပံုျပင္ေတြက တကယ္ရွိခဲ့ မရွိခဲ့ မသိပါဘူး။ ဖတ္မိတာေလး သေဘာက်လို႔ ဘာသာျပန္မွ်ေဝပါတယ္။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-2350054756257228471?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-79149875485554168252012-01-14T01:34:00.002Z2012-01-14T01:35:06.639Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ပညာေရး၊ မိသားစု၊ က်န္းမာေရး၊ ....." စတာေတြ တစ္ခုမွစိတ္တိုင္းက်မျဖစ္ဘူးလို႔ လူငယ္တစ္ဦးက အဘြားျဖစ္သူကို ညည္းတြားတိုင္တန္းတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္ေနတဲ့အဘြားက ေျမးျဖစ္သူကို ကိတ္မုန္႔စားမလားလို႔ေမးေတာ့ လူငယ္က ဝမ္းသာအားရ ခ်က္ခ်င္းေခါင္းညိတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဘြားက သူ႔ကို ဂ်ံဳမႈန္႔စားဖို႔ကမ္းေပးေတာ့ လူငယ္က သေဘာမက်ဟန္နဲ႔ "ဂ်ံဳမႈန္႔! ဒီေလာက္စားရခက္တာ ဘြားဘြားကလဲ"လို႔ျပန္ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဒါဆိုရင္ ၾကက္ဥအစိမ္းစားၾကည့္ပါလား?" လို႔ အဘြားကဆိုေတာ့ ေျမးက "ဘြားဘြား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? ဒါေတြက အရမ္းစားရခက္တဲ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အရာေတြပါ" လို႔ဆိုတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"တကယ္ေတာ့ ဒီအရာေတြကိုယ္၌က စားရခက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို မွန္ကန္တဲ့နည္းနဲ႔ေပါင္းစပ္ၿပီး မီးဖုတ္ခဲ့ရင္ အရသာရွိတဲ့မုန္႔(အခ်ဳိပဲြ) ျဖစ္သြားပါတယ္"</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လို႔ အဘြားက ဆက္ေျပာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ... မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆံုးရႈံးျခင္း၊ ဝမ္းနည္းေၾကကဲြျခင္း၊ အဘက္ဘက္ကဖိအား... စတာေတြကို ကၽြန္မတို႔ခံစားၾကရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ဒီအရာေတြကို ဘဝက သင့္ျမတ္ေအာင္ထိန္းညႇိၿပီး ဆံုးရႈံးျခင္းထဲကေန သင္ခန္းစာအျဖစ္၊ ဝမ္းနည္းေၾကကဲြျခင္းထဲကေန အေတြ႔အႀကံဳအျဖစ္၊...</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔အတြက္ အသံုးဝင္၊ အက်ဳိးရွိတဲ့အရာအျဖစ္ ေျပာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">"Stressed" is "Desserts" spelled Backwards.</span> ပါတဲ့...<br /><br /><br />မူရင္း-- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/shenghuosuibi/shenghuoganwu/20090211/36548.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-7914987548555416825?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-35293460048173370082012-01-13T01:47:00.004Z2012-01-13T01:57:26.712Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက နားေထာင္ေကာင္းသူတစ္ဦးျဖစ္တယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက မျပတ္ညည္းတြားတိုင္တန္းတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက သင့္ေလ်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ တံုးအခ်င္ဟန္ေဆာင္တယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထက္ျမက္သူလုပ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ဘဝရဲ႕အေသးစိတ္အခ်က္အလက္ကို မွတ္သားတယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက တစ္ဖက္သားရဲ႕အားနည္းခ်က္တိုင္းကို မွတ္သားတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟာသလုပ္တယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက တစ္ဖက္သားကို ဟာသလုပ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးခ်ိန္မွာလည္း အိေျႏၵထိန္းႏိုင္တယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝခ်ိန္မွာ ဝင့္ၾကြားဂုဏ္ေမာက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက အခ်စ္ဆံုးရႈံးသြားလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မဆံုးရႈံးေအာင္ေနတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက အခ်စ္ဆံုးရႈံး/မဆံုးရႈံးလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿမဲဆံုးရႈံးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက မေကာင္းတဲ့အတိတ္ကို လက္လြတ္ၿပီး ေရွ႕ကိုခရီးဆက္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက အတိတ္မွာတင္ နစ္ၿပီး အနာဂတ္ကို လ်စ္လ်ဴရႈတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက တျခားသူရဲ႕အစြမ္းအစကို ေအာက္က်ဳိ႕သင္ယူတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက တျခားသူရဲ႕ေရွ႕မွာ ကိုယ့္အစြမ္းအစကို ၾကြားဝါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက သင္ယူဖို႔ရာအားသန္တယ္။ ကိုယ့္ထက္ မသိသူဆီကလည္း သင္ယူဖို႔ဝန္မေလးဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ည့ံဖ်င္းသူက လူေတြနဲ႔အၿမဲျငင္းခုန္တယ္။ ကိုယ့္ထက္ မသိသူနဲ႔လည္း ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ေပးဆပ္ဖို႔နားလည္တယ္။ ည့ံဖ်င္းသူက ရယူဖို႔ပဲႀကံတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက အရႈံးထဲက အေတြ႔အႀကံဳ၊ သင္ခန္းစာကိုယူတယ္။<br />ညံ့ဖ်င္းသူက အရႈံးထဲကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ မေပၚမခ်င္း ႀကံ့ႀကံ့ခံတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက ဘာလုပ္လုပ္ ဇဲြလံု႔လမရွိဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ကံတရားကဆိုးတယ္လို႔ တစ္ခါတေလမွာထင္ျမင္မိလည္း အျပဳေဆာင္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ဖို႔နားလည္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက ကံတရားကဇာတ္ျမဴးလို႔ ထင္ျမင္မိလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ မၿပံဳးမရယ္ႏိုင္ျဖစ္ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာစတင္မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ စြန္႔လႊတ္ရမယ္ဆိုတာကိုသိတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက မေရမရာခ်ိန္မွာစတင္ၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ စြန္႔လႊတ္ရမယ္ဆိုတာကို နားမလည္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူက ေမြးရာပါ ပါရမီတစ္ဝက္ရွိလည္း က်န္တစ္ဝက္ကို က်င့္ယူရတယ္ဆိုတာကိုနားလည္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညံ့ဖ်င္းသူက ေမြးရပါ ပါရမီရွိလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ တံုအ ညံ့ဖ်င္းေအာင္က်င့္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">(ဒီစာကိုေရးမိမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ဖ်င္းသူမွန္းသိေတာ့တယ္)</span><br /><br />မူရင္း--http://www.duwenzhang.com/wenzhang/shenghuosuibi/shenghuoganwu/20110409/178423.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-3529346004817337008?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-30165822864736495552012-01-11T01:49:00.002Z2012-01-11T02:21:03.382Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ီးမြမ္းျခင္းက ေတာ္သင့္ရံုလူတစ္ေယာက္ကို သူရဲေကာင္းျဖစ္ေစႏိုင္သလို၊ မ်က္ႏွာေၾကာတင္းသူကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿပံဳးေတြ ပြင့္လန္းေစႏိုင္တယ္။ တျခားသူကို ဟန္မေဆာင္ဘဲ ခ်ီးမြမ္း၊ ခ်ီးက်ဴးတတ္တာဟာ ဘဝကို ပိုလွပေကာင္းမြန္ေစပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ မိမိကိုယ္ကိုတန္ဖိုးထားျခင္း၊ ဂုဏ္ယူျခင္းေတြရွိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ရိုးရိုးသားသား ခ်ီးမြမ္းတာ၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေထာက္ခံတာဟာ သူ႔တန္ဖိုးကို အေကာင္းဆံုးအသိအမွတ္ျပဳတာ၊ တန္ဖိုးထားတာပဲျဖစ္တယ္။ ဟန္မေဆာင္တဲ့ေက်းဇူး၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟန္မေဆာင္တဲ့စိတ္ေကာင္းေစတနာနဲ႔ ခ်ီးက်ဳးျခင္းေတြက လူလူခ်င္းၾကားအကြာအေဝးကို ပိုနီးကပ္ေစႏိုင္သလို သူစိမ္းဆန္ျခင္း၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြာဟခ်က္ေတြကိုလည္း ပေပ်ာက္ေစႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံကုမၸဏီတစ္ခုမွာ သန္႔ရွင္းေရးသမားတစ္ဦးရွိတယ္။ သူဟာ လူေတြအလ်စ္လ်ဴရႈခံရဆံုး၊ အထင္ေသးခံရဆံုးသူျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလူတစ္ဦးဟာ ညတစ္ညမွာ ကုမၸဏီမီးခံေသတၱာ အလုယွက္ခံရခ်ိန္မွာ သူခိုးဓျမနဲ႔ သတ္ပုတ္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ အျဖစ္အပ်က္ၿပီးေနာက္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂုဏ္ျပဳပဲြမွာ လူေတြက သူ႔ကိုအေၾကာင္းရင္းေမးေတာ့ သူ႔အေျဖက လူေတြထင္မွတ္မထားတဲ့အေျဖ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကုမၸဏီ အေထြေထြမန္ေနဂ်ာက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အနားကျဖတ္သြားတိုင္း "မင္းလဲွက်င္းတာ အရမ္းသန္႔ရွင္းတယ္" လို႔ သူ႔ကိုအၿမဲ ခ်ီးမြမ္းခဲ့လို႔ပါတဲ့။ ဒီလို သာမန္တဲ့စကားတစ္ခြန္းက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားကို ခံစားေစခဲ့ၿပီး ကိုယ့္အသက္ကိုေတာင္မမူဘဲ ကုမၸဏီကိုေပးဆပ္ခ်င္ခဲ့တယ္။<br /><br />အေမရိကန္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ Mary. Kayက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"ေလာကမွာ ေငြေၾကးထက္၊ ဘဝထက္ လူေတြပိုလိုအပ္တဲ့အရာႏွစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီႏွစ္ခုက အသိအမွတ္ျပဳခံရျခင္းနဲ႔ ခ်ီးမြမ္းျခင္းပါပဲ"</span> လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ီးမြမ္းရံုနဲ႔ျဖစ္ပါ့မလား! ခ်ီးမြမ္းမယ့္အစား ေငြေၾကးဆုလာဘ္ေတြေပးတာကမွ ပိုေကာင္းဦးမယ္လို႔ လူေတြ ထင္ေကာင္းထင္လိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔မသိတာက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">ခ်ီးမြမ္းျခင္းဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အတြင္းစိတ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္အတြက္ အေကာင္းဆံုးဆုဆိုတာပါပဲ။ </span>အသိအမွတ္ျပဳခံရျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္းေၾကာင့္ ရလာတဲ့ျပည့္ဝျခင္းက</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေငြေၾကးေၾကာင့္ရလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းထက္ ပိုသာလြန္ေနပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားေပးခ်ီးက်ဴးလုပ္တာကို မႏွစ္သက္ဘူး၊ မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့ ဆရာတစ္ဦးရွိတယ္။ တစ္ခါက အဲဒီဆရာဟာ ေလ့က်င့္ေရးသင္တန္းတစ္ခုတက္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ပတ္အၾကာမွာ အေရးပါတဲ့စာတမ္းတိုတစ္ခု တင္ရတယ္။ အဲဒီစာတမ္းတိုကို သူအေကာင္းဆံုးေရးခဲ့တယ္။ ဒါကို သူ႔အထက္ဆရာက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကိုအသိအမွတ္ျပဳခ်င္၊ ခ်ီးက်ဴးခ်င္တာနဲ႔ ပံုဆဲြစာရြက္ဝါတစ္ရြက္ကို ကတ္တစ္ကတ္အျဖစ္ေခါက္ၿပီး စာရြက္ေပၚမွာ "အရမ္းေကာင္းတယ္!"</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆိုတဲ့ အားေပးစကားတစ္ခြန္း ေရးလိုက္တယ္။ လူခ်င္းေတြ႔ေတာ့ ဆရာက သူ႔ကိုခ်ီးမြမ္းစကားေျပာၿပီး ေရးထားတဲ့ကတ္ကို ေပးလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကတ္ကိုရေတာ့ သူတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနရာမွာတင္ တခဏရပ္ၿပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ ရံုးခန္းထဲကေန လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အျဖစ္ေၾကာင့္ သူ႔အထက္ ဆရာက နားမလည္ျဖစ္ၿပီး "ငါ အမွားလုပ္မိသြားသလား"လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။ စိတ္ထဲ မတင္မက်ျဖစ္မိတဲ့ဆရာဟာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တပည့္ေနာက္ကိုလိုက္ၾကည့္ေတာ့ တပည့္ဟာ သူေပးတဲ့ကတ္ကိုကိုင္ၿပီး တစ္ခန္းဝင္တစ္ခန္းထြက္ လူေတြကို လိုက္ၾကြားဝါေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအျဖစ္က ဒီမွာတင္ တစ္ခန္းရပ္မသြားပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကတ္ရခဲ့ဆရာဟာ ဒီနည္းကို သူ႔အထက္ဆရာထက္ ပိုအသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ကတ္ေတြကို အသံုးျပဳၿပီး လူေတြကို သူခ်ီးမြမ္းတတ္ခဲ့၊ အသိအမွတ္ျပဳတတ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ခ်ီးမြမ္းတတ္တဲ့ စိတ္ပညာရွင္တစ္ဦးဟာ စာတိုက္တစ္တိုက္ဆီ ေရာက္ခဲ့တယ္။ စာတစ္ေစာင္ပို႔ဖို႔ သူတန္းစီေစာင့္ေနတုန္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္တာက စိတ္ရႈပ္၊ စိတ္ေနာက္ေနတဲ့စာေရးမကို သူ အမွတ္မထင္ သတိထားလိုက္မိတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ဟာ ရုတ္တရက္ အႀကံတစ္ခုရလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီစာေရးမ ေပ်ာ္လာေအာင္ သူစမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ျဖစ္တယ္။<br /><br />"သူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ခ်င္ရင္၊ ငါ့ကို ထင္ျမင္ခ်က္ေကာင္းေပးေစခ်င္ရင္ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားနဲ႔ သူ႔ကိုခ်ီးမြမ္းရမယ္" လို႔ သူေတြးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">"သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ငါခ်ီးမြမ္းရေလာက္တဲ့အရာ ဘာရွိသလဲ! ငါ ဟန္မေဆာင္ဘဲ</span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);">တကယ္ခ်ီးမြမ္းခ်င္တဲ့အရာ ဘာရွိသလဲ?" </span>လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးမကို သူအကဲခတ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ခ်ီးမြမ္းစရာကို သူရွာေတြ႔လိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူပို႔မယ့္စာကို စာေရးမလွမ္းယူၿပီး အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ေနတုန္းမွာ စိတ္ပညာရွင္က ရိုးသားတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ စေျပာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ခင္ဗ်ားလို ေျဖာင့္စင္းၿပီး လွပေကာင္းမြန္တဲ့ဆံပင္ရွိႏိုင္မယ့္ ေန႔တစ္ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ပညာရွင္ရဲ႕စကားကိုၾကားေတာ့ စာေရးမက မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ပင့္ၾကည့္တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးမွာ အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ တဆက္တည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ၿပီး " ဟား... ကၽြန္မရဲ႕ဒီဆံပင္ေတြ အရင္ကနဲ႔စာရင္ ပိုဆိုးသြားတယ္" လို႔ ခပ္လွ်ဳိလွ်ဳိေျပာတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ရဲ႕စကားေၾကာင့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စိတ္ခံစားမႈ ပိုေကာင္းသြားပါတယ္။ စိတ္လိုလက္ရ တေအာင့္ၾကာေလာက္ သူတို႔ စကားစျမည္းေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ျပန္ခါနီးမွာေတာင္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စာေရးမက "တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဒီဆံပင္နက္နက္ေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အားက်ၾကတယ္" လို႔ ထပ္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္မွာ ဘယ္လိုေအာင္ျမင္မႈ၊ ဘယ္လိုရာထူးဂုဏ္ပဲရွိရွိ ခ်ီးမြမ္းျခင္းေတြ လိုကိုလိုအပ္ပါတယ္။ သိပ္အရယ္အၿပံဳးမရွိတဲ့ ကိုယ့္အထက္လူႀကီးနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိတဲ့အခါ သူ႔ကုိ ရိုးသားတဲ့ခ်ီးမြမ္းစကား သင္ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ခ်ီးမြမ္းစကားက သူ႔စိတ္ကို ၿပံဳးရယ္ေစမွာ အမွန္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတစ္ပါးကိုခ်ီးမြမ္းဖို႔ သင့္ဖက္က ဘာမွ မ်ားမ်ားစားစား ေပးဆပ္စရာမလိုပါဘူး။ သင္လုပ္ရမွာက အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုဆက္ဆံခ်ိန္မွာ ဂရုတစိုက္ရွိဖို႔နဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ရဲ႕အားသာခ်က္ကိုေတြ႔တဲ့အခါ ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုဖို႔၊ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ပဲျဖစ္တယ္။ တျခားသူရဲ႕ေကာင္းကြက္၊ အားသာခ်က္ကို သတိျပဳမိခ်ိန္မွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကိုယ္သင္လည္း သင့္ဘဝရဲ႕ ေတာက္ပေရာင္ျခည္ကို စသတိျပဳမိပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br />ခ်ီးမြမ္းျခင္းမွာ ပဲ့တင္သံရွိပါတယ္။ သင့္ရဲ႕ခ်ီးမြမ္းစကားေတြ သင့္ကိုပဲ့တင္ထပ္ပါလိမ့္မယ္...<br /><br /><br />မူရင္း-- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/shenghuosuibi/shenghuoganwu/20110702/191046.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-3016582286473649555?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-73099543989354968612012-01-08T18:27:00.003Z2012-01-08T18:45:18.867Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာကမွာ ဒီလိုလူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သင္ငယ္စဥ္အခါမွာ သင့္ကို "လိမ္ညာတယ္ဆိုတာမေကာင္းဘူး၊ မလိမ္ညာရဘူး၊ လိမ္တတ္တဲ့ကေလး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္သားရုပ္ Pinocchioလို ႏွာေခါင္းရွည္ထြက္လာတတ္တယ္" လို႔ သူမၾကာခဏေျပာတယ္။ သူ႔စကားကို သင္ယံုတယ္.. ႏွာေခါင္းရွည္ထြက္လာၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ရုပ္ဆိုးမွာစိုးလို႔ သင္မလိမ္ညာရဲခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ သင့္ကို မလိမ္ညာရဘူးလို႔ သင္ျပတဲ့သူက အလိမ္ညာတတ္ဆံုးလူ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေနာက္ေတာ့ သင္တေျဖးေျဖး သတိထားလာခဲ့မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္အႀကိဳက္ဆံုး အစားအစာဟာ သူ မႀကိဳက္ဆံုးအစားအစာျဖစ္တယ္။ ဥပမာ- ၾကက္သားစားတဲ့အခါ ၾကက္ေပါင္၊ ၾကက္ေတာင္ပံ၊ ၾကက္ရင္အံုေတြကို သူ မႀကိဳက္ဘူးလို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲေျပာတယ္။ ဒါေတြက သင္အႀကိဳက္ဆံုးျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ၾကက္ေပါင္၊ ၾကက္ရင္အံုေတြကို သင္စားေနရင္းက ဒီေလာက္ေမႊး၊ ဒီေလာက္စားေကာင္းတဲ့အရာကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မႀကိဳက္တဲ့သူလည္းရွိတယ္လို႔ သင္ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက သင့္စားၾကြင္းစားက်န္ ၾကက္ေပါင္ေတြကို စားေနတဲ့သူ႔ကို သင္ေတြ႔ခဲ့မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔က အိမ္ခန္းေတြထဲ ေျပးလႊားရင္း သင္ေလတံခြန္လႊတ္တမ္း ကစားေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ တံခါးေဘာင္မွာ သူမီွၿပီး တစ္ေနရာရာကို ၾကည့္ေနတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ေျပးလႊားရင္း ပြင့္ေနတဲ့တံခါးရြက္ကို တိုက္မိတယ္။ တံခါးအပိတ္မွာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းကို ညႇပ္လိုက္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အားခနဲေအာ္သံၾကားေတာ့ သင္လန္႔ၿပီးငိုတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တျခားလက္တစ္ဖက္နဲ႔ ညႇပ္မိတဲ့လက္ကို သူဆုပ္ကိုင္ရင္း သူဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ မနာဘူးလို႔ သင့္ကိုေျပာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးတစ္ပြင့္က သင့္ကိုအငိုတိတ္ေစခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းဖုေယာင္ေနတာကို သင္ေတြ႔ခဲ့မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေနာက္ သင္တေျဖးေျဖး ႀကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ အလယ္တန္းေရာက္ေတာ့ သင္အေဆာင္ေနရေတာ့မယ္။ သူ႔ကို သင္မခဲြခ်င္ဘူး။ သူကေတာ့ေျပာတယ္....</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">"အေဆာင္ေနမယ့္အရြယ္ေရာက္ၿပီ...ေကာင္းလိုက္တာ.. နားညီးသက္သာသြားၿပီ၊ အိမ္ရွင္းသြားၿပီ" လို႔ သူေျပာတယ္။ ဒါကို သင္စိတ္ေကာက္ၿပီး အိမ္ကိုႏွစ္ပတ္ေလာက္ မျပန္ခဲ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္မွ အိမ္နီးခ်င္းေတြကေန သင္သိရတာက သင္အိမ္မျပန္တဲ့ရက္ေတြ သင့္ကိုသူလြမ္းေမွ်ာ္ၿပီး မ်က္ရည္က်ေနခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ေတာ့ သင္ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သင္ခ်စ္မိတယ္။ ေကာင္မေလးအတြက္ သင့္အသံုးစရိတ္ေတြထဲကေန</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲလက္ေဆာင္ဝယ္ေပးတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔ဆီကို သင္စာအုပ္ဝယ္ဖို႔ ေငြလိုေၾကာင္း စာပို႔တယ္။ စာအုပ္ဝယ္ဖို႔ဆိုရင္ သူအားေပးတယ္.. သင္လိုတဲ့ပိုက္ဆံကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူခ်က္ခ်င္း ပို႔ေပးတယ္။ အလုပ္လုပ္ရတာ သူဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲပင္ပန္းပါေစ... သူ မေမာပါဘူးတဲ့။ ေႏြေက်ာင္းပိတ္လို႔ သင္အိမ္ျပန္ေတာ့ သူ႔ကိုအလုပ္ရံုမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္သြားရွာခဲ့တယ္။ အလုပ္ရံုနဲ႔အိမ္က အေဝးႀကီး.. ခါးကုန္းကုန္းၿပီး အင္စိုက္အားစိုက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို သင္ေတြ႔ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္ဝင္ၿပီ... အလုပ္အတြက္၊ ဘဝအတြက္ သင္ေန႔မအား၊ ညမအားခဲ့ဘူး။ တာဝန္နဲ႔ ေနရပ္ကိုသင္ျဖတ္ရေပမယ့္ အိမ္ကိုဝင္ဖို႔ သင္မအားခဲ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကာၾကာတစ္ခါေတာ့ သင့္ကို သူဖုန္းဆက္တတ္တယ္။ ဘာအေရးကိစၥမွ မရွိပါဘူး.. သင့္အသံကိုပဲ သူနားေထာင္ခ်င္လို႔၊ ေနေကာင္းက်န္းမာဖို႔၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္မွာအရာအားလံုးေကာင္းတယ္၊ စိတ္မပူဖို႔ သူေျပာတယ္။ ဒါကို သင္စိတ္ခ်လက္ခ် ယံုတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အိမ္မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္အိမ္ျပန္ေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္နီးခ်င္းေတြက "သူလဲက်လို႔ ေျခက်ဳိး၊ လက္က်ဳိးျဖစ္သြားတာေတာင္ မင္းအိမ္ျပန္လာၾကည့္ေဖာ္ မရဘူးေနာ္" လို႔ အျပစ္ဆိုတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႔အတူ သင္ရွိေနတယ္။ သူ႔ေခါင္းေပၚကဆံျဖဴေတြကို သင္ၾကည့္ရင္း သစ္သားရုပ္Pinocchioရဲ႕ ပံုျပင္ကို သင္ေျပာျပခ်င္ေနခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ငယ္ငယ္တုန္းက သူေျပာျပခဲ့ဖူးသလို... မလိမ္ညာရဘူး၊ လိမ္ညာတဲ့လူ ႏွာေခါင္းရွည္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ကိုေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ သင္လည္း လိမ္ညာတတ္ခဲ့တယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ပစၥည္းေတြဝယ္ၿပီး ကပ္ထားတဲ့ေစ်းႏႈန္းစာရြက္ကို သင္ခြာခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးေတာ့ ဒါေစ်းခ်တာ.. ေစ်းေပါတယ္လို႔ သူ႔ကို သင္ညာတယ္။ ဒါမွ သူ စိတ္မဆိုးမွာျဖစ္တယ္။ အလုပ္မွာ စိတ္ဖိအား၊ အလုပ္ဖိအားေတြကို သင္ခံရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါတိုင္း ေက်နပ္တဲ့အသံနဲ႔ အလုပ္မွာေကာင္းေၾကာင္း၊ စိတ္ခ်ခ်ေနဖို႔ သူ႔ကို သင္ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကိုယ္သင္ လိမ္ညာတတ္သူျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႔ သင္ဆံုးျဖတ္တယ္။ သူၿပံဳးရယ္ဖို႔အတြက္၊ ေလာကမွာ အလိမ္ညာတတ္ဆံုး------ မိခင္ အတြက္ေပါ့။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/qinqingwenzhang/20111115/207067.html</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-7309954398935496861?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-7473108132919481952012-01-08T00:28:00.005Z2012-01-08T00:42:31.800Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၁) </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္မႏွံ႔သူ (ေယာက္်ား).... နင့္ကို ငါေျပာစရာရွိတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္မႏွံ႔သူ (မိန္းမ)...... ဘာလဲ! ေျပာေလ..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္မႏွံ႔သူ (ေယာက္်ား).... (နား,နားကပ္ၿပီး) နင္ေလွ်ာက္မေျပာရဘူးေနာ္... ငါက ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရဲ႕သား.</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္မႏွံ႔သူ (မိန္းမ)..... ဟာ နင္ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔.. ငါ ဘယ္တုန္းက နင့္လိုသားမ်ဳိးေမြးခဲ့လို႔လဲ?</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >(၂) </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရြာတစ္ရြာမွာ သူ႔ကိုယ့္သူအပ်ဳိႀကီးဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူမဆံုးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးရွိတယ္။ အပ်ဳိႀကီးဟာ သူမေသဆံုးခင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အုတ္ဂူလုပ္သူကိုရွာၿပီး သူ႔အုတ္ဂူမွတ္တိုင္မွာ "ေမြးလာလဲအပ်ဳိ၊ ရွင္ေတာ့လဲအပ်ဳိ၊ ေသေတာ့လဲအပ်ဳိ" ဆိုၿပီးေရးေပးဖို႔ မွာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ ဆံုးသြားေတာ့ ဂူလုပ္သူက သူ႔တပည့္ေတြကို အပ်ဳိႀကီးရဲ႕ဆႏၵအတိုင္း မွတ္တိုင္လုပ္ေပးဖို႔ေျပာတယ္။ အဲဒီမွာ မွတ္တိုင္ထြင္းသူက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မွတ္တိုင္မွာ စာရွည္ရွည္ႀကီးမထြင္းခ်င္လို႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ထြင္းေပးလိုက္တယ္။ "ပါကင္ပိတ္ ျပန္အမ္းသည္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">(၃)</span><br />မိန္းမျဖစ္သူက ေယာက္်ားေနာက္မီးလင္းတယ္လို႔ သံသယရွိေနလို႔ စံုေထာက္ငွားၿပီး ေယာက္်ားေနာက္ကို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> တိတ္တဆိတ္စံုစမ္းေစခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔တာ ေထာက္လွမ္းၿပီးေနာက္ စံုေထာက္က မိန္းမျဖစ္သူကို ျပန္ေျပာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ခင္ဗ်ားေယာက္်ား ဒီကေန႔ညေနမွာ အလွျပင္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ စတိုးဆိုင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေရာက္ခဲ့တယ္...."</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အင္း.. ၾကည့္ရတာ သူတစ္ခုခု ခိုးလုပ္ေနပံုရတယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မဟုတ္ဘူး... သူက ခင္ဗ်ားေနာက္ လိုက္ေခ်ာင္းေနတာ"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">(၄)</span><br />လူတစ္ေယာက္ ေနရာတစ္ေနရာကိုသြားဖို႔ လမ္းရွာရင္းရွာရင္း မ်က္စိလည္ေနခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ေတာ့ သူလမ္းေမးခဲ့တယ္။ အဘြားအိုက သူသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို လမ္းညႊန္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္ၾကာေတာ့ အဲဒီလူဟာ အဲဒီေနရာကိုေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖု႔ိ ထပ္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းမမွတ္မိဘဲ သူမ်က္စိလည္ေနျပန္တယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အရင္တစ္ေခါက္က သူလမ္းေမးခဲ့တဲ့ အဘြားအိုနဲ႔ထပ္ဆံုလို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းေမးေတာ့ အဘြားအိုက တအံ့တၾသ ထေအာ္တယ္... "အမေလးျဖစ္ရေလ... အခုထက္ထိေတာင္ ရွာမေတြ႔ေသးဘူးလား!"</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">(၅)</span><br />လူတစ္ေယာက္ဟာ ျပဇာတ္ၾကည့္ေနရင္းက အေပါ့သြားခ်င္တာနဲ႔ ထသြားလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သူျပန္ဝင္လာၿပီး ခုံတစ္ခံုကလူကို ေမးလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဒီမွာ ခင္ဗ်ာ.... အခုနားက ခင္ဗ်ားေျခေထာက္ကို ကၽြန္ေတာ္နင္းမိလိုက္သလား?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"နင္းလိုက္တယ္.. ဒါေပမဲ့ ရပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္မနာပါဘူး"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေအာ္.. ဒီခံုမွာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တာ ဟုတ္မဟုတ္ သိခ်င္လို႔ေမးတာပါ"<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-KnxFA4n4nhs/Twjk_Fxw5mI/AAAAAAAAIwI/F8Nb_YWWRW0/s1600/394898_10150518874878560_705153559_8816568_1963310238_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 460px; height: 348px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KnxFA4n4nhs/Twjk_Fxw5mI/AAAAAAAAIwI/F8Nb_YWWRW0/394898_10150518874878560_705153559_8816568_1963310238_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695053501343786594" border="0" /></a>အင္တာနက္ေပၚ ဖတ္ရသမွ် ဘာသာျပန္မွ်ေဝသည္။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-747310813291948195?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-65036812487902086462012-01-06T01:55:00.001Z2012-01-06T01:56:34.655Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညက အဝတ္ဘီရိုရွင္းျဖစ္တယ္။ ေဆာင္းရာသီအတြက္ အေႏြးထည္ေတြထုတ္ၿပီး ေႏြဝတ္ေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သိမ္းထားလိုက္တယ္။ ေႏြဝတ္အဝတ္အစားေတြ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ သိမ္းေနတုန္းမွာ စိတ္ခံစားခ်က္ေရာ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သိမ္းထားလို႔ မရႏိုင္ဘူးလားလို႔ ရုတ္တရက္စဥ္းစားလိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခံစားခ်က္ကို ဘယ္လိုသိမ္းဆည္းမလဲ? အက်ၤီေတြတစ္ထည္ခ်င္းထပ္သလို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း တစ္ခုခ်င္းထပ္ၿပီး သီးသန္႔အိတ္ထဲ သိမ္းထားလို႔ရႏိုင္မလား?</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔ သိမ္းထားႏိုင္ရင္ အရမ္းေကာင္းမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုအင္ဆႏၵ၊ ပူပင္ေသာကမ်ားတဲ့ေလာကမွာ ရွင္သန္ေနရတဲ့ကၽြန္မတို႔မွာလည္း ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း စိတ္ခံစားခ်က္မ်ဳိးစံု ျဖစ္ပ်က္ေနၾကရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ေရးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္အကိုင္မွာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြက အၿမဲတေစ တြယ္ကပ္ေနပါတယ္။ အသိဉာဏ္ရွိသူေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီခံစားခ်က္ေတြကို ျဖည္တတ္တယ္။ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္လာတိုင္း အဲဒီခံစားခ်က္ကို လႊတ္ခ်လိုက္တတ္တယ္။ ၿမဲၿမဲဆုပ္ကိုင္ မထားတတ္ၾကဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုလူေတြက ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိးက ရွားပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတြက ခံစားခ်က္ေနာက္လိုက္ၿပီး စီးေမ်ာတတ္တယ္။ ခံစားခ်က္ထဲ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">နစ္ဝင္တတ္ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခံစားခ်က္ကို လႊတ္ခ်လိုက္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ သိမ္းဆည္းဖို႔ကိုေရာ ကၽြန္မတို႔ဘာေၾကာင့္မလုပ္ခဲ့သလဲ? စိတ္ခံစားခ်က္ကို တစ္ေနရာမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သိမ္းဆည္းထားလိုက္ရင္ တျခားအရာေတြ ေတြးေခၚဖို႔အတြက္ စိတ္မွာေနရာလြတ္ေတြ ပိုရွိသြားႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား!</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို သိမ္းဆည္းဖို႔ ပထမဦးဆံုး ခံစားခ်က္ကုိ အရင္ရွင္းလင္းရလိမ့္မယ္။ အာရံုစိုက္ၿပီး အတြင္းစိတ္ထဲကေနက တစ္ခုခ်င္းစီရွာရမယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုခံစားခ်က္ျဖစ္ရသလဲ! ဘာေၾကာင့္လဲ! အဲဒီေနာက္ တစ္ခုခ်င္းစီထပ္ ထုပ္သိမ္းၿပီး မွတ္ဉာဏ္ရဲ႕ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ထားထားလိုက္မယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးေတာ့ အဲဒီခံစားခ်က္အထုပ္ကို တေျဖးေျဖးေမ့ေလ်ာ့သြားဖို႔ သင္ယူရမယ္။ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ သိမ္းထားမိၿပီး ေမ့သြားသလိုမ်ဳိးေပါ့...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမဦးဆံုး သင့္ကိုနာက်င္ေစတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုရွာပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္က သင့္ကိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက မအိပ္ႏိုင္၊ မစားႏိုင္၊ ေသမေလာက္ေအာင္ ခံစားေစခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီနာက်င္ေစတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတြ႔ၿပီဆိုရင္ သာသာေလးယူၿပီး ဘာေၾကာင့္ သင့္ကိုနာက်င္ေစခဲ့သလဲလို႔ ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ အဲဒီနာက်င္မႈခံစားခ်က္ထဲမွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကို ေမ့မရေစႏိုင္တဲ့ နာက်င္မႈ၊ တည့္တည့္ေတာင္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိးေပးခဲ့ရင္ အဲဒီခံစားခ်က္ကို ထုပ္သိမ္းလိုက္ပါ။ ေနာက္ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီခံစားမႈကို သိမ္းဆည္းထားတဲ့ေနရာဆီ ျပန္မလွပ္ၾကည့္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတိေပးပါ။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီခံစားခ်က္ဟာ တေျဖးေျဖးေပါ့သြားပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ၿပီး သင့္ကို စိတ္အားငယ္ေစတဲ့၊ စိတ္ဓာတ္က်ေစတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုရွာပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေၾကာင့္ သင္နလန္မထႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အလုပ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာျဖစ္ျဖစ္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ခံစားခဲ့ရတယ္။ သင့္ေရွ႕ဆက္မယ့္လမ္းကို ဝိုးတဝါးျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ အဲဒီခံစားခ်က္ကို ရွင္းလင္းၿပီး ခံစားခ်က္သိမ္းတဲ့အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ပါ။ ခံစားခ်က္သိမ္းတဲ့အိတ္ကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လွန္ၾကည့္ခ်င္တိုင္း မလွန္ၾကည့္မိဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အဲဒီလို စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီထပ္၊ တစ္ခုခ်င္းစီထုပ္သိမ္းၿပီး ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ထည့္ထားလိုက္မယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလွန္ၾကည့္ေတာ့ဘူး။</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ဒီလိုဆိုရင္ သင့္စိတ္မွာ ေနရာလြတ္ေတြ ပိုမ်ားလာတာကို သင္သတိထားမိလိမ့္မယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ထဲ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးထည့္ထားေလ စိတ္ကက်ဥ္းေျမာင္းေလးပဲ မဟုတ္ပါလား!</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီစိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို အခ်ိန္က တိုက္စားသြားပါေစ။ တိုက္စားလြန္းလို႔ ဘာအရာမွ မက်န္ေတာ့တဲ့အခါ သိမ္းထားတဲ့အိတ္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ အရင္က ခံစားခဲ့ရသမွ် ခံစားခ်က္ေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ရယ္စရာေကာင္းေနပါလိမ့္မယ္။ အရင္က ဘယ္ေလာက္ပဲနာက်င္ခဲ့၊ စိတ္အားငယ္ခဲ့လည္း အခုခ်ိန္မွာေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအရာေတြဟာ မေျပာပေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ဒီခံစားခ်က္ေတြကို သင္ၾကည့္ခဲ့ရင္ သင့္ခံစားခ်က္ေတြမွာလည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနမယ္၊ တကယ္လို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးၾကည့္ခဲ့ရင္ သင့္ခံစားခ်က္ေတြက ေပါ့ပါးမယ္ဆိုတာကို သင္နားလည္သြားပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခံစားခ်က္ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ခ်လိုက္တတ္သူေတြက အသိဉာဏ္ရွိသူေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့စိတ္ႏွလံုးတစ္စံုရွိတယ္။ ဒီလိုအသိဉာဏ္မ်ဳိး ကၽြန္မတို႔မွာမရွိတဲ့အခါ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ ခ်က္ခ်င္းမလႊတ္ခ်တတ္တဲ့အခါ ဒီခံစားခ်က္ေတြကို အရင္သိမ္းဆည္းလိုက္မယ္ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္မယ္။ ဒီလိုမွ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ကၽြန္မတို႔အလြယ္တကူ ျပန္ရမွာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝမွာ ရိုးရွင္းတာက တန္ဖိုးအရွိဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးပါ။ ရႈပ္ေနတာေတြကို ရိုးရွင္းေအာင္ ခ်က္ခ်င္းမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အရင္သိမ္းဆည္းတတ္ေအာင္ သင္ယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br />မူရင္း-- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/renshengzheli/20111114/206932.html<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-6503681248790208646?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-54949602093724914182012-01-03T02:37:00.001Z2012-01-03T02:40:06.308Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္စံုတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေမ့သြားတာမ်ဳိး လူ႔ဘဝတစ္သက္မွာ တစ္ခါေတာ့ရွိသင့္ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပါင္းစပ္ခြင့္ရဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘူး၊ ဘဝကိုအတူေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ မေမွ်ာ္ကိုးဘူး၊ ပိုင္ဆိုင္ရဖို႔ မေတာင္းဆိုဘူး၊ "ကၽြန္မကို ခ်စ္ပါ"လို႔ ပိုလို႔ေတာင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မေတာင္းဆိုပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ အလွပဆံုးေန႔ရက္မွာ ရွင္နဲ႔ေတြ႔ဆံုခြင့္ရဖို႔ကိုပဲ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အတိတ္ကို ျပန္ေအာင္းေမ့မိတဲ့အခါ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လူအ,မေလးတစ္ေယာက္ ရွင္ကိုခ်စ္ခဲ့ဖူးေၾကာင္းကိုေတာ့ မေမ့ပါနဲ႔... </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">********************** ***********************</span><br /></div><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ အသက္(၂၆)ႏွစ္ ....ႏိုင္ငံျခားကုန္သြယ္ေရး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ရာထူးက အေရာင္းျမႇင့္တင္ေရး စီမံညႊန္ၾကားေရးမွဴးျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မဟာ အျပင္ပန္းေဖာ္ေရြသေလာက္ အတြင္းစိတ္ အထီးက်န္တဲ့အျပင္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တတ္သူျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ဝတၳဳဖတ္ရတာကိုႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဝတၳဳေတြထဲကလို ကၽြန္မကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုဖို႔ကို အၿမဲစိတ္ကူးယဥ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလိုအခ်စ္အတြက္ အသက္အရြယ္၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အကြာအေဝးကို ကၽြန္မဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္လႊာ အသက္(၃၅)ႏွစ္.... သူ႔ကိုမသိခင္ သူ႔ေနာက္ေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္မ မသိခဲ့ဘူး။ သူဟာ စာေရးဆရာတစ္ဦးဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္မေခါင္းမာမာနဲ႔ထင္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေရးတဲ့စာေတြက ဆဲြေဆာင္မႈရွိၿပီး ၿမိဳ႕ျပေန ေယာက္်ား၊ မိန္းမတို႔ရဲ႕ အထီးက်န္စိတ္ကို ထင္ဟန္ေစလြန္းပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာအမ်ားက နာက်င္ခံစားမႈေတြအျပင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝမ္းနည္းျခင္းေတြ ပိုမ်ားခဲ့တယ္။ သူ႔စာကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏွစ္သက္ၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္မအပါအဝင္ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မဟာ သူ႔ရဲ႕ပရိသတ္ပါလို႔ ကၽြန္မအၿမဲေျပာေလ့ရွိတယ္။ သူေရးတဲ့ စာတစ္ပုဒ္တိုင္းကို ကၽြန္မအေလးထားဖတ္ေလ့ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရင္ထဲခံစားမိတာကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာ္မန္႔ခ်ေရးခဲ့တတ္တယ္။ သူ႔စာေတြက အႏုစိတ္တယ္၊ ဆဲြေဆာင္မႈျပည့္တယ္၊ လတ္ဆတ္တယ္၊ နာက်င္ေစတယ္၊ ဝမ္းနည္းေစတယ္၊ အကူအညီမဲ့ေစတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မက္စင္ဂ်ာQQမွာ ၃၆ႀကိမ္တိတိသူ႔ကိုaddမွ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို သူလက္ခံခဲ့တယ္။ သူ႔ကို addတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈမွာ "ကၽြန္မရဲ႕ဇာတ္လမ္းကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ရွင္ရဲ႕ေနာက္ဝတၳဳမွာ ကၽြန္မရဲ႕နာမည္ပါေစဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္"လို႔ "ျဖားေယာင္း"ခဲ့မွ သူနဲ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ ကၽြန္မအခြင့္အေရးရခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညသန္းေခါင္ အင္တာနက္သံုးတဲ့မိန္းကေလးက အထီးက်န္တဲ့မိန္းကေလးဆိုရင္ ညသန္းေခါင္ အင္တာနက္သံုးတဲ့ ေယာက္်ားေလးကေရာ ပိုအထီးက်န္ေလမလား!</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္လႊာက အထီးက်န္ျခင္းေတြကို စကားလံုးအျဖစ္နဲ႔ အသက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အထီးက်န္တဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြက ေဆးလိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ အထီးက်န္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာ္ဖီႀကိဳက္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ခ်ဳိေမႊးေမႊး Cappuccinoကို ႏွစ္သက္သူပါ။ ေဖြးေဖြးျဖဴခရင္မ္ျမႇဳပ္ေတြက ေကာ္ဖီေပၚအထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လို႔..</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ သူ႔အေပၚထားတဲ့ မေရမရာ ကၽြန္မရဲ႕ခံစားခ်က္နဲ႔တူတယ္။ ႏွစ္သက္တာလဲျဖစ္ႏိုင္သလို ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္မိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္လႊာနဲ႔ ကၽြန္မမွာ တူညီတဲ့အရာေတြ မ်ားလြန္းတယ္။ ဂီတႏွစ္သက္တာခ်င္းလည္း တူတယ္၊ အစားအစာႏွစ္သက္တာခ်င္းလည္း တူတယ္၊ စာအုပ္ႏွစ္သက္တာခ်င္းလည္း တူတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်က္တင္(chatting)ေျပာတဲ့စကားၾကားမွာေတာင္ "ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ ေနာက္က်ခဲ့တယ္"လို႔ ဆိုေနသေယာင္ရွိခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝကို ေရွာင္လဲႊခ်င္တဲ့လူေတြ အေတာ္မ်ားခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ တိမ္လႊာလည္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ ရည္မြန္လွပတဲ့စကားေတြပဲ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ လက္ေတြ႔ဘဝ၊ လက္ေတြ႔အေျခအေနကို ကၽြန္မတို႔ စကားမဟခဲ့ၾကဘူး။ သူ ရန္ကုန္မွာေနတယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မသိထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဝက္ကမ္(webcam) မျပဘူး။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မိုက္ခရိုဖုန္းနဲ႔ မေျပာဘူး။ စိတ္ စိတ္ခ်င္းနားလည္တဲ့လူလို႔ပဲ ကၽြန္မတို႔ ခံယူထားၾကတယ္။<br /><br />ေျပာသာေျပာရတယ္... တစ္ခါတေလ ကၽြန္မရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္မ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ပံုစံ၊ သူ႔သဏၭာန္ကို မၾကာခဏ ကၽြန္မစိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အျဖဴေရာင္ရွပ္အကၤ်ီကို ဝတ္ထားမယ္၊ ေႏြးေထြးႏူးညံတဲ့ အၾကည့္ရွိမယ္၊ ဂရုစိုက္ညႇာတာၿပီး ေတြးေခၚဆင္ျခင္တတ္မယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မရဲ႕စဲြလမ္းျခင္းက ကၽြန္မကို မၾကာခဏႏွိပ္စက္တယ္... "မျဖစ္ဘူး.. မျဖစ္ဘူး"လို႔ေခါင္းခါၿပီး ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အသိေပးမိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထီးက်န္တဲ့ည... ေကာ္ဖီ... သီခ်င္း... ၿပီးေတာ့ တိမ္လႊာ.. ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ႕အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ အက်င့္ဆိုတဲ့အရာကလည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ေဆးစဲြသလိုပဲ ခုခံရာကေန စိတ္လႈပ္ရွားတယ္၊ အဲဒီေနာက္ ဖယ္ခြာလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ ကၽြန္မရဲ႕ေဆးပါ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မကေရာ သူ႔အတြက္ ေျဖေဆးျဖစ္ႏိုင္မလား? ကၽြန္မကို သူ အေျဖမေပးခဲ့ပါဘူး။ မျပတ္သားတဲ့အခ်စ္က မပ်က္ဆီးတတ္လို႔ ေနမွာေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ အင္တာနက္ေပၚမွာပဲ သံုးႏွစ္သံုးမိုးတိုင္ခဲ့တယ္။ ညအခ်ိန္ေတြ တိုေတာင္းလြန္းတယ္လို႔ ကၽြန္မ တေျဖးေျဖးခံစားလာမိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္လႊာနဲ႔ခ်က္တင္ေျပာတဲ့အခ်ိန္ အိပ္ရမွာကိုေတာင္ ကၽြန္မႏွေျမာခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ေခ်ာ့သိပ္သလို ကၽြန္မကို သူေခ်ာ့တတ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္တဲ့ စကားလံုးမွာ kissဆိုတဲ့ သေကၤတမ်ဳိး သူျပတတ္တယ္။ ဒါဟာ ညအိပ္ရာဝင္အနမ္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ စိတ္ထဲကိုယ္စီ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ခံစားခ်က္က အဲဒီသေကၤတထက္ ပိုသာလြန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ မေရရာလိုက္... မျပတ္သားလိုက္... ဟိုလိုလို ဒီလိုလို</span>.....<br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">************* ********************<br /></div>ဒီေန႔က တျခားေန႔ေတြနဲ႔ မတူဘူး။ တိမ္လႊာက ညအိပ္ရာဝင္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ စာတိုေလးတစ္ေၾကာင္း ပို႔လာျပန္တယ္။<br /><br />"လူအ,မေလး... မိန္းကေလးေတြက ညအိပ္ေရးပ်က္ရင္ ရုပ္က်လြယ္တယ္။ ရုပ္ဆိုးသြားရင္ ယူမယ့္လူမရွိဘဲေနမယ္ေနာ္"<br /><br />"ရွင္ေရာ! ကၽြန္မကို ရွင္ယူႏိုင္မလား?" သူ႔စာတိုရရခ်င္း ကၽြန္မ ခ်က္ခ်င္းစာျပန္လိုက္တယ္။<br /><br />သူ႔ဘက္က ျပန္ပို႔လာမယ့္စာကို ေစာင့္ရတာ ၾကာလြန္းလွတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလြန္းေနတယ္။ သီခ်င္းနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ဝက္ဆိုက္ေတြကို ကၽြန္မပိတ္ခ်လိုက္တယ္။ ကီးဘုတ္ေပၚတင္ထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေနတယ္။ ရာစုတစ္စုေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရၿပီးမွ သူ႔ဆီက ပို႔လာတဲ့စာတိုကို ကၽြန္မရတယ္။<br /><br />"ျဖစ္ႏိုင္ရင္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေစာင့္ေရွာက္တတ္တဲ့ မင္းလိုမိန္းကေလးကို တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝမွာ ငါဂရုစိုက္ျမတ္ႏိုးခ်င္ပါတယ္"<br /><br />အခ်စ္ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာလႊင့္ေနတဲ့ မိန္းကေလးက ပိုရူးသြပ္သတဲ့။ သူ႔ရဲ႕အဲဒီစကားတစ္ခြန္းက ကၽြန္မကို ပုိကေလးဆန္ေစခဲ့တယ္။ သူနဲ႔အျပင္မွာ လူခ်င္းဆံုဖို႔ ကၽြန္မဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဧၿပီလ... ရန္ကုန္ကို ကၽြန္မအေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အနက္ေရာင္ဝတ္စံုက ကၽြန္မရဲ႕နဂိုကိုယ္လံုးကို ပိုသြယ္လ်ေစခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မ ခပ္ဆိုးဆိုးေလး ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။ တိမ္လႊာေရ... ရွင္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အံ့ၾသဝမ္းသာျခင္းေတြ ရွင့္ဆီ လာေနပါၿပီ....<br /><br />တကၠစီဆရာေရ... ကၽြန္မကို ေဆးရံုအျမန္ပို႔ၿပီး ကယ္တင္ပါ... ကၽြန္မကို အခ်စ္ျမားစူးသြားလို႔ပါ..<br /><br />ရံုးပိတ္ရက္တိုင္း တိမ္လႊာ ဘိုးလင္းသြားကစားတတ္တာကို ကၽြန္မသိထားတယ္။ ဒါကို သူတစ္ခါပဲ ေျပာဖူးေပမယ့္ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားပါတယ္။ ဘိုးလင္းရံုထဲ ကၽြန္မဝင္လိုက္တယ္။ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသားက ေရွ႕ကိုေျခလွမ္းအသာေရြ႔ၿပီး ညာေျခေထာက္ကို ေနာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ညာလက္ကိုေနာက္လဲႊၿပီး ခါးကိုေကြးညႊတ္လိုက္တယ္။ ညင္သာလွပတဲ့ပံုစံနဲ႔ ေဘာလံုးကို ေရွ႕ပစ္ထုတ္လိုက္တယ္။<br /><br />"ဘုန္း"ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ေထာင္ထားတဲ့ဘိုးလင္းေတြ အကုန္လဲက်ကုန္တယ္။ သူဟာ ကၽြန္မရွာေနတဲ့လူဆိုတာကို ကၽြန္မရဲ႕သိစိတ္ကေန သိလိုက္တယ္။ သူ ကိုယ္ကိုလွည့္လိုက္တဲ့ တခဏမွာ ကၽြန္မရဲ႕အၿပံဳးမ်က္လံုးက သူ႔အၾကည့္နဲ႔ မေတာ္တဆသြားဆံုတယ္။ သူ႔ဆီကို ကၽြန္မ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲေလွ်ာက္သြားၿပီး ခပ္စြာစြာေလး ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />"ကၽြန္မ ဘယ္သူလဲ သိလား?"<br /><br />"ျမတ္ႏိုးငယ္.... "<br /><br />ေတြေဝျခင္းမရွိ သူခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖတယ္။ ပထမအၾကည့္နဲ႔တင္ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မွတ္မိၾကလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္မထားခဲ့မိပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္မလည္း ဘိုးလင္းနည္းနည္းပါးပါး ကစားတတ္တာကို တိမ္လႊာသိတယ္။ ဘိုးလင္းကို သူႏွစ္သက္လို႔ ကၽြန္မတမင္သင္ထားေၾကာင္းလဲ သူသိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ခဏေလာက္ ဘိုးလင္းကစားလိုက္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္မပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး နားလိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကို သူ႔အိမ္ေခၚမသြားဘဲ တည္းခုိခန္းတစ္ခုမွာတည္းဖို႔ သူစီစဥ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မ ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားမေနဘဲ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ကို အိမ္ေခၚလည္တဲ့အက်င့္ သူ႔မွာမရွိလို႔ပဲလို႔ ထင္လိုက္တယ္။<br /><br />တည္းခိုခန္းမွာ ပစၥည္းေတြခ်၊ ၿဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ၿပီး တိမ္လႊာက ကၽြန္မကို စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေခၚသြားတယ္။ စားစရာ၊ ေသာက္စရာ၊ အခ်ဳိပဲြေတြ၊ ကၽြန္မႀကိဳက္တတ္တဲ့အရာေတြကို သူဂရုတစိုက္မွာေပးတယ္။ ရိုမန္တစ္ဆန္ၿပီး ေႏြးေထြးလွပတဲ့ အခင္းအက်င္းေတြၾကားမွာ ကၽြန္မတို႔ဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ႔ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မတူၾကဘဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ တူေနခဲ့တယ္။ (ေျပာရရင္ သူေကၽြးေမြးခဲ့တဲ့ညေနစာက ကၽြန္မရဲ႕လခ ႏွစ္လစာေလာက္ရွိတယ္)<br /><br />ကမ္းစပ္နားက ညရူခင္းကလည္း စဲြမက္ဖြယ္ရာအတိ၊ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းပုဒ္ေတြေတာင္ ဆန္းသစ္မႈအျပည့္နဲ႔ လွပေနသလိုပါပဲ။ ညေလညင္းက ကၽြန္မရဲ႕ဆံႏြယ္ေတြကို ေဆာ့ကစားေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ႏွာကို ကလူက်ီစယ္ေနတယ္။ မီးေရာင္နဲ႔ တိမ္လႊာရဲ႕အျပဳအမူကို ကၽြန္မအမိအရ ဖမ္းယူေနမိတယ္။ တိမ္လႊာက ကၽြန္မေနာက္ေက်ာဖက္ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ရပ္ေနတယ္။ သူ႔လက္အစုံကိုဆဲြၿပီး ကၽြန္မခါးေပၚတင္လိုက္တယ္။ မ်က္လံုးအစံုကိုမွိတ္ ပုခံုးကို ကၽြန္မစြင့္ကားလိုက္တယ္။ အျဖဴေရာင္စကပ္ရဲ႕ အနားသတ္ေတြက ေလညင္းေတြၾကားမွာ ကခုန္ေနတယ္။<br /><br />"တိမ္လႊာ... တိုင္တန္းနစ္ဇာတ္ကားထဲက ရိုစ့္နဲ႔ဂ်က္တို႔ သေဘာၤဦးမွာရပ္ေနတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိး ရွင္ခံစားသလား?" လို႔ စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ တိမ္လႊာကို ကၽြန္မေမးမိတယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ခံစားမႈထဲနစ္ဝင္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာ့ပံုစံက တိမ္လႊာကိုလည္း စိတ္လႈပ္ရွားသြားေစမယ္ ထင္ပါရဲ႕.. သူ ဘာမွျပန္မေျဖခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မေနာက္ေက်ာဖက္ကေန သူေခါင္းညိတ္ေနမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မခံစားမိပါတယ္။ အဲဒီလိုေပြ႔ဖက္ၿပီး လွပတဲ့ညေနဆည္းဆာနဲ႔ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ လင္းလက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ပြင့္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ေငးေမာခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ တိမ္လႊာက ကၽြန္မအတြက္ တကယ့္အိပ္ရာဝင္အနမ္းတစ္ခုကို ေပးပါတယ္။ အဲဒီအနမ္းက ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာေပၚက်ခဲ့မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မႏွဖူးေပၚမွာပဲ က်ခဲ့တာပါ။<br /><br />"ဂြတ္ႏႈိက္... ျမတ္ႏိုးငယ္... မနက္ျဖန္က်ရင္ ကိုယ္လာေခၚမယ္။ ျမတ္ႏိုးငယ္ သြားလည္ခ်င္တဲ့ေနရာေတြကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္"<br /><br />သုန္မႈန္တဲ့အရိပ္တခ်ဳိ႕က ကၽြန္မမ်က္ႏွာေပၚ ခပ္ပါးပါးေလး လာထင္ဟပ္တယ္။ ဆံုးရႈံးျခင္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ သူ႔ကို လက္ေဝွ႕ယမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ တကယ္တမ္းဆိုရရင္ ကၽြန္မကိုအေဖာ္ျပဳဖို႔ ဘာေၾကာင့္မေနခဲ့သလဲလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ႕သိကၡာေၾကာင့္ အဲဒီလိုေမးခြန္းကို ကၽြန္မအလြယ္တကူ မေမးခဲ့ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔မွာ မနက္အေစာႀကီး ကၽြန္မကို တိမ္လႊာလာႀကိဳခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ျမင္းစီးသင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာထားဖူးေတာ့ ကၽြန္မကို ျမင္းစီးကြင္းထဲ သူေခၚသြားတယ္။ ကၽြန္မေျပာခဲ့ဖူးသမွ်ကို သူအေသးစိတ္မွတ္မိေနတာမို႔ ကၽြန္မၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ ျမင္းေပၚက တိမ္လႊာက ရာဇဝင္ပံုျပင္ထဲက မင္းသားတစ္ပါးလိုပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕အားေပးမႈေအာက္မွာ ျမင္းေပၚအရဲစြန္႔ၿပီး ကၽြန္မတက္လိုက္တယ္။ ျမင္းေပၚထိုင္ရတာ အရမ္းျမင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မခံစားမိလို႔ ခုန္ခ်ဖို႔ႀကိဳးစားေသးတယ္။<br /><br />"မေၾကာက္ပါနဲ႔.. ဒီျမင္းက ဒီကြင္းမွာ အလိမၼာဆံုးျမင္းပါ။ စိတ္ခ်လက္ခ် စီးႏိုင္ပါတယ္။ ျမင္းကို ကိုယ္ထိန္းထားပါတယ္"လို႔ သူ ၾကင္ၾကင္နာနာေျပာမွ ကၽြန္မျမင္းစီးရဲသြားေတာ့တယ္။<br /><br />တတိယရက္မွာ ကၽြန္မကို ေဂါ့ဖ္ကြင္းထဲ သူေခၚသြားတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ ဂရုတစိုက္ သင္ျပင္ဆင္ေပးထားတဲ့ ဝတ္စံုေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မပိုေပါ့ပါး၊ ၾကည္ႏူးမိခဲ့တယ္။ အားကစားဝတ္စံုနဲ႔ တိမ္လႊာရဲ႕ပံုစံက ပိုခန္႔ပိုေခ်ာလို႔ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မအရမ္း ေမးခ်င္ေနခဲ့တယ္။ သူႏွစ္သက္တဲ့အားကစားေတြက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူေတြရဲ႕ အားကစားပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီလိုသင့္ျမတ္ေနတဲ့ အေျခအေနကို မဖ်က္စီးခ်င္ခဲ့လို႔ ေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကၽြန္မျပန္ၿမိဳခ်ပစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ေနာက္ေက်ာမွာ တိမ္လႊာရပ္ေနတယ္။ ပုခံုးကိုစြင့္ကားၿပီး ကၽြန္မကိုသာသာေလး ေပြ႔ထားတယ္။ သူ႔လက္ဖဝါးႀကီးနဲ႔ ေဂါ့ဖ္တန္ေပၚက ကၽြန္မလက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္မ်ဳိးစံု ေရာယွက္ေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕လက္ဖဝါးေတြ ေခၽြးေစးျပန္ေနတာကို ခံစားမိတယ္။ တိမ္လႊာရဲ႕အမူအရာအတိုင္း ေဂါ့ဖ္တန္ကို ကၽြန္မလဲႊရိုက္လိုက္တယ္။ ေဘာလံုးျဖဴေလးက ေလထဲမွာ ေလးကိုင္းသဏၭာန္ေကြးညႊတ္ၿပီး အေဝးမွာ သြားက်တယ္။<br /><br />ေဂါ့ဖ္ရိုက္ရတာ ထင္တာထက္ေတာင္ လြယ္ေနပါလားလို႔ ကၽြန္မထင္ေနဆဲမွာ ခ်က္ခ်င္း ေနာင္တရလိုက္မိျပန္တယ္။ ေဂါ့ဖ္တန္ကို Nႀကိမ္လဲႊရိုက္ခဲ့လည္း ေဘာလံုးျဖဴေလးကို ထိေတာင္မထိခဲ့ပါဘူး။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းရင္ ေဂါ့ဖ္တန္ကိုပါ လဲႊထုတ္ပစ္လိုက္တတ္ေသးတယ္။ တိမ္လႊာကေတာ့ မပ်င္းမရိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ကၽြန္မကို ခႏၶာကိုယ္အေနအထား၊ လက္အေနအထား၊ ေျခေထာက္အေနအထားေတြ သင္ေပးေနပါတယ္။ ေဂါ့ဖ္ရိုက္တာဟာ လက္ခ်ည္းလႊဲေနတာမဟုတ္ဘဲ ခႏၶာကိုယ္ပါလႈပ္ရွားေနေၾကာင္း သူက ေျပာပါတယ္။<br /><br />ရိုက္ခ်က္ေတြလဲြရင္း ရိုက္ရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ ေဘာလံုးကိုရိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မဝမ္းသာအားရ ထခုန္ၿပီး ကိုယ္ကိုေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ တိမ္လႊာက မခို႔တရုိနဲ႔ ကၽြန္မကို ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။<br /><br />"ရွင္ ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္မကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ!" လို႔ဆိုေတာ့ သူ အသံထြက္ေအာင္ရယ္ၿပီး "ျမတ္ႏိုးက ကိုယ့္ကိုမၾကည့္ဘဲ ကိုယ္ၾကည့္ေနမွန္း ဘယ္လိုသိတာလဲ?" တဲ့။ ကၽြန္မ ေနမသာထိုင္မသာျဖစ္သြားမိတယ္.... တံုးတံုးအအ ေမးခြန္းကို ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ ေမးမိပါလိမ့္!<br /><br />တိမ္လႊာရယ္ရင္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က အေပၚကိုေကြးတက္သြားၿပီး တျခားလူနဲ႔မတူတဲ့ မ်က္ခံုးႏွစ္ခုရဲ႕ အျပဳအမူက ကၽြန္မကိုစဲြမက္ေစပါတယ္။ ကၽြန္မကို ၃ရက္တိတိ တိမ္လႊာအေဖာ္ျပဳခဲ့တယ္။ ဒီ၃ရက္အတြင္းမွာ အခ်စ္ဧရိယာေလးထဲ ကၽြန္မတို႔ေျခကၽြံၿပီးေတာင္ မဝင္ခဲ့ပါဘူး။ ၄ရက္ေန႔မွာေတာ့ တိမ္လႊာဟာ ေလတိုက္တာနဲ႔ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚကတိမ္ေတြလို အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မဆီ သူမလာခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ အင္းေလ... ေယာက္်ားေလးပဲေလ... သူ မျငင္းဆန္တိုင္း သူလက္ခံၿပီလို႔ မေျပာႏိုင္ပါဘူး!<br /><br />သူနဲ႔အတူရွိခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေလးေတြက ကၽြန္မအေတြးထဲ တဝဲဝဲလည္ေနခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္မွာ အႏၱရာယ္အရွိဆံုးက အခ်စ္ေတြအမ်ားႀကီးေပးလိုက္ရလို႔ မဟုတ္ဘူး၊ အခ်စ္ေျပာင္းသြားလို႔လဲ မဟုတ္ဘူး၊ သတင္းမၾကား ဘာမၾကား တိတ္တိတ္ေလး ေပ်ာက္သြားတာပဲျဖစ္တယ္။ စိတ္သက္သက္သာသာေနဖို႔ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အသိေပးမိတယ္။<br /><br />တည္းခိုခန္းေကာင္တာက စာရင္းေပးတဲ့ေနရာမွာ သူ႔လိပ္စာကို ကၽြန္မရလိုက္တယ္။ လိပ္စာရရင္ခ်င္း တည္းခိုခန္းအျပင္ဖက္ ကၽြန္မေျပးထြက္ၿပီး တကၠစီတစ္စီးေပၚ ခုန္တက္လိုက္တယ္။ တကၠစီသမားကို လိပ္စာအတိုင္း ေမာင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ ကားထဲကလႊင့္လာတဲ့ သီခ်င္းသံက ကၽြန္မမ်က္လံုးအိမ္ကို စြတ္စိုေစခဲ့တယ္။ ကားျပတင္းေပါက္အျပင္ဖက္က ေကာင္းကင္ျပာဆီ ၉ဝဒီဂရီေခါင္းေမာ့ၿပီး ကၽြန္မၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒါမွ မ်က္ရည္ေတြက မ်က္လံုးအိမ္ထဲကေန ထြက္မက်မွာေလ.....<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">~~~~ ေတြ႔ဆံုျခင္းက က်ိန္စာတစ္ခုလိုပါပဲ ~~~ နင့္ရဲ႕ ကိုယ္ရံေတာ္အျဖစ္ ငါလိုလိုလားလားရွိေနခဲ့တယ္ ~~~ ေဝဒနာေတြ၊ ေပးဆပ္ျခင္းေတြ မင္းအတြက္ပါပဲ ~~~ မင္းနဲ႔ေတြ႔မွာ ဂုဏ္သိကၡာေတြလဲ မဲ့ခဲ့ရတယ္ ~~~ နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕သခင္၊ ငါ့ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းပါ~~~ ငါ့ႏွလံုးသားက ဒဏ္ရာေတြကို နင္ကုစားေပးပါ ~~~ နင့္အတြက္ဆို ဂ်ဳိကာေလးတစ္ေယာက္လို ရယ္စရာေတြနဲ႔ နင့္အပါးမွာ ငါအၿမဲရွိမွာ~~~~ ငါ မ်က္ရည္က်တိုင္း ငါဝမ္းနည္းနာက်င္တိုင္း ~~~~ခံစားခ်က္ေတြကို ငါ ထုတ္မေျပာရဲပါ~~~ မင္း အေဝးကို ထြက္သြားမွာ ငါစိုးထိတ္လို႔ပါ~~~</span></span><br /><br />ကားရပ္ၿပီး သီခ်င္းသံတိတ္သြားတယ္။ တိမ္လႊာေနတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ၿပီတဲ့။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ပတ္ဝန္းက်င္က တိုက္တာေတြက ကၽြန္မကို မင္သက္သြားေစခဲ့တယ္။ တိုက္ႀကီးေတြ၊ ၿခံဝင္းက်ယ္ႀကီးေတြက ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕မွာ ခန္႔ညားလို႔ေနတယ္။ လိပ္စာမ်ားမွားေနလားလို႔ ကၽြန္မေတြေဝေနခ်ိန္မွာ တိမ္လႊာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္မိတယ္။<br /><br />ဘီးတပ္ကုလားထိုင္တစ္ခုကို ေျဖးေျဖးခ်င္းတြန္းရင္း ကၽြန္မဖက္ကို သူဦးတည္လာေနတယ္။ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ လွပေခ်ာေမာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးထိုင္ေနတယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕မ်က္ႏွာက ေဖ်ာ့ေတာ့ေနေပမယ့္ ႏြမ္းလ်မေနဘူး။ မ်က္ႏွာေပၚက ခပ္ပြင့္ပြင့္အၿပံဳးေလးက ကၽြန္မကို ကရုဏာသက္ေစပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မကိုေတြ႔ေတာ့ တိမ္လႊာရဲ႕အျပဳအမူက ရႈပ္ေထြးသြားပံုရတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕ကို ေျခလွမ္းဆက္လွမ္းခ်ိန္ လက္ေျမာက္ၿပီး ရပ္တန္႔တဲ့လက္ဟန္တစ္ခုကို သူလုပ္လိုက္တယ္။ ေနရာမွာတင္ ကၽြန္မရပ္ေနလိုက္တယ္။ တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕လက္ဖဝါးႏွစ္ခုမွာ လက္သည္းေတြ ထိုးသြင္းဝင္ေနပါတယ္။<br /><br />ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကိုတြန္းၿပီး ကၽြန္မအနားနား သူျဖတ္ေက်ာ္သြားခ်ိန္ ကၽြန္မကို သူလံုးဝ မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕အၾကည့္က ေအးစက္စက္ျမားတစ္စင္းလို သူ႔ေနာက္ေက်ာဆီကို ဦးတည္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔က အရင္းႏွီးဆံုး သူစိမ္းေတြျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီလား! အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ႏူးညံခ်ဳိသာတဲ့အသံကို ကၽြန္မၾကားလိုက္မိတယ္။<br /><br />"မိုးယံ ... အဲဒီေကာင္မေလးကုိ မိုးယံသိသလား? သူဘာျဖစ္လို႔ စႏၵီတို႔ကို လိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ?"<br /><br />အသံကေတာင္ ဒီေလာက္ခ်ဳိသာေနတာ သူသာ တစ္ခုခုမခၽြတ္ယြင္းရင္ အရမ္းလွပျပည့္စံုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္မိတယ္။<br /><br />"မသိဘူး .. စႏၵီ.. စႏၵီက အရမ္းလွေနေတာ့ လူေတြလိုက္ၾကည့္တာေနမွာေပါ့။ ေတာင္ေတာင္ေျမာက္ေျမာက္ မေတြးပါနဲ႔ စႏၵီ။ စႏီၵသိပ္က်န္းမာေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ မိုးယံတို႔ ေဆးရံုကို အျမန္သြားၾကရေအာင္"<br /><br />အမ်ဳိးသမီးကို ေမာ္ဒန္သစ္ကားတစ္စီးေပၚ သူေပြ႔ခ်ီတင္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္မရဲ႕ျမင္ကြင္းေရွ႕ကေန သူတို႔တေျဖးေျဖး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္သက္မွာခ်စ္ရဆံုးသူက တျခားသူ ရင္ခြင္ထဲကလူျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးအိမ္ထဲက မ်က္ရည္ေတြက တာေပါက္သလို ကၽြန္မပါးျပင္ေပၚ တရေဟာ စီးက်လာခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />သူ႔ဘဝထဲမွာ ကၽြန္မထက္အေရးပါတဲ့အရာေတြက ကၽြန္မအတြက္နဲ႔ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္တန္႔ေစခဲ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ကို ကၽြန္မဘယ္လိုျပန္ခဲ့မွန္း ကၽြန္မ မသိေတာ့ဘူး။ ဘဝက ခါတိုင္းလိုပဲ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕နာက်င္ေၾကကဲြျခင္းေတြေၾကာင့္ လည္ပတ္မႈေတြ ရပ္တန္႔သြားမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔... ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ခံစားခ်က္အတိုင္း မိုးေတြအံုမည္းေနတယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲ ဘတ္စ္ကားကိုတိုးေဝွ႔စီးၿပီး ကၽြန္မရံုးတက္ခဲ့တယ္။ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ "အခ်စ္ရဲ႕ သြား"ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ကၽြန္မ သတိရလိုက္မိတယ္။ ေလာကမွာ ကိုယ္တိုင္ႏုတ္ယူလို႔ မရတဲ့အရာမွာ "သြား"အျပင္ အခ်စ္လည္းပါေသးတယ္တဲ့။<br /><br />ရံုးဆင္းအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ၿပီး လိုင္းေပၚ ကၽြန္မတက္လိုက္တယ္။ offline စာတိုေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္.... "ကိုယ္ အပ္ဒိတ္လုပ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး... ေဆာရီးပါ.. စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ေကာင္မေလးရယ္!"<br /><br />စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့ ေကာင္မေလးဆိုတာ ကၽြန္မကို ေျပာတာလား? သူ ဒီေလာက္သံေယာဇဥ္ျပတ္လိုက္မယ္လို႔ ကၽြန္မထင္မထားခဲ့မိဘူး။ သူ႔နာမည္ရင္းနဲ႔လိပ္စာကို အင္တာနက္ေပၚရိုက္ထည့္ၿပီး ကၽြန္မရွာၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ေတြ႔ပါၿပီ.... သူ႔ကုမၸဏီဝက္ဆိုက္မွာ သူ႔ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ သတင္းဝက္ဆိုက္မွာ သူ႔အေၾကာင္းတခ်ဳိ႕...<br /><br />ဦးတိမ္မိုးယံ အသက္(၃၅)ႏွစ္ .. မ်ဳိးအိမ္ၿခံေျမေရာင္းဝယ္ေရးကုမၸဏီမွာ အသက္အငယ္ဆံုး CEO၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ဝႏွစ္တုန္းက ေယာကၡမရဲ႕ ကုမၸဏီေသးေလးတစ္ခုမွာ သူအလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကမွ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုအထိ လုပ္ငန္းျဖန္႔ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ႔အမ်ဳိးသမီးက ႏိုင္ငံျခားမွာပညာသင္ယူတုန္း ေတြ႔ဆံုခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ျပည္ေတာ္ျပန္လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး ဒိုးတူေပါင္ဖက္ အတူႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္မွာ သူ႔အမ်ဳိးသမီး မေတာ္တဆကားတိုက္မႈနဲ႔ ေျခတစ္ဖက္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့တဲ့အျပင္ ႏွလံုးေရာဂါအခံကလည္းရွိေတာ့ ႏွလံုးေရာဂါထျပန္တယ္။ ဦးတိမ္မိုးယံက သူ႔အမ်ဳိးသမီးကို မညည္းမညဴ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တယ္။ အရြယ္ေကာင္းသူမို႔ ကြာရွင္းဖို႔ မသန္စြမ္းတဲ့ဇနီးက ခြင့္ေပးခဲ့လည္း သူျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ သူ႔ေဘးမွာ ငယ္ရြယ္တဲ့မိန္းမပ်ဳိေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုလိုက္ေလ်ာမႈကို သူလ်စ္လ်ဴရႈခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးအပါးမွာပဲ မခဲြမခြာ သူေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္၊ အေဖာ္ျပဳခဲ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">**************************** ***************************</span><br /></div><br />လြန္ခဲ့တဲ့၃ႏွစ္မွာ သူနဲ႔ကၽြန္မ ရင္းႏွီးခဲ့ရင္၊ သူ႔ဇနီး မေတာ္တဆမႈမျဖစ္ခဲ့ရင္ သူနဲ႔ကၽြန္မအတူေနဖို႔ အခြင့္အေရးရွိႏိုင္မလား?<br /><br />သူနဲ႔ရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးတဲ့ ၃ႏွစ္မွာ တကယ္လို႔ သူ႔ဇနီး ႏွလံုးေရာဂါမေဖာက္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မကို ထားခဲ့ၿပီး သူေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္မလား?<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္မွာ အဆံုးသတ္မရွိခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ မမုန္းခဲ့မိပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့စိတ္ကို ကၽြန္မပိုလို႔ ေလးစားမိပါတယ္။<br /><br />အခ်စ္ေၾကာင့္ အခ်စ္ကိုခ်စ္တာက နတ္ဘုရားတဲ့။ အခ်စ္ခံရလို႔ အခ်စ္ကိုခ်စ္တာက လူတဲ့။<br />သူသာ နတ္ဘုရားလုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မလည္းအနည္းဆံုးေတာ့ လူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရလိမ့္မယ္။<br />သူဟာ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခဲ့ေကာင္းခ်စ္ခဲ့မယ္။ တျခားခ်စ္နည္းနဲ႔ သူခ်စ္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။<br />သူဟာ ကၽြန္မရဲ႕ေလလႊင့္တဲ့ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲအျဖစ္ နိမိတ္ခ်ခဲ့ပံုရတယ္။ စာေတြကို သူဆက္မေရးခဲ့ေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္မက ကၽြန္မခံစားခ်က္ကို စၿပီး မျပတ္ေရးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />လူ႔ဘဝထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း အခ်စ္ေၾကာင္း မျပတ္ေျပာင္းလဲၾကတယ္။ ေနရာေတြ မျပတ္ေျပာင္းေရြ႔ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က အတူေနၾကရၿပီး တခ်ဳိ႕က လွည့္ထြက္လိုက္တာနဲ႔ တစ္သက္လံုး ျပန္မဆံုႏိုင္ေအာင္ ေဝးခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />အခ်စ္ထဲေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြက တံုးအတတ္တယ္လို႔ လူေတြကဆိုၾကတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ အခ်စ္ထဲေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြကေရာ?<br /><br />ကၽြန္မအထင္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြက တံုးအတဲ့မိန္းကေလးေဘးမွာ အေဖာ္ျပဳသူေပါ့။ တခ်ဳိ႕အရာေတြက ေရွ႕ဆက္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ အမွတ္တရအျဖစ္နဲ႔ ဘဝမွာ တစ္သက္လံုးထင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မဘဝထဲမွာ၊ သူ႔ဘဝထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ ထပ္မဆံုခဲ့ၾကေတာ့ပါဘူး... အင္တာနက္ေပၚမွာျဖစ္ျဖစ္၊ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝမွာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ လံုးဝ ထပ္မဆံုခဲ့ၾကေတာ့ပါဘူး...<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">*** </span>လူနာမည္၊ ေနရပ္ကို ဖတ္ရလြယ္ေအာင္ ျမန္မာမူျပဳပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလွ်င္ ခြင့္လႊတ္ပါရန္...<br /><br />မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/aiqingwenzhang/20110726/194171.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-5494960209372491418?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-23160182094356678522012-01-01T05:33:00.004Z2012-01-01T05:47:16.812Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆည္းဆာေနက လွပေပမယ့္ တိုေတာင္းလြန္းတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္၊ အပ်က္၊ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ပူေဆြးျခင္း၊ ေဒါသေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့လည္း အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၁ခုႏွစ္ဟာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သန္းေခါင္ယံမွာပဲ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္အျဖစ္ ကူးေျပာင္းေတာ့မယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၂ခုႏွစ္ဟာ သန္းေခါင္ယံမွာပဲ အသစ္အျဖစ္နဲ႔ စတင္ေတာ့မယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို ကူးေျပာင္းကာလမွာ ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔၊ ေနာင္တ မရပါနဲ႔....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿပံဳးနဲ႔ ဘဝကို လက္ေတြ႔က်က် ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဟန္႔အတား၊ အေႏွာက္အယွက္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရခ်ိန္ ငိုဖူးခဲ့၊ ေဒါသထြက္ဖူးခဲ့လည္း သတၱိရွိရွိ ျပန္ထရပ္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူက တစ္သက္လံုး သင့္ကို လမ္းညႊန္ဆံုးမႏိုင္မွာလဲ?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမွားနဲ႔ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ခ်ိန္ ေရွာင္မေျပးပါနဲ႔၊ မလဲႊခ်ပါနဲ႔ သတိၱရွိရွိ လက္ခံလိုက္ပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေၾကာင္းက သင့္ကိုယ္သင္ သင္တာဝန္ယူရမွာမို႔ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေမာပန္းေနပါေစ၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ေဘးမွာ အေဖာ္ျပဳေနသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထိုးသူေတြ၊ မဟုတ္မမွန္ သတင္းလႊင့္သူေတြ သူတို႔လမ္း သူတို႔သြားပါေစ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရးမပါတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ အာရံုစားခံၿပီး နားလည္ဖို႔မႀကိဳးစားပါနဲ႔၊ မေျဖရွင္းပါနဲ႔.. ကိုယ့္အတြက္ အက်ဳိးမရွိလို႔ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထက္ျမက္သူေတြက ကိုယ့္အတြက္ အက်ဳိးရွိတဲ့အရာေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္အတြက္ အက်ဳိးမရွိတဲ့အရာေတြ စိတ္ထဲေတာင္ အဝင္မခံဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၿပီး နားေထာင္သင့္တာကို နားေထာင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ကစ အားလံုးထက္ျမက္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ကစ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ တိမ္ညိဳတိမ္မည္းေတြဖယ္ရွားၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကည္လင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေကာင္းကင္ကို လူတိုင္းဖန္ဆင္းႏိုင္ပါေစ....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာလာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ ကိုယ္က်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ...<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-2316018209435667852?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-41946260494816374732011-12-31T15:42:00.003Z2011-12-31T16:16:43.354Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၂ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ အမွတ္(၁)စာအုပ္အျဖစ္ ျမန္မာျပည္မွာထုတ္ေဝလိုက္တဲ့ <span style="font-weight: bold;">Food Magazine</span> လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအစားအစာမဂၢဇင္းထဲမွာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စားဖိုးမွဴးေတြရဲ႕ အခ်က္အျပဳတ္၊ အႏုပညာရွင္တို႔ရဲ႕ အခ်က္အျပဳတ္နဲ႔ သာမန္အိမ္ရွင္မတို႔ရဲ႕ အခ်က္အျပဳတ္ေတြအျပင္၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ဆိုင္နဲ႔ အစားအေသာက္၊ အခ်က္အျပဳတ္၊ မုန္႔လုပ္နည္းေတြ ပါပါတယ္။ </span>အဲဒီအျပင္ နာမည္ႀကီးစားဖိုမွဴးအေၾကာင္းေတြလည္း ပါပါတယ္။ အခ်က္အျပဳတ္စိတ္ဝင္စားသူေတြအတြက္ <span style="font-family:Zawgyi-One;">Food Magazine</span>ရဲ႕ ကာလာဓာတ္ပံုအျပင္အဆင္ေတြနဲ႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းေတြကို ျမည္းစမ္းၾကည့္ဖို႔ ပံုတခ်ဳိ႕မွ်ေဝရင္း <span style="font-family:Zawgyi-One;">Food Magazineနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-et4k58kxltM/Tv8g2FYqWYI/AAAAAAAAIu8/sCg85Wflb9g/s1600/viewer.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 534px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-et4k58kxltM/Tv8g2FYqWYI/AAAAAAAAIu8/sCg85Wflb9g/viewer.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692304567550237058" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-UfhUb2QyyJ0/Tv8g1atvG8I/AAAAAAAAIuw/u_FWr-HLi-I/s1600/viewer1.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 534px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-UfhUb2QyyJ0/Tv8g1atvG8I/AAAAAAAAIuw/u_FWr-HLi-I/viewer1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692304556095904706" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-R7FTBmFEiWo/Tv8g01WWNAI/AAAAAAAAIuk/aqKZocermjQ/s1600/viewer2.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 535px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-R7FTBmFEiWo/Tv8g01WWNAI/AAAAAAAAIuk/aqKZocermjQ/viewer2.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692304546065691650" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9WxL3VjRnFg/Tv8g0KFd2yI/AAAAAAAAIuc/xSl-qTdcQug/s1600/viewer4.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 538px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9WxL3VjRnFg/Tv8g0KFd2yI/AAAAAAAAIuc/xSl-qTdcQug/viewer4.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692304534452165410" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-EZy73a8CGP4/Tv8gzue5URI/AAAAAAAAIuM/Af2NLjl70fc/s1600/viewer5.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 536px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-EZy73a8CGP4/Tv8gzue5URI/AAAAAAAAIuM/Af2NLjl70fc/viewer5.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692304527042629906" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-GlMHN0GkPo4/Tv8j1gSrtaI/AAAAAAAAIvM/yqexH7aWJwk/s1600/viewer6.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 533px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GlMHN0GkPo4/Tv8j1gSrtaI/AAAAAAAAIvM/yqexH7aWJwk/viewer6.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692307856127931810" border="0" /></a>ကၽြန္မက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ခ်က္ျပဳတ္တတ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္အိမ္ရွင္မက႑မွာ ေန႔စဥ္စားေသာက္</span>ျဖစ္တဲ့ဟင္းေတြကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ ဟင္းေတြရဲ႕ေအာက္မွာ ေကာ္မန္႔ေပးထားသူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေကာ္မန္႔ကို အယ္ဒီတာက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လို႔ ယူသံုးထားပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕"စားမယ္ဝါးမယ္" ဟင္းခ်က္နည္းေအာက္က ေကာ္မန္႔ေရးသူေတြကို တလက္စတည္း ဒီမွာပဲ ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဟင္းခ်က္နည္းေတြမွာလည္း အသံုးတည့္မယ့္ ေကာ္မန္႔ေတြ ပါလာႏိုင္မွာမို႔လို႔ပါ... အားလံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-E6QEmHWeNKY/Tv8smZhfVII/AAAAAAAAIvY/6e7Us3Iogxc/s1600/Food%2BMagazine%2BCover%2B%2B%2528February%2B-2012%2529.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 534px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-E6QEmHWeNKY/Tv8smZhfVII/AAAAAAAAIvY/6e7Us3Iogxc/Food%2BMagazine%2BCover%2B%2B%2528February%2B-2012%2529.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692317492217599106" border="0" /></a>အမွတ္(၂)၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂ဝ၁၂<br /></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-4194626049481637473?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-21825777239598470092011-12-30T21:28:00.004Z2012-01-01T04:49:11.846Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ရတဲ့ _____ ေရ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီကေန႔ကစ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္အတြက္ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ရွင္သန္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္ပါ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူကမွ သင့္ကို သူကိုယ္တိုင္ေလာက္ခ်စ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတခ်ဳိ႕ကို အရမ္းဂရုမစိုက္ပါနဲ႔၊ အရာတခ်ဳိ႕ကို အရမ္းအေလးမထားပါနဲ႔။ ကံတရားကို အေကာင္းဆံုးစိတ္ထားနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားပါ။ ေလာကႀကီးဟာ အၿမဲ မမွ်တႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုအေလးထားတဲ့ လူ၊ အရာဝတၳဳေရွ႕မွာ ကိုယ္ဟာအၿမဲတန္ဖိုးက်ရလို႔ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏိွပ္စက္ပါနဲ႔။ ဥပမာ- ထမင္းမစားတာ၊ ငိုတာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိတ္ေလွာင္တာ၊ စိတ္အားငယ္ စိတ္ဓာတ္က်တာ....</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေတြဟာ လူႏုံ၊ လူအေတြမွ လုပ္တဲ့အရာေတြပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို နည္းနည္းထက္ျမက္ပါေစ။<br />ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြကို တံုးအတဲ့ေမးခြန္းေတြ ထပ္တလဲလဲ သြားမေမးပါနဲ႔။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔ မေပ်ာ္ဘူး၊ ဝမ္းနည္းရင္ ေထာင့္တစ္ေနရာရာမွာ ဒါမွမဟုတ္ ေစာင္ထဲဝင္ၿပီး ငိုလိုက္ပါ။<br />တျခားလူ ကိုယ္ခ်င္းစာ သနားဖို႔မလိုပါဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ငိုၿပီးတဲ့ေနာက္ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ေန႔ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါ။ ဘယ္သူကမွ သင့္အေပၚ အေၾကြးမတင္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ တျခားလူအေပၚ သင္ေဒါသထြက္ခ်င္တိုင္း မထြက္ပါနဲ႔၊ စိတ္တိုခ်င္တိုင္း မတိုပါနဲ႔။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ရတဲ့ ______ ေ</span>ရ<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္လို႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ မမဲ့ပါေစနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">tomorrow is another day ဆိုတာကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ရွိပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျခားလူအေပၚ မွီခိုဖို႔ပဲ မစဥ္းစားပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္အကူအညီလိုခ်ိန္ အနားေရာက္လာၿပီးကူညီမယ့္လူကို ပိုလိုေတာင္ မေမွ်ာ္ကိုးပါနဲ႔။</span><br />ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ဟာ မဟုတ္လို႔ပါပဲ။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျခားလူကို ဘယ္ေတာ့မွ ကတိလြယ္လြယ္မေပးပါနဲ႔။ ေပးလိုက္တဲ့ ကတိက ဆပ္စရာ အေၾကြးျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာကမွာ ေနာက္ျပန္လွည့္လို႔ မရတာပဲရွိတယ္၊ ေက်ာ္ျဖတ္လို႔မရတဲ့အရာဆိုတာ မရွိပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္အေပၚ သူေကာင္းရင္ သူ႔အေပၚ သင္ဆတိုးေကာင္းပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္အေပၚ သူမေကာင္းရင္လည္း သူ႔အေပၚ သင္ေကာင္းသင့္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက သင္မွာ ေကာင္းတာေတြ မလံုေလာက္ေသးလို႔ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ေတြ႔ဘဝဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲပင္ပန္းပါေစ... အေမွာင္လြန္ရင္ အလင္းေရာက္လာမယ္ဆိုတာကို ေခါင္းမာမာနဲ႔ယံုၾကည္ေပးပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ခ်စ္ရတဲ့ _______ ေရ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္ကို မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္မထားပါနဲ႔။ ႀကိဳးျပတ္သြားတဲ့စြန္ကို ပ်ံသန္းခြင့္ေပးလိုက္ပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကိုလႊတ္လိုက္တာဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုလြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္တာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကမွာ "သင္"တစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ တျခားလူေတြ သင့္ကို မႏွစ္သက္ခဲ့ရင္လည္း သင့္ကိုယ္သင္ ျမတ္ႏိုးတတ္ပါေစ။ မွန္ကန္သူျဖစ္ပါေစ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ေဘးက သင့္ကိုအေဖာ္ျပဳသူေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံပါ။ အခ်စ္က တိုေတာင္းႏိုင္ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက တစ္သက္လံုးအတြက္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္အျပင္ ေျမျပင္ေပၚမွာ သင္ေျခအစံု ႀကံ့ႀကံ့ခံရပ္ႏိုင္ေစမယ့္အရာကို ရွာေဖြႏိုင္ပါေစ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မၾကာခဏ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ပါ။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ခ်ိန္ ေျခဖဝါးေအာက္ကအရာကိုလည္း ၾကည့္ဖို႔မေမ့ပါနဲ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ရဲ႕အလိုလိုသိစိတ္ကို ယံုၾကည္ပါ။ တျခားလူကို ရန္မစပါနဲ႔။ တျခားလူကလည္း သင့္ကို ရန္မစေစပါနဲ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျခားလူနဲ႔ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို မရႈပ္ပါနဲ႔။ သင္ တတ္ႏိုင္မွာ၊ ေပးစြမ္းႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကိုယ္သင္ အရမ္းႏွိမ္မခ်ပါနဲ႔။ တစ္ခါတေလ ရဲဝင့္ပါေစ။ အႏိုင္က်င့္ခံရတဲ့အခါ အမွန္ကို ျပန္ရယူပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ရန္ၿငိဳးမထားပါနဲ႔။ လူသိမ္ လူႏုံေတြ သူတို႔လမ္းသူတို႔သြားပါေစ။ သနားညႇာတာျခင္းက သင့္ကို ပိုျမင့္ျမတ္ေစပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ရတဲ့ _____ ေရ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါ၊ ရႊင္လန္းတက္ၾကြေအာင္ေနပါ၊ ႀကံ့ခိုင္ေအာင္ေနပါ၊ ေမတၱာေတြ ေႏြးေထြးပါေစ။ ဒါဟာ အက်င့္စရိုက္နဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျမတ္ႏိုးတတ္ပါေစ။ ကိုယ္ဟာအေကာင္းဆံုးကို ပိုင္ဆိုင္ထားေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အစဥ္အၿမဲ အသိေပးတတ္ပါေစ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို အၿမဲေဆာင္ထားပါ။ ေရွ႕သို႔ အၿမဲဆက္လွမ္းပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကမွာ သင့္ကိုအားေပးသူတစ္ေယာက္ အၿမဲရွိေနပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလူကေတာ့ သင္ကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br />ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔ ေရးတဲ့စာ<br />http://www.duwenzhang.com/wenzhang/shenghuosuibi/20101126/163120.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-2182577723959847009?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-39346662521454132672011-12-28T02:01:00.005Z2011-12-28T02:06:30.409Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာကမွာ ဘာမဆိုေရာင္းတဲ့လူရွိသလို ဘာမဆို ဝယ္တဲ့လူလည္းရွိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ ဘာမွထူးဆန္းမေနေတာ့ပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားက ေလလံတင္ေရာင္းခ်ပဲြေတြမွာ ဘာမဆိုေရာင္းၾကပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာင္းတဲ့အခေၾကးေငြကလည္း မနည္းပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က ေငြေပးရတန္သေလာက္ တခ်ဳိ႕က ေငြေပးရတာ မတန္ေပမယ့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစ်းႀကီးႀကီးေပးဝယ္တဲ့လူလည္း ရွိပါတယ္။ ဝယ္ၿပီးျပန္ေရာင္းဖို႔လား ! သိမ္းထားဖို႔လားဆုိတာ ဝယ္တဲ့လူပဲသိမယ္ ထင္ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာက္က အရာတခ်ဳိ႕က ၂ဝ၁ဝခုႏွစ္မွာ ေလလံတင္ေရာင္းခ်ခဲ့တဲ့ အရာတခ်ဳိ႕ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-r_rUV0fLzV0/Tvpiovs_5pI/AAAAAAAAIto/T3LqDK9PxN8/s1600/rJ_Wop_Ykp6Vrw.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 372px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-r_rUV0fLzV0/Tvpiovs_5pI/AAAAAAAAIto/T3LqDK9PxN8/s400/rJ_Wop_Ykp6Vrw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969531275536018" border="0" /></a>First photograph of a snowflake (ပထမဦးဆံုးေသာ ႏွင္းပြင့္ဓာတ္ပံု)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁ဝ ဇန္နဝါရီလမွာ £3,000 (＄4,800) နဲ႔ American Antiques Show in New York</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေန ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Q0TEdkdeKiM/TvpioZNE0_I/AAAAAAAAItY/qbzPYvvm-Lw/s1600/rJ_Wop2akp6VqQ.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 319px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q0TEdkdeKiM/TvpioZNE0_I/AAAAAAAAItY/qbzPYvvm-Lw/s400/rJ_Wop2akp6VqQ.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969525236061170" border="0" /></a>Einstein’s brain X-ray (အိုင္းစတိုင္း(၁၈၇၉- ၁၉၅၅) ဦးေႏွာက္ဓာတ္မွန္ပံု)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဓာတ္မွန္ရိုက္ခ်ိန္က ၁၉၄၅ခုႏွစ္</span>ျဖစ္ၿပီး <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ၂ဝ၁ဝ Julien’sေလလံတင္ပဲြမွာ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တန္ဖိုးေငြမွာ - £24,730 (＄38,750)</span> ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-3rsqVtZ3vZY/TvpioSdXTXI/AAAAAAAAItQ/XhdoBn1hLz8/s1600/rJ_Wop2dkp6Vqg.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 390px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-3rsqVtZ3vZY/TvpioSdXTXI/AAAAAAAAItQ/XhdoBn1hLz8/s400/rJ_Wop2dkp6Vqg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969523425332594" border="0" /></a>Schindler’s list</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းမွာ ဂ်ဴးလူမ်ဳိး ေထာင္ေက်ာ္ကို ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ာမဏီကုန္သည္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Oskar Schindler ရဲ႕ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ၾသစေလးလ်စာေရးဆရာ Thomas Keneally က Schindler's Ark ဆိုၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝတၳဳေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဝတၳဳကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္မွာ Schindler’s listဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးခဲ့တယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ဟာ ေအာ္စကာဆု</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">၇ႏွစ္ဆု ရခဲ့ပါတယ္)</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Schindler’s list ကို ၂ဝ၁ဝ မတ္ခ်္လမွာ တန္ဖိုးေငြ £1,400,000 (＄2.2 million) နဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Momentsintime.com ကေန ေရာင္းခ်ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-I02IMIe7qp4/TvpiViCf6LI/AAAAAAAAItA/gEPD3u1s1qE/s1600/rJ_Wop6Wkp6Vqw.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 258px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-I02IMIe7qp4/TvpiViCf6LI/AAAAAAAAItA/gEPD3u1s1qE/s400/rJ_Wop6Wkp6Vqw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969201190103218" border="0" /></a>Marilyn’s Wonderbra (မာရီလင္မြန္ရိုးရဲ႕ အတြင္းခံအကၤ်ီ)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁ဝ ဇူလိုင္လမွာ £3,200 နဲ႔ International Autograph ေလလံတင္ပဲြမွာ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-MtsKflb_9NY/TvpiVX_oLGI/AAAAAAAAIs0/nMt34tmn85M/s1600/rJ_Wop6ckp6VrQ.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 205px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-MtsKflb_9NY/TvpiVX_oLGI/AAAAAAAAIs0/nMt34tmn85M/s400/rJ_Wop6ckp6VrQ.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969198493707362" border="0" /></a>Churchill’s false teeth (အဂၤလန္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ Winston Churchill(၁၈၇၄-၁၉၆၅) ရဲ႕သြားတု)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁ဝ ဇူလိုင္လမွာ £15,200 နဲ႔ Keys Auctioneers ကေန ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-bRLdUcLBduE/TvpiUy6pLzI/AAAAAAAAIss/JIM0OdU8Bac/s1600/rJ_Wop6Zkp6VrA.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bRLdUcLBduE/TvpiUy6pLzI/AAAAAAAAIss/JIM0OdU8Bac/s400/rJ_Wop6Zkp6VrA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969188540690226" border="0" /></a>Dickens’s inkwell (အဂၤလန္စာေရးဆရာ Charles Dickens (၁၈၁၂–၁၉၇ဝ) ရဲ႕မင္အိုး)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာ £ 950 နဲ႔ Dickins Auctioneers ကေန ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yaPsJkw3_0w/TvpiUxw4V8I/AAAAAAAAIsc/rS42ibtyPn4/s1600/rJ_WoqCWkp6WqA.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 340px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yaPsJkw3_0w/TvpiUxw4V8I/AAAAAAAAIsc/rS42ibtyPn4/s400/rJ_WoqCWkp6WqA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690969188231305154" border="0" /></a>Marilyn Monroe chest X-rays (မြန္ရိုးရဲ႕ ရင္ဘတ္ဓာတ္မွန္)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ ရိုက္ယူခဲ့တဲ့ ဓာတ္မွန္ျဖစ္ၿပီး ၂ဝ၁ဝ ဇြန္လမွာ ＄45,000 နဲ႔ Hollywood Legends ေလလံပဲြမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br />တျခားေရာင္းခ်တာေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ... http://www.dailymail.co.uk/news/article-2078225/Sold-The-bizarre-auction-iteams-Churchills-false-teeth-Einsteins-brain--Marilyn-Monroes-wonderbra.html မွာ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ႏိုင္သလို ေလလံတင္ပဲြဝက္ဆိုက္ေတြမွာလည္း ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ပစၥည္းေတြကိုလည္း ေသခ်ာသိမ္းထားပါ.. ေနာင္တစ္ေခတ္မွာ တန္ဖိုးရွိခ်င္ ရွိလာႏိုင္ပါတယ္ :P<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-3934666252145413267?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-79542275818584600532011-12-26T18:27:00.003Z2011-12-26T18:35:01.370Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟင္းခ်က္နည္းေလး ေရးပါဦးတဲ့.. တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မခ်က္တတ္တဲ့ဟင္းေတြ ကုန္သေလာက္ရွိၿပီမို႔ ဘာခ်က္ရမလဲ မသိေတာ့တာပါ။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႀကိဳက္သူပီပီ ဟင္းရြက္ေလးေတြပဲ ေၾကာ္ေၾကာ္စားေနတာမို႔ ဟင္းေတြက ဘေလာ့ေပၚ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီခရစၥမတ္ပိတ္ရက္မွာေတာ့ တစ္ခုခုလုပ္စားဦးမယ္ဆိုတာနဲ႔ ဟိုးတာခ်ီလိတ္မွာေနတုန္းက မနက္စာအျဖစ္ အၿမဲစားခဲ့ရတဲ့မုန္႔တီေၾကာ္ကို သြားသတိရတာနဲ႔ တာခ်ီလိတ္ကအစ္မကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး လုပ္နည္းေလး ေမးလိုက္ရေသးတယ္။ ဆရာမျပ နည္းမက်ဆိုသလိုကိုး.. အစ္မေျပာသလို တေသြမတိမ္း ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လိုက္လုပ္လိုက္ေတာ့ ပဲပုပ္နံ႔သင္းသင္းနဲ႔ မုန္႔တီေၾကာ္ကို ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုမုန္႔တီေၾကာ္ကို တာခ်ီလိတ္ေစ်းေတြထဲမွာ အၿမဲေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ မုန္႔တီေၾကာ္သာမက ညႇပ္ေခါက္ဆဲြ(ဆန္ျပား)ေၾကာ္ေတြပါ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တာခ်ီလိတ္က လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါကို မနက္စာအျဖစ္ စားသံုးၾကတယ္။ ၃ဘတ္၊ ၅ဘတ္ဝယ္ယူလို႔ရတဲ့ မုန္႔တီေၾကာ္ကို ငွက္ေပ်ာဖက္ေလးနဲ႔ ထုပ္ေပးပါတယ္။ မုန္႔တီေၾကာ္ေပၚမွာ ညက္ညက္ေထာင္းထားတဲ့ ေျမပဲဆံ၊ ေသးေသးလွီးထားတဲ့ မုန္လာထုပ္နဲ႔ နံနံပင္ျဖဳးေပးၾကတယ္။ တာခ်ီလိတ္ဖြားေတြက မုန္႔တီေၾကာ္ထဲ သၾကားေတြထည့္စားၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သၾကားထည့္မစားတတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္႔တီေၾကာ္လုပ္ရတာ မခက္ပါဘူး။ ေျပာေနရင္သာ ခက္ခ်င္ခက္ဦးမယ္.. ထလုပ္လိုက္ရင္ နည္းနည္းမွမခက္ပါဘူး။ အရင္ဆံုး မုန္႔တီေျခာက္ကို ေရစိမ္ပါတယ္။ ေရစိမ္တဲ့အခ်ိန္ ဆႏြင္းထည့္စိမ္ပါတယ္။ ဒါမွမုန္႔တီျဖဴကေန မုန္႔တီဝါျဖစ္သြားမွာေလ... း)</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">(ေရစိမ္ထဲအခ်ိန္ ဆႏြင္းထည့္စိမ္ဖို႔ ေမ့သြားရင္ ျပဳတ္တဲ့အခ်ိန္ထည့္ျပဳတ္ႏိုင္ပါတယ္)<br /><br />အဲဒီေနာက္ ေရစိမ္ထားတဲ့မုန္႔တီကို အေနေတာ္ ျပဳတ္ပါတယ္။ ျပဳတ္ၿပီးေရေအးနဲ႔စိမ္.. ၿပီးေတာ့ ဆီအိုးတည္ၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴအရင္ေၾကာ္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြ ေမႊးလာရင္ ေရစစ္ထားတဲ့မုန္႔တီကို တည့္ေၾကာ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအစ္မက ကၽြန္မကို မုန္႔တီေၾကာ္ရင္ မီးေအးေအးနဲ႔ေၾကာ္ေနာ္လို႔ သံုး,ေလးေခါက္ သတိေပးပါတယ္။ ဝုန္းဝုန္းဒိန္းဒိန္း လုပ္တတ္တဲ့ဒီညီမကို အရမ္းစိတ္ခ်လို႔ပါ :P မီးျပင္းျပင္းနဲ႔ေၾကာ္ၾကည့္ေတာ့ မုန္႔တီေတြ ၿပဲကပ္သြားတာေတြ႔ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္႔တီေၾကာ္ထဲ လိုအပ္တဲ့ဆားထည့္ၿပီးရင္ ညက္ညက္ေထာင္းထားတဲ့ ရွမ္းပဲပုပ္၊ ေျမပဲဆံ၊ နံနံပင္၊ ငရုတ္ခ်ဥ္ေတြနဲ႔ တဲြစားႏိုင္ပါၿပီ။ ဒီမုန္႔တီေၾကာ္ကို စားေနတုန္းမွာ တာခ်ီလိတ္အစ္မအိမ္ကုိ ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားမိပါတယ္။ တာခ်ီလိတ္မွာေနခဲ့တဲ့ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ တူ၊ တူမေလးေတြနဲ႔ ငွက္ေပ်ာဖက္ထဲက ေခါက္ဆဲြေတြကို စားခဲ့ရတဲ့အရသာေလ... လြမ္းမိပါတယ္.. </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-f4YNrKVtH70/Tvi6pkJ8nqI/AAAAAAAAIr8/rhoh2Ch4ehU/s1600/DSC08402.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 470px; height: 311px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-f4YNrKVtH70/Tvi6pkJ8nqI/AAAAAAAAIr8/rhoh2Ch4ehU/DSC08402.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690503352425422498" border="0" /></a></span>မုန္႔တီေၾကာ္ ပါဝင္တဲ့ပစၥည္း <span style="font-weight: bold;">မုန္႔တီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ရွမ္းပဲပုတ္၊ ေျမပဲဆံေလွာ္၊ နံနံပင္</span><br /><br /></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pK0qukNGdfg/Tvi6_y2VZmI/AAAAAAAAIsI/ZNY-XI1WkQM/s1600/DSC08400.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 469px; height: 311px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pK0qukNGdfg/Tvi6_y2VZmI/AAAAAAAAIsI/ZNY-XI1WkQM/DSC08400.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690503734326814306" border="0" /></a>ဒါက ဓာတ္ပံုပါရက္စဲြအတိုင္း စမ္းလုပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့ထိုဟူးေပါ့... ေနာက္တစ္ေန႔ ခရစၥမတ္ေန႔မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဆြမ္းကပ္တဲ့လူမရွိဘူး.. ငါတို႔ဆြမ္းသြားကပ္မလို႔လာခဲ့ပါလို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကဆိုတာနဲ႔ စမ္းလုပ္ၾကည့္တဲ့ထိုဟူးကို ေၾကာ္လိုက္တာ ထိုဟူးေၾကာ္ျဖစ္သြားပါတယ္.. (ရွင္းသြားတာပဲေနာ္ းP) လုပ္နည္းမေရးေတာ့ပါဘူး... မွ်ေဝပါတယ္..<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-7954227581858460053?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-36459428088561149922011-12-25T05:20:00.001Z2011-12-25T05:21:49.828Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ ေၾကကဲြဝမ္းနည္းစရာအေကာင္းဆံုး ခရစၥမတ္အႀကိဳညတစ္ညေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕မိသားစုဘဝ ၿပိဳက်ပ်က္စီးလုလုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တယ္။ ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္ရာသီမွာ ဘာေပ်ာ္ရႊင္ေတာင့္တမႈမွ အရင္ကလို ကၽြန္ေတာ္မခံစားခဲ့ရေတာ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ့္အသက္(၈)ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လအနည္းငယ္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးျပင္းခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္က စည္ကားခဲ့တဲ့ ရြာရဲ႕ခရစၥမတ္ပဲြကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာင္းေအာင္းေမ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာသာေရးပဲြေတာ္တစ္ခုပါ။ ဒီလိုရာသီေရာက္တိုင္း လမ္းမေပၚမွာ၊ ေလဒီယိုမွာ၊ တီဗီလိုင္းေတြမွာ၊ ေနရာတိုင္းမွာ သာယာတဲ့ခရစၥမတ္ေတးသံကို ၾကားေနရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္က ဘာသာေရးအထိမ္းအမွတ္ေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘုရားေက်ာင္းေတြက ႏိုဝင္ဘာလကတည္းက စၿပီးျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ ဒါဟာ ခရစ္ေတာ္ေလးကို ဖြားျမင္ဖို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြက ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ ဂါရဝျပဳတဲ့ပဲြျဖစ္တယ္။ သူ႔ေနရပ္၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိးစုအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ပဲြျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြက ဒီလိုပံုစံပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲေတြးထင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဟာ..! ရိုးရာခရစၥမတ္ အႀကိဳညေလးတစ္ညနဲ႔ ခရစၥမတ္အစားအေသာက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတာင့္တလိုက္တာ...</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ညမွာ ထမင္း၊ ဆိတ္သား၊ သိုးသား ေနာက္ၿပီး သစ္သီးမ်ဳိးစံုကို ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့ရတယ္။ အိမ္ခန္းကိုလည္း လွပတဲ့ေရာင္စံုစကၠဴေတြနဲ႔ အလွဆင္ခဲ့ၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးနဲ႔လူငယ္ေတြက ေရာင္စံုစကၠဴအတြန္႔ေတြနဲ႔ အိမ္၊ ေက်ာင္းေတြမွာ အလွဆင္တတ္ခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းတဲ့ ခရစၥမတ္အႀကိဳညကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆုေတာင္းပဲြၿပီးရင္ လမ္းမေတြေပၚ ေလွ်ာက္သြားရတာကို ကၽြန္ေတာ္တု႔ိအရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းလူတိုင္းက ျမဴးၾကြသာယာတဲ့ေတးသံေတြထဲမွာ မူးယစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ဘုရားေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ဖြားျမင္တဲ့အဓိပၸာယ္ကို လူတိုင္းသတိျပဳမိေအာင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">က်မ္းစာရြတ္ဖတ္၊ သီခ်င္းေတြသီဆိုၿပီး အထိမ္းအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းပဲြၿပီးရင္ လူငယ္ေတြက ထူးျခားတဲ့ေခ်ာကလက္၊ ဘီစကစ္၊ မုန္႔ေလးေတြကို လက္ေဆာင္ရတတ္တယ္။ ဒီလက္ေဆာင္ေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ဘုိးဘိုးေပးတယ္လို႔ လူငယ္ေတြကဆိုၾကတယ္။ ခရစၥမတ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေန႔ရက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထင္ၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဝတ္အစားအသစ္၊ ဖိနပ္အသစ္ေတြကို လူေတြလက္ေဆာင္ရတတ္ၾကတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေကာင္းခ်ီးေပးသံေတြ၊ လူတိုင္းက ထူးျခားတဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းခ်ီးေပးစကား "Afishapa"နဲ႔ ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္။ အဓိပၸာယ္က ခရစၥမတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစတဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ေတြအားလံုး ဒီညမွာ တကယ္ျပန္ျဖစ္ပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ရဲ႕ခရစၥမတ္အႀကိဳညက တျခားႏွစ္ကနဲ႔ မတူခဲ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီႏွစ္မွာ ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္ ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဝမ္းနည္းေၾကကဲြေနၾကတယ္။ ဧၿပီလကတည္းက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ဆိုသူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာကို ဝင္တိုက္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ လူငယ္၊ မိန္းမပ်ဳိေတြကိုလည္း သံု႔ပန္းအျဖစ္ ဖမ္းဆီးသြားခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိသားစုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿပိဳကဲြသြားၾကတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသတ္ခံခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလည္း အတင္းအဓမၼခ်ီတက္၊ အလုပ္ေစခိုင္းခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အစာေရစာ မစားမေသာက္ရဘဲ ခရီးေဝးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အၿမဲဆာေလာင္ခဲ့ၿပီး စားရတဲ့အစားကလည္း မေလာက္မငပါပဲ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စစ္တပ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာရွိရွိသမွ်ကုိ မီးရႈိ႕လိုက္ၾကတယ္။ အဓမၼေစခိုင္းမႈေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်ိန္ေပ်ာက္၊ ဦးတည္ရာေပ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးရြာတဲ့ညတစ္ညမွာ စစ္တပ္ထဲကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူးထူးျခားျခား ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ အပူပိုင္းသစ္ေတာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရက္သတၱပတ္အေတာ္ၾကာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုန္းေအာင္းၿပီးေနာက္ မီးရႈိ႕ခံခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာဆီ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဖ်ားနာေနၾကၿပီ၊ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၾကၿပီ၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝမ္းနည္းေၾကကဲြေနၾကၿပီ။ မိသားစုေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၾကၿပီ၊ ဘယ္ေန႔ဘယ္အခ်ိန္မွန္းလည္း အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိခဲ့ၾကေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘြားဘြားက သတိထားခဲ့မိတယ္။ ေစ်းလယ္မွာ "ေတာင္ေပၚမီး"လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခၚတဲ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းနီနီ၊ ဝါဝါေတြပြင့္ေနၾကတယ္။ ပန္းပင္ကို အဲဒီေနရာမွာစိုက္ထားတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ႏွစ္တိုင္း ခရစၥမတ္ေရာက္ရင္ ပန္းေတြပြင့္ၾကတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မီးလွ်ံေတြၾကားထဲကေန အဲဒီပန္းပင္ ဘယ္လိုရွင္ခဲ့သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဒီလိုလွပတဲ့ပန္းက အရမ္းခ်ဳိေမႊးတယ္။ ပိုးေကာင္ေတြကို ဆဲြေဆာင္တတ္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ရနံ႔နဲ႔ပိုးေကာင္အမ်ားကို မူးေနာက္ေစတယ္။ မူးေနာက္သြားတဲ့ ပိုးေကာင္ေတြကေတာ့ က်ီးနဲ႔ ဖြတ္ပုတက္ေတြရဲ႕ အစာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ စစ္သားေတြက ေစ်းနဲ႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရြာကို မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကတယ္။ ထူးဆန္းတာက ဒီပန္းေလးေတြ မေသၾကတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသမိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းေတြပြင့္ၾကတာေၾကာင့္ ခရစၥမတ္ေရာက္ခါနီးၿပီလို႔ ဘြားဘြားကေျပာတယ္။ သူမွတ္မိတာက ခရစၥမတ္ေရာက္မွ ဒီပန္းေတြ ေဝေဝဆာဆာဖူးပြင့္တယ္တဲ့။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ မိနစ္ပိုင္းေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ခြန္အားေတြ တိုးလာခဲ့ေပမယ့္ တမုဟုတ္ခ်င္း နာက်င္ေၾကကဲြျခင္းအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ေရာက္ေတာ့မယ္ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖ၊ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရြာေလးေရာ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီႏွစ္ခရစၥမတ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသားေတာ္ ဖြားျမင္ေၾကာင္းကို ဘယ္လိုက်င္းပႏိုင္မလဲ? ဧၿပီလကစ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိခဲ့ဘူး။ စစ္ပဲြနဲ႔ နာက်င္ျခင္းေတြပဲရွိခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘြားဘြားမေသဆံုးခင္ မွာခဲ့တဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုက်င္းပႏိုင္ၾကမလဲ? အဲဒီစကားေတြဟာ မေန႔ညကေသဆံုးသြားတဲ့ ဘြားဘြားရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအမွာစကား</span>ေတြပါ။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ခရစၥမတ္နဲ႔ အခုလက္ရွိရဲ႕နာက်င္ျခင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတြးေတာေနခ်ိန္ ကားဟြန္းသံကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားလိုက္မိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာနား ခ်ည္းကပ္လာတာ ကားတစ္စီးထဲ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ကားေပၚမွာ ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့လူေတြ အျပည့္တင္ေဆာင္ထားမယ္လို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ထင္ခဲ့ၾကလို႔ ေတာထဲေျပးဝင္ပုန္းခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထူးဆန္းအံ့ၾသေစတာက သူတို႔က စစ္သားေတြမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔မွာ ေသနတ္ေတြမပါဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔က သာမန္ခရီးသြားေတြျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ရတာ ဧၿပီလက စစ္သားေတြထြက္ခြာခ်ိန္ ရြာနဲ႔ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တံတားကိုဖ်က္ဆီးခဲ့ပံုရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ လမ္းေပၚမွာ မိုင္းေတြေထာင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ေကာလဟာလသာမရွိခဲ့ သူတို႔ဒီလိုစြန္႔စားၾကလိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာဖက္ဆီကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ဦးတည္ၿပီး တည့္တည့္ေမာင္းလာခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေတြ႔ေတာ့ သူတို႔အရမ္းအံ့ၾသေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခံရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ ေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ သူတို႔ထိတ္လန္႔ခဲ့ၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ဳိ႕ခရီးသြားေတြစၿပီး ငိုေၾကြးၾကတယ္။ ဒီညဟာ ခရစၥမတ္အႀကိဳညပါလို႔ သူတို႔အတည္ျပဳၾကတယ္။ တျခားရြာကိုသြားၿပီး မိသားစုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္ကိုက်င္းပဖို႔ သူတို႔သြားတဲ့လမ္းခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ သူတို႔ေရာက္လာခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အစာတခ်ဳိ႕ သူတို႔မွ်ေဝေပးတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ေႏြးေထြးဖို႔ ေစ်းလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မီးဖို,ဖိုေပးၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေနမေကာင္းတဲ့အစ္မက ထေတာင္မထႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ရြာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပန္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ အစ္မကေလးေမြးခါနီးေနၿပီးလို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဘြားေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ စစ္တပ္ကေန ထြက္ေျပးလာခဲ့တဲ့ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႔မႈဒဏ္ေၾကာင့္ အစ္မ စကားမေျပာႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစ္မကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းစိတ္ပူမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေဆးဝါးမရွိသလို ေဆးရံုနဲ႔လည္း အေဝးႀကီး။ ခရီးသြားတခ်ဳိ႕က သူတို႔ရဲ႕ စကပ္နဲ႔အဝတ္ေတြကို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခၽြတ္ၿပီး မီးဖိုေဘးနားမွာ အစ္မအတြက္ ကုတင္တစ္ခုခင္းေပးၾကတယ္။ ကံေကာင္းတဲ့အဲဒီညမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္ကို အစ္မေမြးဖြားခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအျဖစ္က အထိမ္းအမွတ္ပဲြတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ စစ္ပဲြရွိရွိ မရွိရွိ အာဖရိက,ကလူေတြ ကခုန္တတ္ၾကတယ္။ မနက္၆နာရီ ၾကက္တြန္တဲ့အထိ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ လူတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ သီဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့လေတြက ရခဲ့တဲ့နာက်င္ေၾကကဲြျခင္းေတြ ပထမဆံုးအႀကိမ္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပေပ်ာက္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးလင္းေတာ့ "ကေလးကို ဘာနာမည္ေပးမလဲ?" လို႔ အစ္မကို သူတို႔ေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားယံုမလား မသိဘူး! ရြာမီးရႈိ႕ခံရ၊ လူငယ္၊ မိန္းမပ်ဳိေတြ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သြားခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း ဒါဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အစ္မ စကားစေျပာတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သူ႔နာမည္က Gye Nyame ပါ။ အဓိပၸာယ္က ဘုရားသခင္ကလဲြလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေၾကာက္ဘူး"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီညက ခရစၥမတ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီလိုပဲက်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာထဲ ခရစၥမတ္ပဲြေတာ္ တကယ္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကားနဲ႔ ခရီးသြားေတြ ေရာက္လာခဲ့လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္တူေလးကို ေမြးဖြားခဲ့လို႔ပါပဲ။ ဒီကေလးရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ကေလးရဲ႕ေမြးဖြားလာျခင္းက မေကာင္းတဲ့အရာေတြကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အၾကြင္းမဲ့ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအျဖစ္ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲရမယ္ဆိုတဲ့ အၾကြင္းမဲ့ပံုျပင္ကို အတည္ျပဳခဲ့တယ္။ ရင္ေသြးခရစ္ေတာ္ရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ထူးျခားဆန္းၾကယ္မႈတစ္ခု အဲဒီခရစၥမတ္အႀကိဳညမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးေနာက္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထီးက်န္မေနခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ရုတ္တရက္ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္ခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လိုပတ္ဝန္းက်င္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခရစၥမတ္က အေရာက္လာခဲ့ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ ခရစၥမတ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္မွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲကိန္းေအာင္းေနပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ခရစၥမတ္တကယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မူရင္းေရးသားသူ --</span><span style="font-weight: bold;">P.E.Adotey Addo</span> (http://www.purrmag.com/Purr21/night.htm)<br />http://newhamg.myweb.hinet.net/13/page13-54.htm<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-3645942808856114992?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-2303491003443646302011-12-23T03:04:00.001Z2011-12-23T03:06:16.729Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeဟာ အထီးက်န္သူတစ္ေယာက္ပါ။ သူဟာ ေဆြမ်ဳိးေတြကိုေတာင္ အသိအမွတ္မျပဳတဲ့ ကပ္စီးအိုးႀကီးျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ ေငြကိုအသက္ထက္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူျဖစ္ၿပီး ေလာဘႀကီးသူလည္းျဖစ္တယ္။ ေငြကလဲြရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သူအယံုအၾကည္မရွိဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေငြမွတစ္ပါး သူ႔မွာ ေဆြမ်ဳိးမရွိဘူး။ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြကို သူမႏွစ္သက္ခဲ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ခရစၥမတ္အခ်ိန္အခါ ေရာက္လာမွာကို သူအရမ္းမုန္းခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိသလို ေပးကမ္းရမွန္းလည္း သူမသိခဲ့ဘူး။ အလွဴအတန္းလုပ္ရမွာကို သူအရမ္းရြံ႔မုန္းခဲ့တယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ ေငြေတြကို ႀကိဳးစားပမ္းစားရွာယူၿပီး အဲဒီေငြေတြနဲ႔ ေငြတိုးေခ်းစားတယ္။ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြ အထူးသျဖင့္ ခရစၥမတ္ေန႔မ်ဳိးမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းခ်ီးသီခ်င္းလာဆိုသူေတြကို သူေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeက ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းတယ္။ ခရစၥမတ္အႀကိဳညမွာေတာင္ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကို အနားမေပးဘူး။ သူ႔ကိုမလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီညမွာ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္အႀကိဳည Scroogeဟာ သူ႔အိမ္ႀကီးထဲမွာေနၿပီး အိပ္မက္လုိလို တကယ္လိုလိုနဲ႔ ေသဆံုးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမာရီကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ မာရီရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ သံႀကိဳးရွည္ႀကီးတစ္ခုခ်ိတ္ဆဲြထားၿပီး မာရီဟာ အဲဒီသံႀကိဳးကို တရြတ္တိုက္အားစိုက္ဆဲြေနရတယ္။ သံႀကိဳးေပၚမွာ ေလးလံတဲ့အိမ္အငွားစာခ်ဳပ္၊ ေငြေၾကးနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဏ္စာအုပ္ေတြပါတယ္။ ဒါေတြဟာ သူမေသခင္က ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့အရာေတြ.. ဒီအရာေတြအတြက္ သူေနာင္တရေၾကာင္း Scroogeကို ေျပာျပတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာရီစကားကို ၾကားေတာ့ Scrooge ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"နင္ေသရင္ ငါ့ထက္ေလးတဲ့သံႀကိဳးကို နင္ပိုးထားရလိမ့္မယ္။ နင္ဟာ ငါ့ထက္ေလာဘႀကီးတယ္။ အခု နင္အသက္ရွင္ေနတုန္း ဒီအက်င့္ဆိုးေတြကို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အျမန္ေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ မဟုတ္ရင္ နင္ဒီထက္ ခံရလိမ့္မယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာရီဟာ မထြက္ခြာခင္ နတ္သူငယ္သံုးပါး Scroogeကို လာရွာလိမ့္မယ္လို႔ မွာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အတိတ္နတ္သူငယ္"က Scroogeကို ကေလးဘဝဆီ ျပန္ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ကေလးဘဝမွာ ပိန္ပိန္ေသးေသးနဲ႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Scroogeဟာ လူမရွိတဲ့စာသင္ခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္က်န္ရစ္ေနခဲ့တယ္။ အတန္းသားအားလံုး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ပဲြက်င္းပဖို႔ အိမ္ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ Scroogeဟာ သူရင္းႏွီးတဲ့ အစ္မျဖစ္သူရဲ႕အသံကို ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္မိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ့လုဆဲဆဲ သူ႔ငယ္ဘဝ၊ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ခရစၥမတ္ေန႔ရက္ေတြဟာ Scrooge မ်က္စိေရွ႕မွာ တေရးေရးေပၚလာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္ဘဝကခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ငယ္ခ်စ္ဆူဇန္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြဆီ Scrooge ျပန္ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ညီမေလးရိုစ့္ရဲ႕ေသဆံုးမႈက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeကို အၾကင္နာတရား ကင္းမဲ့ေစခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ငယ္ခ်စ္ထားခဲ့တာကို သူခံရျပန္တယ္။ သူခ်စ္တဲ့လူေတြ သူေဘးကေန</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တေျဖးေျဖးေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ဒဏ္ကို Scrooge အျပင္းအထန္ ခံစားခဲ့ရသလို သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုယ္သူျပန္ၾကည့္ေတာ့ သူဟာ အထီးက်န္သူ၊ ေအးစက္ၾကမ္းတမ္းသူ၊ ေလာဘႀကီးရုပ္ဆိုးတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ဒီလိုပံုစံေျပာင္းသြားခဲ့သလဲ? ဘယ္တုန္းက ေျပာင္းသြားခဲ့သလဲဆိုတာကို သူျပန္စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အခုလက္ရွိ နတ္သူငယ္"က Scroogeကိုေခၚၿပီး ဘဝကို လူေတြဘယ္လိုျဖတ္သန္းေၾကာင္း လိုက္ျပတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနလည္း လူေတြဟာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေၾကာင့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းၾကတယ္။ ေသဆံုးသြားတဲ့ညီမငယ္ရိုစ့္ရဲ႕သားငယ္အိမ္ကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေရာက္လာေတာ့ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕အၾကည့္ထဲမွာ သူဟာဘယ္ေလာက္ကပ္စီးနည္းၿပီး ရံြ႔မုန္းဖို႔ေကာင္းေၾကာင္း Scroogeေတြ႔လိုက္ရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ဝန္ထမ္း ေဘာ္ဘီတို႔ရဲ႕ မိသားစုဘဝက ဆင္းရဲႏုံခ်ာလြန္းတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"အနာဂတ္ နတ္သူငယ္"က Scroogeတစ္ေယာက္ အထီးက်န္စြာ ေသဆံုးသြားတာကိုေခၚျပတယ္။ ဘယ္သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိးကမွ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေသဆံုးသြားတာကို မငိုၾကဘူး။ ဝန္ထမ္းေဘာ္ဘီအိမ္ကို သူေရာက္ေတာ့ ေဘာ္ဘီတို႔တမိသားစုလံုး ခရစၥမတ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်င္းပေနၾကတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ေဘာ္ဘီအေပၚ သူရက္စက္ၾကမ္းတမ္းခဲ့ေပမယ့္ သူက်န္းမာေစဖို႔ ေဘာ္ဘီတို႔ဆုေတာင္းေပးေနတာကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူၾကားလိုက္ရတယ္။ ေဘာ္ဘီက သူ႔ဇနီးနဲ႔သားသမီးေတြကို "သူေဌးScroogeက ကပ္စီးနည္းရက္စက္ေပမယ့္ သူ႔ေၾကာင့္ ငါတို႔မိသားစု</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အစာ၊ ေရစာေလး စားရဖို႔ရွိခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ငါတို႔ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္" လို႔ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ေလာကမွာရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက မာေက်ာတဲ့Scroogeရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကိုေပ်ာ့ေပ်ာင္းေစခဲ့တယ္။ သူေအာ္ငိုမိတယ္... သူ႔ရဲ႕နာက်င္ထိခိုက္မႈအတြက္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငိုမိတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ အထီးက်န္ျခင္းအတြက္ သူ ငိုမိတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ရက္စက္ျခင္းအတြက္ သူငိုမိတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ၾကမ္းတမ္းျခင္းအတြက္ သူငိုမိတယ္၊ သူ႔ရဲ႕</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမတၱာတရားေခါင္းပါးျခင္းအတြက္ သူခ်ံဳးပဲြခ်ငိုခဲ့မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစၥမတ္မနက္ခင္းမွာ Scroogeဟာ ဝိုးတဝါးအိပ္မက္ကေန ႏိႈးထလာခဲ့တယ္။ ေတြ႔ခဲ့ ၾကားခဲ့တာေတြကို သူျပန္ျမင္ေယာင္ ၾကားေယာင္ၾကည့္မိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္က လူေတြအေပၚ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ျပဳမႈဆက္ဆံခဲ့တာေတြကို ျပန္ေပးဆပ္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆူဇန္ရဲ႕စာကို သူျပန္ဖတ္ၾကည့္ေနတယ္။ Alms ပရဟိတေဆးရံုရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို သူသိလိုက္တယ္။ အဲဒီေဆးရံုရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာဝန္က အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီ။ သူနာျပဳဆရာမျဖစ္တဲ့ ဆူဇန္တစ္ေယာက္ အဲဒီေဆးရံုကို ေထာင့္ခံထားရတယ္။ Scroogeက အဲဒီေဆးရံုအတြက္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုအပ္တဲ့ေငြေၾကးေတြကို လွဴဒါန္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့လက္ေဆာင္ကို ေဘာ္ဘီလက္ခံရရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီလက္ေဆာင္က သူတို႔မိသားစု အိပ္မက္ေတာင္မမက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၾကက္ဆင္ ျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ Scroogeက သူတို႔ကိုေပးတဲ့ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။ Scroogeဟာ ေဘာ္ဘီရဲ႕လစာကိုလည္း တိုးျမင့္ေပးလိုက္တယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူ႔ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကိုလည္း သူ႔ရဲ႕ပထမဆံုးအၿပံဳးကိုေပးၿပီး "မယ္ရီ ခရစၥမတ္"လို႔ Scrooge ေျပာေနခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔ကစ Scroogeရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ေတာ့ဘူး။ သူ႔ေလာကတစ္ခုလံုး ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းမေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုရားေက်ာင္းတက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကေလးငယ္ေတြကို သူေပြ႔ဖက္နမ္းရႈံ႕တတ္ခဲ့သလို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူေတာင္းစားေတြကိုလည္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေမးျမန္းတတ္ခဲ့တယ္။ ဆင္းရဲသားမိသားစုေတြကိုလည္း ေပးကမ္းတတ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုကၡအခက္အခဲေတြမျပတ္တဲ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြက အဖန္တလဲလဲျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ဓာတ္ နာက်င္ထိခိုက္သူေတြအတြက္ ကရုဏာတရားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီလား? ခိုကိုးရာမဲ့သူေတြ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> နားခိုဖို႔အရိပ္ရွိေအာင္၊ အထီးက်န္သူေတြ အေဖာ္ရွိေအာင္၊ နာက်င္သူေတြ ကုသမႈရေအာင္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သူ ႏွစ္သိမ့္မႈရေအာင္?</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeကေတာ့ လူ႔ဘဝအေမွာင္ အလင္း၊ ေလာဘေဒါသ၊ အၾကင္နာေမတၱာေတြကို ေဖာ္က်ဴးျပခဲ့ပါတယ္။ ပံုျပင္အဆံုးမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Scroogeက "ခရစၥမတ္ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရတယ္၊ ဘဝရဲ႕အဓိပၸာယ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ခဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပါၿပီ"လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">မူရင္း</span>--- </span>Charles Dickensေရးသားတဲ့ ကမာၻ႔နာမည္ေက်ာ္စာအုပ္ A Christmas Carolကို <span style="font-family:Zawgyi-One;">Scrooge(ဦးကပ္စီး)အျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ႏႈတ္ထားတာ</span>ျဖစ္ပါတယ္။ A Christmas Carolဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ၁၈၄၃ခုႏွစ္မွာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ပံုႏွိပ္ရတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္သလို ခရစၥမတ္ရုပ္ရွင္ကားေတြအျဖစ္နဲ႔လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />http://en.wikipedia.org/wiki/A_Christmas_Carol<br /><br />http://www.stormfax.com/1dickens.htm<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-230349100344364630?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-75749571042982947592011-12-20T01:29:00.002Z2011-12-20T01:33:01.292Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ဘဝလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ဟာ သင္ယူရင္းနဲ႔ ႀကီးျပင္းၾကတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ သင္ယူတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကုိ မခ်စ္တတ္ဖုိ႔ သင္ယူတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို ေမ့တတ္ဖို႔ သင္ယူတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ကို မမုန္းတတ္ဖို႔ သင္ယူတယ္။</span><br />လူတစ္ေယာက္ကို ခြင့္လႊတ္တတ္ဖို႔ သင္ယူတယ္။<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုး..... ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကၽြန္မတို႔ သင္ယူခဲ့ပါတယ္.....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၂)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ကမာၻက ၿငိမ္သက္ေအးေဆးလြန္းတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿငိမ္သက္လြန္းလို႔ ကိုယ့္အသံရႈသံ၊ ကိုယ့္ႏွလံုးခုန္သံကို ကိုယ္ျပန္ၾကားေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးၿပီဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေႏြးထည္ထပ္ဖို႔မေမ့ပါနဲ႔</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆာၿပီဆို ကိုယ့္အတြက္ ေပါင္မုန္႔တစ္လံုးဝယ္ဖို႔မေမ့ပါနဲ႔</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖ်ားၿပီဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဆးေသာက္ဖို႔မေမ့ပါနဲ႔</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆံုးရႈံးၿပီဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးဖို႔မေမ့ပါနဲ႔</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ဓာတ္က်ၿပီဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႀက့ံခိုင္ဖို႔မေမ့ပါနဲ႔</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဲက်ၿပီဆို နာက်င္မႈထဲကေနရုန္းထၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿပံဳးတစ္ပြင့္ေပးဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔....</span>!<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္တည္းဆိုေပမယ့္လည္း တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕လြတ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြရွိခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးအံု႔တယ္ဆိုတိုင္း မိုးရြာတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းခဲြတယ္ဆိုတိုင္း ရင္ကဲြသြားတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္းတယ္ဆိုတိုင္း တစ္သက္လံုးအတြက္မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ပ်က္တယ္ဆိုတိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ဆိုင္ရတယ္ဆိုတိုင္း ခက္ခဲတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထီးက်န္တယ္ဆိုတိုင္း မေပ်ာ္ရႊင္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုင္ဆိုင္ရတယ္ဆိုတိုင္း မဆံုးရႈံးႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏႈတ္ဆိတ္တယ္ဆိုတိုင္း ဥေပကၡာျပဳတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆံုးရႈံးတယ္ဆိုတိုင္း မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လဲက်သြားတယ္ဆိုတိုင္း ထပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႈံးသြားတယ္ဆိုတိုင္း လက္လြတ္လိုက္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ျဖစ္ရပ္ ထပ္မေပၚႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီ တစ္စကၠန္႔မွာသာ အေလ်ာ့မေပးရင္ ေနာက္တစ္စကၠန္႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာရွိႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၄)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္မွာ ကံေကာင္းျခင္းေတြရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ တမင္တကာ မေစာင့္ေမွ်ာ္ပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္မွာ ႀကံ့ခိုင္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ရည္က်ဖို႔ မျငင္းဆန္ပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကမွာ သူေတာ္ေကာင္းရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဟန္ေဆာင္သူရန္က ကာကြယ္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေငြေၾကးက ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို သယ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ယံုပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ တစ္ဘဝစာအတြက္ မေတာင့္တပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရိုးသားျခင္းကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ ေစတနာေကာင္းထားဟန္ေဆာင္ျခင္းကို အျပစ္မဆိုပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာင္ျမင္ျခင္းကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ရႈံးျခင္းကို မ်က္ကြယ္မျပဳပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖူးစာကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ ရူးရူးမိုက္မိုက္ မေစာင့္စားပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္ကို ယံုပါ။ ဒါေပမဲ့ အျပစ္အနာအဆာကင္းဖို႔ မေတာင္းဆိုပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ဘဝမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးက မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္တာပဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၅)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းရဲ႕ကိုယ္မွာ တမူထူးျခားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အလင္းတစ္မ်ဳိးရွိတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ ဆဲြေဆာင္မႈတစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ ဒါေတြဟာ တျခားလူ အတုခိုးလို႔ မရႏိုင္သလို တျခားလူမွာလည္း မရွိႏိုင္ပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူထိုက္တဲ့ အရာေတြရွိတယ္။ သင့္ရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္မႈကို သင္ကိုယ္တိုင္ပဲ မွတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တေလာကလံုးက သင့္အေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ခဲ့ရင္ေတာင္ သင့္ကိုယ္သင္ ယံုၾကည္ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာက်င္ေၾကကဲြခ်ိန္မွာ ငိုႏိုင္ပါတယ္... ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငိုၿပီးခဲ့ရင္ လွလွပပ ရယ္ႏိုင္ရမယ္၊ လွလွပပ ၿပံဳးႏိုင္ရမယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္ကိုယ္သင္ ယံုၾကည္ပါ... သင္ဟာ သင္ကိုယ္တိုင္ပါ၊ သင္ဟာ ၿပိဳင္ဘက္ကင္းသူတစ္ေယာက္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၆)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပႆနာအခက္အခဲဆုိတာ လူ႔ဘဝမွာ တြန္းအားတစ္မ်ဳိးပါ။ အခက္အခဲ၊ ျပႆနာေၾကာင့္ လူဟာ ပိုသန္မာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆီ မေရာက္မခ်င္း လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္အတြက္ ေရွ႕သို႔လွမ္းေနၾကပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့လမ္းမွာ ကဲ့ရဲ႕ေဝဖန္မႈေတြ၊ သံသယျဖစ္မႈေတြ၊ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြ ႀကံဳၾကရတယ္။ ဒါဟာ လမ္းအပိုင္းအျခားမွာ တခဏသာ ေတြ႔ႀကံဳရတာေတြပါ။ ကိုယ္ပိုင္လမ္းတစ္ခုဆီ သင္အေရာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ၿပီဆိုရင္ အဲဒီေဝဖန္ေလွာင္ေျပာင္မႈေတြက မေျပာပေလာက္ေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္ပါ။ ယံုၾကည္မႈကို လက္ကိုင္ထားပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးၿပံဳး ၿပံဳးပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းတိုင္ဆီ သင္အေရာက္ လွမ္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္</span>။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၇)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကမွာ အသည္းငယ္တဲ့လူေတြက အမ်ားသားလား?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုးဟပ္ကိုေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />ၾကြက္ကိုေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />အခက္အခဲကိုေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />ဆံုးရႈံးမွာကို ေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />ကိုယ့္အခ်စ္စစ္ကို တျခားအခ်စ္စစ္နဲ႔ မေတြ႔မိမွာေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />အျငင္းခံရမွာ ေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />သစၥာေဖာက္ခံရမွာ ေၾကာက္တဲ့သူ၊<br />အစြန္႔ပစ္ခံရမွာ ေၾကာက္တဲ့လူ၊<br />ထိခိုက္နာက်င္မွာကို ေၾကာက္တဲ့လူ... ....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို ေၾကာက္တတ္ေနလို႔ပဲလား! အစေတာင္မစရေသးခင္ ကၽြန္မတို႔ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခဲ့ၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၈)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာစုႏွစ္ဝက္တစ္ခုကို အတူတူျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကတဲ့ အဘိုးအဘြားအုိလင္မယားႏွစ္ေယာက္</span>.... <span style="font-family:Zawgyi-One;">ညအိပ္ရာမဝင္ခင္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း အၿမဲေျပာတတ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္းက "နင့္ကိုငါခ်စ္တယ္"...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာျဖစ္လို႔ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ဒီလိုေျပာက်င့္ရွိခဲ့သလဲလို႔ တျခားလူကေမးေတာ့ အဘိုးအိုက ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒီလိုေျပာရတာဟာလည္း တကယ္လို႔ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ လံုးဝ ႏိုးမလာခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္းက်န္ခဲ့မယ့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုးစကားက အဲဒီစကားျဖစ္ေနမွာပဲ"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ အသက္အိုမင္းမွ မဟုတ္ပါဘူး.. လူဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး ေသဆံုးႏိုင္ပါတယ္။ မေသဆံုးခင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ဘာစကားေတြ ေနာက္ဆံုးက်န္ခဲ့ေစခ်င္သလဲ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ျပင္မထြက္ခင္ ဂရုစိုက္တဲ့စကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္ရာမဝင္ခင္ ၾကင္နာတဲ့စကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မခဲြခြာခင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုတဲ့စကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္စကားတစ္ခြန္းက ေနာက္ဆံုးစကားျဖစ္မယ္မွန္း ဘယ္သူမွမသိခဲ့ၾကသလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူကမွလည္း ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္းကို နားဝင္မခ်ဳိတဲ့ေဒါသစကား ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၉)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထာဝရခ်စ္မယ္လို႔ေျပာတဲ့လူက ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထားသြားခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရမ္းခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတဲ့လူက ေနာက္ဆံုးေတာ့ တျခားတစ္ေယာက္လက္ကို တဲြသြားခဲ့တယ္။ ေစာင့္ေနမယ္လို႔ေျပာတဲ့လူက ေနာက္ဆံုးေတာ့ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္သြားခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ခ်စ္တယ္" လို႔.... လြယ္လြယ္ မေျပာပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကတိတစ္ခုဟာလည္း တာဝန္ယူမႈတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ နာက်င္မႈတစ္ခုပဲ မဟုတ္ပါလား!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၁ဝ)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါတေလမွာ... အဲဒီလူကို ကၽြန္မတို႔ခြင့္လႊတ္လိုက္ၿပီဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ တကယ္မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အေၾကာင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခြင့္လႊတ္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ေမ့ေနခဲ့လို႔ပါပဲ....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5wHbrIAJGis/Tu_kjTqgmJI/AAAAAAAAIrw/mTse8rt0LFQ/s1600/2011-12-13%2B16.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 310px; height: 242px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5wHbrIAJGis/Tu_kjTqgmJI/AAAAAAAAIrw/mTse8rt0LFQ/s400/2011-12-13%2B16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688016149617350802" border="0" /></a><br />ကၽြန္မဖတ္ဖို႔ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-7574957104298294759?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-41297959037001718422011-12-19T02:42:00.001Z2011-12-19T02:44:54.459Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၁)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါက ညတစ္ညမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရက္မူးၿပီးအိမ္ျပန္လာေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝက္တဲကို ေနအိမ္အမွတ္နဲ႔ဝင္ၿပီး ဝက္မေဘးမွာဝင္ေခြရင္း ေျပာလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မိန္းမ... ငါ့ကုိေရတစ္ခြက္ေလာက္ ခပ္ေပးစမ္းပါ!"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသံၾကားေတာ့ ဝက္မက "အီ.." လို႔ အသံတစ္ခ်က္ျပန္ေပးတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကို အဲဒီလူက ဝက္မကို လက္နဲ႔ တစ္ခ်က္စမ္းၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မခပ္ေပးဘူးဆိုလဲ ေနေပါ့ကြာ.. မင္းက ဘာညည္းတာလဲ?</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းအကၤ်ီကလဲ အေမြးေတြနဲ႔ ၾကယ္သီးကလဲ ႏွစ္တန္းေတာင္ပါလား?"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၂)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ေခ်းပိုးနဲ႔ ျခင္ ရည္းစားျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ေခ်းပိုးကေမးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ျခင္ေလး.. မင္း ဘာအလုပ္လုပ္သလဲ?"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကၽြန္မက ေဆးထိုးတဲ့ နပ္စ္မပါ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ဟာ... ေရစက္ပဲ.. ငါ့အလုပ္ကလဲ တိုင္းရင္းေဆး ေဆးလံုးဆရာေလ"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၃)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူအ ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္ေပၚက လမင္းကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္က ေန၊ တစ္ေယာက္က လနဲ႔ ျငင္းခုန္ေနၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလိုျငင္းခုန္ေနတုန္း သူတို႔ေဘးနား လူတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားေတာ့ လူအ ႏွစ္ေယာက္က...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေကာင္းကင္ေပၚက ေနမင္းလား? လမင္းလား? အကဲျဖတ္ေပးပါဦး" လို႔ဆိုေတာ့</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အဲဒီလူက "ကၽြန္ေတာ္ ဒီရြာက မဟုတ္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၄)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ ေငြထုတ္စက္မွာ ေငြလာထုတ္တယ္။ ဘဏ္ကေငြထုတ္စက္ေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အသံစနစ္နဲ႔ျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စစ္စတန္က "လွ်ဳိ႕ဝွက္ဂဏန္းရုိက္သြင္းပါ"လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္ အဘိုးအိုက ပါးစပ္ကိုလက္နဲ႔ကြယ္ရင္း ဂဏန္းလက္ကြက္ကီးဘုတ္နားကပ္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တိုးတိုးေျပာလိုက္တယ္။<br /><br />"သုညေျခာက္လံုး"...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၅)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီး... ေမေမ တကယ္လို႔ လူႀကီးေတြက "ငါစားတဲ့ဆားက နင္စားတဲ့ဆန္ထက္ေတာင္မ်ားတယ္"လို႔ ဆိုဆံုးမလာတဲ့အခါ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမေမ ဘယ္လိုျပန္ေျပာမလဲ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမေမ... ေမေမလည္း မသိဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳက ေမေမတို႔ထက္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာျဖစ္မွာေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီး... ဟင္း.. ေမေမကလဲ... ဆားစားတာမ်ားရင္ ကိုယ္ခႏၶာအတြက္မေကာင္းဘူးလို႔ ေမေမ သတိမေပးေတာ့ဘူးလား?</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၆)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-zMTHdUCiKiA/Tu6iXFjucjI/AAAAAAAAIrk/YFwZf_hTrhE/s1600/4RcdPrCNqgb5Wf_5krcjnA.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 319px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-zMTHdUCiKiA/Tu6iXFjucjI/AAAAAAAAIrk/YFwZf_hTrhE/s400/4RcdPrCNqgb5Wf_5krcjnA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687661896928227890" border="0" /></a></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပံဳးေစရံုမွ်သာ....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-4129795903700171842?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-45258170889113330172011-12-18T01:35:00.003Z2011-12-18T01:42:34.274Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မ"ေအာ္တိုစာအုပ္"စထားတဲ့အရြယ္က ၄တန္း၊ ၅တန္းအရြယ္မွာပါ။ အဲဒီအရြယ္မွာ ေအာ္တိုဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခင္ရာမင္ရာ အမွတ္တရေရးတာကို ေအာ္တိုလို႔ေခၚတယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မသိထားခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ စူးစူးစမ္းစမ္းအရြယ္ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေအာ္တိုဆိုတိုင္း ကၽြန္မလည္း လိုက္ေအာ္တိုခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီေခတ္က ကၽြန္မရဲ႕ေအာ္တိုစာအုပ္က ရိုးရိုးဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ပါ။ အဲဒီစာအုပ္ကို ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ မင္းသား၊ မင္းသမီးပံုပါတဲ့ျပကၡဒိန္နဲ႔ ထုပ္ထားတတ္ၿပီး တျခားစာအုပ္ထက္ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းေအာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားတိုင္းလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ယူသြားေလ့ရွိခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ေအာ္တိုစာအုပ္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕စာအုပ္နဲ႔အၿပိဳင္ လွသထက္လွေအာင္ ကၽြန္မအလွဆင္ခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ဇီးသီးထုပ္ေတြကရတဲ့ မင္းသား၊ မင္းသမီးပံုေတြ ကပ္လိုကပ္၊ ပန္းေျခာက္ေလးေတြ ညႇပ္လိုညႇပ္နဲ႔ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ရြာမွာဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔မွာပံုကပ္ဖို႔ ေကာ္ေတြမရွိခဲ့ၾကဘူး။ ေကာ္ပင္လို႔ကၽြန္မတို႔ေခၚတဲ့ သဘာဝေပါက္တဲ့အပင္ကရတဲ့ ေကာ္သီးေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေကာ္သီးမရတဲ့အခါ ထမင္းလံုးေစ့ေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကပ္ခဲ့ပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း ထမင္းေစ့ေတြက ၾကာၾကာအကပ္မခံေတာ့ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ေအာ္တိုစာရြက္ဟာ မင္းသား၊ မင္းသမီးပံုေတြေပ်ာက္ၿပီး ထမင္းလံုးေျခာက္ေတြနဲ႔ မာဆတ္ဆတ္ႀကီး ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။<br /><br />စာေမးပဲြနီးလို႔ ေက်ာင္းႀကီးပိတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔မွာ ေအာ္တိုစာအုပ္ေတြ အခ်င္းခ်င္းလဲၿပီး အေမာတေကာေရးခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ရြာသားခ်င္းလည္းျဖစ္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရင္လည္း ဒီရြာေသးေသးေလးမွာ ေတြ႔ေနၾကရဦးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္ ခင္ေၾကာင္းမင္ေၾကာင္းကို စာအုပ္ထဲမွာခ်ေရးၿပီး ကၽြန္မတို႔ သက္ေသျပခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့မင္းသား၊ မင္းသမီးကပ္ထားတဲ့စာရြက္မွာ ေရြးေရးၾကသလို ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္ေလးေရးထားတဲ့ စာရြက္ေဘးမွာ ကပ္ေရးတာမ်ဳိးလည္း ရွိခဲ့တာေပါ့။ တခ်ဳိ႕က ေနာက္ဆံုးစာရြက္ကိုေရြးၿပီး ဒီလိုေရးတတ္ၾကေသးတယ္။ "စာရြက္ေနာက္ဆံုးမွာ ေရးေပမယ့္ ကိုယ့္ခင္မင္မႈက ေရွ႕ဆံုးကပါ" ဆိုသလိုမ်ဳိး......<br /><br />တခ်ဳိ႕ကလည္း<br />"အင္းေလးေရေျခာက္ခမ္း<br />ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြေၾကြက်မွ<br />ခင္မင္မႈကို အဆံုးသတ္မယ္" ေပါ့။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ တေျဖးေျဖးအတန္းေတြႀကီးလာၿပီး ၿမိဳ႕ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မမွာေအာ္တိုစာအုပ္ေတြ ပိုမ်ားလာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းအတြက္တစ္အုပ္၊ က်ဴရွင္အတြက္တစ္အုပ္၊ တရုတ္ေက်ာင္းအတြက္တစ္အုပ္ေပါ့။ စာအုပ္ေတြက ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးပံုေတြ၊ ငွက္ကေလး၊ ပန္းကေလးပံုေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ပိုလွလာတယ္။ ရြာမွာတုန္းကလို ထမင္းလံုးေတြနဲ႔ ပံုကပ္စရာမလိုခဲ့ေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေရးေပးတဲ့ အမွတ္တရစာေတြအျပင္ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ကဗ်ာေလးေတြ ကူးထည့္ေရးခဲ့ေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕ကဗ်ာဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အမွတ္တရစာေတြကို ကဗ်ာေလးေတြနဲ႔ ေရးေပးတတ္ေသးတယ္။<br /><br />"၁ နဲ႔ ၁ေပါင္း ၂ ရေၾကာင္းကို<br />ဘဝေက်ာင္းမွာ သင္ရတယ္။<br />နင္နဲ႔ငါေပါင္း ခင္မင္ေၾကာင္းကို<br />ဘဝေက်ာင္းမွာ သင္ရတယ္" ဆိုသလိုမ်ဳိး...<br /><br />တခ်ဳိ႕ကလည္း ခင္ခင္မင္မင္နဲ႔ ဆိုဆံုးမတတ္ေသးတယ္။ ဘာတဲ့...<br />"ပညာသင္ခ်ိန္<br />စာသင္ခ်ိန္မွာ<br />အခ်စ္ဘုရင္ကို<br />ခ်စ္ပလႅင္မွာ<br />နန္းမတင္နဲ႔<br />ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ပ်က္တတ္တယ္" ဆိုသလိုေပါ့။<br /><br />အဲဒီတုန္းက မႏူးမနပ္အရြယ္ဆိုေတာ့ ဘာေရးေရးဖတ္ေကာင္းေနတာခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္တိတ္တိတ္ေလး သေဘာက်ေနတဲ့ ေကာင္ေလးေရးတဲ့ေအာ္တိုဆိုရင္ ဖတ္ရတာ ၿငီးကိုမၿငီးခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြမက ကိုယ့္အခန္းေဘးက၊ အတန္းမတူတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေရးခိုင္းရတာလည္း အေမာေပါ့။ အတန္းႀကီးႀကီးလာေတာ့ ကိုယ္ေရးတဲ့အမွတ္တရစာေဘးမွာ ကိုယ့္ပတ္စပို႔ပံု၊ အလွပံုေလးေတြ ကပ္ေပးတတ္ၾကေသးတယ္။<br /><br />တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေအာ္တိုစာအုပ္မထားခဲ့ေတာ့ဘူး။ ပထမႏွစ္ကေန ေနာက္ဆံုးႏွစ္အထိ ဒီလူေတြနဲ႔ပဲရွိေနမယ္ဆိုေတာ့ ေအာ္တိုစာအုပ္အစား ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာပဲ လိပ္စာစာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ ကၽြန္မထားခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ႏိုင္ငံျခားထြက္ေတာ့ ကၽြန္မယူခဲ့ေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အၿမဲအဆက္အသြယ္မရွိေပမယ့္ သူတို႔ကိုသတိရတဲ့အခါ အဲဒီစာအုပ္ကို ကၽြန္မ ထုတ္ထုတ္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ႏိုင္ငံကေန ေနာက္တစ္ႏိုင္ငံကိုအကူးမွာ သယ္ရတဲ့ပစၥည္းေတြက မ်ားမ်ားလာေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို တျခားပစၥည္းေတြနဲ႔ေရာၿပီး ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ျပန္ပို႔ခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွစ္ေတြၾကာၿပီး ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ အဲဒီစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မအစ္မအိမ္မွာ ျပန္ေတြ႔တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ စာအုပ္ေလးကုိ အစ္မက ေသခ်ာသိမ္းထားေပးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ကို လွန္ၾကည့္မိေတာ့ တခ်ဳိ႕စာလံုးေတြက မင္ေရာင္ေတာင္လႊင့္ေနခဲ့ၿပီ။ စာအုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕လည္း ဘယ္ကိုေရာက္လိုေရာက္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ဳိ႕နဲ႔က ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက လံုးလံုးအဆက္အသြယ္ မရွိခဲ့ေတာ့ဘူး။ ခင္မင္မႈက မင္လိုပဲ အေရာင္လႊင့္ခဲ့ၿပီလား?<br /><br />ေတာင္ႀကီးအိမ္ေရာက္ေတာ့ အထက္တန္းတုန္းက ေအာ္တိုစာအုပ္ေတြကို ကၽြန္းေသတၱာထဲမွာ ေတြ႔မိျပန္တယ္။ စာေတြကိုျပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္း စိတ္ေတြႏုပ်ဳိသြားရသလို သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ျပန္သတိရမိတယ္။ တခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘာျဖစ္ေနၾကသလဲ မသိပါဘူး။ အတန္းထဲက ကၽြန္မေဘးမွာထိုင္တဲ့ ရွမ္းမေလးအိမ္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ရဲ႕အေၾကာင္းကို သိခဲ့ရတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေလာကႀကီးထဲ ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါၿပီ....<br /><br />ရြာမွာေက်ာင္းတက္တုန္းထားခဲ့တဲ့ ေအာ္တိုစာအုပ္ကေတာ့ ၾကြက္စာျဖစ္သြားၿပီလား! ပုလင္းဝယ္၊ သံဝယ္ဆီပဲ ေရာက္သြားၿပီလား မေျပာတတ္ဘူး။ အစအနေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရြာသူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မဘယ္အခ်ိန္ပဲ ရြာကိုျပန္ျပန္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုေနၾကတုန္းပဲ။ အင္းေလးေရ ခမ္းေျခာက္စျပဳလာေပမယ့္၊ ၾကယ္မိုးေတြရြာတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ခင္မင္မႈကေတာ့ အဆံုးသတ္သြားမယ္ မထင္ပါဘူး.. ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေတြ တည္ၿမဲေနသေရြ႕ေပါ့...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-4525817088911333017?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-90965628365731637822011-12-16T02:01:00.003Z2011-12-16T02:21:47.367Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ည .... ရီေဝေဝနဲ႔ သူအိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တံခါးဖြင့္ အိမ္ထဲဝင္ၿပီး မီးဖြင့္ရင္း မိန္းမျဖစ္သူကို သူလွမ္းေအာ္တယ္။ ျပန္ထူးသံ မၾကားခဲ့ရဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါင္းငံု႔ဖိနပ္ခၽြတ္ေတာ့ ဖိနပ္စင္ေပၚတင္ထားတဲ့ စာရြက္တစ္ရြက္ကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ေကာက္ယူၾကည့္ေတာ့ လင္မယားကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ျဖစ္ေနတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတစ္ခ်က္ ေတြေဝသြားတယ္။ သူမ တကယ္လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ သူထင္မထားခဲ့ဘူး။<br /><br />အရင္တုန္းကလည္း သူတို႔ဒီလိုပဲ ရန္ျဖစ္ေနက်၊ သူ႔ကို သူမစိတ္ဆိုးၿပီး</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စကားမေျပာတာ ဒါမွမဟုတ္ မိဘအိမ္ခဏ ျပန္တာေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း အလိုအေလ်ာက္ ျပန္ေကာင္းသြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမ တကယ္လုပ္လိုက္မွန္း သိသာေနတယ္။ သမီးေလးအတြက္ အုပ္ထိန္းသူ အစည္းအေဝးသြားဖို႔ သူ မအားဘူး၊ အခ်ိန္မရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမ စိတ္တိုၿပီး "ရွင္တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ေနဝင္ေနထြက္ အလုပ္ေတြမ်ားေနလိုက္တာ ကၽြန္မနဲ႔သမီးေလး၊ ေနာက္ၿပီး ဒီအိမ္ကိုေရာ ရွင္စိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားရဲ႕လား? </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုဘဝမ်ဳိး ကၽြန္မ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကြာရွင္းမယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္တဲ့အရာေတြ၊ ဘယ္အရာကမွာ အလုပ္ေလာက္ အေရးမႀကီးဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ကို အေလးထားတာဟာ ဒီမိသားစု၊ ဒီအိမ္ကို အေလးထားတာပဲလို႔ သူထင္ထားခဲ့တယ္။ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြ မမွားဘူးလို႔ သူထင္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ဟာလာဟင္းလင္း ဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူရပ္ေနခဲ့တယ္။ မိန္းမ မရွိေတာ့တဲ့အိမ္ကို အိမ္လို႔တင္စားလို႔ မရေတာ့မွန္း အခုမွ သူခံစားမိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကို အတူမွ်ေဝမယ့္မိန္းမမရွိေတာ့ အဓိပၸာယ္မဲ့သြားတယ္လို႔ သူထင္ေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူ႔မိဘအိမ္ သူျပန္ခဲ့တယ္။ မိဘေတြက သူ႔ကိုေတြ႔ေတာ့ တအံ့တၾသနဲ႔ေမးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သား ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတာေတာင္ အိမ္ျပန္လာခ်ိန္ရွိေသးတယ္လား သား? တစ္ခုခုျဖစ္လာခဲ့သလား? ကေလးအေမနဲ႔ ရန္ျဖစ္လာၾကတာလား?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆက္တိုက္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြၾကားမွာ သူ႔မ်က္ႏွာထူပူသြားမိတယ္။ ဒါဟာလည္း မိဘအိမ္ဆီ သူျပန္ခ်ိန္ နည္းခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္။</span><br /><br />သူ အိမ္ျပန္လာတာကို မိဘေတြက ဝမ္းသာၾကတယ္။ အိမ္ျပန္လာတဲ့ သားအတြက္ အေဖျဖစ္သူက ဟင္းထြက္ဝယ္တယ္။ အေမက သူနဲ႔စကားစျမည္းေျပာရင္း က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အေမက သူစားဖို႔ ေျမပဲဆံေလွာ္ေတြ ထုတ္လာတယ္။ ထိုင္တာ သိပ္မၾကာေသးခင္ အေမ့အိမ္ကဖုန္း ျမည္လာတယ္။ အေဖ့အသံကို ဖုန္းထဲကေန သူၾကားေနရတယ္။<br /><br />"မိန္းမေရ... နင့္အတြက္ ဂႏၶာမာပ်ားရည္ ငါေဖ်ာ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ တင္ထားခဲ့တယ္။ အခုေသာက္ရင္ အေနေတာ္ပဲ။ မေအးခင္ ေသာက္လိုက္ဦးေနာ္"<br /><br />အေဖဖုန္းခ်ေတာ့ အေမက ေဖ်ာ္ရည္ကိုယူၿပီး တစ္ငံုေသာက္လိုက္တယ္။ ဖုန္း ျမည္လာျပန္တယ္။ အေဖ့ဆီက ဖုန္းျဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေမႀကီး.. ငါတို႔ ေရဖိုးေဆာင္ရေတာ့မယ္ထင္တယ္။ ၾကည့္လိုက္ဦး.. ငါ စာရြက္ယူခဲ့ဖို႔ ေမ့သြားလို႔။ စာရြက္နံပါတ္ ငါကို ရြတ္ေပးၾကည့္ပါဦး။ လမ္းႀကံဳလို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါေရဖိုးေဆာင္ခဲ့မယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖုန္းခ်ၿပီး အၿပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ အေမကေရရြတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သားရဲ႕ေဖေဖကေလ အလုပ္အရမ္းမ်ားတဲ့လူ.... အျပင္ခဏေလး ထြက္တာေတာင္ အိမ္ကို ဖုန္းဆယ္ေခါက္ေလာက္ ေခၚတတ္တယ္။ သူ႔လခေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆက္သြယ္ေရးဌာနအတြက္ လွဴထားသလား မွတ္ရတယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမေျပာေနတုန္းမွာပဲ အေဖ့ဆီက ဖုန္းဝင္လာျပန္တယ္။ အေဖ့အသံက ဝမ္းသာအားရပဲ....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေမႀကီးေရ.... နင္ ငါးၾကင္းေတြႀကိဳက္တယ္ မဟုတ္လား? ဒီေန႔ ေစ်းထဲမွာ ငါးၾကင္းလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြေဟ့... ငါဝယ္ျပန္ၿပီး နင့္ကိုခ်က္ေကၽြးဦးမယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္မိနစ္၂ဝအတြင္းမွာ အေဖ့ဆီက ဖုန္းေတြ အဆက္မျပတ္ဝင္လာခဲ့တယ္။ အေဖ့ဖုန္းေၾကာင့္ အေမ စိတ္မရွည္ဟန္မျပခဲ့ဘူး။ အေမက သူနဲ႔ စကားစျမည္းေျပာေနတယ္ဆိုေပမယ့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ အေဖနဲ႔ေျပာေနတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး သူ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ မေက်မနပ္ေျပာမိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေဖေဖက ဘာျဖစ္လို႔ ၾကာလာေလ ေလးနက္မႈမရွိလာေလပါလား ေမေမ... တကယ္ဆို တခ်ဳိ႕ဖုန္းကဆက္စရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ အိမ္ေရာက္မွေျပာလဲ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ရရက္သားနဲ႔"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စကားကို အေမက အရယ္နဲ႔ေျပာျပတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မဟုတ္ေသးဘူး သား... သားေဖေဖရဲ႕ ေလးနက္တဲ့စိတ္ကို သားဘယ္နားလည္လိမ့္မလဲ! သားေဖေဖက သူ႔စိတ္ကို အိမ္မွာပဲထားခဲ့လို႔၊ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ကိုပဲ စိတ္ေရာက္ေနလို႔ ဖုန္းေတြဆက္ဆက္ေနတာေပါ့။ လူက အျပင္ေရာက္ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ စိတ္ကို အိမ္မွာထားခဲ့လို႔၊ အိမ္မွာ ဘာကိစၥေထြေထြထူးထူးမွ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မရွိဘူးဆိုေပမယ့္ သူက အိမ္ကိုပဲေအာင္းေမ့ေနလို႔ပါ။ လိုတဲ့ေငြကို အိမ္ကေနယူရင္ ရၿပီလို႔မထင္လိုက္နဲ႔... အိမ္က ေငြထားတဲ့ေနရာ မဟုတ္ဘူး သား။ စိတ္ႏွလံုးထားတဲ့ေနရာပါ။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ႏွလံုးကို အိမ္မွာထားမွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြက အိမ္မွာၿမဲမွာပါ။ နားလည္လား.. သား!"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမရဲ႕ေလးနက္ၾကင္နာတဲ့ မ်က္ဝန္းေအာက္မွာ သူရုတ္တရက္ လန္႔ႏႈိးလာခဲ့တယ္။ အလုပ္မ်ားတဲ့အခ်ိန္ အိမ္ကို သူဖုန္းမဆက္ခဲ့ဖူးေၾကာင္းကို သူသတိရလာမိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ မဆက္တဲ့အျပင္ သူမ ဆက္လာတဲ့ဖုန္းကိုလည္း သူ အလ်င္စလို ခ်ပစ္လိုက္တတ္တယ္။ အထက္လူႀကီး၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ သူေပ်ာ္ပါးစားေသာက္ခ်ိန္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္မွာရွိတဲ့ မီးတစ္ေဆာင္က သူအိမ္ျပန္မေရာက္မခ်င္း ညနက္သန္းေခါင္အထိ လင္းထိန္ေနတတ္ေၾကာင္းကို သူသတိရလာမိတယ္။ မိန္းမရဲ႕ အထီးက်န္တဲ့ခံစားခ်က္၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကို သူတစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဘူး။ အသက္(၆)ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ သမီးေလးက တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္လိုက္ပို႔ဖို႔၊ ကစားကြင္းလိုက္ပို႔ဖို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကို အထပ္ထပ္ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ ကတိသာေပးၿပီး ကတိမတည္မိခဲ့တာကို သူသတိရလာမိတယ္။ ဒါေတြဟာ သူတကယ္အလုပ္မ်ားခဲ့လို႔ပဲလား? ဒါမွမဟုတ္ သူ႔စိတ္ႏွလံုးကို အိမ္မွာ မထားခဲ့မိလို႔လား?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔ ညေနက သူမအိမ္သြားၿပီး သူမကို သူသြားေခၚခဲ့တယ္။ သူမ မျပန္ႏိုင္ဘူးလို႔ဆိုေတာ့ သူ အေလာတႀကီး သူမကို ေျဖရွင္းခ်က္ေပးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေမာင္ အရင္လို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ အရင္လို ခင့္ကို လ်စ္လ်ဴရႈမထားေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ကိုလည္း လ်စ္လ်ဴရႈမထားေတာ့ပါဘူး။ ခင့္ကို ေငြေတြပံုအပ္ေပးၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုအပ္တဲ့ေငြကို အိမ္မွာျပန္ယူရရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီးလို႔ ေမာင္ထင္ထားခဲ့မိတယ္။ ေတာ္ပါေသးတယ္ "အခ်စ္"ကို ေမာင္ေပ်ာက္ဆံုးေစေတာ့မလို႔..</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆိုရင္ ေမာင့္စိတ္၊ ေမာင့္ႏွလံုးသားကို အိမ္မွာထားပါမယ္။ အိမ္ကို ႏွလံုးသားမွာထားပါမယ္။ ေမာင္နဲ႔ ျပန္လိုက္ခဲ့ပါေနာ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စကားကုိ သူမ ျပန္မေျဖခဲ့ဘူး။ သူ႔ရင္ခြင္ဆီကိုပဲ သူမ ေျဖးေျဖးသာသာလွမ္းဝင္ၿပီး ေပြ႔ဖက္ငိုခ်လိုက္ေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားထားတဲ့ေနရာပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ျဖည့္တင္းတဲ့ေနရာပါ။ အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုတာ ဆင္ေျခတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္မွာ ႏွလံုးသားရွိတယ္၊ အခ်စ္ရွိတယ္၊ ေအာင္းေမ့တမ္းတမႈေတြရွိတယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြက အဆံုးမရွိ ပိုပိုတိုးလာမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မူရင္း-- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/aiqingwenzhang/20111020/204044.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-9096562836573163782?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-71702556315020983262011-12-14T00:16:00.003Z2011-12-14T00:32:35.479Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-2YBstGbfCzw/TufsqUYWRWI/AAAAAAAAIrY/8c5yls96Sdo/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 166px; height: 174px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2YBstGbfCzw/TufsqUYWRWI/AAAAAAAAIrY/8c5yls96Sdo/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685773266348033378" border="0" /></a></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ လူစည္ကားတဲ့ေစ်းတန္းတစ္ခုကို ဆိုင္ကယ္စီးၿပီးျဖတ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ ေစ်းျခင္းေတာင္းဆဲြထားတဲ့ အေဒၚႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းကက်ဥ္း ေစ်းကလည္းစည္ကားတာမို႔ ေရွာင္ေပမယ့္ အေဒၚႀကီးရဲ႕ေစ်းျခင္းေတာင္းကို ဆိုင္ကယ္လက္ကိုင္နဲ႔ ခ်ိတ္လိုက္မိတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဒၚႀကီးလက္ထဲကေန ေစ်းျခင္းေတာင္းလြတ္က်သြားခဲ့တယ္။ မိန္းကေလးက ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဒၚႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေစ်းျခင္းေတာင္းက က်သြားတယ္ဆိုေပမယ့္ ျခင္းေတာင္းထဲကအရာေတြ အျပင္ကိုထြက္မက်ခဲ့ဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး မိန္းကေလးက ဆိုက္ကယ္စီးၿပီး ထြက္သြားဖို႔ျပင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ အေဒၚႀကီးက လွမ္းေအာ္တယ္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မိန္းကေလး.. မိန္းကေလးရဲ႕ပစၥည္းက်ခဲ့ၿပီ"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိန္းကေလးက သူ႔ပစၥည္းတစ္ခုခု ျပဳတ္က်သြားတယ္အထင္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္ခ်က္ခ်င္းရပ္ၿပီး ေမးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ကၽြန္မရဲ႕ ဘာပစၥည္းမ်ား က်ခဲ့သလဲ?"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"မိန္းကေလးရဲ႕ လူေတြမွာရွိသင့္တဲ့ ရည္မြန္ျခင္းက်ခဲ့ပါတယ္" လို႔ အေဒၚႀကီးက ျပန္ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျဖစ္အပ်က္ထဲက အေဒၚႀကီးရဲ႕စကားဟာ အဓိပၸာယ္ေလးနက္လြန္းတယ္။ အခုေခတ္လူေတြကို ေတြးေတာစရာေတြေပးတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လုပ္စရာေတြနဲ႔ အၿမဲအလုပ္မ်ားတဲ့ ေန႔စဥ္ဘဝေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္ေပၚမွာပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကို ေဆာင္ထားဖို႔ မေမ့ခဲ့ၾကဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆာင္ထားဖို႔ မေမ့တဲ့အရာေတြက ဖုန္း၊ ကြန္ျပဴတာ၊ လက္ကိုင္အိတ္၊ ...... စတာေတြျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ ဒီထက္ပိုအေရးပါတဲ့ ျဒပ္မဲ့အရာတခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွာေဆာင္ထားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါတေလမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒါမွမဟုတ္ သူတစ္ပါးကို သတိေပးသင့္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင္ရဲ႕ ရည္မြန္ျခင္း က်က်န္ခဲ့ၿပီ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင္ရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ က်က်န္ခဲ့ၿပီ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင္ရဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်ဳိးႏွိမ္စိတ္ က်က်န္ခဲ့ၿပီ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင့္မ်က္ႏွာေပၚကအၿပံဳး က်က်န္ခဲ့ၿပီ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင္ရဲ႕ မွ်တစိတ္ က်က်န္ခဲ့ျပီ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သင္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း က်က်န္ခဲ့ၿပီ"</span><br />"သင္ရဲ႕ ခြင့္လႊတ္စိတ္ က်က်န္ခဲ့ၿပီ"<br />"သင္ရဲ႕ အေကာင္းျမင္စိတ္ က်က်န္ခဲ့ၿပီ"<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ အၿမဲက်က်န္ေနခဲ့ၿပီလား?</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျမန္ျပန္ၿပီး ေကာက္ယူလွည့္ပါ....<br /><br />မူရင္း-- http://space.atmovies.com.tw/space/space.cfm?action=data&amp;type=clist&amp;CID=GB&amp;sid=347162&amp;mid=0&amp;page=37<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-7170255631502098326?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-50275351035968267522011-12-12T02:15:00.003Z2011-12-12T02:21:11.989Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ဘုရင္တစ္ပါးမွာ သမီးေတာ္ (၇)ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးေတာ္ေတြဟာ ေခ်ာေမာလွပၾကၿပီး ရွည္လ်ားနက္ေမွာင္တဲ့ဆံပင္ကိုယ္စီ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရင္က သမီးေတာ္တိုင္းကို လွပတဲ့ဆံညႇပ္အခု(၁ဝဝ)ဆီ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔မနက္မွာ ပထမသမီးေတာ္ဟာ အိပ္ရာကထၿပီး ခါတိုင္းလိုပဲ ဆံပင္ေတြကို ၿဖီးသင္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုၿဖီးသင္ေနတုန္း သူ႔ရဲ႕ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပ်ာက္ေနတာကို သူသတိထားမိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒုတိယသမီးေတာ္ဆီကေန ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္း သူတိတ္တိတ္ေလးခိုးယူလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယသမီးေတာ္ကလည္း သူ႔ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းေပ်ာက္ေနတာကို သတိထားမိေတာ့ တတိယသမီးေတာ္ရဲ႕ ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းကို ခိုးယူလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တတိယသမီးေတာ္ကလည္း သူ႔ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းေပ်ာက္ေနတာကို သတိထားမိေတာ့ စတုတၳသမီးေတာ္ရဲ႕ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းကို ခိုးယူလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စတုတၳသမီးေတာ္က ပဉၥမသမီးေတာ္ရဲ႕ဆံညႇပ္ကိုခိုးယူတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပဉၥမသမီးေတာ္က ဆ</span>ဠ<span style="font-family:Zawgyi-One;">မသမီးေတာ္ရဲ႕ဆံညႇပ္ကိုခိုးယူတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဆ</span>ဠ<span style="font-family:Zawgyi-One;">မသမီးေတာ္က သတၱမသမီးေတာ္ရဲ႕ဆံညႇပ္ကို ခိုးယူတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလိုနဲ႔ သမီးေတာ္အငယ္ဆံုးရဲ႕ဆံညႇပ္က ၉၉ခုပဲရွိေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံက မင္းသားတစ္ပါးဟာ ဘုရင္ႀကီးဆီ ရုတ္တရက္ အလည္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မင္းသားက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">"မေန႔က ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးေမြးထားတဲ့ ခိုတစ္ေကာင္ဟာ ဆံညႇပ္တစ္ခုကို ကိုက္ခ်ီလာခဲ့တယ္။ အရွင္မင္းႀကီးရဲ႕ သမီးေတာ္ေတြရဲ႕ဆံညႇပ္ျဖစ္မယ္ထင္လို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးလာေရာက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သမီးေတာ္ရဲ႕ ဆံညႇပ္ေပ်ာက္သြားသလဲ ဘုရား" လို႔ ဘုရင္ႀကီးကို ေလွ်ာက္တင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီးေတာ္ေတြက မင္းသားရဲ႕စကားကိုၾကားေတာ့ သူေပ်ာက္ပါတယ္၊ ငါေပ်ာက္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူတို႔ဆီမွာက ဆံညႇပ္အခုတစ္ရာဆီရွိေနေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မေျပာႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အဲဒီမွာ သမီးေတာ္ေလးက "သမီးေတာ္ရဲ႕ ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္း ေပ်ာက္သြားပါတယ္"လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားေျပာေျပာၿပီးခ်င္း ဆံညႇပ္တစ္ေခ်ာင္းေလ်ာ့ေနတဲ့ သမီးေတာ္ရဲ႕ဆံႏြယ္ေတြဟာ ျဖည္ေလ်ာက်လာခဲ့တယ္။ ဆံႏြယ္ေတြနဲ႔ လွပေနတဲ့ သမီးေတာ္ရဲ႕အလွကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းသားရင္သပ္ရႈေမာသြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပံုျပင္ရဲ႕အဆံုးက မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ညားၾကေလသတည္းေပါ့.....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆံညႇပ္အခုတစ္ရာဟာ လံုးဝၿပီးျပည့္စံုတဲ့ လူ႔ဘဝလို႔ဆိုရင္ ဆံညႇပ္တစ္ခုေလ်ာ့ေနတဲ့ ဘဝက မၿပီးျပည့္စံုတဲ့ဘဝလို႔ ဆိုရပါမယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မၿပီးျပည့္စံုတဲ့ဘဝဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲခြင့္ရွိတဲ့ အခြင့္အေရးကို ရပါလိမ့္မယ္။ အဆံုးမရွိတဲ့ ေျပာင္းလဲခြင့္နဲ႔ႀကံဳႏိုင္ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ရွိတာနဲ႔ စိတ္ညစ္မႈိင္ေတြေနေတာ့မလား? လူ႔ဘဝရဲ႕ မျပည့္စံုျခင္းကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မလဲ?</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ကြယ္ျပဳတယ္ဆိုတိုင္း ၿပီးဆံုးသြားမွာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ဆိုင္ရတယ္ဆိုတိုင္း ခက္ခဲတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထီးက်န္တယ္ဆိုတိုင္း မေပ်ာ္ရႊင္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရယူပိုင္ဆိုင္ၿပီဆိုတိုင္း ထာဝရတည္ၿမဲတာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႈံးဆံုးၿပီဆိုတိုင္း ေနာက္တစ္ဖန္မပိုင္ရေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္ဆိုတိုင္း စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့လို႔ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ့ဘူးလို႔ အလ်င္စလို မေျပာလိုက္ပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကမွာ အမွားနဲ႔အမွန္ပဲရွိတယ္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕အေျဖဟာ တစ္ခုတည္းရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေလွ်ာက္ဖို႔လမ္းေတြ အၿမဲရွိေနပါေသးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္လြတ္တတ္ဖို႔ သိနားလည္သူဟာ ေပါ့ပါးတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ့တတ္ဖို႔ သိနားလည္သူဟာ လြတ္လပ္တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ညစ္ဖို႔ သင္ဆင္ျခင္ေပးႏိုင္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ကိုလည္း သင္ဆင္ျခင္ရွာႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br />မူရင္း-- http://www.haowenzhangwang.com/jingdianwenzhang/1592.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-5027535103596826752?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-27721709675207794942011-12-09T05:02:00.001Z2011-12-09T05:05:49.149Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးတစ္ေကာင္ဟာ ခုန္တဲ့အခ်ိန္မွာ မေတာ္တဆ ကမ္းေပၚကိုခုန္တက္မိတယ္။ ငါးဟာ ေရထဲျပန္ေရာက္ဖို႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘယ္လိုပဲႀကိဳးစားႀကိဳးစား မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုးမွာ အင္အားေတြကုန္ခမ္းၿပီး ႀကိဳးစားခုန္ဖို႔ ငါးလက္လြတ္လိုက္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမ္းေပၚမွာပဲ ေသဆံုးသြားဖို႔ သူေစာင့္ေနခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါးနံေဘးနား ပုရြက္ဆိတ္တစ္အံုေရာက္လာၿပီး ငါးေသႏိုင္တယ္၊ ေသကိုေသရမယ္လို႔ ဝိုင္းေဝဖန္ၾကေတာ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီမွာ ပုရြက္ဆိတ္ေလးတစ္ေကာင္က "ငါးေသမယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေသးဘူး... သူ႔ကို ေရထဲေရာက္ေအာင္ ငါတို႔လုပ္ႏိုင္တယ္" လို႔ဆိုတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုရြက္ဆိတ္ေလးရဲ႕ စကားကိုၾကားေတာ့ က်န္ပုရြက္ဆိတ္ေတြက တအံ့တၾသနဲ႔ "ငါးကုိေရထဲ ဘယ္လိုျပန္ပို႔မလဲ?"ဆိုေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုရြက္ဆိတ္ေလးက "ငါးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းဆဲြဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ငါးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းကိုက္ၾကဖို႔ပါ"</span> လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုရြက္ဆိတ္ေလးေျပာတာကို အားလံုးကအဓိပၸာယ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး ငါးေပၚကိုဝိုင္းတက္ ကိုက္ၾကေတာ့တယ္။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ အားကုန္ကိုက္ေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးဟာ နာက်င္မႈဒဏ္ကို မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ထထခုန္ပါေတာ့တယ္။ ခုန္ရင္းခုန္ရင္း ငါးဟာ ေရထဲကို ေရာက္သြားေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္ေပၚက နာက်င္မႈပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ထဲက နာက်င္မႈပဲျဖစ္ျဖစ္ နာက်င္မႈေတြက သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔သူ ရွိေနပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာရဲ႕နာက်င္မႈက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ ထိခိုက္ေနၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိျပဳဖို႔လိုအပ္ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သတိေပးတာျဖစ္တယ္။ စိတ္ရဲ႕နာက်င္မႈကိုေတာ့ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္ေကာက္ယူဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိနားလည္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ႀကီးျပင္းရင့္က်က္ဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ နာက်င္မႈ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္ထဲက အဂၤါအဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုစီတိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္အသက္တစ္ခုလံုးရဲ႕ က်န္းမာေရး</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတြက္ တာဝန္ကိုယ္စီရွိတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သိထားပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက နာက်င္မႈဆိုတာကလည္း အဂၤါအဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုခုရဲ႕ သတိေပးအခ်က္ျပျဖစ္တယ္။</span> ဒီလိုအခ်က္ျပက <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂရုစုိက္ဖို႔လိုအပ္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးအေျခအေနနဲ႔ ကင္းကြာေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ နာက်င္မႈကို ေကာင္းေကာင္းဖယ္ထုတ္တတ္ၾကတယ္။ နာက်င္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အနာေပ်ာက္ေဆးေတြ စားတတ္ၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">နာက်င္မႈကိုေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာေကာင္းပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ နာက်င္မႈရွိတာဟာလည္း အေရးပါတဲ့အခ်က္တစ္ခုဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေမ့သင့္ဘူး။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခႏၶာကိုယ္ကို ဂရုစိုက္သင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အသိေပးတဲ့အခ်က္ျပျဖစ္လို႔ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဥပမာအားျဖင့္ ေျပာရရင္ ႏွလံုးေရာဂါမျဖစ္ခင္ ရင္ဘတ္စူးေအာင့္တာမ်ဳိး... ဒီလို စူးေအာင့္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာေရာဂါျဖစ္ႏိုင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးတာပဲျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္မီကုသဖို႔၊ ေဆးဝါးမီွဝဲဖို႔ အခ်က္ျပတာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ ဒီလိုနာက်င္မႈအခ်က္ျပတာမရွိရင္ ေရာဂါျဖစ္ေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မသိႏိုင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ အဂၤါအဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုခုရဲ႕နာက်င္မႈက ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုဂရုစိုက္သင့္ၿပီ၊ က်န္းမာေရးကို အေလးထားသင့္ၿပီဆိုတဲ့ အက်ဳိးအျမတ္ကိုရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုအဂၤါအစိတ္အပိုင္းရဲ႕ နာက်င္မႈအခ်က္ျပကို တကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရသလို တကိုယ္ေကာင္းမဆန္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္ဆိုတာက ဒီအဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕က်န္းမာေရးအတြက္၊ အနာတရ မျဖစ္ဖို႔အတြက္ အခ်က္ျပတာျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တကိုယ္ေကာင္းမဆန္ဘူးဆိုတာက သူတို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕တန္ဖိုးနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာ၊ ေပးဆပ္ေနတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြက သူတို႔တာဝန္ကို သူတို႔ထမ္းေဆာင္ေနတယ္။ အခ်က္ျပတာဟာလည္း သူတို႔ရဲ႕တာဝန္အရျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအခ်က္ျပကို</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">မွန္ကန္တဲ့တုန္႔ျပန္မႈနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို အေလးထားသင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >စိတ္ရဲ႕နာက်င္မႈ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခက္အခဲ၊ ဆင္းရဲဒုကၡ ဒါမွမဟုတ္ အသဲကဲြတာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္မွာ နာက်င္တဲ့ေဝဒနာကို ခံစားရတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနာက်င္မႈက သင္ခန္းစာတစ္မ်ဳိး၊ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနာက်င္မႈကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို သေဘာထားမယ္ဆိုတဲ့အေပၚမူတည္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေအာင္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အခြင့္အေရးေပးပါလိမ့္မယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">နာက်င္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္။ ဥပမာ......</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နစ္နာတဲ့နာက်င္မႈ----- ကိုယ္အေလးထားသူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့သူ အထင္လဲြတဲ့အခါ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိခိုက္တဲ့နာက်င္မႈ----- ကိုယ္အေလးထားသူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့သူ စြန္႔ပစ္သြားတဲ့အခါ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />လိမ္ညာခံရတဲ့နာက်င္မႈ----- ကိုယ္အေလးထားသူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့သူ လိမ္ညာသြားတဲ့အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သစၥာေဖာက္ခံရတဲ့နာက်င္မႈ --- ကိုယ္အေလးထားသူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့သူ သစၥာေဖာက္သြားတဲ့အခါ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနာက်င္မႈေတြက တစ္ခါတေလမွာ စကားလံုးနဲ႔ေဖာ္ျပလို႔ မရသလို ထုတ္ေဖာ္ျပသလိုလဲ မရႏိုင္ဘူး။ နာက်င္တဲ့အခါ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကုိယ္ကို မေက်မနပ္ျဖစ္တယ္၊ ေၾကကဲြတယ္၊ ထိခုိက္တယ္၊ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆို ေပါက္ကဲြခ်င္စိတ္ျဖစ္တယ္။ စိတ္တိုနာက်င္လြန္းလို႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ တုန္လႈပ္ႏိုင္တယ္။ ေသြးတိုးႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ ဒီလိုနာက်င္မႈကလည္း သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔ သူရွိေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖတ္သိနားလည္ႏိုင္ရင္၊</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အျပဳသေဘာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းဖို႔ သင္ယူတတ္ခဲ့ရင္ အခ်စ္ရဲ႕ တကယ့္အနက္အဓိပၸာယ္ကိုသိဖို႔ ဒီနာက်င္မႈေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သိနားလည္ေစပါလိမ့္မယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်စ္မွာ တကယ္နာက်င္ခဲ့ဖူးသူကမွ အခ်စ္ရဲ႕တန္ဖိုး၊ အခ်စ္ကို ပိုတန္ဖိုးထား နားလည္မွာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါဆံုးရႈံးရင္ တစ္ခါႀကီးျပင္းသတဲ့။ တကယ္လို႔ သင့္ကိုယ္သင္ ပိုရင့္က်က္ခ်င္ရင္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ အသဲကဲြၾကည့္ပါ။ ရင့္က်က္တဲ့လမ္းဆီ သင္ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝထဲက အခက္အခဲ၊ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ၿပီးမွ လူဟာ ပိုႀကံ့ႀကံ့ခံ သန္မာလာတာျဖစ္တယ္။ ေသဆံုးတာကို ေတြ႔ႀကံဳဖူးသူတစ္ေယာက္က လက္လြတ္ဖို႔ကို ပိုသိနားလည္လာတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက နာက်င္မႈပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ထဲက နာက်င္မႈပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔သူရွိပါတယ္။ ဒီနာက်င္မႈေတြကို လက္ခံႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေသခ်ာခ်ာသိနားလည္ႏိုင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အျပဳေဆာင္တဲ့အရာေတြ ပိုေပးလာႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။ နာက်င္မႈထဲကေန ႀကီးျပင္းရင့္က်က္ဖို႔ ပိုသင္ယူႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br />မူရင္း-- http://www.rs66.com/a/1/87/tengtongdeyiyi_78731_3.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-2772170967520779494?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-84532441208483774932011-12-08T12:53:00.004Z2011-12-08T22:07:43.824Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္တစ္ႏွစ္ထဲက လ၊ လတစ္လထဲကရက္၊ ရက္တစ္ရက္ထဲက ေမြးေန႔တဲ့... ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ တကယ္ေတာ့ ဘာထူးထူးျခားျခားမွလဲ မရွိပါဘူး။ ဒီဇင္ဘာ၈ေရာက္တိုင္း အမွတ္ရေနေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကိုးရီးယားက ကိုကိုစိန္က ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ဟက္ပီဘတ္ေဒးလို႔ လာႏႈတ္ဆက္တယ္၊ ေနာက္ ကေနဒါက အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္၊ ေနာက္ ရွင္ေမႊးၾကဴ၊ ေနာက္ေတာ့ မြန္မြန္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္... အမွတ္ရေနတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း ကဗ်ာေရးေပးေနက် မိုးလိႈင္ညကို "ေမ့ေနၿပီမဟုတ္လား"လို႔ အီးေမးလ္လွမ္းပို႔လိုက္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရာက္လာတယ္။ ကိုးရီးယားက ကိုကိုစိန္က လြန္ခဲ့တဲ့(၁)လကတည္းက ေမြးေန႔အတြက္ သူကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးထားေၾကာင္းေျပာတယ္။ ကဗ်ာမွာ စေနအေၾကာင္း အေကာင္းေတြခ်ည္းေရးထားရင္ ဘေလာ့မွာမတင္ဘူးလို႔ ေျပာထားေတာ့ မိုးလိႈင္ညက ကၽြန္မအထာကိုသိတယ္။ ကိုကိုစိန္ကေတာ့ ကဗ်ာလက္သစ္ေလးမို႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္.. ဟ..ဟ...<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... ႏွစ္တစ္ႏွစ္ထဲက၊ လတစ္လထဲက၊ ရက္တစ္ရက္ကို မွတ္မိတဲ့အတြက္ ဆုေတာင္းေပးသူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. း)<br /><br /></span><div style="text-align: center;" tooltip="Show trimmed content" id=":1rd" class="ajR" role="button" tabindex="0"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ေဆာင္းရာသီေစာတဲ့ ၿမဳိ႕ေလးမွာ ေနသာရဲ႕လား ဒီဇင္ဘာ…</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းအိမ္ေရွ႕လမ္းေတြမွာ ႏွင္းခဲေတြေၾကြေနလား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွင္းပြင့္ေတြေ၀ေနလား…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ဖ၀ါးေတြအခ်င္းခ်င္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႏႈတ္ဆက္…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ….</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ကုန္းၿမင့္ၿမင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထင္းရူးပင္လြင့္လြင့္…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမြးေၿမက ေတာင္ခုိးေတြလြင့္လြင့္ေဝေဝ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမာၻၿခားတဲ့ႏွလုံးသားေတြကုိ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမာၻၿပားတဲ့ေမတၱာတရားၿဖစ္ေအာင္ေရးၿခစ္တတ္သူ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမတၱာတရားရဲ႕ အလ်ားအနံ႔ကုိ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လတၱီတြစ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြစ္.. မလြတ္ေစတဲ့သူ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ရူလုိက္တုိင္း..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွလုံးခုန္တုိင္း..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမာၻၾကီးတိမ္းေစာင္းတုိင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အႏူၿမဴစီမံကိန္းတစ္ခုလုိ… စိုးရိမ္ေနမိတယ္…</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆာင္းရာသီေစာတဲ့ၿမဳိ႕မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနသာပါ့ရဲ႕လား … ဒီဇင္ဘာ…။</span> (<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >မုိးလႈိင္ည</span>)<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေမြးေန႔လက္ေဆာင္</span><br /><br />ကမာၻရဲ့ အေရွ႕<br />ကမာၻရဲ့အေနာက္<br />ၿမန္မာစာတတ္သူ<br />ပုထုစဥ္ဟုေခၚတြင္ထင္ရွား<br />လူအမ်ားကသူ႔စာသြားဖတ္<br />ႏွစ္သက္ like လို႔<br />ထင္ရွားအသြင္ယူ<br />ႏိုင္းႏိုင္းစေန<br />လို႔ေခၚတြင္သူ<br /><br />ရႊင္ကာႀကည္ၿပံဳးႏွလံုးသားၿဖဴ<br />စာနာစိတ္ထားသဒၵါၿပည့္ဝ<br />အခ်ိန္ရခိုက္ ဘာသာၿပန္လိုက္<br />မ်ားလူႏွစ္ၿခိဳက္အာသီသရွိ<br />အဖိုးထိုက္သည္႔စာေပနယ္တြင္<br />ႏိုင္းႏိုင္းစေန<br />သူသာအရွင္သခင္<br /><br />သကၠရာဇ္ ၂၀၁၁<br />၈ရက္ဒီဇင္ဘာ<br />ခ်မ္းစိမ္႔ေအးၿမ<br />နတ္ေတာ္လဖြား<br />စာဆိုေတာ္အလား<br />ႏိုင္းႏိုင္းစေန(မီးမီး)အမည္ရွိ<br />သူ႔ေမြးေန႔တြင္<br />ေအာင္ၿမင္ေက်ာ္ႀကား<br />လိုတိုင္းတရ<br />ေနွာက္ယွက္သူေဝး<br />စာေတြအစဥ္ေရးေစလို႔<br />ေတာင္းဆုအပံုအပင္<br />ၿပဳလိုက္သည္။(<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ကိုကိုစိန္</span>)<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-BtNPNwHcigc/TuE0nXZZWCI/AAAAAAAAIrM/NdIye0M4bqU/s1600/IMG_0059.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 245px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BtNPNwHcigc/TuE0nXZZWCI/AAAAAAAAIrM/NdIye0M4bqU/s400/IMG_0059.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683882055618353186" border="0" /></a><br />မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အလုပ္မွာကိတ္မုန္႔တစ္ခုရခဲ့တယ္.. ဘဝရဲ႕ပထမဆံုးေသာ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ဆိုလည္း မမွားဘူးေပါ့.. အားလံုးကို မွ်ေကၽြးပါတယ္ း)<br /><br />အားလံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... တနဂၤေႏြေန႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္ရင္ အားလံုးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးခဲ့မယ္ း)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);font-size:85%;" >ႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-8453244120848377493?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-67258863852633259002011-12-06T03:05:00.007Z2011-12-07T02:22:22.855Z<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" ><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">(၁) ဘုရားသခင္ရဲ႕အေတြးအေခၚ</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"သူတစ္ပါးကို ဂရုစိုက္ၾကင္နာပါ။ ရလာတဲ့အက်ဳိးအျမတ္ကို ကိုယ္ခံစားရမွာ"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းကင္ဘံုမွာေနတဲ့သူတိုင္းက ဒီလိုပဲေတြးၾကတယ္။ လူ႔ေလာကမွာေနတဲ့ လူေတြမွာလည္း ဒီလိုအေတြးအေခၚရွိခဲ့ရင္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ရွင္သန္ေနရတာနဲ႔ အတူတူပဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၂) Sima Guang အေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေဖာက္ထြက္ႏိုင္မွ ရွင္သန္တဲ့အခြင့္အေရးကိုမယ္"</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြကို ေဖာက္ထြက္ႏိုင္မွ လင္းလက္တဲ့အလင္းေတြကို ျမင္ရမွာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sima_Guang">Sima Guang</a>(1019–1086) Song Dynasty(宋朝)က ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စာေရးဆရာ၊ သမိုင္းေရးဆရာျဖစ္တယ္။ ကေလးဘဝက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ေရထည့္ထားတဲ့ စဥ့္အိုးႀကီးထဲက်သြားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို စဥ့္အိုးရိုက္ခဲြၿပီး ကယ္တင္ခဲ့တယ္။ ကေလးဘဝကတည္းက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခက္အခဲကို စိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ေျဖရွင္းတတ္တဲ့၊ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူ႔ရဲ႕"Sima Guang စဥ့္အိုးခဲြ"ပံုျပင္ဟာ ဒီကေန႔တိုင္ ကေလးပံုျပင္အျဖစ္၊ ျပဌာန္းစာတစ္ပုဒ္အျဖစ္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ထင္ရွားေနဆဲျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၃)<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Art_of_War"> Sun Tzu</a>အေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"တကယ္လို႔ ကိုယ္ဘက္၊ သူ႔ဘက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိနားလည္ရင္ စစ္တိုက္တဲ့အခါ ရႈံးနိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး"</span>။ <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပိဳင္ဖက္ကို ႏိုင္ခ်င္ရင္ ၿပိဳင္ဖက္အေၾကာင္း ေသခ်ာသိနားလည္ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">* Sun Tzu (AD -535) "Sun Tzu's Military Principles" (Sun Tzuရဲ႕စစ္နည္းဗ်ဴဟာ)ကို ေရးသားခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၄) နပိုလီယံအေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတြးရဲတယ္၊ လုပ္ရဲတယ္၊ ျပင္ပအေႏွာက္အယွက္ကို မမူဘူး။ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိယံုၾကည္မႈကုိ လက္ကိုင္ထားတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ပိုင္အၾကည့္နဲ႔ ေလာကႀကီးကို ဆင္ျခင္ဆန္းစစ္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္နည္းလမ္းနဲ႔ ျပႆနာ၊ အခက္အခဲေတြကို ေျဖရွင္းတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၅) အလက္ဆန္ဒါးအေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြက ေလွနံဓားထစ္ အေတြးအေခၚေဟာင္း၊ အက်င့္ေဟာင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ မခ်ည္ေႏွာင္ထားဘူး။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၆) ကိုလံဘတ္အေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"ေတြးၿပီးၿပီ၊ စိတ္ကူးၿပီးၿပီဆိုရင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ကို ေဖာ္ရမယ္"</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဟာ ကိုလံဘတ္ရဲ႕အေတြးအေခၚျဖစ္တယ္။ ေအာင္ျမင္သူတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္နည္းေတြရွိၾကတယ္။ ဒီနည္းကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလုိ႔ လူေတြထင္တဲ့ၾကားကေန</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖာက္ထြက္လာတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၇)<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Laconia"> Laconia</a> အေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုရင္းတိုရွင္းကမွ တကယ္ျပည့္စံုတယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့အရာေတြမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္စြမ္းပိုမ်ားတယ္၊ စိတ္ကူးေတြးေတာနယ္ ပိုက်ယ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*Laconia ဂရိPeloponneseကၽြန္းရဲ႕အေရွ႕ေတာင္အရပ္မွာရွိတဲ့ ေဒသတစ္ခုျဖစ္တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာၿမိဳ႕က Spartaၿမိဳ႕ျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">Laconia လူေတြက စကားေျပာရာမွာ တိုတယ္၊ ရွင္းတယ္၊ အခ်က္အလက္ျပည့္စံုတယ္။ Laconia နဲ႔ရင္းျမစ္တူတဲ့အဂၤလိပ္စာလံုး laconicရဲ႕အဓိပၸာယ္က</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">(စကားေျပာ) တိုတယ္၊ ရွင္းတယ္၊ က်စ္လစ္ျပည့္စံုတယ္ ဆိုတာျဖစ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;" >(၈) <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Occam%27s_razor">Ockham</a>အေတြးအေခၚ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႈပ္ေထြးတဲ့အျပင္ပန္းကို လက္လႊတ္ၿပီး ျပႆနာရဲ႕အဓိကကို တိုက္ရိုက္ရွာယူတာျဖစ္တယ္။ အျဖစ္မွန္ကို တိုက္ရိုက္ရွာေဖြတာျဖစ္တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေခတ္လူေတြက အသိပညာ၊ ဉာဏ္ပညာေတြမ်ားတယ္ဆိုၿပီး ျပႆနာကို ရႈပ္ေထြးတဲ့ဖက္ကေန ေျဖရွင္းယူၾကတာမ်ားတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၉) Fermi အေတြးအေခၚ</span><br /><br />ရိုးရွင္းေလ အကုန္အက်သက္သာေလ၊ ေကာင္းေလ။ Fermiအေတြးအေခၚက ရိုးရွင္းတယ္၊ ေခၽြတာတယ္၊ တိက်မွန္ကန္တယ္။ ေနရာတကာ အသံုးဝင္တယ္ဆိုတာျဖစ္တယ္။<br /><br />ကိစၥရပ္ရႈပ္ေထြးရတာဟာ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကုိ မဖမ္းဆုပ္မိလို႔၊ အေျခခံစည္းကမ္းကို မထုတ္ေဖာ္ႏိုင္လို႔၊ ကိစၥရပ္ရဲ႕အတိုဆံုးကြင္းဆက္ကို မခ်ိတ္ဆက္မိလို႔၊ ရႈပ္ေထြးတဲ့ေနရာမွာပဲ ရပ္တန္႔ေနလို႔ ... ေျဖရွင္းဖို႔ ခက္ေလ ေဝးေလျဖစ္ရတယ္။<br /><br />*Enrico Fermi (29 September 1901 – 28 November 1954) ၁၉၃၈ခုႏွစ္မွာ ေရဒီယို သတၱိၾကြျခင္းနဲ႔ ရူပေဗဒႏိုဘယ္လ္ဆုရခဲ့သူျဖစ္တယ္။ Quantum theory နဲ႔ Quantum field theory ကို ထီထြင္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ကမာၻ႔ပထမ အဏုျမဴဓာတ္ေပါင္းဖိုကို ဒီဇိုင္းေရးဆဲြ တည္ေဆာက္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁ဝ) Rockefeller အေတြးအေခၚ</span><br /><br />အစဥ္အၿမဲ ႏိုးၾကားထၾကြတယ္၊ ဖ်တ္လတ္တယ္၊ ေနရာတိုင္းမွာ အခြင့္အေရးကို လက္ဦးရယူတယ္။ အရင္းအႏွီးနည္းနည္းနဲ႔ အက်ဳိးအျမတ္မ်ားမ်ားယူတယ္။<br /><br />*John Davison Rockefeller (July 8, 1839 – May 23, 1937) အေမရိကန္ရဲ႕ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူ၊ ပရဟိတဒါနရွင္ျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္သမိုင္းမွာ ပထမဆံုးေသာ သန္းၾကြယ္သူေဌးျဖစ္ၿပီး ကမာၻ႔အခ်မ္းသားဆံုး စာရင္းဝင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ Standard Oil Company ကို တည္ေထာင္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁၁) အက္ဒီဆင္အေတြးအေခၚ</span><br /><br />ေကြ႔ပတ္သြားသူက ႏံြမွာပိုအေစးကပ္ႏိုင္တယ္။ ျပင္ပရဲ႕မွာ အကန္႔အသတ္ကို အလြယ္တကူခံရတတ္တယ္။ လိမၼာပါးနပ္သူက သဘာဝတရားကို ပိုအေလးထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္စိတ္ႏွလံုး ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔တယ္။ အက္ဒီဆင္အေတြးအေခၚက အကင္းပါးပါးနဲ႔ ရည္မွန္းဆက္ပန္းတိုင္ဆီ တည့္တည့္ေလွ်ာက္တယ္။ လူေတြ၊ အရာဝတၳဳေတြရဲ႕ အေႏွာက္အယွက္ကို မမူဘူး။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁၂) Bubka အေတြးအေခၚ</span><br /><br />ဘယ္အရာမဆို ေနရာလြတ္တစ္ခုထားတယ္။ အင္အားေတြ အကုန္မသံုးဘူး။ လက္ထဲဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့အရာကို တေျဖးေျဖးခ်င္း ခံစားတတ္ဖို႔ သိနားလည္တယ္။<br /><br />*Sergey Bubka (4 December 1963- ) တုတ္တန္းအျမင့္ခုန္ အားကစားသမားတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ "ေဝဟင္ထဲကငွက္"အျဖစ္ တင္စားခံထားရသူျဖစ္တယ္။ အမ်ဳိးသားတုတ္တန္း အျမင့္ဆံုးခုန္ႏိုင္သူအျဖစ္ (၃၅)ႀကိမ္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္တင္ထားသူျဖစ္တယ္။ ကမာၻ႔ေျပးခုန္ပစ္ၿပိဳင္ပဲြမွာ ၆ႀကိမ္ဆက္တိုက္ ေရႊတံဆိပ္ဆုရခဲ့သူျဖစ္တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁၃) ဝံပုေလြအေတြးအေခၚ</span><br /><br />အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ေနရာဟာ အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ့ေနရာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအေတြးအေခၚရွိတဲ့ လူေတြမွာ ေတာ္ရံုသတိၱမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁၄) အပ္ခ်ဳပ္သမားအေတြးအေခၚ</span><br /><br />မ်က္စိေရွ႕ကၿပိဳင္ဖက္ကမွ တကယ့္ၿပိဳင္ဖက္ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ လက္ေတြ႔ရွိေနတဲ့ ျပႆနာကမွ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ျပႆနာျဖစ္တယ္။ တကယ္ရွိတဲ့ျပႆနာကို ေလးေလးနက္နက္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းမွ လူေတြဟာ ကိုယ့္အေျခအေန၊ ကိုယ့္အေနအထားကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစမွာျဖစ္တယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">(၁၅) Domino အေတြးအေခၚ</span><br /><br />အေရအတြက္ေျပာင္းရင္ အရည္အေသြးေျပာင္းတယ္။ ဒီေလာကမွာ ေသးငယ္တဲ့ဘယ္အရာကိုမဆို သင္လ်စ္လ်ဴမရႈသင့္ဘူး။ ေသးငယ္တဲ့အရာတခ်ဳိ႕က အေျပာင္းအလဲႀကီးကို အစပ်ဳိးေပးႏိုင္တယ္။<br /><br />*Domino သံုးပံုဖဲ၊ကက္ဖဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဆက္ပါဦးမည္......</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-6725886385263325900?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>ႏုိင္းႏုိင္းစေနhttp://www.blogger.com/profile/13726113009724941537noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26255090.post-45301299118124999802011-12-05T03:19:00.005Z2011-12-05T03:30:23.164Z<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုဆိုပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါက ဘဲအုပ္စုႏွစ္စုရွိသတဲ့။ အုပ္စုတစ္စုက ဥအရမ္းဥတတ္ၿပီး ေန႔တိုင္းဥလံုးႀကီးေတြ ဥတယ္။ က်န္တဲ့အုပ္စုက ဥ ဥရမွာအရမ္းပ်င္းၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">၃,၄ရက္ေနမွာ ဥေသးေသးေလးတစ္လံုး ဥတယ္။ ဒီဘဲအုပ္စုႏွစ္စုဟာ သီးသန္႔ေနၾကၿပီး ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကို မေႏွာက္ယွက္ၾကဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ပိုင္ သီးသန္႔ေရကန္၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဥကို ဥၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ပ်င္းတဲ့အုပ္စုထဲက ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ ဥ,ဥတတ္တဲ့ ဘဲအုပ္စုထဲ မ်က္စိလည္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီအုပ္စုထဲမွာ ဘဲငပ်င္းအတြက္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင္ျမင္သမွ် ထူးဆန္းလို႔ေနတယ္။ ဘဲေတြဟာ သူ႔ထက္ငါအလုအယက္ ဥ,ဥၾကတယ္။ ဥ,ဥဖို႔ကို စိတ္အားထက္သန္ၾကတယ္။ သြက္လက္ႏိုးၾကားၾကတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဥေတြႀကီးႏိုင္သမွ်ႀကီးေအာင္ ႀကိဳးစားဥၾကသလို ဥအမႊာေလးေတာင္ ဥလိုက္ခ်င္ၾကတယ္။ ဘဲငပ်င္းအတြက္ ဒါဟာအထူးအဆန္းျဖစ္လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအုပ္စုထဲ သူေနခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး တျခားဘဲေတြလို ေန႔တိုင္းဥ,ဥဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္လအၾကာမွာ သူလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေန႔တိုင္း ဥလံုးႀကီးေတြကို သူဥႏိုင္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္လရက္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့တယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့ဘဲအုပ္စုနဲ႔ ပ်င္းတဲ့ဘဲအုပ္စုရဲ႕ဘဝက မေျပာင္းခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့ဘဲအုပ္စုထဲက ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းမွားၿပီး ဘဲငပ်င္းအုပ္စုနား ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီအုပ္စုရဲ႕ဘဝဟာ ဘာတိုးတက္မႈမွမရွိခဲ့ဘူး။ အစာေတြ သြားမရွာခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဥ,ဥဖို႔ကိုလည္း သူတို႔စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အစားေကာင္းမစားရရင္ ဒါမွမဟုတ္ အစာရွာမရရင္ သူတို႔ဟာ ဥ မဥၾကဘူး။ ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ဥ,ဥခ်င္တဲ့အခါမွ ဥၿပီး မဥခ်င္တဲ့အခါ ၃,၄ရက္ေနတာေတာင္ တစ္လံုးမဥၾကဘူး။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ဒီအုပ္စုရဲ႕ ဥ,ဥႏႈန္းက အရမ္းက်ဆင္းခဲ့တယ္။ ဥ,ဥတတ္တဲ့ဘဲက ဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး အရမ္းတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အုပ္စုထဲ သူခ်က္ခ်င္းမျပန္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဘဲငပ်င္းအုပ္စုထဲမွာပဲ ခဏတာေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘဲငပ်င္းေတြနဲ႔ ေနရင္းေနရင္း အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔ရဲ႕အက်င့္ဟာလည္း တေျဖးေျဖးေျပာင္းလဲလာခဲ့ေတာ့တယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္လအၾကာမွာ ေန႔တိုင္း ဥတစ္လံုးက် ဥတတ္တဲ့သူဟာ ေန႔တိုင္းဥမဥတတ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမႈကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ႏႈိးၾကားတက္ၾကြတဲ့အုပ္စုထဲ သူေနရင္ သူ႔ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြရဲ႕ ကူးစက္မႈေၾကာင့္</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ ႀကိဳးစားတက္ၾကြစိတ္ေတြ ဝင္လာတယ္။ ကိုယ့္အေကာင္းဆံုးကို သူလုပ္လာႏိုင္တယ္။ ေအာင္ျမင္သူ ဒါမွမဟုတ္ ဦးေဆာင္သူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတြကို သူတည္ေထာင္လာႏိုင္ပါတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔ ပ်င္းရိတဲ့အုပ္စုထဲ ေရာက္သြားရင္ေတာ့ ေတာ္ထက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ လူပ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားေစႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဒီအုပ္စုကို သူ မေျပာင္းလဲႏိုင္ရင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အုပ္စုေနာက္ သူလိုက္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ လူဆိုတာ ပ်င္းရိတတ္တဲ့အမ်ဳိးပါ။ ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က တိုးတက္လိုစိတ္မရွိဘူး၊ အေပ်ာ္အပါးထဲမွာပဲ နစ္ေနမယ္၊ အလုပ္လုပ္ရာမွာလည္း ၿပီးရင္ၿပီးေရာ သေဘာထားမယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာစီမံကိန္းမွ မရွိဘူး။ အေကာင္အထည္မရွိဘူး။ ဖဲြ႔စည္းမႈေတြကလည္း ေလ်ာ့ရဲေနတယ္ဆိုရင္ ဒီလိုဝန္းက်င္ရဲ႕ကူးစက္မႈေအာက္မွာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာလည္း</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကာလာေတာ့ သာမန္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္တိုင္တိုးတက္လိုစိတ္လဲ မရွိဘူးဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ အထူးသျဖင့္ ပ်င္းရိတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ကူးစက္ျခင္းကို အလြယ္တကူခံရတတ္ပါတယ္။</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္တိုင္လည္းေျပာင္းလဲဖို႔ မႀကိဳးစားေတာ့ဘဲ ေရလိုက္ငါးလိုက္ပဲ ေနလိုက္တတ္ၾကတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">လူေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူကိုေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အခါ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းလဲၾကရတယ္။ </span>လူေတြမွာ အဆံုးအစမဲ့ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြရွိပါတယ္။ ႀကိဳးစားတိုးတက္လိုစိတ္ရွိသူေတြက</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးပတ္လည္က ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံုးျပဳၿပီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကိုယ့္လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို တူးဆြၾကတယ္။ တင့္သင့္တဲ့အခြင့္အေရးၾကားမွာ လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို တကယ့္ခြန္အားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၾကတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ အလုပ္တစ္ခုမွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သာမန္အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ အေျခအေန တိုးတက္မႈမရွိဘူးဆိုရင္ သူ႔ကိုတျခားအလုပ္အတြက္ အခြင့္အေရးတစ္ခု ေပးလိုက္ၾကည့္ပါ။ အဲဒီအလုပ္မွာ သူ႔ရဲ႕လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ႏိုင္ၿပီး</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;">အရင္ကထက္ ပိုေကာင္းမြန္ေအာင္၊ ပိုတိုးတက္ေအာင္ သူလုပ္ေဆာင္ေကာင္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတိုင္းရဲ႕ လုပ္ႏိုင္စြမ္းက အဆံုးအစမဲ့ပါတယ္။ တူးဆြႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။<br /><br /><br />မူရင္း-- http://www.rs66.com/a/1/87/huanjingduirendeyingxiang_78803.html<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);font-size:85%;" ><br />ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26255090-4530129911812499980?l=www.99sanay.com' alt='' /></div>